Gruczolakorak jelit

Gruczolakorak jelit jest nowotworem złośliwym, który atakuje dowolną część jelita i pochodzi z komórek nabłonkowo-gruczołowych błony śluzowej. Rozwój gruczolakoraka jest niebezpieczną i powszechną chorobą. Guz charakteryzuje się przebiegiem bezobjawowym i rozpoznaniem raka jelit. Lekarze proktolodzy mogą w końcowej fazie rozwoju gruczolakoraka, gdy leczenie nie ma sensu i musi interweniować chirurgicznie.

Jelita:

Odżywianie zawsze zajmowało jedno z centralnych miejsc w życiu człowieka. Zakłócenie procesu trawienia prowadzi do wielu problemów, zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Jelito spełnia wiele funkcji wspierających normalne funkcjonowanie. Żołądek otrzymuje pokarm, a jelito zajmuje się jego mieleniem, trawieniem, wchłanianiem składników odżywczych i wydalaniem ludzkich produktów odpadowych. Jelito składa się z kilku sekcji - cienkich i grubych.

Jelito cienkie

Jelito cienkie składa się z następujących sekcji:

  • Dwunastnica;
  • Jejunum (jelito cienkie);
  • Krętnica.

    W większości przypadków gruczolakorak jelita cienkiego rozwija się w jelicie krętym i dwunastnicy. Nowotwór złośliwy może mieć kształt pierścienia, co prowadzi do zwężenia światła w jelicie i pojawienia się niedrożności. Rak jelita cienkiego rozwija się w wyniku degeneracji komórek nabłonka gruczołowego, ze względu na wpływ różnych czynników prowokujących. W przypadku gruczolakoraka jelita cienkiego objawy nie są wykrywane przez długi czas, tylko wtedy, gdy rozmiary guza osiągają znaczną wielkość, możliwa jest kliniczna przeszkoda. Dzięki tej diagnozie pacjenci padają na stół operacyjny. Objawy gruczolakoraka jelita cienkiego można rozpoznać po następujących objawach:

  • ból w górnej części brzucha;
  • naprzemienne zaparcia płynnymi odchodami;
  • nudności i kneblowanie;
  • nagła utrata wagi;
  • wzdęcia;
  • Zaburzenia trawienia.

    Jelito grube

    Jelito grube składa się z następujących sekcji:

  • Cecum z wyrostkiem robaczkowym;
  • Rosnąca, poprzeczna i opadająca okrężnica;
  • Okrężnica sigmoidalna;
  • Odbytnica.

    Gruczolakorak jelita grubego ma ten sam charakter i powstaje z komórek śluzowych nabłonka, które znajdują się wewnątrz jelita. Ponadto, wraz ze wzrostem guza, dołączą objawy podobne do guza jelita cienkiego. Rozwijają się problemy z trawieniem, częste rozdęcie brzucha, zaparcia zastępuje biegunka, a przejście grubej włóknistej żywności staje się trudne. Jednocześnie ma ulubione witryny lokalizacyjne. Należą do nich esicy, ślepe i odbytnicy. Rak jelita grubego wśród nowotworów jest czwartym najczęstszym. Trudno jest zidentyfikować gruczolakoraka okrężnicy we wczesnych stadiach, choroba jest bezobjawowa i trudno jest go zdiagnozować na wczesnym etapie.

    Guz sigmoidalny

    Na chorobę gruczolakoraka jelit tego typu najczęściej wpływają kategorie osób, które mają następujące czynniki predysponujące:
    Zaawansowany wiek. Siedzący tryb życia. Częste zaparcia, które uszkadzają błonę śluzową jelit podczas wysiłku. Obecność polipów w świetle jelita, terminalnego zapalenia jelita krętego, uchyłków. Choroba wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

    Rozwój tego typu chorób jest następujący. Występuje chronicznie urazowe gruboziarniste masy błony śluzowej. Ponadto, z powodu ciągłego urazu, komórki nabłonkowe odradzają się i nabierają cech wzrostu nowotworu - zaczynają się aktywnie dzielić, tracą kontakt z otaczającymi komórkami, tracą swoją funkcję i aktywnie rosną w otaczających tkankach. Dopóki guz ma mniej niż półtora centymetra średnicy, przerzuty nie rozprzestrzeniają się wzdłuż krwiobiegu.

    Gdy guz zajmuje już połowę światła tubki, pojedyncze przerzuty pojawiają się w regionalnych węzłach chłonnych, które działają jako kolektory i nie pozwalają komórkom nowotworowym na kontynuację. Po całkowitym zachodzeniu na jelito przerzuty rozprzestrzeniają się po całym ciele i aktywnie rosną w otaczających tkankach.

    Guz jelita ślepego

    Mechanizm powstawania nowotworu jest mniej więcej taki sam jak opisany powyżej. Zazwyczaj gruczolakorak jelita ślepego występuje w dwóch kategoriach pacjentów - u dzieci lub osób starszych. Wzrost jest poprzedzony tak zwanym „rakiem na miejscu” lub wzrostem polipów.

    Guz odbytnicy

    Gruczolakorak z lokalizacją w odbytnicy - występuje najczęściej i zwykle u osób starszych. Eksperci przypisują występowanie tego typu chorób czynnikom takim jak niezrównoważona dieta, zbyt dużo grubego włókna w żywności i brak błonnika. Istnieje również możliwość zachorowania w przewlekłym kontakcie z chemicznymi czynnikami rakotwórczymi, zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego. Lokalizacja guza może być następująca:
    Anal, Ampular, Nadampular

    Nie ma zgody co do dokładnej przyczyny gruczolakoraka jelit, ale często pokarmy tłuste, niewystarczające spożycie błonnika, nadmierne spożycie produktów mięsnych, nadużywanie alkoholu i historia zapalenia jelita grubego i innych chorób zapalnych jelit mogą przyczyniać się do jego powstawania.

    Wyróżnia się cztery etapy gruczolakoraka jelit:

    Pierwszy etap symptomatologii jest nieobecny, guz znajduje się w błonie śluzowej jelita, jego rozmiar nie przekracza dwóch centymetrów, przerzuty nie występują.

    Drugi etap to wygląd i dyskomfort w jelicie. W kale można znaleźć smugi krwi. Występują problemy z wypróżnianiem - biegunkę zastępuje się zaparciem. Zmniejsza się zdolność do pracy, wzrasta poczucie słabości i niedyspozycji. Utrata masy ciała się rozwija. Pojedyncze przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych. Wymiary w granicach dziesięciu centymetrów.

    Trzeci etap gruczolakoraka jelit - wielkość guza osiąga, że ​​ponad połowa światła jelita zachodzi na siebie, wzrost rozprzestrzenia się na inne warstwy jelita i otaczające narządy i tkanki. Przerzuty rozprzestrzeniają się na regionalne węzły chłonne w dużych ilościach. Z powodu utraty krwi zmniejsza się poziom hemoglobiny i rozwija się przewlekła niedokrwistość z niedoboru żelaza.

    Czwarty etap charakteryzuje się rozprzestrzenianiem wielu przerzutów w całym organizmie człowieka. Mózg, wątroba, płuca, kręgosłup. Wpływ na narządy otaczające jelita, które penetruje nowotwór. Pojawia się niedrożność jelit, mogą występować obfite krwawienia, wymioty treści jelitowej, najbardziej skomplikowany zespół bólowy, który nie może być powstrzymany przez opioidy. Rozwija się kacheksja i zespół ciężkiego zatrucia. Dalej - fatalny wynik.

    Objawy gruczolakoraka

    Rozpoznanie gruczolakoraka jelita grubego.
    Diagnoza, jak gruczolakorak (rak) okrężnicy, jest dokonywana na podstawie następujących manipulacji:

  • skargi pacjentów;
  • zebrana historia;
  • kontrola wzrokowa;
  • badanie odbytnicy za pomocą palpacji;
  • egzamin instrumentalny.

    Z reguły ponad 70% wszystkich nowotworów jelita grubego znajduje się w dolnej części jelita, dlatego można je zidentyfikować metodą palpacyjną lub sigmoidoskopową. Jeśli lokalizacja jest wysoka, specjalista używa kolonoskopii. Aby pobrać materiał do badania histologicznego, lekarz ucieka się do kolonoskopii, która pomaga wybrać próbkę.

    Leczenie gruczolakoraka jelit nadaje się do operacji. Oczywiście dla operacji należy określić rozmiar guza i jego lokalizację. Sukces operacji zależy od przygotowania pacjenta i jego stanu, od przestrzegania diety przepisanej przez lekarza. Operacja odbytnicy jest uważana za jedną z najtrudniejszych operacji na jelitach.

    Leczenie pooperacyjne polega na uzyskaniu ciała składników odżywczych i witamin. Wyklucz smażone, pikantne, solone i marynowane jedzenie. Aby wykluczyć z menu rośliny strączkowe i świeże warzywa. Po operacji nie zaleca się przyjmowania produktów o wysokiej zawartości błonnika.

