Klinika Chirurgii Plastycznej
i kosmetologia profesora Błochina S.N.
i dr Wolfe I.A.

Światowa Organizacja Zdrowia, 2012.

  1. Rak inwazyjny bez dalszej specyfikacji (BDU)
    • rak pleomorficzny
    • rak z zimnymi gigantycznymi komórkami podobnymi do osteoklastów
    • rak podobny do melanoidu
  2. Inwazyjny rak zrazikowy
    • klasyczny rak zrazikowy
    • solidna opcja
    • wariant pęcherzykowy
    • wariant pleomorficzny
    • wariant tubulobularny
    • mieszany rak zrazikowy
  3. Rak cewkowy
  4. Cribriform raka
  5. Śluzowaty rak
  6. Rak z cechami rdzeniastymi
    • rak rdzeniasty
    • atypowy rak rdzeniasty
    • inwazyjny rak BDU z cechami rdzeniastymi
  7. Rak z różnicowaniem apokrynowym
  8. Rak z różnicowaniem krtani
  9. Inwazyjny rak mikropapilarny
  10. Rak metaplastyczny
    • bez specjalnych funkcji
    • słabo zróżnicowany gruczołowy rak płaskonabłonkowy
    • fibrocytarny wariant raka metaplastycznego
    • rak płaskonabłonkowy
    • rak komórek wrzecionowych
  11. Rak metaplastyczny z różnicowaniem mezenchymalnym
    • różnicowanie tarczycy
    • różnicowanie osteoidów
    • inne rodzaje różnicowania
  12. Mieszany rak metaplastyczny
  13. Rak mięśniowo-nabłonkowy
  14. Rzadkie rodzaje raka
  15. Rak z cechami neuroendokrynnymi
    • wysoce zróżnicowany rak komórek neuroendokrynnych
    • słabo zróżnicowana komórka neuroendokrynna (rak drobnokomórkowy)
    • rak z różnicowaniem komórek neuroendokrynnych
  16. Rak wydzielniczy
  17. Inwazyjny rak brodawkowaty
  18. Rak Acinocellular
  19. Rak śluzowo-naskórkowy
  20. Rak polimorficzny
  21. Rak Nowotworu
  22. Rak komórek lipidowych
  23. Rak bogaty w glikogen
  24. Rak podobny do ocznego
  25. Guzy, takie jak guzy gruczołów ślinowych lub przydatków skóry
    • cylinder
    • wodniak jasnokomórkowy
  1. Gruczolak wielopostaciowy
  2. Adenomyepithelioma
    • adenomyepithelioma raka
  3. Rak torbielowaty
  1. Rak przewodowy in situ
  2. Neoplazja zrazikowa
    • Rak zrazikowy in situ
      • Klasyczny rak zrazikowy in situ
      • Pleomorficzny rak zrazikowy in situ
    • Atypowy rozrost zrazikowy

Intraductal Proliferative Lesions

  1. Typowy rozrost przewodowy
  2. Zmiany cylindryczne, w tym płaskie atypia nabłonka
  3. Nietypowy przerost przewodowy
  1. Brodawka wewnątrzradukcyjna
    • brodawczak wewnątrzprzewodowy z przerostem atypowym
    • brodawczak wewnątrzprzewodowy z rakiem przewodowym in situ
    • brodawczak wewnątrzprzewodowy z rakiem zrazikowym in situ
  2. Wewnątrzprzewodowy rak brodawkowaty
  3. Kapsułkowany rak brodawkowaty
    • Kapsułkowany rak brodawkowaty z inwazją
  4. Stały rak brodawkowaty in situ
    • Stały rak brodawkowaty z inwazją

Łagodne proliferacje nabłonkowe

  1. Stwardniająca adenoza
  2. Adenoza apokrynna
  3. Gruczolica mikroglandularna
  4. Gruczolica mikroglandularna
  1. Gruczolak kanalikowy
  2. Gruczolak mlekowy
  3. Apokrynowy gruczolak
  4. Gruczolak przewodowy
  1. Gruczolakowłókniak
  2. Guzy liści
    • łagodny
    • granica
    • złośliwy
    • periductal stromal tumor
    • niskiej jakości
  3. Hamartoma
  1. Gruczolak sutkowy
  2. Guz somatomatoidalny
  3. Choroba Pageta sutka

Onkologia

Mastopatia

Torbielowata patologia

Foki, węzły

Opcjonalnie

Kalendarz rabatowy

Klinika na Gilyarovsky

Moskwa, m. Prospect Mira, ul. Gilyarovskogo, 55

Klinika na Podsosensky

Moskwa, m. Chalovskaya lub m. Kurskaya, per. Podsosensky, 20A

Akcje Frau Klinik!

Umów się na spotkanie

Zapisz się do naszego newslettera, aby być na bieżąco z promocjami i nowościami kliniki:

Klinika na Gilyarovsky

Moskwa, m. Prospect Mira, ul. Gilyarovskogo, 55

Klinika na Podsosensky

Moskwa, m. Chalovskaya lub m. Kurskaya, per. Podsosensky, 20A

    Moskwa, m. Chalovskaya lub m. Kurskaya, per. Koszary, 10, s. 5

    Zwracamy uwagę na fakt, że niniejsza strona ma wyłącznie charakter informacyjny iw żadnym wypadku nie jest ofertą publiczną określoną postanowieniami artykułu 437 (2) Kodeksu Cywilnego Federacji Rosyjskiej.

    Informacje o cenach mają charakter informacyjny i nie są ofertą publiczną. Koszt usług medycznych ustalany jest po wewnętrznej konsultacji ze specjalistami. Aktualny cennik, zapieczętowany i podpisany przez głowę, znajduje się na stoisku informacyjnym Kliniki. Organizacja działa na podstawie ważnej licencji wydanej przez Departament Zdrowia Federacji Rosyjskiej.

Klasyfikacja raka piersi

Klasyfikację raka piersi przeprowadza WHO według systemu TNM, na podstawie którego określa się stadium raka piersi w stadiach 1, 2, 3 lub 4. Ponadto w przypadku diagnozy i wyboru taktyki leczenia stosuje się klasyfikację według ICD 10, zgodnie z histologią, szybkością wzrostu guza, określeniem grupy ryzyka dla operacji.

