Gruczolakorak - przyczyny, stopień zróżnicowania, diagnoza i metody leczenia

Nowotwory złośliwe są postrzegane przez większość ludzi jako poważny problem, który z konieczności jest śmiertelny, ale nie wszystkie ich typy są nieuleczalne. Zatem gruczolakorak, który jest jednym z najczęstszych rodzajów nowotworów o niskiej jakości, z terapią rozpoczętą w odpowiednim czasie, daje korzystne rokowanie. Na jakiej podstawie można to rozpoznać i jak walczyć?

Co to jest gruczolakorak

Guz niskiej jakości, który zaczyna się formować poprzez mutację komórek nabłonka gruczołowego (warstwa śluzu, która wyścieła wewnętrzną błonę wszystkich narządów), ujawnia diagnozę gruczolakoraka w medycynie urzędowej. Słowo pochodzi od greckiego aden (gruczołu) i raka (guza), w przeciwnym razie choroba nazywa się „rakiem gruczołowym”. Wśród nowotworów złośliwych występuje najczęściej i może wpływać na każdy narząd wewnętrzny. Mechanizm choroby:

  1. Gdy uszkodzenie lub starzenie się komórek, organizm rozpoczyna proces wzrostu i podziału nowych - nazywa się to regulacją wzrostu tkanki. Pod wpływem pewnych czynników, w tym specjalnej niszy zajmowanej przez substancje rakotwórcze (substancje niebezpieczne o charakterze chemicznym, fizycznym, biologicznym), urazu, niedotlenienia (głód tlenowy), proces ten zostaje zakłócony.
  2. Gdy występuje nieprawidłowa regulacja wzrostu tkanki, komórki zaczynają się dzielić i rosnąć w sposób niekontrolowany, gromadząc się i tworząc guz: proces ten nazywali lekarze „rakiem”.
  3. Stopniowo do aktywnego wzrostu komórek dodaje się jeszcze kilka punktów, charakterystycznych tylko dla nowotworów złośliwych: guz rozrasta się na sąsiednie narządy lub tkanki, a chore komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się przez ciało poprzez przepływ krwi lub limfy (przerzuty).

Niektórzy lekarze błędnie przypisują gruczolakoraka jedynie zróżnicowanemu nowotworowi - gdy guz jest morfologicznie (w strukturze) podobny do tkanki, która stała się źródłem jego wystąpienia. W ogólnej klasyfikacji opartej na strukturze zmutowanych komórek wspomina się również o nisko zróżnicowanym guzie, co powoduje przerzuty. Specyfika raka gruczołowego w rozwoju wydzielin surowiczych lub śluzowych, podczas gdy guz rośnie. Przeważnie choroba dotyka:

  • żołądek (według statystyk, mężczyźni stoją przed tym częściej niż kobiety);
  • jelito;
  • płuca;
  • gruczoły sutkowe.

Powody

Lekarze twierdzą, że głównym warunkiem mutacji komórkowej jest stagnacja wydzielania śluzu i późniejsze zapalenie, ale nie są to jedyne przyczyny wystąpienia patologii. Wspólne czynniki dla wszystkich gruczolakoraków:

  • efekt wysokiego promieniowania rentgenowskiego;
  • złe odżywianie;
  • długie palenie;
  • zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego;
  • dziedziczność;
  • kontakt z substancjami toksycznymi;
  • historia przewlekłej patologii;
  • starość

Konkretne powody dla każdego podgatunku choroby są ich własne: na przykład gruczołowy rak jelit wśród czynników prowokujących ma zaparcia, przetoki, polipy, guzy kosmków (łagodny wzrost), przewlekły wrzód, zapalenie jelita grubego. Ryzyko mutacji komórek jest zwiększone i:

  • oparzenia i urazy przełyku spowodowane gorącym jedzeniem lub słabo zmiażdżonym;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie układu kanalikowego nerki), zapalenie kłębuszków nerkowych (uszkodzenie kłębuszków nerkowych);
  • seks analny, choroby przenoszone drogą płciową;
  • historia zastoju moczu, zapalenie pęcherza moczowego (zapalenie pęcherza moczowego);
  • wcześniejsze choroby zakaźne wątroby (marskość wątroby, zapalenie wątroby);
  • bakteryjne uszkodzenie żołądka.

Gruczolakorak można sklasyfikować według kilku parametrów: jeśli weźmiemy pod uwagę stopień różnicy między komórkami złośliwymi a zdrowymi (ich poziom dojrzałości: im jest ona wyższa, tym choroba jest mniej niebezpieczna), zostaną wymienione 3 typy nowotworów:

  • Gruczolakorak jest bardzo zróżnicowany - maksymalne podobieństwo komórek, ale u pacjentów z większym jądrem. Ryzyko powikłań jest niskie. Często jest to gruczolakorak jelitowy, który wpływa na żołądek.
  • Umiarkowanie zróżnicowany gruczolakorak - istnieje wiele komórek patologicznych, istnieje wysokie prawdopodobieństwo zmian w zajętych narządach i przerzutach.
  • Gruczolakorak o niskim stopniu złośliwości - zaatakowane komórki mają charakterystyczne oznaki złośliwości, ich struktura jest trudna do określenia. Guz wywołuje przerzuty na wczesnym etapie, prawie nie uleczalny.

Niektórzy specjaliści identyfikują także typ niezróżnicowany (anaplastyczny), w którym komórki nabierają nowych właściwości: mogą wydzielać śluz, hormony, substancje biologicznie czynne, produkty metaboliczne, są podatne na szybki podział i przerzuty. Gruczolakoraki są również podzielone według miejsca powstawania z cechami histologicznymi (struktura tkanki):

  • Acinar - zaczyna tworzyć się w acini (segmenty gruczołu krokowego), obszar dotknięty jest pokryty pęcherzykami, układem trawiennym i moczowym, gruczoł krokowy jest zagrożony infekcją. Przerzuty przechodzą do okolic brzucha, węzłów chłonnych. Zmiany tkankowe są diagnozowane tylko przez biopsję. Mała akacja z dużych różni się tylko wielkością.
  • Śluzowaty (tworzący śluz) jest rzadkim guzem składającym się z skupisk nabłonkowych z mucyną pozakomórkową (przeplataną śluzem w kształcie kielicha). Ma biało-szarą powierzchnię, torbielowatą jamę z galaretowatą substancją w środku. Badanie histologiczne pokazuje nowotworowe (złośliwe) komórki o nieregularnych kształtach unoszące się w śluzowym śluzu. Nowotwór jest podatny na przerzuty do węzłów chłonnych, nawrót, nie jest wrażliwy na promieniowanie.
  • Inwazyjny - aktywnie kiełkuje w sąsiednich tkankach, jest diagnozowany w większości narządów wewnętrznych (często dotyka odcinków jelita grubego i odbytnicy, gruczołów sutkowych, oskrzeli pęcherzykowych), ma charakterystyczne objawy: krwawienie z dróg rodnych, ból, zatrucie w czasie rozpadu nowotworu, zaparcia, choroba węzłów chłonnych. Przypuszczalnie występuje na tle chorób przenoszonych drogą płciową, częstych ciąż, palenia.
  • Brodawka (brodawkowata) - znajduje się w tarczycy, nerkach, jajnikach. Nowotwór powstaje z pojawienia się struktur brodawek w płynie, przybiera dowolny kształt i wielkość. Przerzuty do węzłów chłonnych, kości, płuc. Pierwotny guz może być mniejszy niż przerzut.
  • Jasna komórka (mesonephroma) jest rzadkim, bardzo niebezpiecznym i słabo zbadanym nowotworem, który atakuje narządy moczowo-płciowe u kobiet. Ma postać polipa, cewkowo-torbielowatych, stałych lub brodawkowatych komórek obserwowanych w strukturze, a mucyna jest gromadzona w świetle gruczołów. Guz ma tendencję do gromadzenia materiału błonowego (w oficjalnej medycynie nazywa się to „hialinizacją zrębu”). Komórki nowotworowe szybko dają przerzuty do wątroby, płuc i górnej otrzewnej.
  • Serous - wpływa na jajniki, ma wielokomorową strukturę torbielowatą i duży rozmiar, wydziela płyn surowiczy. Szybko rośnie w kapsułce, powodując wadliwe działanie sieci (fałdy wnętrza otrzewnej), układu krążenia i narządów trawiennych. Przerzuty rozprzestrzeniają się w otrzewnej, rozwija się wodobrzusze (gromadzenie się wolnego płynu w jamie brzusznej).
  • Gruczolakorak ciemnokomórkowy - nazwany ze względu na zdolność komórek do wchłaniania substancji barwiących podczas badania histologicznego biomateriału, wpływa na tkanki gruczołu krokowego, jelita, okrężnicy i jelita cienkiego.
  • Folikularny - utworzony z tyrocytów (komórek, które tworzą tkankę gruczołu tarczowego), które są gromadzone w kapsułce tkanki łącznej, może być łagodny. W takiej sytuacji guz nie kiełkuje w pobliskich tkankach, nie wytwarza hormonów, a zatem może nie dawać objawów. Wraz ze wzrostem ściska przełyk, tchawicę, pnie nerwowe i naczynia krwionośne. Jeśli nowotwór pęcherzyka przerzutuje, jest złośliwy, istnieje prawdopodobieństwo kiełkowania w tkance i żyłach.
  • Endometrioid - w 75% przypadków wskazuje na raka macicy, wykrywany jest na wczesnym etapie. Gruczolakorak endometrium charakteryzuje się pogrubieniem w dolnej części otrzewnej (stwierdzonym w badaniu dotykowym), krwawieniem z macicy, bólem pod łonem. Rozwija się na tle cukrzycy, otyłości, niekontrolowanych estrogenów, doustnych środków antykoncepcyjnych.