    Gruczolakorak jelit: rodzaje, stadia, diagnoza, leczenie

    Odżywianie zawsze zajmowało jedno z centralnych miejsc w życiu człowieka. Zakłócenie procesu trawienia prowadzi do wielu problemów zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Nic dziwnego, że mówią, że jesteśmy tym, co jemy. W związku z oddziaływaniem różnych agresywnych czynników środowiska wewnętrznego i zewnętrznego, występuje masa chorób przewodu pokarmowego: od próchnicy po zapalne choroby wrzodziejące przewodu pokarmowego. Jedną z najbardziej niebezpiecznych chorób jest gruczolakorak jelit. Szczegóły dotyczące tej patologii i zostaną omówione poniżej.

    Definicja

    Gruczolakorak jelit lub rak gruczołowy jest guzkiem nowotworu złośliwego, który atakuje dowolną część jelita i pochodzi z komórek nabłonkowo-gruczołowych błony śluzowej (wewnętrznej). Taki guz jest dość niebezpieczny i powszechny. Ze względu na to, że charakteryzuje się długim przebiegiem bezobjawowym, często zdarza się, że obecność choroby jest już wykrywana w zaawansowanym stadium, gdy leczenie nie ma sensu.

    Anatomia jelit

    Jelito spełnia wiele funkcji wspierających normalne funkcjonowanie. Zajmuje się mieleniem żywności, jej trawieniem, wchłanianiem składników odżywczych i wydalaniem produktów przemiany materii. Składa się z kilku sekcji - cienkich i grubych.

    Nz. Tanatomia jelit

    Ogólnie rzecz biorąc, przewód pokarmowy ma długość około siedmiu do ośmiu metrów dla przeciętnej żywej osoby i około 10-12 metrów dla zmarłych. Dostarczany jest z krwią przez tętnice krezkowe - górne i dolne są wydzielane. Odpływ krwi odbywa się w tych samych żyłach, które następnie wpadają do układu żyły wrotnej, są filtrowane przez wątrobę i wracają do serca.

    Ściana każdego jelita ma trzy warstwy - wewnętrzną warstwę śluzową i podśluzową, warstwę mięśniową, która zapewnia perystaltykę, zewnętrzną warstwę surowiczą, która jest reprezentowana przez otrzewną trzewną.

    Jelito cienkie w swoim składzie ma następujące sekcje:

    • Dwunastnica.
    • Lean gut.
    • Krętnica.

    Jelito grube składa się z:

    • Cecum z wyrostkiem robaczkowym.
    • Rosnący, poprzeczny i opadający podział okrężnicy.
    • Okrężnica sigmoidalna.
    • Odbytnica.

    Jelito cienkie

    Najczęściej lokalizacja raka jelita cienkiego jest początkiem dwunastnicy lub jelita krętego. Guz ten rozwija się w wyniku degeneracji gruczołowych komórek nabłonkowych ze względu na wpływ różnych czynników prowokujących. W przypadku gruczolakoraka jelita cienkiego objawy nie są wykrywane przez długi czas, tylko gdy rozmiary guza osiągają znaczną wielkość, czy możliwe jest posiadanie kliniki niedrożności jelit. Dzięki tej diagnozie pacjenci padają na stół operacyjny, po czym wykrywana jest prawdziwa przyczyna problemów z wypróżnieniami.

    Anatomia jelita cienkiego

    Jelito grube

    Gruczolakorak w jelicie grubym ma ten sam charakter - powstaje z komórek śluzowych nabłonka, które znajdują się wewnątrz jelita. Ponadto, wraz ze wzrostem guza, dołączą objawy podobne do guza jelita cienkiego. Rozwijają się problemy z trawieniem, częste rozdęcie brzucha, zaparcia zastępuje biegunka, a przejście grubej włóknistej żywności staje się trudne.

    Jednocześnie ma ulubione witryny lokalizacyjne. Należą do nich esicy, ślepe i odbytnicy.

    Schematyczne przedstawienie jelita grubego

    Guz sigmoidalny

    Na chorobę gruczolakoraka jelit tego typu najczęściej wpływają kategorie osób, które mają następujące czynniki predysponujące:

    • Zaawansowany wiek.
    • Siedzący tryb życia.
    • Częste zaparcia, które uszkadzają błonę śluzową jelit podczas wysiłku.
    • Obecność polipów w świetle jelita, terminalnego zapalenia jelita krętego, uchyłków.
    • Choroba wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

    Rozwój tego typu chorób jest następujący. Występuje chronicznie urazowe gruboziarniste masy błony śluzowej. Ponadto, z powodu ciągłego urazu, komórki nabłonkowe odradzają się i nabierają cech wzrostu nowotworu - zaczynają się aktywnie dzielić, tracą kontakt z otaczającymi komórkami, tracą swoją funkcję i aktywnie rosną w otaczających tkankach. Dopóki guz ma mniej niż półtora centymetra średnicy, przerzuty nie rozprzestrzeniają się wzdłuż krwiobiegu.

    Guz sigmoidalny

    Gdy guz zajmuje już połowę światła tubki, pojedyncze przerzuty pojawiają się w regionalnych węzłach chłonnych, które działają jako kolektory i nie pozwalają komórkom nowotworowym na kontynuację. Po całkowitym zachodzeniu na jelito przerzuty rozprzestrzeniają się po całym ciele i aktywnie rosną w otaczających tkankach.

    Guz jelita ślepego

    Mechanizm powstawania nowotworu jest mniej więcej taki sam jak opisany powyżej. Zazwyczaj gruczolakorak jelita ślepego występuje w dwóch kategoriach pacjentów - u dzieci lub osób starszych. Wzrost jest poprzedzony tak zwanym „rakiem na miejscu” lub wzrostem polipów.

    Na zdjęciu: Zmobilizowano podczas operacji guz jelita ślepego

    Guz odbytnicy

    Gruczolakorak z lokalizacją w odbytnicy - występuje najczęściej i zwykle u osób starszych. Eksperci przypisują występowanie tego typu chorób czynnikom takim jak niezrównoważona dieta, zbyt dużo grubego włókna w żywności i brak błonnika. Istnieje również możliwość zachorowania w przewlekłym kontakcie z chemicznymi czynnikami rakotwórczymi, zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego. Lokalizacja guza może być następująca:

    Przyczyny

    Nie ma zgody co do dokładnej przyczyny rozwoju gruczolakoraka jelit. Ale lekarze identyfikują czynniki, które ich zdaniem mogą powodować uraz i późniejszą złośliwość komórek błony śluzowej jelit:

    Często jedzą tłuste potrawy.

    Niewystarczające wykorzystanie włókien roślinnych.

    Nadmierne spożycie produktów mięsnych.

    Historia zapalenia jelita grubego i innych chorób zapalnych jelit.

    Predysponująca historia rodziny. Jeśli w rodzinie występują gruczolakoraki jelit, ryzyko zachorowania wzrasta kilka razy.

    Zagrożenia zawodowe - praca z azbestem, metalami ciężkimi.

    Zakażenie onkogennym szczepem wirusa brodawczaka ludzkiego.

    Uraz śluzowy podczas seksu analnego.

    Gruczolakorak jelit lub rak gruczołowy

    Jelito jest częścią przewodu pokarmowego. Zaczyna się od odźwiernika żołądka i kończy się odbytem. Jelito trawi i absorbuje pokarm, syntetyzuje hormony jelitowe i bierze udział w procesach odpornościowych.

    Czym jest gruczolakorak jelit?

    Jelita składają się z jelita cienkiego i grubego. Jelito cienkie znajduje się między żołądkiem a jelita grubego.

    Składa się z podpodziałów:

    • wrzód dwunastnicy;
    • jelito czcze;
    • jelito kręte.

    Jelito grube kończy przewód pokarmowy, a woda jest wchłaniana przez niego i wydalane odchody powstają z kleju spożywczego.

    Składa się z podpodziałów:

    • jelito ślepe z wyrostkiem robaczkowym;
    • dwukropek z podsekcjami: okrężnica wstępująca, granica poprzeczna, okrężnica zstępująca i esica;
    • odbytnica z ampułką, odbytem i odbytem.

    Rak w jelitach

    Gruczolakorak jelit (rak jelita grubego) atakuje tkanki wszystkich odcinków jelita cienkiego i grubego. Złośliwy nowotwór jelita składa się z gruczołowych komórek nabłonkowych. Onkologia tego typu jest niebezpieczna ze względu na powolny wzrost, dlatego trudno jest zidentyfikować guz we wczesnych stadiach. Gruczolakorak charakteryzuje się agresywnym wzrostem w późnych stadiach, kiełkowaniem w pobliskich narządach i węzłach chłonnych, przerzutami do wątroby, płuc i innych tkanek.

    Jelito cienkie

    Rak jelita cienkiego jest często umiejscowiony w początkowym odcinku iw jelicie krętym i objawia się pewną konsystencją i charakterem guza. W przypadku gruczolakoraka pierścienia światło jelita zwęża się, a mięsak jelit objawia się w niedrożności jelit. Wzrost guza następuje z powodu degeneracji komórek śluzówki. Można go łączyć z guzami innego typu i lokalizacji.