Klasyfikacja raka piersi według ICD 10

C50 Złośliwa choroba piersi.
C50.0 Sutek i otoczka.
C50.1 Środkowa część gruczołu sutkowego.
C50.2 Górny kwadrant.
C50.3 Dolny wewnętrzny kwadrant.
C50.4 Górna ćwiartka.
C50.5 Dolny zewnętrzny kwadrant.
C50.6 Obszar pachowy.
C50.8 Dystrybucja więcej niż jednego z powyższych obszarów.
Lokalizacja C50.9, nieokreślona.
D05.0 Rak zrazikowy in situ.
D05.1 Rak wewnątrzradukcyjny in situ.

Klasyfikacja histologiczna raka piersi

Obecnie używa klasyfikacji histologicznej WHO z 1984 roku.

A. Nieinwazyjny rak (in situ)

• nowotwór wewnątrzprzewodowy (wewnątrzszpikowy) in situ;

• rak zrazikowy (zrazikowy) in situ.

B. Rak inwazyjny (rak naciekający)

• inne postacie (brodawkowate, płaskonabłonkowe, młodzieńcze, wrzecionowate, rzekomobłoniaste itp.).

C. Specjalne formy (anatomiczne i kliniczne)

Najczęściej diagnozowanymi postaciami histologicznymi raka są: rak płaskonabłonkowy;
Choroba Pageta (specjalny rodzaj raka płaskonabłonkowego w brodawce sutkowej gruczołu); gruczolakorak (guz gruczołowy). Najbardziej korzystne rokowanie dla przebiegu i leczenia to: rak cewkowy, śluzowy, rdzeniowy i adenocystyczny.

Jeśli proces patologiczny nie wykracza poza jeden kanał lub płatek, wówczas nowotwór nazywa się nie-naciekowy. Jeśli guz rozprzestrzenia się na leżące dookoła segmenty, nazywa się to infiltracją. Rak naciekowy jest najczęściej wykrywaną postacią (postać przewodowa 50-70% przypadków i postać zrazikowa - w 20%).

Przeczytaj więcej o leczeniu i prognozowaniu raka piersi na naszej stronie internetowej.

Klasyfikacja według tempa wzrostu guza

Szybkość wzrostu guza gruczołu sutkowego określa się za pomocą metod diagnostyki radiacyjnej, tempo wzrostu nowotworu sprawia, że ​​jest jasne, jak złośliwy jest ten proces.

- Szybko rosnący rak (całkowita masa komórek nowotworowych staje się 2 razy większa w ciągu 3 miesięcy).

- Średnia stopa wzrostu (wzrost masy o połowę następuje w ciągu roku).

- Powoli rośnie (2-krotny wzrost guza występuje ponad rok).

Klasyfikacja raka piersi TNM

T - definicja pierwotnego miejsca guza.

N - zajęcie węzłów chłonnych.

M - obecność przerzutów.

Pierwotny guz (T)

Tx - brak wystarczających danych do oceny pierwotnego guza.

Że - guz pierwotny nie jest zdefiniowany.

Tis - rak in situ.

Tis (DCIS) - rak przedinwazyjny (rak przewodowy in situ).

Tis (LCIS) - nieinfekcyjny rak przewodowy lub zrazikowy (rak zrazikowy in situ).

Tis (Paget's) - rak Pageta sutka piersi przy braku guza w piersi.

T1 - Guz ≤ 2 cm w największym wymiarze.

T1mic to nowotwór mikroinwazyjny (≤ 0,1 cm w największym wymiarze).

T1a - guz 0,1 - 0,5 cm.

T1b - guz 0,5 - 1,0 cm.

T1c - guz 1 - 2 cm.

T2 - guz 2,1 - 5 cm.

T3 - guz> 5 cm.

T4 - guz o dowolnej wielkości z bezpośrednim rozprzestrzenianiem się na skórę lub ścianę klatki piersiowej (powięź, mięsień, kość).

- T4a: guz rośnie w ścianę klatki piersiowej, ale nie rozrasta się w mięśnie piersiowe;

- T4b: guz z owrzodzeniem skóry i (lub) obrzękiem (w tym objawem skórki pomarańczowej) i / lub przerzutami w skórze piersi o tej samej nazwie;

- T4c: kombinacja T4a i T4b;

- T4d: Pierwotny obrzęk raka, zapalny rak piersi (bez pierwotnego ogniska).

Regionalne węzły chłonne (N)

Lokalizację dotkniętych regionalnymi węzłami chłonnymi i rozpowszechnienie procesu nowotworowego ocenia się za pomocą badania palpacyjnego, USG, CT, MRI, PET) i autopsji (zgodnie z wynikami badania histologicznego węzłów chłonnych po zabiegu).

Klasyfikacja kliniczna

Nx - brak wystarczających danych do oceny stanu regionalnych węzłów chłonnych.

Nie - nie ma objawów zmian przerzutowych regionalnych węzłów chłonnych.

N1 - przerzuty w przemieszczonych pachowych węzłach chłonnych lub węzłach chłonnych po dotkniętej stronie.

N2 - przerzuty w pachowych węzłach chłonnych, umocowane ze sobą, po stronie dotkniętej chorobą lub klinicznie określone (w badaniu, USG, CT, MRI, PET, ale nie limfoscyntygrafia) przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi po stronie dotkniętej chorobą przy braku klinicznie wykrywalne przerzuty w pachowych węzłach chłonnych:

- N2a - przerzuty w pachowych węzłach chłonnych po stronie zmiany, przymocowane do siebie lub innych struktur (skóra, ściana klatki piersiowej)

- N2b - przerzuty, określone tylko klinicznie (podczas badania, USG, CT, MRI, PET, ale nie w limfoscyntygrafii), w wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego przy braku klinicznie zdefiniowanych przerzutów w pachowych węzłach chłonnych po dotkniętej stronie;

N3 - przerzuty do węzłów chłonnych podobojczykowych po dotkniętej stronie z / bez przerzutów w pachowych węzłach chłonnych lub klinicznie zdefiniowane przerzuty (oglądane, USG, CT, MRI, PET, ale nie limfoscyntygrafia) w wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego po dotkniętej stronie obecność przerzutów w pachowych węzłach chłonnych lub przerzutach w nadobojczykowych węzłach chłonnych po dotkniętej chorobie stronie z lub bez przerzutów w pachowych lub wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego:

- N3a: przerzuty w podobojczykowych węzłach chłonnych po stronie chorej;

- N3b: przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi po stronie dotkniętej chorobą;

- N3c: przerzuty w nadobojczykowych węzłach chłonnych po stronie dotkniętej chorobą.