W oficjalnej praktyce medycznej aktywnie stosuje się klasyfikację raka gruczołowego przez narządy uszkodzeń. Choroba nie dotyczy tylko naczyń i struktur tkanki łącznej. Gruczolakorak przełyku rozwija się z dużą częstotliwością (z błony śluzowej dolnej strefy lub z komórek nabłonkowych) i innych narządów przewodu pokarmowego:

  • żołądek - najczęstszy rodzaj raka gruczołowego o wysokim ryzyku śmierci;
  • jelito - rośnie w ściany, przerzutuje do węzłów chłonnych, osiąga ogromne rozmiary i jest przenoszone genetycznie;
  • jelito cienkie - rzadki guz, przerzuty do wszystkich narządów, specyficzne objawy są pozbawione;
  • okrężnica - może wpływać nawet na dzieci, powodować raka jelita ślepego;
  • esicy - nie ma objawów w początkowej fazie, dlatego daje niski odsetek przeżycia pacjentów;
  • jelito ślepe jest trudne do zdiagnozowania, może wykiełkować przez wszystkie warstwy ściany, ale powoli wzrasta, daje późne przerzuty.

Gruczolakorak (rak gruczołowy) - objawy, rodzaje, leczenie

Jeśli wystąpi gruczolakorak, to co to jest i jak długo dana osoba będzie żyła z taką diagnozą, można znaleźć, jeśli zaznajomisz się z ogólnymi informacjami na temat choroby, jej objawów i terapii. Badania statystyczne pokazują, że gruczolakorak jest najczęstszym nowotworem.

W praktyce medycznej termin „rak” odnosi się do rozwoju złośliwego guza w dowolnym obszarze ludzkiego ciała. W onkologii istnieje duża liczba odmian nowotworów łagodnych i złośliwych, których rozwój jest możliwy w każdej części ciała ludzkiego.

Co to jest gruczolakorak

Gruczolakorak jest procesem onkologicznym prowadzącym do powstania złośliwego guza w komórkach nabłonkowych i gruczołowych. Choroba ta nazywana jest również „rakiem gruczołowym” i jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że prawie całe ciało ludzkie składa się z komórek gruczołowych, prawie wszystkie tkanki i narządy podlegają nowotworom:

Gruczolakoraki mają różną strukturę, z różnym potencjałem komórkowym dla wzrostu i rozmnażania, więc guzy te są podzielone na grupy na podstawie ich struktury i pochodzenia. Rokowanie dla pacjentów z tą chorobą zależy od wielu czynników, z których głównym jest stadium rozwoju guza w momencie diagnozy.

Powody

Ustalenie dokładnych przyczyn patologii jest raczej trudne, ale lekarze identyfikują niektóre czynniki, które mogą powodować powstawanie takich guzów:

  • fast foody;
  • złe nawyki, w szczególności palenie i nadużywanie alkoholu;
  • otyłość;
  • predyspozycje genetyczne;
  • efekty zabiegów chirurgicznych;
  • długotrwałe stosowanie pewnych grup leków;
  • narażenie na substancje rakotwórcze i radioaktywne;
  • zmiany poziomu hormonów spowodowane naturalnym starzeniem się.

W zależności od lokalizacji można zasugerować czynnik prowokujący. Na przykład palacze często rozwijają raka gruczołów ślinowych, a pojawienie się owrzodzenia może prowadzić do raka żołądka. Gdy zmiany hormonalne w organizmie mogą rozwinąć raka prostaty lub macicę.

Klasyfikacja

Gruczolakoraki powstają z nabłonka, który wydziela różne substancje, takie jak enzymy, śluz lub hormony. Częściej nabłonek guza jest podobny do normalnego nabłonka narządu, w którym się znajduje, co pozwala lekarzom łatwo określić źródło nowotworu. Ale w niektórych przypadkach komórki nowotworowe mają wiele różnic w stosunku do pierwotnej tkanki, a zatem dokładne pochodzenie wzrostu nowotworowego jest określane tylko warunkowo.

Stopień różnicy lub podobieństwa nabłonka guza determinuje różnicowanie komórek. Im wyższy poziom zróżnicowania, tym korzystniejsze rokowanie dla pacjenta. Z kolei słabo zróżnicowane guzy rosną intensywniej i wcześnie dają przerzuty.

Zgodnie z cechami histologicznymi, następujące poziomy dojrzałości wyróżniają gruczolakoraki:

  • bardzo zróżnicowane;
  • umiarkowanie zróżnicowany;
  • słabo zróżnicowany.

Komórki wysoko zróżnicowanych guzów są bardzo podobne do komórek zdrowych tkanek. W tym względzie niedoświadczeni lekarze popełniają błędy przy diagnozowaniu, myląc guz nowotworowy z inną patologią.

Bardzo zróżnicowane

Taki guz jest zdolny do tworzenia struktur podobnych do dojrzałych komórek gruczołów lub błon śluzowych. Jeśli kanaliki podobne do przewodów gruczołowych są utworzone z komórek, guzy kanalikowe. Głównym objawem wysoce zróżnicowanego gruczolakoraka jest znaczące podobieństwo do prawidłowych tkanek.

Umiarkowanie zróżnicowany

Są to nowotwory złośliwe charakteryzujące się komórkami o różnych kształtach i rozmiarach, które są silnie i niekontrolowanie podzielone. Struktura nabłonka guza ulega zaburzeniu, a przytłaczająca liczba fragmentów nowotworowych traci swoją organizację komórkową.

Słabo zróżnicowane

Najbardziej niekorzystny typ raka gruczołowego. Komórki takiego guza nie dojrzewają i istnieje stały podział i proliferacja. Im niższy stopień zróżnicowania, tym większe ryzyko rozdzielenia komórek złośliwych od ogólnej agregacji, w wyniku czego zaczynają rozprzestrzeniać się po całym ciele przez krwiobieg i limfę.