    W jelicie krętym chłoniak jelitowy jest mniej powszechny (18%), w jelicie grubym - 1%. Jest połączony z celiakią i dotyczy limfogranulomatozy (choroby Hodgkina) i chłoniaka nieziarniczego (mięsaka limfatycznego). Istnieją chłoniaki nieziarnicze z komórek B. Jest on podzielony na: ciężką chorobę łańcucha A i chłoniak typu zachodniego.

    Gruczolakorak naciekającej postaci rozprzestrzenia się w jelicie i może znajdować się w różnych obszarach bez wychwytywania całego obwodu jelita.

    Sutek Faterowa

    Brodawka gruczolakoraka Vateri może łączyć guzy różnego pochodzenia. Są one rozmieszczone w dystalnym rejonie przewodu żółciowego i rozprzestrzeniają się na obszar dwunastnicy i wykazują dużą liczbę objawów. Guz rośnie z nabłonka trzustki lub z regenerowanych komórek tkanki gruczołowej trzustki.

    Onkogeneza rośnie powoli i ma małe rozmiary. Ale w przypadku wzrostu przerzuty do wątroby i innych narządów i węzłów chłonnych. Przyczyny rozwoju nie są w pełni zrozumiałe, ale wiadomo, że przyczyna gruczolakoraka brodawki Vatera jest związana z dziedziczną polipozą lub mutacją genu K-ras.

    Główne objawy tego typu nowotworów onkologicznych obejmują:

    • ciężka utrata masy ciała, w tym anoreksja;
    • przewlekła żółtaczka;
    • świąd i wymioty;
    • niestrawność;
    • ból w górnej części brzucha;
    • ból pleców w późnych stadiach;
    • wzrost temperatury bez powodu;
    • plamy krwi w stolcu.

    Jelito grube

    Gruczolakorak jelita grubego jest podobny pod względem objawów do guza jelita cienkiego. Łączy on guzy z różnymi lokalizacjami, teksturą i strukturą komórek w ślepej, okrężnicy i odbytnicy. W wyniku degeneracji komórek błony śluzowej jelit i onkoopukolu zaczyna rosnąć.

    Chociaż nowotwory złośliwe rozwijają się w ten sam sposób, każdy gatunek ma swoje własne cechy wzrostu: powolny wzrost lub długi czas przebywania w granicach jelita. Ale wszystkie guzy wywołują procesy zapalne w tkankach, co przyczynia się do rozprzestrzeniania się raka na inne narządy i tkanki. W ten sposób powstają nowotwory wtórne, które nie dają przerzutów w pierwszych dwóch etapach. W późniejszych stadiach, gruczolakorak przerzutów do jelita, komórki przenoszą krew do jamy limfatycznej, wątroby i płuc. Kilka guzów może wystąpić jednocześnie lub jeden po drugim.

    Gdy gruczolakorak jelita grubego wpływa na błonę śluzową, zmień jej komórki. Guz rośnie przez błonę do otrzewnej. Objawy objawiają się nawracającym bólem w podbrzuszu, naprzemiennie zaparciami z biegunką, zmniejszonym apetytem, ​​nudnościami i nieuzasadnionymi wymiotami. Początkowe etapy rozwoju nowotworów onko-nowotworowych charakteryzują się podobieństwem do polipowatości, dlatego w diagnostyce konieczne jest zróżnicowanie. Postępujący guz prowadzi do pojawienia się ropnego wydzieliny, śluzu i krwi w kale.

    W jelicie grubym guz szybko ulega owrzodzeniu z powodu stałego działania kału. Dlatego ciało jest zakażone, co prowadzi do zatrucia, silnego bólu brzucha, gorączki, zapalenia otrzewnej. Te czynniki można zobaczyć na podstawie analizy krwi.

    Okrężnica sigmoidalna

    Gruczolakorak esicy rozwija się w następujący sposób:

    • nie ma przerzutów, guz ma 15 mm średnicy;
    • pojedyncze przerzuty regionalne pojawiają się, gdy wielkość połowy średnicy jelita, brak kiełkowania przez zewnętrzną ścianę jelita;
    • wiele odległych przerzutów z całkowitym zamknięciem światła esicy, rośnie w organy znajdujące się w pobliżu.

    W esicy, nowotwór rozwija się z powodu nadmiaru mięsa i tłuszczu zwierzęcego, braku błonnika, witamin.

    A także z tego powodu:

    • zaawansowany wiek:
    • siedzący tryb życia;
    • zaparcie, urazowa błona śluzowa jelit;
    • polipy, końcowe zapalenie jelita krętego, uchyłki;
    • wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

    Przednowotworowa dysplazja błony śluzowej poprzedza gruczolakoraka. Objawy gruczolakoraka objawiają się bólem w okolicy jelita krętego, wzdęciami, biegunką i zaparciami, zamieniającymi się w niedrożność jelit, śluz z ropą i krwią w kale.

    Cecum

    Najczęstszym nowotworem jelitowym jest gruczolakorak jelita ślepego. Występuje u dzieci i osób starszych. Przed jego rozwojem występuje okres stanu przedrakowego, na przykład wzrost polipów. Rak jelita ślepego pojawia się z tych samych powodów, co w esicy, a także z niezrównoważonych i tłustych potraw, mąki i wędzonych produktów, seksu analnego, obecności guzów kosmków i wirusa poduszki.

    Guz w kątnicy jest trudny do wykrycia w stadiach od 1 do 2 choroby. Dlatego naukowcy medyczni nie znaleźli jeszcze metod zapobiegania rakowi w kątnicy.

    Odbytnica

    Gruczolakorak odbytnicy jest plagą dla osób powyżej 50 roku życia. Przyczyny jego rozwoju związane są ze złym odżywianiem i brakiem błonnika w diecie, a praca w złych warunkach: kontakt z azbestem, chemikalia, emisja radiowa. Zapalenie odbytnicy i wirusa brodawczaka, polipowatość, seks analny przyczyniają się do rozwoju nowotworu. Objawy pojawiają się również w nieprzyjemnych lub bolesnych atakach w odbytnicy, podczas opróżniania, jak również w fałszywych popędach do wypróżniania, zaparcia i biegunki, pojawienia się wydzieliny z krwi.

    Odbytnica składa się z trzech części: odbytu, ampułki i nadampularnej. Częściej guz gruczolaka lub litego nowotworu jest umieszczany w strefie ampułkowej i rośnie z tkanki nabłonkowej struktury gruczołowej.

    W okolicy odbytu, czerniak powstaje z kilku warstw nabłonka płaskonabłonkowego, w sekcji odbytu - raka płaskonabłonkowego.

    Ma kilka typów i dzieli się na:

    • gruczolakorak;
    • łuskowaty;
    • pierścień cricoid;
    • gruczolakorak śluzówki;
    • gruczołowe łuskowate;
    • niezróżnicowany.

    Gruczolakorak często rośnie w jelicie odbytnicy jelita grubego iw odbytnicy - nowotwór płaskonabłonkowy lub rak płaskonabłonkowy jelita grubego. Jego kształt jest nierówny i przypomina owrzodzenie lub kalafior. Kurs jest agresywny i szybki, wczesne przerzuty, wpływające na węzły chłonne i narządy wewnętrzne.

    Przyczyny gruczolakoraka jelit

    W oparciu o anatomię jelita istnieje kilka obszarów, w których może wystąpić gruczolakorak jelit, są wspólne przyczyny i takie, które odnoszą się do określonej części jelita.

    Powszechne przyczyny gruczolakoraka jelit związane są ze sposobem życia i upodobaniami osoby. Mianowicie:

    • tłuste potrawy, słodycze, alkohol;
    • brak zbóż, owoców i warzyw;
    • pasja do dań mięsnych;
    • zaparcie - pierwszy objaw gruczolakoraka;
    • zapalenie jelita grubego i polipy i stany zapalne;
    • predyspozycje genetyczne;
    • szkodliwe warunki pracy i życia (w strefach chorobotwórczych);
    • słaba jakość zużywanej wody;
    • wirus brodawczaka i seks analny.

    Objawy i objawy choroby

    Specyficzne objawy gruczolakoraka jelit, zwłaszcza we wczesnych stadiach, będą nieobecne. Później pacjenci będą musieli udać się do lekarza ze skargami na nawracający ból brzucha, wzdęcia, gaz, zmianę zaparcia i biegunkę, pojawienie się krwawego i śluzowo-ropnego wydzieliny w kale.

    Wraz ze wzrostem nasilają się objawy gruczolakoraka jelit, pojawiają się nudności i nieuzasadnione wymioty, utrata apetytu i zmniejszenie masy ciała. Powiększony guz może być wyczuwalny przez ścianę otrzewnej.

    W stadiach 3-4 pojawia się gruczolakorak jelit, pojawiają się objawy:

    • niedrożność jelita: niezdolność do wypróżnienia;
    • pojawienie się wymiotów kałowych;
    • dyskomfort w jelitach;
    • krwawienie i niedokrwistość;
    • letarg, słabość i utrata wydajności;
    • zjawiska otrzewnowe.

    Rodzaje złośliwych nowotworów jelit

    Komórki nowotworowe różnią się od normalnych komórek. Poziom różnic określa właściwości komórek nowotworowych i przepisuje leczenie. Te badania histologiczne pomagają zidentyfikować stopień różnicowania komórek gruczolakoraka.