Klasyfikacja patoanatomiczna raka piersi

рNx ​​- brak wystarczających danych do oceny stanu regionalnych węzłów chłonnych (węzły usunięte wcześniej lub nie usunięte do sekcji zwłok).

pNo - brak oznak histologicznych regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych, nie przeprowadzono dodatkowych badań na izolowanych komórkach nowotworowych.

Jeśli w regionalnych węzłach chłonnych są tylko pojedyncze komórki nowotworowe, przypadek ten klasyfikuje się jako nr. Pojedyncze komórki nowotworowe w postaci małych skupisk (nie więcej niż 0,2 mm w największym wymiarze) są zwykle diagnozowane metodą immunohistochemiczną lub metodami molekularnymi. Izolowane komórki nowotworowe zwykle nie wykazują aktywności przerzutowej (proliferacja lub reakcja zrębowa)

pNo (I-): brak oznak histologicznych regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych; negatywne wyniki immunohistochemii.

pNo (I +): brak oznak histologicznych regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych; wyniki dodatnie IHC przy braku skupisk komórek nowotworowych więcej niż 0,2 mm w największym wymiarze według IHC

pNo (mol-): brak oznak histologicznych regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych; negatywne wyniki metod badań molekularnych.

pNo (mol +): brak oznak histologicznych regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych; pozytywne wyniki metod badań molekularnych.

pN1 - przerzuty w 1-3 pachowych węzłach chłonnych po dotkniętej stronie i / lub w wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego po dotkniętej stronie z mikroskopowymi przerzutami, określone przez wycięcie wartowniczego węzła chłonnego, ale nie wykryte klinicznie (przez badanie, USG, CT, MRI, PET, ale nie do limfoscyntygrafii):

- pN1mi: mikroprzerzuty (> 0,2 mm, ale 2 mm;

- N2b - klinicznie zdefiniowane przerzuty (podczas badania, ultrasonografii, tomografii komputerowej, MRI, PET, ale nie w limfoscyntygrafii), w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi po stronie dotkniętej chorobą, przy braku przerzutów w pachowych węzłach chłonnych.

pN3 - przerzuty w 10 lub więcej pachowych węzłach chłonnych po dotkniętej stronie; lub przerzuty w podobojczykowych węzłach chłonnych po dotkniętej stronie; lub klinicznie określone (w badaniu, USG, CT, MRI, PET, ale nie w limfoscyntygrafii) przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi po dotkniętej stronie z jednym lub więcej przerzutami pachowych węzłów chłonnych; lub uszkodzenie więcej niż 3 pachowych węzłów chłonnych z klinicznie negatywnymi, ale mikroskopowo potwierdzonymi przerzutami w wewnętrznych węzłach chłonnych piersi; lub przerzuty w węzłach nadobojczykowych po dotkniętej stronie:

- pN3a: przerzuty w 10 lub więcej pachowych węzłach chłonnych, z których jeden jest> 2 mm lub przerzuty w podobojczykowych węzłach chłonnych po stronie chorej;

- pN3b: klinicznie określone (na podstawie badania, USG, CT, MRI, PET, ale nie limfoscyntygrafia) przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego po dotkniętej chorobie stronie w obecności jednego lub więcej przerzutów pachowych węzłów chłonnych; lub uszkodzenie więcej niż 3 pachowych węzłów chłonnych i wewnętrznych węzłów chłonnych z klinicznie ujemnym (podczas badania ultrasonograficznego, CT, MRI, PET, ale nie z limfoscyntygrafią), ale mikroskopowo potwierdzone przerzuty w wewnętrznych węzłach chłonnych gruczołu sutkowego podczas biopsji matrycowej;

- pN3c: przerzuty w węzłach chłonnych nadobojczykowych po stronie dotkniętej chorobą.

Odległe przerzuty (M)

MX - brak wystarczających danych do oceny obecności odległych przerzutów

Mo - brak oznak odległych przerzutów.

M1 - istnieją odległe przerzuty, w tym zmiany skórne poza gruczołem, w węzłach chłonnych nadobojczykowych.

Etapy raka piersi

W oparciu o system TNM określa się etapy raka piersi. W zależności od etapu wybierana jest strategia leczenia. Etapy raka piersi przedstawiono w tabeli.

Naciekający przewód przewodowy i zrazikowy

Wewnątrzprzewodowy rak piersi:

Rak wewnątrzprzewodowy stanowi nie więcej niż 2% innych postaci. Charakteryzuje się czterema głównymi rodzajami wzrostu: stałym, trądzikowym, brodawkowatym i żłobkowatym. Częściej w jednym guzie widoczne są wszystkie warianty wzrostu, ale czasem jeden z nich przeważa.

Diagnozę tego typu nowotworu przeprowadza się głównie za pomocą badania mammograficznego, gdy wykrywa się wiele mikrokalcynatów, uważa się je za patognomoniczne dla tego typu raka. Objawy kliniczne nie zawsze są związane z formacjami guzkowymi, częściej podczas badania dotykowego określa się drobnoziarniste lub twarde zagęszczenie.

Rak trądzikowy ma charakterystyczny obraz makroskopowy: tkanka piersi jest penetrowana do dotkniętego obszaru przez żółto-szare sznury utworzone przez rozszerzone przewody, z których maleńkie szare masy są wyciskane w postaci korków.
Czasami obszary fok są widoczne bez wyraźnych granic szarawego, drobnoziarnistego wyglądu.

Mikroskopowo wykryto gwałtownie rozszerzone przewody wypełnione stałymi proliferacjami ostro polimorficznych komórek.

W centralnych częściach proliferacji widoczne są ogniska martwicy, czasami zwapnia się masy martwicze, a te zwapnienia są wyraźnie widoczne na mammogramach. Występują rozszerzone kanały ze strukturami brodawkowatymi i brodawkowatymi. Czasami są zbudowane z małych, raczej monomorficznych komórek, rzadziej ujawnia się polimorfizm komórek. W większości przypadków zmiany mają 2–3 cm średnicy, ale czasami zmiana może osiągnąć 5–6 cm.

Ten typ nowotworu charakteryzuje się rozprzestrzenianiem wzdłuż przewodów daleko poza główny punkt skupienia, a także wzrostem do sąsiednich zrazików, które zachowują swoją architekturę, ale zawierają ostro polimorficzne komórki nowotworowe w pęcherzykach.
W pracach większości badaczy podkreśla się, że nowotworowi wewnątrzprzewodowemu prawie zawsze towarzyszy inwazyjny wzrost, ale nie zawsze jest on wykrywany w badaniach poszczególnych sekcji.