Rodzaje edukacji

W zależności od lokalizacji guza rozróżnia się te typy gruczolakoraków:

  • Gruczolakorak jelita - nowotwór jest zdolny do tworzenia się w każdej części jelita. Jest to naciekający inwazyjny guz, który szybko wyrasta na sąsiednie tkanki i narządy.
  • Gruczolakorak przełyku i żołądka - guz powstaje z nabłonkowej wyściółki chorego przełyku. W większości przypadków nowotwór rozpoznaje się u męskiej połowy populacji.
  • Gruczolakorak wątroby - nowotwór pochodzi z tkanki nabłonkowej dróg żółciowych. Taki guz może być pierwotny (utworzony bezpośrednio w wątrobie) lub wtórny (pojawia się z powodu przerzutów z innych obszarów ciała), przy czym częściej wykrywa się ogniska wtórne. Guz jest podatny na przerzuty.
  • Gruczolakorak nerki jest również chorobą zwaną rakiem nerkowokomórkowym, która powstaje z tkanki nabłonkowej kanalików nerkowych. Nowotwór przenika do układu naczyniowego narządu i może przerzuty do kości i odległych narządów (mózg, wątroba, płuca, itp.).
  • Gruczolakorak pęcherza moczowego - powstaje z nabłonka gruczołowego ścian wewnętrznych narządu, z możliwym naciekaniem guza do tkanki podśluzówkowej i warstw błon mięśniowych. Częściej choroba jest wykrywana u mężczyzn ze względu na cechy anatomiczne pęcherza.
  • Gruczolakorak prostaty - w 95% przypadków raka gruczołu krokowego rozpoznaje się gruczolakoraka. Guz charakteryzuje się powolnym wzrostem bez wystąpienia objawów klinicznych. W niektórych przypadkach jego rozwój może trwać do 15 lat bez wzbudzania podejrzeń u pacjentów. Leczenie guzów gruczołu krokowego odbywa się poprzez manipulację chirurgiczną poprzez usunięcie narządu. Po usunięciu gruczołu krokowego rokowanie dla większości pacjentów jest korzystne.
  • Gruczolakorak macicy - nowotwór powstaje z komórek gruczołowych endometrium. Guz występuje częściej u kobiet w wieku od 40 do 65 lat. Na wczesnym etapie rozwoju pacjenci mają większe szanse na pomyślne wyleczenie, ale wraz z postępem choroby pogarszają się. Terapię gruczolakoraka macicy prowadzą specjaliści z dziedziny onkologii i ginekologii.

W zależności od miejsca lokalizacji i postaci gruczolakoraka, jego leczenie i rokowanie przeżycia pacjenta mogą się różnić. Istnieje również klasyfikacja w zależności od komórek tworzących guz:

  1. Śluzowy gruczolakorak jest rzadkim guzem, składającym się z nabłonkowych komórek torbielowatych, które wytwarzają śluz (mucyna). W zależności od stopnia złośliwości dzieli się na G1, G2, G3 i G. Główna część guza składa się ze śluzu. Śluzowy gruczolakorak może być zlokalizowany w dowolnym organie ludzkiego ciała. Nowotwór jest podatny na nawroty i przerzuty.
  2. Czysta komórka - najczęściej przerzutuje i najczęściej atakuje ludzkie nerki. Ten gatunek był mało badany i trudny do leczenia.
  3. Endometrioid - guz wyrasta z endometrium, stopniowo rozwijając się w głębsze tkanki.
  4. Brodawka - gdy sutki powstają z komórek nowotworowych, takie nowotwory nazywane są brodawkami.
  5. Serous - guz składa się z surowiczych komórek i jest bardzo agresywny.
  6. Komórka ciemna - składa się z włókien nabłonkowo-gruczołowych.
  7. Małe-pęcherzykowe - często wpływa na gruczoł krokowy i składa się z acini (małe płaty gruczołu krokowego).
  8. Szyjki macicy - rozwija się w nabłonku szyjki macicy szyjki macicy.
  9. Gruczolakorak Meiboma - rozwija się w gruczołach łojowych.

Objawy

We wczesnych stadiach rozwoju objawy gruczolakoraka mogą nie pojawić się, co powoduje późne rozpoznanie choroby. Ustalenie obecności onkologii jest często możliwe przez przypadek, gdy pacjenci szukają pomocy medycznej z innymi problemami. W miarę postępu choroby pierwsze objawy mogą pojawiać się w miejscach jej lokalizacji, objawiając się w postaci zespołu bólowego i wzrostu liczby węzłów chłonnych.

  • uporczywy lub napadowy ból otrzewnej;
  • zespół bólowy podczas defekacji;
  • ból wątroby;
  • naruszenia aktu defekacji w postaci zaparcia lub biegunki;
  • zmniejszenie całkowitej masy ciała i utrata apetytu;
  • nudności z wymiotami po posiłkach;
  • podwyższona temperatura ciała;
  • obecność krwi i śluzu w kale;
  • niedrożność jelit.

Gdy guz jest zlokalizowany w przełyku, pacjenci mają naruszenie połykania pokarmu z bólem, obfitym ślinieniem i zwężeniem przełyku.

Jeśli gruczolakorak jest duży i rośnie w wątrobie, objawami są ból w górnej części brzucha i wodobrzusze. Również pacjenci z żółtymi oczami, skórą i błonami śluzowymi.

Rozwój gruczolakoraka w nerkach prowadzi do wzrostu zajętego narządu, pojawienia się krwi w moczu i bólu krzyża. Ponadto krew w moczu i trudności w oddawaniu moczu mogą wskazywać na rozwój guza w pęcherzu moczowym.

Etapy gruczolakoraka

W zależności od rozprzestrzeniania się przerzutów gruczolakoraka wyróżnia się pięć etapów nowotworu w onkologii:

  • Etap 0 - komórki nowotworowe złośliwe nie rozprzestrzeniają się poza nabłonek, gdzie zostały utworzone;
  • Etap 1 - wielkość guza nie przekracza 2 cm;
  • Etap 2 - nowotwór o długości powyżej 2 cm, z pojedynczym przerzutem do regionalnych węzłów chłonnych;
  • Etap 3 - kiełkowanie guza obserwuje się w całej grubości ściany dotkniętego narządu, podczas gdy komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się na sąsiednie tkanki i narządy;
  • Etap 4 - nowotwór przerzutuje do odległych narządów i układu limfatycznego.

Podczas diagnozowania raka w 4 etapach progresji rokowanie dla pacjentów jest rozczarowujące.

Diagnostyka

W celu dokładnego rozpoznania gruczolakoraka konieczne jest przeprowadzenie szeregu badań, w tym:

  • ogólne badanie pacjenta i przejęcie historii;
  • testy laboratoryjne;
  • fluoroskopia;
  • endoskopia;
  • ultradźwięki (ultradźwięki);
  • Badania tomografii komputerowej (CT i PET).

Metody leczenia gruczolakoraka określa się dopiero po dokładnym rozpoznaniu i ustaleniu stadium rozwoju guza.

Badania laboratoryjne

Testy laboratoryjne obejmują:

  • ogólna analiza krwi i moczu;
  • analiza kału;
  • analiza biochemiczna krwi i moczu;
  • Badanie histologiczne biomateriałów nowotworowych pobranych przez biopsję.

Kał jest badany w celu wykrycia zanieczyszczeń krwi. Analiza biochemiczna krwi i moczu jest niezbędna do określenia obecności leukocytozy.

Rentgenoskopia

Badanie rentgenowskie jest niezbędne do określenia lokalizacji guza i możliwych powikłań. Aby to zrobić, pacjenci są wstępnie podawani specjalne środki kontrastowe, które gromadzą się w guzie i są widoczne na zdjęciach rentgenowskich.