    Wysoce zróżnicowany gruczolakorak jelit

    Komórki nowotworowe różnią się od normalnych komórek pewnym wzrostem jąder komórkowych. Pełnią tę samą funkcję. Dlatego po odpowiednim leczeniu organizm daje pozytywną odpowiedź na gruczołowy, wysoce zróżnicowany nowotwór i możliwe jest całkowite wyleczenie. U pacjentów w podeszłym wieku guz nie rośnie i nie daje przerzutów do innych narządów po terapii. U młodych pacjentów istnieje prawdopodobieństwo nawrotu w ciągu 12 miesięcy po operacji i powstawaniu guzów wtórnych.

    Umiarkowanie zróżnicowany gruczolakorak jelit

    Konsekwencje gruczolakoraka tego typu są poważniejsze. Komórki nabłonkowe rosną i prowadzą do niedrożności jelit. Guz osiąga duże rozmiary i często pęka ściana jelita, powodując krwawienie.

    W jelitach powstają przetoki na ścianach i rozwija się zapalenie otrzewnej, co pogarsza przebieg onkologii. Po usunięciu guza i przeprowadzeniu kompleksowego leczenia można uzyskać dobry wynik przewidywanego przeżycia pięcioletniego - 65–75%.

    Źle zróżnicowany gruczolakorak jelita

    Przebieg choroby jest agresywny w ciężkim polimorfizmie komórkowym. Szybki wzrost komórek nowotworowych i wczesne przerzuty do sąsiednich narządów i węzłów chłonnych. Guz nie ma wyraźnych granic. Podczas operacji i kompleksowego leczenia na wczesnym etapie remisja może być długa. W późniejszych etapach leczenia daje niskie rokowanie.

    Rak gruczołowy jelita jest kilku typów i dzieli się na gruczolakoraka:

    1. Śluzowy (śluzowy) bez wyraźnych granic, składający się ze śluzu z mucyną i elementami nabłonkowymi. Przerzuty rozprzestrzeniają się na regionalne węzły chłonne. Występuje wysoki nawrót choroby, ponieważ guz nie wykazuje wrażliwości na promieniowanie.
    2. Obrączkowana komórka płynie agresywnie. W momencie rozpoznania można wykryć przerzuty w LU i wątrobie. Guz rośnie i rozwija się w wewnętrznej warstwie jelita, zwłaszcza w grubej. Coraz częściej młodzi ludzie chorują.
    3. Łuskowate, składające się z płaskiej Onkocell i przeciekającej złośliwej. Częściej spotykany w kanale odbytu. Potrafi kiełkować w pochwie, pęcherzu, moczowodzie i prostacie. Choroba często powraca i charakteryzuje się niskim wskaźnikiem przeżycia. Po potwierdzeniu diagnozy pacjenci umierają w ciągu 3-4 lat. Po leczeniu pięcioletni próg życia wynosi 30%.
    4. Rurowy, składający się z formacji rurowych. W przypadku małych rozmiarów granice guza są rozmyte. Ta forma patologii jest obserwowana u 50% pacjentów z rakiem gruczołowym.

    Występują również guzy jelitowe:

    1. endofityczne - powstające na ścianie wewnątrz jelita;
    2. egzofityczne - pojawiające się na zewnątrz na wyściółce jelitowej.

    Egzofityczny guz jest łatwiejszy do namacania przez ścianę otrzewnej. Guzy endofityczne powodują niedrożność jelit.

    Etapy gruczolakoraka jelit

    Etapy gruczolakoraka jelit według klasyfikacji TNM:

    Gruczolakorak jelit: przyczyny i objawy, klasyfikacja, diagnoza i leczenie

    Gruczolakorak lub rak gruczołowy jest postępującym, zagrażającym życiu guzem, który powstaje z nabłonkowych komórek gruczołowych. Wpływa na zewnętrzne i wewnętrzne narządy człowieka. Niebezpieczeństwo gruczolakoraka polega na tym, że taki nowotwór jest diagnozowany najczęściej na późniejszych etapach. W tej sytuacji odsetek śmiertelności z powodu tej choroby gwałtownie wzrasta.

    Gruczolakorak jelit jest najczęstszym nowotworem, który może tworzyć się w dowolnej części przewodu pokarmowego. W większości przypadków raka gruczołowego rozpoznaje się po 50 latach. Choroba może rozwinąć się u zdrowej osoby. Brak diagnozy i brak leczenia prowadzi do śmierci w krótkim czasie.

    Przyczyny patologii

    Rak gruczołowy może rozwijać się w różnych częściach jelita. Rzadko pojawia się guz z powodu mutacji genowych. W większości przypadków czynnikami wpływającymi na rozwój choroby są dziedziczność i wpływ zewnętrzny.

    Ogólne przyczyny rozwoju i warunki sprzyjające powstawaniu gruczolakoraka jelit:

    • czynnik dziedziczny;
    • uszkodzenie i przewlekłe choroby dolnego odcinka przewodu pokarmowego;
    • stany zapalne w jelicie grubym (w tym choroba Crohna);
    • wiek powyżej 50 lat;
    • stresujący styl życia;
    • przewlekłe zaparcia;
    • HPV;
    • obecność polipów jelitowych lub łagodnych guzów;
    • nadmierne spożycie tłustych, smażonych, wędzonych potraw i pieczenia;
    • palenie i nadużywanie alkoholu;
    • przyjmowanie niektórych leków;
    • praca w szkodliwym przedsiębiorstwie;
    • życie w obszarze nieprzyjaznym środowisku;
    • nadwaga i siedzący tryb życia.

    Uwaga! Każdy z tych czynników może prowadzić do rozwoju gruczolakoraka. Ważne jest, aby przejść regularne badania lekarskie i procedury diagnostyczne po 50 latach!

    Gdzie powstaje

    Rak gruczołowy atakuje następujące odcinki jelita:

    1. Gruczolakorak jelita cienkiego. Powstaje w górnym 12 wrzodzie dwunastnicy lub w dolnym jelicie cienkim. W rezultacie guz wypełnia światło jelita, staje się nieprzejezdny. Istnieje ryzyko rozwoju innych nowotworów, najczęściej mięsaków.
    2. Rak głównej brodawki dwunastnicy. Gruczolakorak tworzy się w przewodzie żółciowym i atakuje dwunastnicę. Guz jest mały, powoli rośnie, ale istnieje niebezpieczeństwo przerzutów.
    3. Nowotwór w okrężnicy. Rak wpływa na wewnętrzną wyściółkę okrężnicy i zmienia jej komórki. Często gruczolakorak rośnie w ściany brzucha. Istnieje ryzyko wielu guzów.
    4. Guz sigmoidalnego jelita grubego. Gruczolakorak poprzedza nienaturalny wzrost tkanek. Rzadko przenikając przez śluzówkę jelita, przerzuty przechodzą do sąsiednich narządów.
    5. Gruczolakorak jelita ślepego. Najczęściej powstają z łagodnych formacji. Jest diagnozowany u dzieci i osób starszych.
    6. Rak odbytnicy. Rozwój guza poprzedzają procesy zapalne, polipy i HPV. Gruczolakorak powstaje głównie między kątnicą a odbytnicą. Guz jest niebezpieczny ze względu na wczesne pojawienie się przerzutów.

    Uwaga! Gruczolakorak odbytnicy jest narażony na ryzyko zachorowania u pacjentów z hemoroidami i praktykującymi seks analny.

    Typologia

    Gruczolakoraki różnią się cechami morfologicznymi, cytochemicznymi i funkcjonalnymi komórek nowotworowych, co określają wyniki badania histologicznego.

    Klasyfikacja gruczolakoraka jelit:

    1. Bardzo zróżnicowane. W patologicznie zmienionych komórkach obserwuje się niewielki wzrost jąder. Odpowiednia terapia ma pozytywny wpływ, możliwa jest całkowita regeneracja. Młodzi ludzie są narażeni na ryzyko nawrotu przez cały rok. U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko ponownego powstania guza po usunięciu wysoce zróżnicowanego gruczolakoraka jelita grubego wynosi 50%. Prognoza na życie jest korzystna.
    2. Umiarkowanie zróżnicowany. Komórki nowotworowe są podatne na wzrost, co jest niebezpieczną przeszkodą i pęknięciem błon jelitowych. Wysokie prawdopodobieństwo zapalenia otrzewnej. Przy odpowiednim czasie leczenia i resekcji guza rokowanie przeżycia przez 5 lat jest dodatnie.
    3. Słabo zróżnicowane. Istnieje szybka reprodukcja komórek nowotworowych, wczesne przerzuty. Granice guza nie są wizualizowane podczas prowadzenia działań diagnostycznych. Słabe leczenie.
    4. Niezróżnicowane. W wyniku badania histologicznego wykrywane są nieprawidłowe komórki nietypowe dla raka. Kiełkuje do otrzewnej i wcześnie przerzutuje do układu limfatycznego. Gdy wykryty zostanie niezróżnicowany gruczolakorak jelit, perspektywa życia jest negatywna.