Badanie gruczołu sutkowego poza tkanką usuniętą podczas resekcji sektorowej pozwoliło na wykrycie kompleksów raka wewnątrzprzewodowego w tym samym gruczole sutkowym lub mikroinwazji u 45-50% pacjentów. W związku z faktem, że podano diagnozę „raka wewnątrzprzewodowego”, wielu autorów nie zaleca radykalnej resekcji, która jest obecnie tak powszechna, ale w celu uniknięcia nawrotu radykalnej mastektomii.

Rak zrazikowy:

Rak zrazikowy in situ (synonimy: „rak pęcherzykowy”, „rak zrazikowy”, „rak zrazikowy bez nacieku”) występuje najczęściej w wieku 45–48 lat.
Występuje multicentrycznie, głównie w górnych zewnętrznych ćwiartkach gruczołów sutkowych. Pod względem obserwacji (do 30%) odnotowano zmianę obustronną.

Jest wykrywany tylko przez badanie mikroskopowe jako przypadkowe odkrycie w sektorze piersi, usuwane z powodu łagodnego procesu lub w połączeniu z innymi rodzajami raka. Kanały końcowe zrazików są utworzone przez struktury pęcherzykowe dość małych komórek monomorficznych z jasną cytoplazmą, słabo ze sobą powiązanych.

Rzadziej wykrywane są duże polimorficzne elementy komórkowe z hiperchromowymi jądrami i mitozami. Niektóre komórki w cytoplazmie zawierają śluz i cricoid. W związku z tym istnieje opinia o zrazikowym pochodzeniu komórkowego raka piersi z komórkami sygnetowymi. Dla zrazikowego raka nieinwazyjnego charakteryzuje się tak zwanym pedzhetoidny rozprzestrzeniającym się przez pobliskie przewody. Komórki z pęcherzyków płucnych penetrują nabłonek wyściółki przewodów i stopniowo go zastępują, ale nigdy nie docierają do dużych kanałów strefy nasosom i brodawek sutkowych.

Diagnostyka różnicowa atypowego rozrostu zrazikowego i raka in situ w niektórych przypadkach stwarza znaczne trudności, dlatego niektórzy autorzy proponują rozróżnienie przypadków z proliferacjami hiperplastycznymi w pęcherzykach płucnych w grupie tak zwanych neoplazmin zrazikowych, które uważa się za marker zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworu naciekającego podłużnego. Pacjenci z tego typu zmianami powinni być poddani dynamicznej obserwacji po resekcji sektorowej.

Zapalny rak przewodowy:

Ta grupa obejmuje wszystkie nowotwory, które nie są związane z żadną inną kategorią raka inwazyjnego - nowotwory bez specyficznych cech histologicznych, nowotwory z wyraźnym zwłóknieniem zrębu (skirr), nowotwory stałe i gruczołowe stałe, tak zwany rak prosty. Guzy te stanowią ponad 70% wśród innych wariantów inwazyjnego raka piersi.

Makroskopowo są bardzo zmienne, ale są zdominowane przez węzły gwiaździste lub owalne, o bardzo gęstej teksturze, o rozmiarze od 1 do 10 cm średnicy. Mikroskopowo guzy są reprezentowane przez różne struktury: beleczkowate, pęcherzykowe, o różnych rozmiarach, gruczołowo-brodawkowate, stałe, części skyrrh, struktury przypominające rakowiaka. Ta grupa nowotworów jest w pełni związana z klasyfikacją według stopnia złośliwości lub ich podziałem na formy wysoce zróżnicowane i anaplastyczne.

W protokole histologicznym odpowiedzi, oprócz postaci nowotworu i stopnia złośliwości, konieczne jest również wskazanie obecności nacieku komórek okrągłych wokół guza, inwazji naczyniowej wzdłuż obwodu węzła i, co najważniejsze, liczby przerzutów regionalnych węzłów chłonnych z całkowitej liczby badanych. Wszystkie te parametry mają ważną wartość prognostyczną, ale liczba zaatakowanych węzłów chłonnych jest dziś najważniejszym znakiem prognostycznym.

Ważne jest również rozprzestrzenianie się guza poza zaatakowane węzły, wzrost guza w otaczającej tkance tłuszczowej i (lub) do naczyń limfatycznych i krwionośnych pachowej tkanki tłuszczowej. Jeśli chodzi o liczbę węzłów chłonnych, które należy zbadać, w literaturze istnieje wiele różnych ocen. Najczęstszym jest obowiązek badania wszystkich węzłów chłonnych znajdujących się w tkance pachowej. Doświadczenie wielu naukowców pokazało, że wystarczy zbadać 10–13 węzłów. Najnowsze dane wykazały, że 4 dotknięte węzły chłonne gwałtownie pogarszają rokowanie, a większa ich liczba nie wpływa już na dalszy przebieg choroby.

Poziom dotkniętych węzłów chłonnych ma również znaczenie dla rokowania: zewnętrzne i wewnętrzne pachowe, podobojczykowe i przymostkowe. Jak wykazały ostatnie badania, częstość uszkodzeń węzłów chłonnych przymostkowych w przyśrodkowej i centralnej lokalizacji guza sięga 30%, a nawet w zewnętrznej lokalizacji przerzutów nowotworowych w tych grupach węzłów chłonnych wykryto u 3-4% pacjentów.

Coraz częściej zaczęli stosować metodę immunohistochemiczną do wykrywania mikroprzerzutów w węzłach chłonnych. Jednak znaczenie kliniczne mikroprzerzutów nie zostało jeszcze określone. Problem wartowniczych węzłów chłonnych pozostaje nierozwiązany. Jeśli nie zawsze jest możliwe określenie mikroprzerzutów podczas rutynowego badania histologicznego, czy można uznać za 100% wiarygodne, że nie występują one w odległych węzłach wartowniczych, szczególnie podczas pilnego 1 badania histologicznego?

Naciekający rak przewodowy z przewagą składnika wewnątrzprzewodowego:

Jest to rak, w którym struktury składnika wewnątrzprzewodowego przewyższają inwazyjne co najmniej 3-4 razy. Wybór tej formy wynika z faktu, że ustalono pewien związek między przebiegiem choroby a występowaniem nieinwazyjnego składnika raka. Ta opcja charakteryzuje się względnie korzystnymi perspektywami.