Badanie endoskopowe

Badanie wewnętrzne zaatakowanych narządów za pomocą urządzenia optycznego z podświetleniem. Takie badania obejmują:

  • laparoskopia - stosowana do badania węzłów chłonnych, wątroby, nerek i otrzewnej;
  • ezofagoskopia - badanie przełyku;
  • prostoromanokopy - badanie jelitowe;
  • limfadenoangiografia - badanie zaotrzewnowych węzłów chłonnych;
  • cystoskopia - używana do badania pęcherza moczowego.

Kolonoskopię kolonoskopową można również wykonać podczas diagnozy.

Badanie ultrasonograficzne

We wczesnym stadium progresji pierwotna zmiana może być zidentyfikowana za pomocą ultradźwięków. Ponadto, badanie to pozwala określić wzrost węzłów chłonnych, rozprzestrzenianie się złośliwych komórek w ścianach i stopień uszkodzenia narządów. USG jest główną metodą diagnozowania raka nerek i pęcherza moczowego.

Tomografy badawcze

Najbardziej pouczające w rozpoznawaniu gruczolakoraka są tomografia komputerowa (CT) i pozytronowa tomografia emisyjna (PET). Przeprowadzenie tych badań pozwala dokładnie określić konfigurację zmian chorobowych, wielkość przerzutów i ich lokalizację.

Leczenie gruczolakoraka

W zależności od stadium rozwoju guza i stopnia jego rozprzestrzeniania, leczenie gruczolakoraka można przeprowadzić różnymi metodami. Najbardziej skuteczną metodą terapii jest kompleks zabiegów chirurgicznych, chemioterapii i radioterapii. Metody leczenia gruczolakoraka określa się wyłącznie na podstawie wyników wszystkich przeprowadzonych działań diagnostycznych.

Leczenie chirurgiczne

Niezależnie od rodzaju gruczolakoraka, główną metodą leczenia jest operacja, podczas której można wykonać częściową resekcję zaatakowanego narządu lub jego całkowite wycięcie. Na przykład, gdy diagnozuje się raka jelita, dotknięty obszar może być częściowo usunięty lub odbytnica jest całkowicie wycięta wraz z wyjściem odbytu.

Przed przeprowadzeniem zabiegów chirurgicznych pacjentom przepisywany jest kurs fizjoterapii i przyjmowanie specjalnych leków niezbędnych do zwiększenia skuteczności operacji i złagodzenia stanu pacjenta po nim. Jeśli pacjent ma przeciwwskazania do zabiegu chirurgicznego, onkolodzy zalecają leczenie innymi metodami leczenia.

Radioterapia

Radioterapia jest zalecana dla chorych w celu zmniejszenia bólu w okresie pooperacyjnym. Napromienianie jest przeprowadzane jako podstawowa metoda leczenia tylko wtedy, gdy operacja z jakiegokolwiek powodu jest przeciwwskazana. Zazwyczaj radioterapia jest zalecana jako jeden ze składników kompleksowego leczenia, w celu zmniejszenia przerzutów i ryzyka nawrotu.

Chemioterapia

Chemioterapię przepisuje się w przypadku rozprzestrzeniania się złośliwych komórek nowotworowych na inne narządy. Chemioterapia może być wybrana jako podstawowa metoda leczenia w celu przedłużenia życia pacjenta, jeśli w późniejszych stadiach rozwoju lub nawrotu występują przeciwwskazania do zabiegu chirurgicznego. Jeśli niemożliwe jest wykonanie resekcji i przeszczepu wątroby w gruczolakoraku, największy efekt podczas leczenia można uzyskać z chemioterapii. Poprzez wprowadzenie chemioterapii w guzie komórki nowotworowe przestają rosnąć.

Leczenie skojarzone

Prowadzenie leczenia skojarzonego obejmuje kompleks, który obejmuje:

  • radioterapia;
  • prowadzenie operacji;
  • chemioterapia pooperacyjna.

Zazwyczaj taki kompleks jest przypisywany podczas przerzutów i naciekania guza do sąsiednich tkanek i narządów. Kompleksowe leczenie znacząco spowalnia wzrost komórek i zmniejsza prawdopodobieństwo nawrotu.

Innowacyjne zabiegi

W przypadku złośliwego gruczolakoraka w łagodnej postaci dobrze nadaje się do nowoczesnych metod leczenia, które obejmują:

  • prowadzenie zabiegów minimalnie inwazyjnych metodą laparoskopii, bez ryzyka uszkodzenia zewnętrznej osłony;
  • ukierunkowana radioterapia z punktowym wstrzyknięciem leków do chemioterapii;
  • tomoterapia - przeprowadzana jest za pomocą tomografii komputerowej i skanera 3D, w celu precyzyjnej kontroli obszaru wycinania i lokalizacji granic wyciętego obszaru.

Wczesne wykrycie guza i leczenie za pomocą nowoczesnych metod leczenia znacząco zwiększa szanse pacjenta na skuteczne wyleczenie.

Rokowanie w diagnozie choroby na późniejszym etapie rozwoju zależy od wielu czynników, a częściej jest rozczarowujące.

Prognoza

Podstawowym czynnikiem bezpiecznej prognozy dla pacjentów z tą chorobą jest terminowe rozpoznanie guza. Jeśli guz zaczyna się przerzuty, średnia długość życia nie przekracza 4 miesięcy. W zależności od lokalizacji guza projekcje dla pacjentów różnią się:

  • Z porażką fazy 1-2 przełyku obserwuje się 5-letnie przeżycie u 60% pacjentów. W późniejszych okresach śmierci jest możliwe w 25% przypadków.
  • W przypadku gruczolakoraka śluzowego średnia długość życia wynosi około 3 lat.
  • W gruczolakoraku wątroby przeżycie obserwuje się tylko u 10% pacjentów. Jeśli choroba została wykryta na wczesnym etapie rozwoju, liczba ta wzrasta do 40%.
  • Gruczolakoraki pęcherza moczowego w 98% przypadków są skutecznie leczone nowoczesnymi metodami leczenia.

Niestety, nie ma dokładnego sposobu, aby zapobiec rozwojowi tego nowotworu, ale w celu szybkiego wykrycia guza ważne jest regularne badanie lekarskie. To znacznie zwiększy szanse na skuteczne wyleczenie.

Leczenie chemioterapii gruczolakoraka

W ciągu ostatnich 30 lat chemioterapia (XT) w zaawansowanym raku jajnika (OC) przeszła istotne zmiany. Nowotwory złośliwe jajników wśród pierwszych guzów litych były wrażliwe na tę metodę. Wskaźnikami skuteczności chemioterapii (XT) są częstość odpowiedzi (pełna i częściowa), odsetek negatywnych wyników operacji „drugiego spojrzenia” i mediana przeżycia. Nie są one pozbawione błędów, ale postęp przeżycia bez progresji i mediana całkowitego przeżycia były istotne statystycznie. Należy pamiętać, że na przeżycie wpływa fakt, że wielu pacjentów otrzymuje dużą liczbę schematów chemioterapeutycznych różnych działań.

Początkowo (1970–1980) preparaty alkilujące stosowano głównie w leczeniu raka jajnika (OC): msfalan (bis-chloroetyloaminofenyloalanina, Alkeran, L-PAM i L-sarcolysin), cyklofosfamid, chlorambucyl i tiofosfamid. Wskaźnik odpowiedzi w przypadku zaawansowanego raka jajnika (OC) wynosił zwykle 20–60%, średni wskaźnik przeżycia wynosił 10–18 miesięcy, co jest znacznie niższym niż w ostatnich badaniach klinicznych. W wielu poprzednich badaniach przepisywano antymetabolity (5-fluorouracyl, metotreksat), szczególnie w połączeniu ze środkami alkilującymi. Obecnie leki na raka jajnika (OC) są stosowane bardzo rzadko lub w ogóle nie są stosowane.