    Rodzaje raka gruczołowego według typu komórki:

    • gruczolakorak śluzowy - rzadko występuje, składa się z węzłów z rozsianym śluzem (mucyna), który stanowi większość nowotworu;
    • gruczolakorak pierścienia cricoid - komórki rakowe są podatne na szybki podział, akumulacja śluzu wewnątrzkomórkowego prowadzi do ich deformacji;
    • gruczolakorak płaskonabłonkowy - często powraca, rośnie w sąsiednie narządy;
    • gruczolakorak kanalikowy jest najczęstszą postacią, charakteryzującą się wzrostem strukturalnym i nietypową strukturą komórkową.

    Pomoc! Gruczolakoraki powstają wewnątrz i na zewnątrz jelit (endofityczne i egzofityczne). Guz endofityczny jest czasem spotykany podczas badania otrzewnej. Nowotwór wewnętrzny prowadzi do niedrożności jelit.

    Etapy rozwoju

    Zgodnie z klasyfikacją międzynarodową istnieje kilka stadiów raka gruczołowego:

    • 0 - guz o małym rozmiarze, bez nacieku i przerzutów;
    • 1 - wielkość wykształcenia do 20 mm, brak przerzutów;
    • 2 - guz do 5 cm bez wtórnych ognisk (przerzutów);
    • 3A - tworzenie dowolnej wielkości z kiełkowaniem do otaczających narządów i / lub przerzutów do węzłów chłonnych;
    • 3B - guz o różnej objętości z naciekiem do sąsiednich narządów i / lub powstawaniem wtórnych ognisk w węzłach chłonnych odbytnicy i pachwiny;
    • 4 - formacja przerzutowa dowolnej wielkości z ogniskami w układzie limfatycznym i odległych narządach.

    Uwaga! W stadium 1 i 2 często nie występują specyficzne objawy raka. Uważaj na siebie i na wszelkie zaburzenia trawienia, bóle brzucha, udaj się do lekarza!

    Symptomatologia

    Jakie objawy należy chronić, nie przegapić rozwoju raka:

    • ból brzucha;
    • niestrawność, nudności, sporadyczne wymioty, biegunka;
    • wzdęcia i kolki;
    • utrata apetytu, drastyczna utrata wagi;
    • utrzymujący się wzrost temperatury do stanów podgorączkowych (nie wyższych niż 38 ° C);
    • obecność w odchodach krwi i śluzu.

    W przypadku gruczołowego raka głównej brodawki dwunastnicy pojawiają się oznaki żółtaczki, ból jest zlokalizowany w górnej części brzucha, aw późniejszych stadiach - z tyłu. Gruczolakorak jelita grubego na początku choroby jest podobny do polipowatości. Jego wzrost prowadzi do pojawienia się w kale ropy, śluzu i krwi, są objawy zatrucia.

    Wysoce zróżnicowany gruczolakorak esicy jest skutecznie leczony i łatwo określony. Trudność polega na tym, że spośród objawów występują tylko zaburzenia trawienia, dyskomfort w okolicy biodrowej i zwiększone tworzenie się gazu, które pacjenci obwiniają za zaostrzenie przewlekłych patologii.

    Gdy guz w odbytnicy ma ból i dyskomfort w odbycie, można odczuć nacisk. Istnieją bolesne fałszywe pragnienia wypróżniania się, w kale widać plamy krwi.

    Gruczolakorak jelita ślepego jest rzadko rozpoznawany w początkowej fazie. Późne wystąpienie objawów jest spowodowane odległością kątnicy od odbytu.

    W późniejszych etapach pojawiają się specjalne znaki:

    • niedrożność jelit (niezdolność do wyjścia z masy kałowej);
    • wymiotować z zapachem i domieszką odchodów;
    • uczucie zwężenia w jelitach;
    • krwawienie wewnętrzne i niska hemoglobina;
    • pogorszenie ogólnego stanu;
    • silny ból, objawy zatrucia, gorączka.

    Uwaga! Niedrożność jelit wymaga pilnej interwencji chirurgicznej! W przypadku braku zapewnienia terminowej pomocy w 90% przypadków pacjent umiera.

    Diagnostyka medyczna

    Jeśli podejrzewa się raka gruczołowego, pacjentowi przypisuje się dużą listę badań laboratoryjnych i instrumentalnych.

    Lista testów potrzebnych do ustalenia diagnozy:

    • ogólna analiza krwi i moczu;
    • biochemia krwi (do oceny stanu narządów wewnętrznych pacjenta);
    • analiza biochemiczna moczu (określić zawartość składników chemicznych i ich produktów rozpadu);
    • analiza kału na obecność ukrytej krwi;
    • analiza markerów nowotworowych.

    Instrumentalne i inne metody diagnozowania gruczolakoraka jelit:

    • endoskopia - w proktologii taka metoda diagnostyczna pozwala na wykrycie raka na początkowym etapie, w procesie badań możliwe jest zebranie patologicznych tkanek do histologii;
    • radiografia z kontrastem - pomaga wykryć wszelkie zmiany w błonach śluzowych;
    • USG - konieczne jest ustalenie lokalizacji guza i zidentyfikowanie wtórnych ognisk;
    • kolonoskopia - metoda wczesnego diagnozowania, pozwala znaleźć zmienione tkanki i pobrać materiał do badań histologicznych i cytologicznych;
    • Tomografia komputerowa - ocenia stan jelit i identyfikuje guzy;
    • MRI - określa położenie, strukturę guza i obecność przerzutów.

    Pomoc! Usunięty guz jest zawsze wysyłany do badania komórek i tkanek w celu ustalenia dokładnej diagnozy i określenia dalszych taktyk leczenia.

    Wideo

    Leczenie

    Zgodnie z wynikami badań onkolog określa szereg środków terapeutycznych. Jakie metody stosuje się w leczeniu gruczolakoraka jelit:

    1. Chirurgiczne usunięcie guza. Małe gruczolakoraki są całkowicie usuwane, a funkcjonowanie jelit nie jest upośledzone. W przypadku dużego nowotworu z wrastaniem do sąsiednich oddziałów i przerzutów, pacjentowi pokazano, że usuwa część jelita grubego i usuwa kolostomię (esicy lub okrężnicy usuwa się z otrzewnej w celu usunięcia kału). W gruczolakoraku odbytnicy z przerzutami do otaczających narządów pacjent usuwa wszystkie narządy z obszaru miednicy.
    2. Napromieniowanie. Może być przepisywany zarówno przed operacją, jak iw okresie pooperacyjnym. Dawka napromieniowania jest ustalana indywidualnie, tak aby w miarę możliwości ryzyko powikłań było minimalne.
    3. Chemioterapia. Wykonuje się go po operacji, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu i zatrzymać namnażanie się nieprawidłowych komórek. Zastosuj monoterapię (5-fluorouracyl, Ftorafur) lub złożoną chemioterapię przy użyciu kilku rodzajów leków.

    Pomoc! Jeśli niemożliwe jest wykonanie operacji usunięcia gruczolakoraka, zaleca się radioterapię lub chemię w celu złagodzenia stanu pacjenta.

    Rokowanie dla życia po ustaleniu rozpoznania „gruczolakoraka jelit” zależy od wielu warunków:

    • stadium choroby;
    • rodzaj nowotworu i jego struktura;
    • obecność wtórnych zmian.

    Najczęściej, gdy nowotwór zostaje wykryty w pierwszym etapie i po udanej operacji, onkolodzy dają pozytywną prognozę na 5 lat. Pacjenci po usunięciu gruczolakoraka są systematycznie badani przez lekarza.

    Aby zapobiec rozwojowi guza, konieczne jest prawidłowe i zrównoważone jedzenie, regularne badanie przez proktologa i leczenie choroby żołądkowo-jelitowej.

    Guzy jelita cienkiego

    Nowotwory jelita cienkiego są rzadkimi chorobami przewodu pokarmowego z częstotliwością 3-6%. Objawy kliniczne są niespecyficzne i obejmują niedokrwistość, krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha lub niedrożność jelit. W tym artykule skupimy się na czterech najczęstszych nowotworach złośliwych jelita cienkiego:

    Omówiona zostanie również diagnostyka różnicowa.

    tłumaczenie artykułu Małe guzy jelita do asystenta radiologii. Autorzy: Rinze Reinhard, Gerdien Kramer. Oddział radiologii centrum medycznego VU, Amsterdam, Holandia

    Recenzja

    Tabela zawiera objawy najczęstszych nowotworów jelita cienkiego. Kliknij obraz, aby powiększyć tabelę.

    • dziedziczny rak okrężnicy bez polipowatości (NNCPTA) lub zespół Lyncha, choroba z autosomalnym dominującym sposobem dziedziczenia z wysokim ryzykiem rozwoju nowotworów przewodu pokarmowego;
    • rodzinna polipowatość gruczolakowata jelita grubego, choroba dziedziczna oparta na rozwoju wielu polipów jelita grubego;
    • wiele nowotworów endokrynologicznych typu I, zespół Vermera, zespół, w którym rozwija się wiele hormonalnie aktywnych guzów, w tym rakowiak.