Infiltracja zrazikowego raka piersi:

Infiltracja raka zrazikowego jest późniejszym etapem rozwoju raka zrazikowego in situ, stanowi od 5 do 15% wszystkich nowotworów inwazyjnych. Wiek pacjentów waha się od 45 do 55 lat, kiedy ta forma nowotworu jest najczęściej wykrywana. Makroskopowo - gęste węzły bez wyraźnych granic o rozmiarach od 0,5 do 3-5 cm średnicy. Typowy wariant struktury charakteryzuje się podobnym do skyrope charakterem wzrostu naciekowego, gdy pojedyncze komórki nowotworowe leżą w postaci łańcuchów, pociągów lub dyfuzyjnie w gęstym zrębie.

Często są one umiejscowione koncentrycznie wokół zachowanego przewodu wewnątrzkomórkowego, tworząc struktury podobne do celu. Istnieją również guzy struktury kanalikowej lub drobnokomórkowej, czasami struktury te przeważają, ale są zbudowane z mniejszych komórek niż w nowotworach przewodowych i zachowują tendencję do tworzenia struktur podobnych do celu. W części obserwacji komórki gromadzą śluz i przybierają postać krocza; W związku z tym większość autorów odnosi się do raka zrazikowego rzadkiego raka piersi z komórkami pierścieniowymi. Rozprzestrzenianie wewnątrzorganiczne wraz z tworzeniem wtórnych ognisk wzrostu jest charakterystyczne dla zrazikowego raka naciekowego, jak również wielokryterialny wygląd i do 13% przypadków obustronnych zmian w gruczołach piersiowych.

Raki ze specjalnymi strukturami wzrostu są przypisane do specjalnej grupy, która obejmuje: raka kanalikowego, śluzowatego, rdzeniastego, brodawkowatego, adenocystycznego, wydzielniczego, apokrynowego, z różnymi typami metaplazji. Odrębną w klasyfikacji jest rak sutka Pedzhet'a, często w połączeniu z innymi gatunkami, najczęściej z rakiem przewodowym infidiracyjnym.

Wybór tych typów raka piersi wynika z faktu, że mają one różną wartość prognostyczną. Zatem rak kanalikowy jest określany jako najkorzystniejszy rak. Występuje u kobiet w starszej grupie wiekowej, rzadko daje przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych. Węzły nowotworowe zwykle nie osiągają wielkości 2 cm, na nacięciu są gęste, białe, z cofniętą powierzchnią nacięcia, konturami w kształcie gwiazdy, bez wyraźnych granic. Mikroskopowo reprezentowane przez jednowarstwowe kanaliki o nieco kanciastym lub wydłużonym kształcie, utworzone przez raczej monomorficzne sześcienne, rzadko cylindryczne komórki; często połączone z rakiem śródprzewodowym lub rakiem brodawkowatym.

Centralne podziały miejsca mają z reguły strukturę ichirry, gdzie rury leżą w stromym włóknie lub hialinizowanym zrębie. Takie obszary bardzo przypominają środkowe strefy blizny promieniowej, ale rury w tych ostatnich są dwuwarstwowe i mają przezroczystą błonę podstawną. Ponadto, w bliznie promieniowej, strefowanie lokalizacji struktur jest jasno określone: ​​od środka - z rurkami do ognisk przerostu i torbieli przewodowych - wzdłuż peryferii, podczas gdy w raku cały węzeł jest reprezentowany przez te same kompleksy rurkowe. Na obrzeżach miejsca raka występuje większa liczba niż w środku liczby struktur cewkowych lub pęcherzykowych leżących w luźnym zrębie.

Rak śluzu:

Rak śluzówki odnosi się również do guza o korzystnym przebiegu. Występuje głównie u osób starszych. Jego synonimy to: koloidalny, galaretowaty, rak śluzowy. Makroskopowo jest to raczej ograniczony węzeł koloru szarego z mokrą galaretowatą powierzchnią nacięcia. Mikroskopowo wśród masywnych skupisk śluzu znajdują się stałe małe pęcherzykowe lub gruczołowe kompleksy dość monomorficznych komórek.

W niektórych nowotworach naciekających przewodowych raka, można zobaczyć wysepki tworzenia śluzu, jednak tylko nowotwory o tak zwanej czystej strukturze śluzowej powinny być odnoszone do raka śluzówki, ponieważ jego przebieg jest bardziej korzystny i bardzo rzadko towarzyszy mu przerzut do węzłów chłonnych. W nowej wersji klasyfikacji gruczolakorak śluzowy jest izolowany jako niezależna postać, w której przeważają struktury gruczołowe komórek polimorficznych i wysoka zawartość śluzu w świetle tych struktur.

Rak rdzeniasty z naciekiem limfoidalnym zrębu:

Rak rdzeniasty z naciekiem limfoidalnym zrębu występuje rzadko u pacjentów w różnych grupach wiekowych. Makroskopowo ma postać wyraźnie rozgraniczonego węzła szarawego koloru, luźnej konsystencji. Czasami w środku węzła dochodzi do wyraźnego rozpadu tkanki i tworzy się wgłębienie, które imituje obraz brodawczaka wewnątrzprzewodowego. Mikroskopowo, guz jest reprezentowany przez pola dużych komórek z pęcherzykowymi jądrami zawierającymi zaznaczone jądra ostro polimorficzne, z niską zawartością chromatyny. Często występują postacie mitozy, wśród nich wyróżniają się formy nietypowe.

Zrąb jest delikatny, rozlany z naciekiem komórek limfoidalnych i plazmatycznych. Granice węzła są czyste, rosnący guz jakby poruszał otaczającą tkankę piersi. Pomimo wyraźnego polimorfizmu komórek i wysokiej aktywności mitotycznej, która jest typowa, z reguły, dla najbardziej agresywnych form raka, rokowanie dla tego typu raka piersi jest znacznie lepsze niż dla przewodowego raka naciekowego.

Brodawkowaty rak piersi:

Rak brodawkowaty jest rzadką postacią nowotworu, zwykle wewnątrz torbielowatą i występuje u pacjentów w podeszłym wieku. Charakteryzuje się torbielą z proliferacją luźnych mas wewnątrz światła torbieli, która zwykle osiąga średnicę 2-4 cm. Liczne brodawki są mikroskopowo widoczne, czasami tylko z polimorficznych, mniej monomorficznych komórek nabłonkowych. Czasami brodawki mają szypułkę włóknisto-naczyniową, co sprawia, że ​​obraz jest bardzo podobny do obrazu w torbielowatych brodawkowatych. Diagnostyka różnicowa z nimi może być bardzo trudna. Inwazja ściany torbieli, częściowo wysoka komórkowość brodawek, tendencja do tworzenia struktur cribrosa, obecność ognisk raka wewnątrzprzewodowego poza torbielą, są dowodami na korzyść raka.