W późnych latach 70. i 80. wprowadzono w praktyce schematy chemioterapii skojarzonej (XT), częściej stosowano Nex CAF (heksametylomelamina, cyklofosfamid, doksorubicyna i 5-fluorouracyl) i SAR (cyklofosfamid, doksorubicyna i cisplatyna). Polychemotherapy (PCT) staje się standardową praktyką w większości przypadków raka jajnika (OC); w tym samym czasie pojawia się cisplatyna i nieco później karboplatyna. Większość badań wykazała, że ​​wprowadzenie leków platynowych zwiększyło odsetek odpowiedzi do 50–80%, a średni wskaźnik przeżycia do 12–30 miesięcy.

Szeroki zakres wyników wynika z faktu, że przy suboptymalnym zabiegu cytoredukcyjnym wskaźnik przeżycia wynosił 12–18 miesięcy, a optymalny 18–30 miesięcy. Leki platynowe są nadal integralną częścią leczenia raka jajnika (OC).

W latach 90. XX wieku w życie wszedł paklitaksel (pierwotnie wyizolowany z kory cisu z breififoliny Taxus o krótkich liściach) - lek o nowym mechanizmie działania; przeprowadził swoją syntezę chemiczną. Stymuluje gromadzenie mikrotubul, stabilizuje tworzenie polimerów tubuliny, a tym samym hamuje szybko dzielące się komórki w fazie mitozy. U pacjentów z opornym na leczenie OC odsetek odpowiedzi na leczenie paklitakselem w trybie mono wynosił 25–30%. Teraz opracowują różne modyfikacje taksanów. Według badania SCOTROC (Vasey i in.), Docetaksel ma dokładnie taki sam wpływ na wyniki uzyskane w wyniku leczenia chirurgicznego jak paklitaksel; ponadto toksyczność docetakselu jest niższa.

Obecnie badają zmodyfikowane taksany CT-2103 (Xiotax) i abraxan, które mogą mieć zalety ze względu na większą aktywność lub mniejszą toksyczność.

Przez ostatnie 5–10 lat w leczeniu raka jajnika stosowano inne aktywne leki, z których najważniejsze to: topotekan - inhibitor topoizomerazy I; pegylowana liposomalna kapsułkowana postać doksorubicyny (Doksil) i gemcytabiny, pierwotnie testowana w leczeniu raka trzustki. Wyniki zastosowania tych trzech leków jako terapii pierwszego rzutu, zgodnie z badaniami klinicznymi GOG 182 / ICON-5, zostaną omówione dalej w artykułach na stronie (można je znaleźć na linkach poniżej lub za pomocą formularza wyszukiwania na stronie głównej witryny).

Nowoczesne badania kliniczne mają na celu znalezienie leków, które działają przeciwko określonym celom molekularnym. Jednym z najbardziej obiecujących leków jest bewacyzumab, który jest aktywny w przerzutowym raku jelita grubego.

P.S. Przerzutowy rak jelita grubego; miejscowo nawracający lub przerzutowy rak piersi; często nieoperacyjny, przerzutowy lub nawracający niedrobnokomórkowy niedrobnokomórkowy rak płuc; powszechny i ​​/ lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy; glejak (glejak IV stopnia złośliwości według klasyfikacji WHO).

* Schemat i droga podawania mogą się różnić.
Orientacyjne dane dotyczące skuteczności, które mogą być różne.
** Dla guzów opornych na cisplatynę.

Stosunkowo niska skuteczność większości leków stosowanych w chemioterapii (XT) w trybie mono stymulowała poszukiwanie skojarzonych schematów leczenia. Na obecnym etapie najbardziej skuteczne są systemy PCT oparte na preparatach platynowych. Badania kliniczne dotyczące wczesnego RD omówiono na początku tego rozdziału.

Zgodnie z badaniem GOG (protokół 47), potrójna kombinacja składająca się z doksorubicyny (Adriamycyna), cyklofosfamidu i cisplatyny (SAR) jest bardziej skuteczna niż podwójna kombinacja, w tym doksorubicyna i cyklofosfamid (AC). Po mianowaniu UA częstotliwość kompletnych odpowiedzi wynosiła 26%, a przy SAR - 51%, czas trwania efektu wynosił 9 i 15 miesięcy, czas bez progresji wynosił 7 i 13 miesięcy. odpowiednio. Dla wszystkich pacjentów mediana przeżycia wynosiła 16 vs 19 miesięcy, ale bez statystycznie istotnej różnicy między dwiema grupami. Gdy wyniki badania pacjentów z mierzalnymi guzami były analizowane oddzielnie (227 z 440), stwierdzono statystycznie istotną różnicę w przeżyciu dla grupy pacjentów, którzy otrzymali SAR. Z resztkowymi guzami, które nie są mierzalne, nie było różnicy w przeżyciu.

Badanie to wykazało wyższą skuteczność polikhemoterapii (PCT) z włączeniem leków platynowych dla grupy pacjentów z suboptymalnymi, mierzalnymi resztkowymi guzami po operacjach cytoredukcyjnych.

W innych badaniach jednocześnie zauważono, że schematy cyklofosfamidu (AS) były tak samo skuteczne jak kombinacje oparte na platynie zawierające do czterech składników. W innym badaniu GOG (protokół 52) porównał skuteczność stosowania SAR i cyklofosfamidu z cisplatyną u pacjentów w stadium III rya po optymalnej chirurgii cytoredukcyjnej z resztkowym guzem mniejszym niż 1 cm. Odstęp przed progresją choroby i przeżywalności był praktycznie taki sam w obu grupach. Dlatego w większości badań klinicznych pod koniec lat 80. - na początku lat 90. połączenie cyklofosfamidu i cisplatyny stało się standardem.

Metaanaliza skuteczności doksorubicyny w raku jajnika (OC) obejmowała 4 badania. Uwzględniono jedynie częstotliwość pełnych odpowiedzi morfologicznych (potwierdzonych badaniami histologicznymi). Stabilną niską skuteczność stosowania ATS odnotowano głównie w badaniach North-West Oncology Group (GONO) i Danish Cancer Group (DACOVA). Po połączeniu tych danych metaanaliza wykazała statystycznie istotny wzrost częstości pełnych odpowiedzi morfologicznych przy stosowaniu ATS o 6%. Ponadto odnotowali znaczącą (7%) przewagę w 6-letnim przeżyciu.

Jednakże, ponieważ w 3 badaniach intensywność dawki w schemacie SAR była wyższa niż w schemacie cyklofosfamidu + cisplatyny, nie jest jasne, co spowodowało wyższą skuteczność stosowania SAR - intensywności dawki lub doksorubicyny. W kolejnym badaniu GOG (protokół 132) ocenił skuteczność trzech schematów XT: cisplatyny, paklitakselu i kombinacji dwóch leków - u 614 pacjentów po suboptymalnych operacjach cytoredukcyjnych. Różnice w przeżyciu wolnym od progresji i całkowitym nie były obserwowane w trzech grupach. Podobieństwo wyników można wyjaśnić przejściem do leczenia innym lekiem w grupach monochemioterapeutycznych. Interpretując wyniki tego badania, niektórzy autorzy uważają, że platyna może być stosowana jako jeden z etapów leczenia podstawowego.