    Gruczolakorak

    Częstość występowania gruczolakoraka jelita cienkiego wśród wszystkich guzów jelita cienkiego wynosi do 25-40%.
    Częstość występowania raka jelita grubego jest 50 razy częstsza.
    Do 50% gruczolakoraków jelita cienkiego jest zlokalizowanych w dwunastnicy, a większość z nich jest endoskopowa.
    Jelito czcze zajmuje drugie miejsce w lokalizacji.

    • dziedziczny rak okrężnicy bez polipowatości (NNPTRC)
    • rodzinna gruczolakowata polipowatość jelita grubego
    • Zespół Peutz-Touraine (Peutz-Jeghers)
    • celiakia
    • Choroba Crohna - w chorobie Leśniowskiego-Crohna rak często występuje w jelicie krętym

    Typowy gruczolakorak charakteryzuje się miejscową zmianą jednostronną lub mutafoidalną z „podkopanymi” krawędziami i zwężeniem światła.
    Rzadziej gruczolakorak jest nowotworem polipowatym polipidum, który może powodować niedrożność jelit.
    Często znaleziono owrzodzenie.
    Może dojść do naciekania tkanki tłuszczowej wewnątrz światła.

    Gruczolakoraki często charakteryzują się umiarkowanym wzmocnieniem kontrastu, w przeciwieństwie do rakowiaka, który ma wyraźny wzrost po podaniu środka kontrastowego.

    Często występują przerzuty do wątroby i otrzewnej.

    Badanie CT w rekonstrukcji wieńcowej.

    • zwężenie zmiany dwunastnicy w wyniku gruczolakoraka dwunastnicy (żółta strzałka).
    • nie ma wyraźnej granicy z głową trzustki (czerwona strzałka).
    • prestenotyczne powiększenie dwunastnicy.

    Oto przykład gruczolakoraka dwunastnicy z nierównomiernym pogrubieniem ścian dystalnych

    Obraz pokazuje okrągły guz z ukształtowanymi krawędziami.

    Duży gruczolakorak może symulować chłoniaka, jak w niniejszym przypadku.

    Obraz pokazuje guz o nieregularnym kształcie w proksymalnym jelicie czczym.
    Pomimo dużego rozmiaru przy okrągłym wzroście, nie ma przeszkód w świetle jelita.
    W sąsiedniej krezce, duży konglomerat niedoczulnych węzłów chłonnych złośliwych z dezintegracją (dolny obraz).
    W tym przykładzie jest to gruczolakorak, ale te objawy mogą odpowiadać chłoniakowi.

    Obraz przedstawia endoskopowy obraz guza.

    Obrazy te pokazują pacjenta z rozległym pogrubieniem ścian proksymalnego jelita czczego z powiększeniem tętniaka światła.

    Pierwszym na liście diagnostyki różnicowej był chłoniak, ale w tym przypadku był to również gruczolakorak.

    Charakterystycznymi objawami gruczolakoraka są naciek tkanki tłuszczowej i uszkodzenia przerzutów do węzłów chłonnych.

    W przypadku chłoniaka naciekanie tkanki tłuszczowej nie jest typowe, dochodzi do uszkodzenia węzłów chłonnych, ale będą one większe.

    Obraz pokazuje potwierdzony gruczolakorak, w postaci nierozciągniętej kolistej formy jelita czczego (żółta strzałka) z niedrożnością światła i wzrostem węzłów chłonnych (czerwona strzałka).

    Obraz T1 po obrysie z tłumieniem tłuszczu (po lewej) i obraz T2 (po prawej) pokazują formację objętościową z osłabionymi krawędziami (strzałka), z niedrożnością jelita czczego i prestenotycznym rozszerzeniem światła.

    Górne obrazy przedstawiają okrągły guz bliższego jelita czczego z nagromadzeniem fluoridezokiglukozy (FDG) (żółte strzałki).

    W niższych obrazach MR takie samo objętościowe tworzenie jelita czczego z obrzeżami i limfadenopatią krezkową (czerwone strzałki), która jest gruczolakorakiem.

    Najpierw przestudiuj obrazy.
    Następnie kontynuuj czytanie.
    Czerwona strzałka wskazuje na esicę esicy, wypełnioną odchodami. Masy kałowe wskazują, że nie jest to jelito cienkie.

    Zmiany w ścianie jelita krętego z osłabionymi krawędziami, powodujące niedrożność jelita cienkiego (żółta strzałka).
    Można założyć diagnozę choroby Crohna.
    Jednak ten pacjent nie miał choroby Crohna w wywiadzie, a końcowe odcinki jelita krętego (nie pokazane tutaj) nie ulegają zmianie, co nie jest typowe dla choroby Crohna.
    Śródoperacyjnie ustalony gruczolakorak.

    Po lewej stronie znajduje się proksymalny gruczolakorak jelita czczego.
    Guz jest lepiej zdefiniowany na obrazach MR niż na CT.

    50% gruczolakoraków jelita cienkiego jest zlokalizowanych w dwunastnicy, jelito czcze jest na drugim miejscu.
    Większość z nich jest diagnozowana endoskopowo.

    Występowanie w jelicie krętym jest często związane z chorobą Crohna, jak w tym przypadku.

    Jest to pogrubienie ściany jelita krętego z naciekaniem sąsiedniego włókna krezkowego i małymi ogniskami powietrza na zewnątrz światła jelita, co wskazuje na perforację.
    Zmiany są spowodowane owrzodzeniem gruczolakoraka u pacjenta z chorobą Crohna.

    Diagnoza jest rzadko ustalana przed operacją z powodu braku charakterystycznych objawów.
    Ryzyko złośliwości choroby Crohna jest związane z aktywnością, czasem trwania i anatomiczną lokalizacją procesu.

    Obrazy te przedstawiają chorobę Leśniowskiego-Crohna w aktywnym stadium, w postaci segmentalnego zwężenia końcowego odcinka jelita krętego, bez nowotworu.

    Rozproszone pogrubienie dystalnej części jelita krętego.
    Znak grzebienia - „grzebień”: nadmiernie naczyniowy ze względu na podkreślone arkady naczyniowe sąsiedniej krezki.

    Obrazy te pokazują gruczolakoraka zlokalizowanego w jelicie czczym.
    Widoczne są liczne węzły chłonne (czerwona strzałka) i zwiększona gęstość (infiltracja) tkanki tłuszczowej (żółte strzałki).
    Ważne jest, aby nie mylić tych zmian z krezkowym zapaleniem tkanki podskórnej, ponieważ istnieją patologicznie powiększone węzły chłonne z oznakami martwicy.

    Chłoniak

    Częstość występowania chłoniaka sięga 20% wśród wszystkich guzów jelita cienkiego.
    Najczęstszą lokalizacją jest dystalne jelito czcze z powodu dużej ilości tkanki limfoidalnej.

    Czynniki ryzyka obejmują celiakię, chorobę Crohna, toczeń rumieniowaty układowy, osłabioną odporność, chemioterapię lub chłoniaka o innej historii w historii.

    Typowy obraz chłoniaka jelita cienkiego to pogrubienie ściany z powodu tworzenia się naciekającej masy z tętniakowym rozszerzeniem światła bez przeszkód.
    Ekspansja tętniaka jest spowodowana zniszczeniem ściany jelita i splotu auerbacha.

    Chłoniak terminalnego jelita czczego

    Obrazy przedstawiają typowy obraz.
    Nierówne pogrubienie ścian końcowego jelita krętego z tętniakowym rozszerzeniem światła.

    Występują mniej typowe objawy, takie jak tworzenie polipów w świetle lub duże mimośrodowe tworzenie się otoczki z dystrybucją w otaczających tkankach, czasami z owrzodzeniem i tworzeniem przetoki.

    Jak wspomniano wcześniej, duże gruczolakoraki i chłoniaki mogą mieć podobny obraz.
    Wyraźny wzrost krezkowych lub zaotrzewnowych węzłów chłonnych i powiększenia śledziony to objawy, które pozwalają ustalić rozpoznanie chłoniaka.
    Infiltracja błonnika krezkowego przyczynia się do rozpoznania gruczolakoraka.

    Proksymalny chłoniak jelita czczego

    Oto typowy obraz chłoniaka w postaci znacznego pogrubienia ścian proksymalnego jelita czczego z nagromadzeniem fluorodeokokiglukozy (FDG).
    Rozszerzenie błysku na polu guza i prestenotycznej ekspansji dwunastnicy (czerwona strzałka).

    Najpierw sprawdź obraz, zwracając szczególną uwagę na pierwszy rysunek.

    Następnie kontynuuj czytanie.

    Zmniejszenie fałdowania jelita czczego wraz ze wzrostem fałdowania w jelicie krętym (oznaka odwrotnego fałdowania jelita czczego o odwrotnym fałdzie) wskazuje na celiakię.
    Inwagacja jelita krętego (żółta strzałka) u pacjenta z wieloogniskowym chłoniakiem jelita cienkiego (nie wszystkie zmiany są tutaj pokazane).
    Limfadenopatia krezkowa (czerwone strzałki).

    Chłoniak z komórek T typu enteropatycznego (EATL)
    Guz jelita czczego z rozmytymi konturami i ekspansją światła jelita czczego.
    Infiltracja krezki.
    Patomorfologicznie zidentyfikowany chłoniak T-komórkowy typu enteropatycznego na tle celiakii.