Rak torbielowaty:

Rak gruczołowo-torbielowaty jest rzadką postacią guza, przypominającą w swojej strukturze rak torbielowaty lub gruczołowo-torbielowaty. Ta forma jest wyróżniona ze względu na korzystniejsze rokowanie w porównaniu z przewodowym rakiem naciekowym.

Rak wydzielniczy (młodzieńczy):

Rak wydzielniczy (młodzieńczy) występuje głównie u dzieci, rzadziej u młodych kobiet. Jest on reprezentowany przez małe struktury groniaste ze światła, wydzielające CHIC-dodatnią substancję komórek.
Diagnostyka różnicowa musi być wykonywana z rakiem przewodowym kobiet w ciąży.

Rak apokrynny:

Rak apokrynny (synonimy: „rak komórek nowotworowych”, „rak gruczołu potowego”) nie różni się strukturą od raka naciekającego przewodowego, tylko komórki mają duże rozmiary ze względu na rozległą, drobnoziarnistą cytoplazmę z brzydkim jądrem. Rokowanie jest takie samo jak w przypadku raka przewodowego.

Rak z metaplazją:

W części przewodowych raków naciekowych znajdują się obszary metaplazji komórek różnego typu. Najczęściej są to ogniska raka płaskonabłonkowego z tendencją do rogowacenia, a ogniska struktury komórek wrzecionowych rzadziej występują. W niektórych nowotworach stwierdza się metaplazję chondroidalną i / lub osteoidową, rzadziej spotyka się takie obszary metaplastyczne. We wszystkich typach nowotworów występuje wyraźny polimorfizm jąder, duża liczba patologicznych postaci mitozy. Czasami miejsca z metaplazją chondroidalną mogą przypominać mieszane guzy gruczołów ślinowych w strukturze.

Nowotwory metaplastyczne określane są jako grupa nowotworów o niekorzystnym rokowaniu, jednak są one wykrywane w nie więcej niż 1% wszystkich form raka, osiągają duże rozmiary, 3-4 cm średnicy, ale przerzuty występują tylko w 10-15% przypadków. Diagnostyka różnicowa tych nowotworów musi być przeprowadzona z rakiem mięsaka, który charakteryzuje się znaczną agresywnością w porównaniu z rakami metaplastycznymi. Obecnie metoda immunohistochemiczna pozwala ustalić prawidłową diagnozę.

W niektórych przypadkach występuje tak zwany rak zapalny (synonimy: mastitis carcinomatosa; raka piersi; mastysmy raka; erysipeloid carcinoma; browny breast; „carcinomatosis”). Rozpoznanie ustala się na podstawie danych klinicznych: przekrwienie, naciek i obrzęk skóry, powiększenie i zagęszczenie całego gruczołu z połączonym obrzękiem dłoni. Inny gruczoł sutkowy jest dotknięty wcześnie i pojawiają się przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych. Mikroskopowo nie różni się od innych form raka, najczęściej wykrywany jest nowotwór naciekowy przewodowy. Charakterystyczną cechą jest obecność zatorów nowotworowych w naczyniach limfatycznych piersi i skóry, pokrywając ją, z tego powodu występuje wyraźny obrzęk narządu.

Choroba Pageta sutka:

Choroba Pageta brodawki sutkowej jest specjalną postacią raka piersi, charakteryzującą się wypryskiem uszkodzenia brodawki sutkowej z rozwojem guza w piersi w postaci raka wewnątrzprzewodowego w dużym kanale strefy nasosomu. W jednej trzeciej przypadków zmiany w brodawce są łączone z inwazyjnymi formami raka, najczęściej z przewodowym rakiem naciekowym. Mikroskopowo, w naskórku sutka, znajdują się grupy dużych komórek z obfitą jasną cytoplazmą i jądrem polimorficznym, wyraźnie odróżniającym się od tła płaskonabłonkowych elementów naskórka.

Uszkodzenie naskórka sutka jest niezwykle rzadkie, prawie we wszystkich przypadkach komórki nowotworowe znajdują się w nabłonku wyściółki dużych przewodów. Najczęstszym punktem widzenia na występowanie tej formy raka jest transformacja nowotworowa komórek multipotencjalnych podstawowej warstwy naskórka i przewodów wydalniczych. Wykorzystując reakcję immunohistochemiczną z przeciwciałami przeciwko keratynom o niskiej masie cząsteczkowej, typowym dla nabłonka gruczołowego, wykazano, że komórki rakowe Pageta należą do tego gatunku. Rokowanie dla raka Pageta zależy od obecności składnika naciekowego w leżących poniżej częściach gruczołu.

Charakterystyka histologiczna raka piersi. Histologiczna klasyfikacja nabłonkowych guzów piersi

b. Z objawami laktacji

a Rak wewnątrzprzewodowy

b. Rak zrazikowy in situ

a Rak przewodowy naciekowy

b. Naciekający rak przewodowy z przewagą składnika wewnątrzprzewodowego

w Naciekający rak zrazikowy

Pan Rak śluzowy

D. Rak rdzeniasty

e. Rak brodawkowaty

g. Rak cewkowy

3. Rak gruczołowy torbielowaty

i Rak wydzielniczy (młodzieńczy)

K. Apokrynny rak

l Rak z metaplazją

I. komórki płaskonabłonkowe

Ii. typ komórki wrzeciona

Iii. typ chondroidalny i osteoidowy

3. Choroba Pageta

Naciekający rak przewodowy i zrazikowy.

Rak wewnątrzprzewodowy stanowi nie więcej niż 2% innych postaci. Charakteryzuje się czterema głównymi rodzajami wzrostu: stałym, podobnym do węgorza, brodawkowatym, żłobionym. Częściej w jednym guzie występują wszystkie warianty wzrostu, ale czasami jeden z nich przeważa. Rak w kształcie węgorza ma charakterystyczny obraz mikroskopowy: tkanka piersi w obszarze zmiany jest usiana żółtawo-szarymi sznurkami utworzonymi przez rozszerzone przewody, z których maleńka masa jest wyciskana w postaci zatorów w nacięciu. Czasami jest to słabo szaro-kolorowy węzeł o ziarnistej powierzchni. Wykryte mikroskopowo stałe ciało wewnątrznaczyniowe proliferuje masywną masywną martwicę w środku, nekrotyczne masy są często zwapnione. Komórki polimorficzne z hiperchromowymi jądrami i licznymi postaciami mitozy. Czasami identyfikuje się komórki z objawami apokrynacji.