Eksperci GOG (protokół 111) przeprowadzili randomizowane badanie z udziałem 386 pacjentów z dużymi guzami resztkowymi, dzieląc je na dwie grupy. W grupie kontrolnej wykonano 6 cykli chemioterapii (XT): cisplatyna 75 mg / m2 + cyklofosfamid 750 mg / m2 co 3 tygodnie; w większości paklitaksel 135 mg / m2 przez 24 godziny, a następnie podawanie cisplatyny 75 mg / m2 co 3 tygodnie. Przepisywanie cisplatyny na paklitaksel jest ważne dla optymalizacji odpowiedzi na leczenie i minimalizacji toksyczności. Do badania włączono 386 pacjentów z guzami dostępnymi do pomiaru. W grupie głównej częstość odpowiedzi ogólnych (73 vs 60%) i pełna odpowiedź kliniczna była istotnie wyższa, natomiast częstość pełnej odpowiedzi morfologicznej w obu grupach była taka sama.

W grupie głównej liczba pacjentów, u których nie stwierdzono dużych guzów resztkowych wynosiła 41%, aw grupie kontrolnej 25%. Przeżycie bez progresji było istotnie wyższe w grupie głównej (18 vs 13 miesięcy). W grupie pacjentów, którzy otrzymywali paklitaksel, ryzyko progresji choroby i ryzyko zgonu były o 32 i 39% niższe niż w przypadku cyklofosfamidu, a współczynnik przeżycia jest znacznie wyższy (38 vs 24 miesiące). W badaniu European-Canadian Intergroup (OV-10), podobnym w projekcie do protokołu GOG 111, możliwość zastąpienia cyklofosfamidu paklitakselem u pacjentów w stadiach III i IIb - IIc po zbadaniu optymalnych działań cytoredukcyjnych. Częstość odpowiedzi klinicznych w grupie pacjentów otrzymujących paklitaksel była wyższa (59 vs 45%). Połączenie paklitakselu i cisplatyny uznano za standardowy schemat XT pierwszego rzutu w przypadku raka jajnika (OC).

Aby zapobiec niepożądanej neuropatii przy użyciu cisplatyny i paklitakselu, ten ostatni musi być podawany w ciągu 24 godzin, co jest niewygodne, dlatego w wielu klinikach cisplatynę zastąpiono karboplatyną. W związku z tym GOG i inni badacze badali zastosowanie paklitakselu (175–185 mg / m2) i karboplatyny (AUC 5-7,5) i wykazali tę samą skuteczność. Nie mniejszy wpływ GOG przeprowadził badanie (protokół 158) w grupie pacjentów po optymalnych operacjach cytoredukcyjnych (resztkowy rozmiar guza poniżej 1 cm). Względne ryzyko progresji choroby w grupie paklitakselu + karboplatyny wynosiło 0,88 (95% CI 0,75-1,03); Toksyczność skojarzonego paklitakselu + cisplatyny była wyższa. Protokół zawierał również operację „drugie spojrzenie”, a jej wyniki zostaną opisane poniżej.

W badaniu International Collaborative Ovarian Neoplasm (ICON2) 1526 pacjentów z rakiem jajnika (OC) przydzielono losowo do dwóch grup leczonych karboplatyną lub ATS. Nie było różnicy w przeżyciu. Nie zależało od wieku, stadium, obecności resztkowego guza, stopnia jego zróżnicowania i cech histologicznych.

Nie należy zakładać, że częstość odpowiedzi przeciwnowotworowej jest dokładnym wskaźnikiem przeżycia. Bardzo często HT daje dobry efekt, ale niestety nie wpływa na całkowite przeżycie. Dlatego potrzebne są długoterminowe badania, aby ocenić wpływ PCT pochodzących z platyny na przeżycie. Omura i in. poinformował o analizie 2 dużych badań GOG na PCT różnych stadiów rya. W przypadku 726 pacjentów w III lub IV stopniu zaawansowania choroby byli monitorowani przez długi czas. Autorzy zawarli rozczarowujący wniosek, że do tej pory wynik XT był bardzo skromny. Mniej niż 10% kobiet żyło bez progresji choroby przez 5 lat, a późne nawroty występowały nawet po 7 latach obserwacji.

Sutton i in. zgłosił 7% przeżycie bez nawrotów przez 10 lat. Niestety, przewaga jakiejkolwiek specyficznej kombinacji cytostatyków ze statystycznie istotnym wzrostem długoterminowego przeżycia pozostaje nieudowodniona. Chociaż karboplatyna jest uważana za najskuteczniejszy lek na raka jajnika (OC), nie wiadomo, jak jej połączenie z innymi lekami wpływa na wynik choroby.

Badanie wrażliwości i lekooporności na leki chemioterapeutyczne in vitro przeprowadzono od co najmniej 20 lat, ale znaczenie tych licznych metod w pierwotnym i nawrotowym raku jajnika (OC) nie zostało ostatecznie określone.

Leczenie podtrzymujące po pierwotnym zabiegu chirurgicznym i chemioterapii (HT) u pacjentów z pełną odpowiedzią kliniczną rodzi wiele pytań. W badaniu klinicznym kobiety podzielono na dwie grupy: jedna miała 3 dodatkowe podania paklitakselu w odstępie 4 tygodni, druga miała 12. Badanie zostało wcześniej zamknięte przez Radę Monitorowania Bezpieczeństwa Danych, gdy planowana analiza okresowa wykazała 7-miesięczny odstęp bez progresji choroby z powodu dodatkowe leczenie przez 9 miesięcy. Jednak w późniejszej analizie nie stwierdzono żadnej przewagi w zakresie przeżycia. Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia możliwej roli terapii podtrzymującej.

Jak chemioterapia leczy raka

Chemioterapia leczy raka, jest to jedna z najskuteczniejszych metod leczenia dolegliwości. Rak jest bardzo agresywną chorobą, która dotyka co setnego mieszkańca globu. Choroba jest tak okrutna, że ​​może uformować się w każdym narządzie, niepostrzeżenie ją zniszczyć i przejawiać w późniejszych stadiach, kiedy leczenie pacjenta nie daje już rezultatów. Chemioterapia leczy raka w dowolnym stopniu rozwoju. Za pomocą specjalnych preparatów i indywidualnych schematów leczenia dla każdego pacjenta chemioterapia leczy raka:

  • staje się możliwe spowolnienie wzrostu guza;
  • zapobiegać przerzutom;
  • zniszczyć guz;
  • przedłużyć życie pacjenta lub w pełni przywrócić mu zdrowie.

To straszne myśleć, ale każdy nowotwór w ludzkim ciele jest oznaką podatności na rozwój patologii nowotworowych i staje się bezpośrednim zagrożeniem dla rozwoju tej choroby, ponieważ z czasem łagodne komórki mogą „ozlokachestvlyatsya”.

Oznacza to, że każdy nowotwór z nieodpowiednim leczeniem lub przy całkowitym braku leczenia może stać się złośliwy.

Co to jest rak?

Rak jest nowotworem złośliwym narządu lub układu, w komórkach, których równowaga wymiany, zakłócany jest porządek wzrostu i podziału. Oznacza to, że normalny tryb działania i rozwoju jest zaburzony w narządzie lub układzie.

Najgorsze jest to, że złośliwe komórki są niczym innym jak zwykłymi „cegłami” ciała, które pod wpływem nieprawidłowego podziału stały się agresywne. Ogniska złośliwe są intensywnie podzielone, ich wzrost prowadzi do śmierci narządu ludzkiego. Ponadto migrują przez układ limfatyczny i krążeniowy, co umożliwia im infekcję sąsiadujących lub odległych ludzkich organów i układów.

Wzrost komórek złośliwych w sąsiednich narządach lub ich migracja do odległych narządów nazywany jest zjawiskiem przerzutowym, rozwojem przerzutów. Przerzuty są bardziej agresywną manifestacją raka, ponieważ ogniska te są wtórne i niszczą sąsiednie i odległe narządy. Obecność przerzutów wskazuje, że guz rośnie i wpływa całkowicie na osobę.