    Jest to powiązany chłoniak z komórek T typu enteropatycznego lub EATL.
    Ten typ chłoniaka zakaża jelito cienkie u pacjentów z celiakią.

    Na tym obrazie następujący przykład chłoniaka z komórek T na tle celiakii.

    Rakowiak

    Rakowiak jest rzadkim guzem neuroendokrynnym.

    Guzy neuroendokrynne jelita cienkiego są podzielone na silnie zróżnicowane (rakowiak) i słabo zróżnicowane (rak neuroendokrynny mały i duży komórka).
    Ten artykuł dotyczy rakowiaka.

    Częstość występowania rakowiaka wśród guzów przewodu pokarmowego wynosi 2%.
    Częstość występowania rakowiaka wzrosła w ostatnich dziesięcioleciach. Przezwyciężając występowanie gruczolakoraka, rakowiak stał się bardziej powszechnym nowotworowym nowotworem jelitowym.

    Mały guz w świetle jelita czczego (żółta strzałka). Skojarzony guz w krezce z promiennym konturem i reakcją desmoplastyczną w rakowiaku jelita cienkiego.

    Rakowiak często rozwija się w wyrostku robaczkowym i jest zazwyczaj przypadkowym znalezieniem podczas wyrostka robaczkowego.
    Niezwykle rzadko wykrywa się karcinodę w wyrostku robaczkowym podczas badania.

    Obrazy przedstawiają przerzutowe zmiany otrzewnowe.
    Guz pierwotny to rakowiak wyrostka robaczkowego.

    Na drugim miejscu pod względem częstotliwości lokalizacji jest porażka dystalnej części jelita krętego.
    Rzadka lokalizacja to żołądek, okrężnica i odbytnica.

    W jednej trzeciej przypadków rakowiak jelita cienkiego jest wielokrotny.
    Jest on związany z mnogim nowotworem endokrynologicznym typu 1 (MEN I).

    Zdjęcia przedstawiają obraz typowego rakowiaka w postaci dużej masy guza w krezce z desmoplastyczną reakcją i wycofaniem sąsiednich pętli jelita cienkiego z pogrubionymi ścianami (strzałki).

    Rakowiak z zwapnieniami i reakcją desmoplastichesky. Niedrożność jelita krętego przez składnik światła rakowiaka. Zwróć uwagę na przerzuty do wątroby (strzałka).

    Prawdopodobieństwo przerzutów zależy od wielkości guza.
    Na przykład, częstość przerzutów do węzłów chłonnych i wątroby, z rozmiarami guza mniejszymi niż 1 cm, wynosi około 20-30%, ale osiąga prawie 60-80% przerzutów do węzłów chłonnych i 20% przerzutów do wątroby, z rozmiarami guzów 1-2 cm.
    U pacjentów z guzem pierwotnym większym niż 2 cm przerzuty do węzłów chłonnych występują w 80%, a przerzuty do wątroby w 40-50%.
    Przerzuty w wątrobie są zwykle nadmierne, a obszary martwicy centralnej są widoczne.

    Większość przerzutów do węzłów chłonnych zawiera zwapnienia i jest podobna do guza pierwotnego.

    Ten sam pacjent
    Cztery lata później po pierwszym wykryciu przerzutów w TK.

    Zwróć uwagę na wzmocnienie naczyń krwionośnych w późnej fazie tętniczej.

    Zespół rakowiaka

    Zespół rakowiaka występuje w około 5% przypadków, gdy hormony wydzielane przez nowotwór dostają się do krwiobiegu.
    Występuje głównie u pacjentów z przerzutami do wątroby.
    Objawy obejmują przekrwienie, biegunkę, rzadziej - częste skurcze oskrzeli i uszkodzenie serca.
    Choroba serca jest zwłóknieniem zastawek serca wywołanym przez serotoninę, głównie zastawki trójdzielnej i płucnej.

    Rakowiak. Obrazy przedstawiają hiperwaskórkowy guz (czerwona strzałka) z reakcją desmoplastyczną (żółta strzałka).

    Rakowiak. Tworzenie się nadmiernych naczyń w późnej fazie tętniczej.

    Rakowiak odnosi się do wolno rosnących guzów, które mogą rozwijać się niezauważalnie w ciągu wielu lat.

    Na początku wyglądają jak małe formacje podśluzowe (patrz ilustracje).
    Gdy rakowiak rośnie, ściana staje się pogrubiona, co ostatecznie prowadzi do jej rozprzestrzenienia się poza ścianę jelita.
    Karcinoid może powodować intensywną reakcję desmoplastyczną z cofaniem się pętli jelitowych i rozwojem zwłóknienia, co czasami może prowadzić do niedokrwienia jelit.
    Jednak przy niewielkich rozmiarach rakowiaka wizualizowane znaki nie są specyficzne.
    Może objawiać się jako mały guzek podśluzówkowy z aktywnym wzmocnieniem w fazie tętniczej (patrz zdjęcie), a czasami może prowadzić do niedrożności jelit.

    Guz zrębu przewodu pokarmowego (GIST, GIST)

    Guzy podścieliska przewodu pokarmowego występują w 9% guzów jelita cienkiego.
    Często są zlokalizowane w żołądku, a następnie częstotliwość jelita czczego i jelita krętego.
    W okrężnicy i odbytnicy proces przełyku i robaka jest rzadki.

    Około 20-30% nowotworów przewodu pokarmowego jest złośliwych.
    Nowotwory występują częściej w jelicie cienkim niż w żołądku.
    Guzy mniejsze niż 2 cm są zwykle łagodne, podczas gdy guzy większe niż 5 cm częściej są złośliwe.
    Złośliwe guzy żołądkowo-jelitowe rosną przeważnie egzofitycznie, wykazują strefy martwicy i krwotoki, zwapnienia (po leczeniu), często tworzą przetoki.

    Typowe jelito kręte GISO w postaci egzofitycznej formacji objętościowej.

    Typowy nowotwór przewodu pokarmowego jest formą egzofityczną, dobrze odgraniczoną od krezkowej tkanki tłuszczowej, charakteryzującą się heterogenicznym wzmocnieniem kontrastu.
    Wzrost endofityczny jest rzadki.

    Niedrożność występuje rzadko, ponieważ nowotwory przewodu pokarmowego nie rosną w ścianach otaczających pętli jelitowych, w przeciwieństwie do gruczolakoraka.
    W przeciwieństwie do rakowiaka, guz pierwotny jest zwykle duży.
    Podobnie jak chłoniak, nowotwór przewodu pokarmowego może powodować tętniakowatą ekspansję światła jelita.

    Przerzuty do wątroby są zazwyczaj hiperwaskularyzowane i mogą być pominięte przez skanowanie jednofazowe do fazy równowagi.
    Przerzuty do węzłów chłonnych z reguły nie są wykrywane.
    Jeśli występuje limfadenopatia, możesz zasugerować inną diagnozę.
    Przerzuty w krezce i sieci większej występują częściej w przypadku nawrotu niż w przypadku zmian pierwotnych.
    Uważa się, że dzieje się tak w wyniku rozsiewu guza podczas operacji.
    Takie przerzuty można łatwo pominąć, często mają one obszary o zmniejszonej gęstości w centrum.

    Po chemioterapii (imatinib lub gleevec) przerzuty do wątroby lub krezki przekształcają się w hipowaskularne, a nawet torbielowate.

    Pomimo radykalnej interwencji chirurgicznej 40-90% pacjentów doświadcza nawrotów choroby z uszkodzeniem wątroby lub krezką.
    W przypadkach zmian przerzutowych przepisuje się Gleevec.

    Typowy nowotwór przewodu pokarmowego jest formą egzofityczną, dobrze odgraniczoną od krezkowej tkanki tłuszczowej, charakteryzującą się heterogenicznym wzmocnieniem kontrastu.
    Wzrost endofityczny jest rzadki.

    Nawrót choroby z usuniętym nowotworem żołądkowo-jelitowym w postaci nadwrażliwych przerzutów w wątrobie i dużej niejednorodnej objętości w jamie brzusznej.

    Diagnostyka różnicowa

    Diagnostyka różnicowa guzów jelita cienkiego jest przeprowadzana pomiędzy licznymi chorobami zakaźnymi i zapalnymi, które powodują miejscowe pogrubienie ścian.
    Większość nowotworów przerzutowych jelita cienkiego niż pierwotny nowotwór złośliwy.

    Przerzuty

    Przerzuty do jelita cienkiego mogą być śródoperacyjne, krwiotwórcze, limfogenne lub poprzez bezpośrednie rozsiewanie.

    W 50% przypadków występuje wysiew otrzewnowy.

    Ogólnie rzecz biorąc, pierwotne guzy w tym przypadku są guzami jajników, wyrostka robaczkowego i okrężnicy.
    Implantacja komórek nowotworowych zachodzi na granicy krezki.
    Hematogenne przerzuty są charakterystyczne dla raka piersi, czerniaka i raka nerki.
    Mogą mieć wygląd polipowatych formacji i mogą powodować niedrożność.