Wraz z węgorzem występują rozszerzone kanały ze strukturami żłobkowymi, utworzone przez raczej pojedyncze komórki średniej wielkości, czasami większe komórki z obfitą eozynofilową cytoplazmą. W przeciwieństwie do przerostu przewodowego w raku, w skrawkach torbielowatych lumeny są wyraźnie zaznaczone, zaokrąglone. Mitozy są nieliczne.

Guz może być reprezentowany tylko przez struktury brodawkowe. Czasami są to małe sutki z dość małych, umiarkowanie polimorficznych komórek, z martwicą na powierzchni sutków. Struktury przypominające brodawczaki wewnątrzprzewodowe są czasami określane, jednakże są one zbudowane wyłącznie z nabłonka, nie mają nóg tkanki łącznej, a tworzące je komórki są tego samego typu, w przeciwieństwie do dwuwarstwowej wyściółki w brodawczakach. W tym przypadku najbardziej wiarygodnym znakiem wzrostu złośliwego jest inwazja do podstawy brodawek lub do ściany torbieli, jeśli wzrosty są zlokalizowane wewnątrz torbieli. Mogą również wystąpić ogniska zwapnień. Ta funkcja służy jako podstawa do rozpoznania radiologicznego guza. Jednak ogniska zwapnień wykrywane są także w gruczolicy, w szczególności w gruczolicy stwardniającej, w innych strukturach w przypadku mastopatii włóknisto-torbielowatej.

Rak wewnątrzprzewodowy charakteryzuje się śródnabłonkowym rozprzestrzenianiem się w zrazikach - karcynacją zrazików. Jednocześnie zachowana jest architektura zrazików, ale tworzące je struktury tworzą polimorficzny nabłonek. Czasami w zrazikach tworzą się struktury podobne do żelaza. W przeciwieństwie do raka zrazikowego, w przypadku raka zrazików, komórki mają bardziej wyraźny polimorfizm, często widoczne są ogniska martwicy. Należy zauważyć, że niewykrycie inwazji w preparatach z rakiem wewnątrzprzewodowym nie oznacza jego braku w innych częściach gruczołu sutkowego. Badanie gruczołu sutkowego poza tkanką usuniętą podczas resekcji sektorowej umożliwiło wykrycie pozostałości raka wewnątrzprzewodowego lub obszarów inwazji. Prawdopodobnie wyjaśnia to dość częsty (do 40%) rozwój nowotworu naciekowego w tym samym gruczole sutkowym, w którym tylko kilka lat później przeprowadzono jedynie resekcje sektorowe, a także identyfikację przerzutów regionalnych i odległych.

Rak zrazikowy in situ (rak wyrostka zębodołowego, rak zrazikowy, rak zrazikowy bez nacieku) występuje najczęściej w wieku 45 - 47 lat. Występuje multicentrycznie, głównie w górnej zewnętrznej ćwiartce piersi. Czasami występuje obustronna zmiana. Z reguły jest wykrywany przez badanie mikroskopowe gruczołu sutkowego, usuwany z powodu łagodnego nowotworu lub łączony z innymi formami raka. Zraziki są zwykle utworzone z monomorficznych okrągłych lub słabo połączonych komórek z delikatnym wzorem chromatyny. Komórki są zazwyczaj małe, rzadziej są to bardziej polimorficzne duże komórki z hiperchromowymi jądrami, w tych przypadkach figury mitozy są bardziej powszechne. Chociaż komórki nowotworowe są większe niż normalne komórki sutka, ich rozmiar jest mniejszy niż komórek raka przewodowego. W niektórych komórkach znaleziono śluz, znaleziono elementy cricoid. W przypadku raka in situ charakteryzuje się tak zwanym pedzhoidnoy rozprzestrzeniającym się przez kanały. Komórki z pęcherzyków płucnych penetrują nabłonek przewodów i stopniowo je zastępują, ale nigdy nie docierają do dużych kanałów i brodawek sutkowych.

Infiltrujące formy raka.

Naciekający rak przewodowy. Ta grupa obejmuje wszystkie nowotwory, które nie należą do żadnej innej kategorii nowotworów inwazyjnych - nowotwory bez specyficznych cech histologicznych, nowotwory z wyraźnym zwłóknieniem zrębu (skirr), nowotwory stałe i stałe gruczołowe. Guzy te stanowią ponad 80% wśród innych wariantów inwazyjnego raka piersi. Zmienna makroskopowo, ale zdominowana przez węzły gwiaździste lub owalne, gęsta konsystencja. Mikroskopowo guzy są reprezentowane przez różne struktury: beleczkowate, pęcherzykowe, o różnych rozmiarach, gruczołowo-brodawkowate, stałe, części skyrrh, struktury przypominające rakowiaka. W tej kategorii raka można wyodrębnić stopnie złośliwości lub podzielić je na formy wysoce zróżnicowane i zamknięte.

Naciekający rak przewodowy z przewagą składnika wewnątrzprzewodowego. Rak naciekowy, w którym struktury składnika wewnątrzprzewodowego przewyższają inwazyjne co najmniej 3 do 4 razy. Wybór tej formy wynika z faktu, że znaleziono pewną zależność między agresywnością raka przewodowego a względną ilością nieinwazyjnych i inwazyjnych składników. Formułując wniosek, w takich przypadkach należy wskazać typy struktur i względny stosunek tych składników.

Nowotwór naciekający z zrazikiem jest późniejszym etapem rozwoju raka zrazikowego in situ. Czasami struktury pęcherzykowe raka powiększają się, stopniowo łącząc się ze sobą, tworząc olbrzymie zraziki oddzielone wąskimi warstwami tkanki łącznej. Występuje utrata organelli, a istniejące wcześniej zraziki znajdują się w centrach inwazyjnego wzrostu. Bardziej charakterystycznym typem inwazji w tej postaci jest skirroznopodobny, gdy komórki nowotworowe znajdują się w postaci łańcuchów, pociągów lub rozproszonych w raczej gęstym zrębie. Często są one rozmieszczone koncentrycznie wokół kanałów, tworząc struktury podobne do celu. Istnieją również guzy o strukturze kanalikowej lub drobno-pęcherzykowej. Czasami komórki gromadzą śluz i przybierają postać krocza. W uznaniu raka zrazikowego zrazikowego niezbędne jest zamknięcie pozostałości zrazikowych struktur nowotworowych.