Leczenie raka i przerzutów jest możliwe tylko przy użyciu specjalnych leków, chemioterapia leczy raka i przerzuty we wszystkich narządach i układach. Ważne jest, aby diagnoza została prawidłowo ustalona, ​​a pacjent mógł przejść pełne badanie medyczne przed rozpoczęciem chemioterapii.

Jak powstają guzy nowotworowe w organizmie?

Chemioterapeutyczne leczenie raka jest jedną z metod zwalczania nowotworów złośliwych. Jak chemioterapia leczy raka i jak wpływa na organizm? Ogniska raka powstają ze zdrowych części ciała, które naruszyły cykl podziału i wzrostu:

  • szybko dzielą się i rosną;
  • niszczyć zdrowe oddziały;
  • zastąpić zdrową tkankę;
  • wpływać na systemy i narządy;
  • kiełkują w narządach.

Komórki złośliwe, to zdrowa tkanka komórkowa organizmu, która działa poza kontrolą układu odpornościowego i dlatego jest dzielona z niewiarygodną siłą, tworząc kolonie złośliwych ognisk tworzących nowotwory.

W większości przypadków wzrost nowotworów nowotworowych występuje bezboleśnie u osoby, ponieważ zdrowa tkanka jest zastępowana przez tę samą tkankę, ale tylko złośliwą. Działanie leków chemioterapeutycznych ma na celu:

  • spowolnienie i zawieszenie procesu dzielenia złośliwych komórek;
  • • na całkowite zniszczenie błon komórek nowotworowych;
  • • w sprawie niszczenia przerzutów;

Zmutowane komórki powstają co minutę w naszym ciele, codziennie tłumią tysiące takich cząsteczek za pomocą układu odpornościowego. Ale kiedy układ odpornościowy jest osłabiony, osoba jest narażona na stres, choroby zakaźne i nieżytowe, nie może poradzić sobie z zadaniem, dzięki któremu powstają złośliwe ogniska nowotworowe.

Przy normalnym funkcjonowaniu narządów i dobrym stanie układu odpornościowego odporność natychmiast zabija powstałą komórkę złośliwą, ale w wielu okolicznościach i negatywnych czynnikach wpływających na funkcjonowanie narządów ta możliwość nie występuje w odporności. Ale ponieważ złośliwe ogniska są zdrowymi zmutowanymi komórkami, leki chemioterapeutyczne mają na nie wpływ. Poprzez zapobieganie podziałowi złośliwych ognisk leki chemioterapeutyczne hamują proces podziału i zdrowych komórek, powodując negatywne konsekwencje. Jaki wpływ ma chemioterapia na guz i przerzuty, narządy i układy ludzkiego ciała?

Metody leczenia raka

Współczesna medycyna reprezentuje różnorodne metody leczenia raka, stadium rozwoju choroby, stopień lokalizacji guza, obecność przerzutów w organizmie, stan pacjenta, wiek odgrywa rolę w wyborze metod leczenia. Rak leczy się takimi metodami:

  1. Chirurgiczne leczenie raka jest główną metodą leczenia. Za pomocą interwencji chirurgicznej, ognisk guza, zaatakowanych narządów, usuwa się przerzuty. Leczenie chirurgiczne może być radykalne i zachowywać narządy. Radykalna metoda leczenia chirurgicznego nazywana jest operacją, która jest wykonywana z całkowitym usunięciem narządu, czasami z przylegającymi do niego narządami, operacja pozwala na usunięcie chorego narządu w największym możliwym stopniu i przedłużenie życia pacjenta o 15% dłużej niż w przypadku konwencjonalnego chirurgicznego usunięcia dotkniętego narządu
  2. Radioterapia Ta metoda leczenia jest przeprowadzana z reguły przed lub po leczeniu chirurgicznym w złożonym, a rzadko jako niezależna metoda leczenia. Jest to leczenie narządu i miejsca lokalizacji złośliwego tworzenia za pomocą promieni jonowych agatów. Podstawową zasadą leczenia radiacyjnego jest zniszczenie komórek przez promieniowanie, które promieniuje specjalnym aparatem.
  3. Cyber-nóż jest metodą leczenia nowotworów nowotworowych w stosunku do radioterapii, kierując wiązkę na miejsce lokalizacji nowotworu, bezpośrednio na sam nowotwór. Taka procedura stała się znana społeczeństwu ostatnio, ze względu na niskie ryzyko życia, wysoką dokładność wpływu na guz podczas leczenia i minimalizację działań niepożądanych

Chemioterapia leczy raka, zarówno w jego pierwotnej manifestacji, jak i przerzutach. Jest to metoda leczenia nowotworów złośliwych za pomocą specjalnych preparatów medycznych złożonej kompozycji lub kompleksu takich preparatów.

Leczenie raka chemioterapią zajmuje długi okres czasu, od kilku tygodni do kilku lat, zależy od złożoności przebiegu choroby, stadium rozwoju i stopnia lokalizacji guza. Leczenie raka jest możliwe tylko w szpitalnej przychodni lub klinice, pod nadzorem lekarza. Leki chemioterapeutyczne podaje się pacjentowi pod kontrolą:

  • przed wprowadzeniem chemii i po niej pacjent przechodzi badania krwi;
  • leczenie odbywa się w warunkach parametrów organizmu w normalnych granicach
  • okres wprowadzenia jest patronowany przez pielęgniarkę i lekarza dyżurnego;
  • jeśli lek podaje się w kilku etapach, lekarz zastępuje pojemniki;
  • rozcieńczenie chemioterapii odbywa się wyłącznie w obecności pacjenta lub jego krewnego.

Po wprowadzeniu leku podczas chemioterapii pacjent może otrzymać roztwór glukozy lub mannitolu, przyczyniając się do usunięcia zatrucia.

Zasady leczenia chemioterapią

Leczenie chemioterapeutyczne można prowadzić kilkoma metodami: dożylnie, w tabletkach i miejscowych zastrzykach:

  1. Wstrzyknięcia dożylne, to wtedy, gdy lek w trakcie chemioterapii jest wstrzykiwany do żyły i wchodzi do krwiobiegu, który przenosi lek w całym organizmie. Chemia wchodzi do układu krążenia i rozprasza się w całym ciele z przepływem krwi. Skład leku jest tak silny, że wszystkie komórki organizmu go absorbują, skład leku można wykryć w moczu, krwi, skórze, włosach, ślinie, nasieniu, a nawet we łzach. Podawanie dożylne jest najczęstszą metodą leczenia choroby, która niszczy oddzielnie istniejące komórki nowotworowe, guzy i przerzuty, w tym odległe. Maksymalne stężenie leku obserwuje się w miejscu wzrostu guza, reszta znajduje się w krwiobiegu. Zasadą dożylnego podawania leków chemioterapeutycznych jest maksymalizacja zniszczenia komórek złośliwych, które są odległe od głównego ogniska, chemioterapia leczy raka nawet z odległymi przerzutami.
  2. Leczenie chemioterapeutyczne w postaci tabletek, najprawdopodobniej mające na celu zapobieganie pojawianiu się guzów w organizmie w stanie przedrakowym iw raku stopnia 1. Tabletki są dzielone w żołądku i przechodzą proces asymilacji przez organizm. Chemioterapia leczy chorobę po przedostaniu się leku do krwiobiegu, a następnie do układu naczyniowego i rozprowadzeniu po całym organizmie. Stężenie chemioterapii po jej zastosowaniu w postaci tabletek we krwi jest nieznaczne, dawka jest łatwo wchłaniana przez organizm i prawie nie powoduje działań niepożądanych. Główną zasadą działania tej metody jest stopniowe oddziaływanie na komórki złośliwe, w małych dawkach takie leczenie może trwać codziennie przez kilka miesięcy.
  3. Miejscowe zastrzyki z chemioterapii są stosowane w różnych stadiach choroby. Leki chemioterapeutyczne są wstrzykiwane przez cewnik lub strzykawkę, głęboko do środka. Metoda jest stosowana do leczenia onkopatologii narządów jamy brzusznej, miednicy małej i kości, ponieważ wprowadzenie leku w tych miejscach może być przeprowadzone bez większego wysiłku. Chemioterapia leczy raka, rozprowadza i koncentruje lek do maksimum w miejscu, w którym został wstrzyknięty, zatrzymując złośliwe komórki, zapobiegając ich dalszemu rozprowadzaniu po całym organizmie i tworząc przerzuty. Maksymalne stężenie leku pozostaje w miejscu jego podania, a 20% leku rozprasza się w układzie krążenia.