    Wielokrotne przerzuty endofityczne u pacjenta z czerniakiem w wywiadzie.

    Obrazy pokazują przerzuty czerniaka.
    W lewym obrazie inwazja jelita cienkiego jelita krętego spowodowana przerzutami.
    Obraz po prawej pokazuje inwazję w płaszczyźnie czołowej, jak również powiększony krezkowy węzeł chłonny (żółta strzałka) i duże przerzuty w wątrobie.

    Inny pacjent z przerzutami w jelicie cienkim.
    Ten pacjent ma raka jelita grubego i raka przełyku w wywiadzie.

    Pacjent ma wiele mas endofitycznych w jelicie cienkim (żółte strzałki), które są przerzutami bez ustalonego głównego ogniska.
    Na uwagę zasługuje również inwazja (czerwona strzałka) i przerzuty w tkankach miękkich mięśnia gluteus maximus po lewej stronie. (niebieska strzałka).

    Choroba Crohna

    Pogrubienie ścian jelita cienkiego podczas zapalenia lub zakażenia należy odróżnić od nowotworu złośliwego. Charakterystyczne oznaki procesu zapalnego (choroba Crohna), z wyjątkiem proliferacji z dużymi beleczkami i nadmiernym tłuszczem trzewnym wokół jelita cienkiego i grubego (oznaką pełzającego tłuszczu (pełzającego tłuszczu), są owrzodzenia i nadnaczyniowe tętnice naczyniowe przyległej krezki (znak „grzebień”).

    Istnieje wyraźny związek między chorobą Crohna a gruczolakorakiem jelita cienkiego.

    Przedoperacyjna diagnostyka różnicowa tych chorób jest trudnym zadaniem ze względu na brak cech charakteru w wizualizacji.

    Wskaźnikiem nowotworu złośliwego z niedrożnością jelita cienkiego jest brak odpowiedzi na leczenie farmakologiczne.

    Historia resekcji jelita ślepego i jelita czczego. Miejscowe pogrubienie ściany jelita czczego z poprawą kontrastu w chorobie Crohna.

    Zmiany wieloogniskowe w chorobie Leśniowskiego-Crohna (oznaczone strzałkami).

    Choroba Crohna w aktywnym stadium.
    Rozszerzony odcinek jelita czczego z pogrubionymi ścianami, znak „grzebień” i wzmocnienie kontrastu przezściennego.

    Stwardniające lub włókniste krezki

    Stwardniające lub włókniste krezki rozwijają się w krezce i mogą symulować zmianę chorobową jak rakowiak.
    W takich przypadkach miażdżyca stwardniająca może być zróżnicowana na podstawie „pierścienia tłuszczowego” (znaku pierścienia tłuszczowego), który otacza naczynia krezkowe.

    Desmoid

    Desmoid (agresywna włókniakowatość) - jest rzadkim, łagodnym guzem tkanki łącznej.
    Jest to pierwotny guz krezki i może symulować złośliwe nowotwory jelita i krezki.
    Desmoid może występować sporadycznie, ale może być składnikiem zespołu Gardnera.
    Często dostępna jest historia operacji brzusznej.
    Desmoid odnosi się do guzów, które nie dają przerzutów, ale są podatne na nawroty.
    Nie radykalne leczenie chirurgiczne przyczynia się do wysokiego odsetka nawrotów.

    Desmoid w krezce charakteryzuje się zwykle minimalnym wzmocnieniem kontrastu.
    Naczynia jelita cienkiego i krezki są odsunięte lub zamknięte w desmoidum.
    Ponieważ guz ten ma bardzo gęstą strukturę, przezskórna biopsja może być trudna.

    Gruczolak

    Gruczolak jest opcjonalnym rakiem przednim i może mieć postać polipowatej nogi, edukację na krótkiej nodze i szeroko zakrojoną edukację związaną z błoną śluzową.
    Edukacja charakteryzuje się jednorodnym kontrakcją skurczową i zwykle nie powoduje niedrożności.
    Rozprzestrzenianie się poza warstwę surowiczą wskazuje na zwyrodnienie złośliwe.

    Ten przykład przedstawia pacjenta z zespołem Peutza-Jeghersa, z wieloma polipami, głównie zlokalizowanymi w jelicie czczym.

    Polipowatość jelit

    Polipowatość jelit dzieli się na następujące główne kategorie: rodzinna polipowatość gruczolakowata (np. Zespół Gardnera), polipowatość hamartoma (np. Zespół Peutza-Jeghersa) i inne / inne, bardziej rzadkie zespoły polipów.
    Pacjenci z tymi zespołami często mają wiele polipów jelita cienkiego.
    Duże polipy mogą, poprzez złośliwość, symulować pierwotny guz jelita cienkiego.

    Pacjent z zespołem Peutza-Jeghersa z polipem jelitowym powodującym niedrożność jelit.

    Obrazy przedstawiają pacjenta z zespołem Peutza-Jeghersa z wieloma polipami jelita czczego.

    Duży polip u tego pacjenta jest usuwany endoskopowo.

    Naczyniak

    Większość naczyniaków śródmiąższowych znajduje się w jelicie czczym.

    Mogą być na łodydze lub z szeroką podstawą i charakteryzują się polepszeniem kontrastu lakunarnego w fazie tętniczej, jednorodnym w opóźnionym.

    Patologicznie potwierdzony naczyniak krwionośny: dobrze rosnące ograniczone tworzenie endofityczne jest pokazane na koronalnych obrazach po kontrastowych T1 FS i koronalnych T2.

    Mięśniak gładki

    Mięśniaki są rzadkimi łagodnymi guzami mezenchymalnymi.
    Mogą być zlokalizowane podświadome, subtelne.
    Dobra jakość charakteryzuje się wyraźnymi, równymi konturami, jednorodną strukturą i jednolitym wzmocnieniem kontrastu.

    Lipoma

    Dobrze zróżnicowany guz wewnątrz światła składający się z tkanki tłuszczowej.
    Liposarcomas jelita cienkiego są niezwykle rzadkie.

    Na tomografii komputerowej widać powstawanie gęstości tłuszczowej w okolicy zgięcia dwunastniczo-jelita czczego.
    Sygnał MR niskiej intensywności z edukacji na Tatsat T2 (dolny prawy obraz).
    Endoskopowy obraz tłuszczaka (górny prawy obraz).

    Niedokrwienie krezki

    Znak celu w obszarze niedokrwionego odcinka jelita cienkiego.
    Zwróć uwagę na obrzęk krezki i wodobrzusze.

    Objawy docelowe
    Obrzęk warstwy podśluzowej ze wzmocnieniem kontrastowym błony śluzowej i surowiczej.
    Jest to oznaka nienowotworowych, „łagodnych” procesów: zapalenia, niedokrwienia lub popromiennego zapalenia jelit.

    Typhlitis

    Docelowy objaw u pacjenta z neutropenicznym zapaleniem jelit i posocznicą.

    Neutropeniczne zapalenie jelit jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu, charakteryzującym się procesem zapalnym, który może postępować w kierunku martwicy, częściej występuje u pacjentów z białaczką i wykazuje uszkodzenie błony śluzowej na tle leczenia cytostatycznego (8).
    „Tiflit” (od greckiego. „Tajflon,„ jelito ślepe ”) - zapalenie jelita grubego z neutropenią w regionie krętniczo-kątniczym, preferujemy szerszy termin,„ neutropeniczne zapalenie jelit ”, tak że inne odcinki jelita cienkiego / dużego są często również zaangażowane w ten proces (8).

    Technika i metody badań

    Guzy jelita cienkiego mogą być widoczne na rutynowym badaniu CT jamy brzusznej u pacjentów z niespecyficznymi objawami.

    Jeśli jednak podejrzewa się klinicznie nowotwór jelita cienkiego i rutynowe badanie CT nie ujawnia zmian, należy wykonać enterografię CT lub MRI.
    Obie metody mają dobrą dokładność w diagnozowaniu guzów jelita cienkiego.
    Wybór metodologii zależy głównie od szkolenia personelu.
    Preferujemy enterografię MR jako metodę badania bez promieniowania, w której guzy są dobrze widoczne w pętlach jelitowych.

    Środkiem kontrastowym dla enterografii MR i CT jest woda lub metyloceluloza, która ma niską intensywność sygnału MR na obrazach ważonych T1 i wysoką intensywność na obrazach ważonych T2.

    Oto T2-VI i T1-VI z tłumieniem tłuszczu.
    Należy pamiętać, że jelito cienkie jest dobrze rozciągnięte.

    Średnica światła powinna wynosić ≥ 2 cm.
    Grubość ścianki> 3 mm jest uważana za patologiczną.

    Podział pętli jelita cienkiego może symulować pogrubienie ścian i patologiczne wzmocnienie kontrastu.

    Na pętlach T1-VI jelita czczego spadł.
    W rezultacie występuje pogrubienie ściany i charakterystyczne wzmocnienie.
    W T2-VI podczas tego samego badania ten segment jest odpowiednio rozciągnięty.

    PET-CT nie jest metodą z wyboru, ale może być stosowany do niejednoznacznych danych CT / MRI lub do poszukiwania odległych przerzutów.