Chemioterapia leczy raka jakościowo, niszcząc komórki nowotworowe i zapobiegając ich podziałowi. Leczenie chemioterapią ma na celu nie tylko zwalczanie złośliwych komórek, ale także przywracanie tkanek i narządów, ponieważ leczenie jest wszechstronne. Leczenie chemioterapią przeprowadza się w połączeniu z witaminami i lekami, które wspomagają funkcje narządów wewnętrznych, ponieważ same leki chemioterapeutyczne są bardzo agresywne i niebezpieczne. Czy chemioterapia spowalnia wzrost komórek lub je zabija?

Jak leczy się chemioterapię?

Wszyscy wiedzą, że chemioterapia leczy chorobę, co ma niekorzystny wpływ na organizm ludzki. Komórki złośliwe są bardzo podobne do komórek zdrowych, mają ten sam cykl życia i rozwój, ale mimo to mają inną strukturę, a leki chemioterapeutyczne odróżniają komórki złośliwe od łagodnych. Jak leczy się chemioterapię?

Chemioterapia leczy raka od pierwszych minut, kiedy wchodzi do organizmu ludzkiego, chemioterapia szybko rozprzestrzenia się w krwiobiegu i zaczyna działać:

  • po pierwsze, lek reaguje na szybko dzielące się komórki, które powstają w samym guzie;
  • chemioterapia leczy raka otaczając guz, penetrując błonę każdej komórki i niszcząc ją od wewnątrz;
  • przechodząc przez krwiobieg, chemioterapia niszczy złośliwe komórki na swojej drodze.

Gdy chemioterapia leczy organizm komórek złośliwych, lek zabija niektóre zdrowe komórki organizmu:

  • komórki szpiku kostnego;
  • mieszki włosowe;
  • paznokcie;
  • krwinki, leukocyty i czerwone krwinki.

Zdrowe komórki mają taki sam współczynnik podziału jak komórki złośliwe, więc leki chemioterapeutyczne wpływają również na zdrowe komórki. Jeśli zdrowa komórka zostanie przywrócona po ekspozycji na leki chemioterapeutyczne, wówczas złośliwa komórka całkowicie umiera. Martwa komórka powoduje zatrucie w organizmie, dlatego po sesji chemioterapii osoba choruje, biegunka, wymioty się zaczynają.

Chemioterapia leczy chorobę i powoduje szereg objawów:

  • złe samopoczucie;
  • słabość;
  • zawroty głowy;
  • utrata masy ciała;
  • bladość skóry;
  • wypadanie włosów nie tylko na głowie, ale na całym ciele.

Istnieją również objawy, takie jak zmniejszenie poziomu leukocytów i hemoglobiny we krwi, krwawienie przy najmniejszym urazie. Objawy te pojawiają się przez cały okres leczenia chemioterapią, szczególnie ostry w pierwszych dniach po wprowadzeniu szczepionki do organizmu. Po zakończeniu kuracji chemią przywracany jest poprzedni stan ciała: włosy i paznokcie rosną, dawny stan ciała, waga powraca. Aby podnieść wskaźniki leukocytów i hemoglobiny, konieczna jest rehabilitacja.

Odzyskiwanie ciała po zabiegu

Chemioterapia leczy raka lub go zatrzymuje, w zależności od stadium choroby. Chemioterapia hamuje mięsaka, najbardziej agresywny nowotwór spośród wszystkich istniejących, ale chemia raka może całkowicie wyleczyć. Są z pewnością prawie nieuleczalne przypadki choroby: późne stadia raka żołądka, trzustki, guzy mózgu, krtań, rak krwi, ale zawsze jest nadzieja, ponieważ każde ciało reaguje na leczenie i walczy z chorobą na swój sposób.

Chemioterapia leczy raka, ale jednocześnie ma negatywny wpływ na organizm człowieka, a zatem cały okres leczenia i po jego zakończeniu konieczne jest podjęcie pracy nad odbudową ciała. W większości przypadków leczenie raka wiąże się z usunięciem zaatakowanego narządu i jest to rodzaj stresu dla organizmu. Ciało potrzebuje czasu na reorganizację do nowego trybu życia i przywrócenie pracy narządów i systemów osłabionych przez leki chemioterapeutyczne.

Chemioterapia leczy raka bardziej skutecznie, gdy osoba promuje pozytywny przebieg leczenia. Głównym czynnikiem regeneracji organizmu jest zdrowa dieta:

  • łatwo przyswajalne produkty pochodzenia naturalnego;
  • więcej warzyw i owoców;
  • świeże soki;
  • zielenie;
  • płatki.

Zabronione jest nadużywanie alkoholu po chemioterapii, konieczne jest wykluczenie z diety smażonych i wędzonych produktów, zawierają one substancje rakotwórcze, które wywołują rozwój choroby.

Styl życia odgrywa ważną rolę, chemioterapia leczy chorobę, zakłóca normalne procesy życiowe, więc głównym zadaniem po leczeniu jest przywrócenie poprzedniego stanu ciała.

Konieczne jest prowadzenie aktywnego trybu życia, chodzenie na świeżym powietrzu, komunikowanie się z rodziną i przyjaciółmi w celu przezwyciężenia nie tylko trudności rehabilitacji fizycznej po chemioterapii, ale także kryzysów psychologicznych.

Aby przywrócić organizm po chemioterapii, można użyć leku ziołowego. Ziołowe wywary przyczyniają się do utrzymania napięcia, wzmacniają układ odpornościowy, a leczenie trującymi ziołami wzmacnia efekt chemioterapii.

Pod nadzorem lekarza chemioterapia może być łączona z lekami ziołowymi. Takie zioła jak belladonna, piołun, dziurawiec, las sosnowy, złote wąsy, glistnik, krokus, przyczyniają się do niszczenia komórek nowotworowych w ludzkim ciele.

Chemioterapia leczy raka, ale aby przywrócić normalną jakość życia i nie martwić się o kontynuację choroby po leczeniu, musisz monitorować swoje zdrowie, przechodząc regularne badania w przychodni onkologicznej co miesiąc po raz pierwszy po leczeniu. Następnie, po chemioterapii, pacjent przechodzi okresowe badania coraz rzadziej, 1-2 razy w roku, aby zapobiec nawrotowi choroby. Po pokonaniu pięcioletniego progu ryzyka nawrotu pacjent jest porównywany do kategorii zdrowych ludzi, ale lekarze zalecają kontynuowanie badań przesiewowych organizmu.

Możesz wziąć chemioterapię w centrum medycznym w Izraelu, takim jak http://ichilovtop.com/

Zadaj pytanie onkologowi

Jeśli masz pytania do onkologów, możesz zapytać na naszej stronie internetowej w sekcji konsultacji.

Szczegółowe informacje na temat diagnozy i leczenia onkologii w izraelskich centrach medycznych

Zapisz się do Newslettera Oncology i bądź na bieżąco ze wszystkimi wydarzeniami i nowościami w świecie onkologii.