Rak śluzowy (synonimy: rak koloidalny, rak galaretowaty, rak śluzówki, rak śluzowy, rak komórek sygnetowych). Makroskopowo jest to dość dobrze określony szary węzeł o mokrej galaretowatej powierzchni cięcia. Mikroskopowo, wśród masywnych nagromadzeń śluzu, znajdują się kompleksy monomorficzne zawierające śluz w cytoplazmie, podobne do żelaza lub żelaza. W części przewodowych raków naciekowych można znaleźć nagromadzenie śluzu, ale termin „rak śluzu” powinien być stosowany tylko w przypadkach, gdy pola śluzu zewnątrzkomórkowego dominują w guzie. Niektórzy badacze uważają raka w kształcie pierścienia za rodzaj raka śluzówki, zbudowany na typie skyrrh, inni odnoszą się do raka zrazikowego. Uważa się, że rokowanie „czystego” raka śluzówki jest korzystniejsze niż rokowanie nacieku przewodowego.

Rak rdzeniasty. Makroskopowo z reguły ma postać wyraźnie rozgraniczonego węzła o szarawym kolorze, kruchej konsystencji. Czasami obserwuje się rozpad w środku węzła i tworzy się wgłębienie, które może imitować obraz brodawczaka wewnątrzprzewodowego. Mikroskopowo reprezentowane przez pola dużych komórek z pęcherzykowym jądrem zawierającym wystające jądra ostro polimorficzne. Często występują postacie mitozy, wśród nich z reguły wyróżniają się formy nietypowe. Zrąb jest delikatny, rozlany z naciekiem komórek limfoidalnych i plazmatycznych. Granice guza są jasne, jakby pchały otaczające tkanki. Pomimo wyraźnego polimorfizmu komórek i wysokiej aktywności mitotycznej, rokowanie dla tych guzów jest lepsze niż dla naciekającego raka przewodowego.

Rak brodawkowaty jest rzadką postacią, która jest izolowana, gdy przeważają struktury brodawkowate lub w przypadku naśladowania brodawczaków wewnątrzprzewodowych lub wewnątrztwardówkowych. Diagnostyka różnicowa z tym ostatnim może być bardzo trudna. Inwazja do ściany przewodu, częściowo komórkowość brodawek, tendencja do tworzenia struktur szczęki, polimorfizm i hiperchromatoza jąder świadczą na korzyść raka.

Rak kanalikowy wyizolowano z grupy przewodowego raka naciekowego ze względu na korzystniejszy przebieg kliniczny. Jest on reprezentowany przez jednowarstwowe kanaliki o nieco kanciastym, wydłużonym kształcie, utworzone przez monomorficzne sześcienne, rzadko cylindryczne komórki. Rozróżnia się różne podgrupy raka kanalikowego w zależności od częstości występowania struktur kanalikowych w guzie, ich kombinacji z kompleksami małych pęcherzyków płucnych. Te ostatnie znajdują się na obrzeżach węzła w bardziej luźnym zrębie. Rury leżą pośrodku, w gęstej hialinizowanej tkaninie. Raka kanalikowego nie należy mylić z rakiem przewodowym nacieku o strukturze gruczołowej, który zbudowany jest z większej liczby komórek polimorficznych.

Nowotwór adenokistosti jest rzadką postacią nowotworu, przypominającą w swojej strukturze rak cylindra lub torbielowatego gruczołów ślinowych. Wyróżnia się w związku z bardziej korzystnym rokowaniem w porównaniu z przewodowym rakiem naciekowym. Rak gruczołowo-torbielowaty należy odróżnić za pomocą nieinwazyjnego raka wewnątrzprzewodowego.

Rak wydzielniczy (młodzieńczy) występuje głównie u młodych kobiet. Jest to reprezentowane przez drobnoziarniste struktury wydzielające CHIC-dodatnią substancję komórek. Diagnostyka różnicowa powinna być prowadzona z rakiem przewodowym kobiet w ciąży.

Rak apokrynny (synonimy: rak, gruczoł potowy). Tworzące się struktury nie różnią się od raka naciekającego przewód. Jest on reprezentowany przez podobne do gruczołów, czasem przypominające węgorza struktury dużych ostro polimorficznych komórek z obfitą eozynofilową drobnoziarnistą cytoplazmą i zniekształconymi jądrami.

Rak z metaplazją. W przewodowych nowotworach naciekowych różne rodzaje postaci metaplazji. W niektórych przypadkach stwierdza się ogniska typowego raka płaskonabłonkowego z tendencją do rogowacenia, w innych przypadkach wykresy struktury komórek wrzecionowych z ogniskami metaplazji chondroidalnej i / lub osteoidowej. Często w obserwacjach występują struktury mieszane. We wszystkich typach występuje wyraźny polimorfizm komórek, duża liczba patologicznych mitoz [8].

5.5. Rak torbielowaty

Guz wewnątrzoskrzelowy o strukturze „cylindrycznej” został po raz pierwszy opisany przez R.Heschla w 1877 r. Podobny nowotwór gruczołu ślinowego zaobserwowano już w 1853 r. Ch. Robin. Termin „cylinder” należy do T. Billrotha. Termin „rak gruczołowo-torbielowaty” został zaproponowany w 1930 r. J. Speis. Przez wiele lat nie było możliwe wyjaśnienie stopnia złośliwości guza. Na sugestię H. Hamperla (1937), cylindry wraz z rakowiakami dróg oddechowych były długo uważane za łagodne guzy (gruczolaki).

W 1952 roku J. Reid podkreślił wyraźnie złośliwy potencjał guza i zalecił użycie nowego terminu „rak gruczołowo-torbielowaty”, który lepiej odzwierciedla złośliwy charakter choroby i jest obecnie powszechnie akceptowany. Niezależnie od tej publikacji w Rosji. T.N. Gordyshevsky (1952) zwrócił szczególną uwagę na pytania dotyczące diagnostyki różnicowej „gruczolaka”. Tauxe W. i in. (1962) wśród 11 synonimów wspomina basalioma (Krompecher, 1918), rak podstawnokomórkowy (Stout M, 1911), gruczolakorak (Moerch) i inne. W związku z tym publikacje z pierwszej połowy tego wieku powinny być traktowane krytycznie (patrz sekcja 1.6).

W tchawicy guz znajduje się dwa razy częściej niż w oskrzelach. Główny ognisko gruczolakowatego raka torbielowatego zwykle znajduje się na bocznych i tylnych ścianach. Główne oskrzela występują najczęściej w proksymalnym. Guz wyróżnia się miejscowym wzrostem, uszkodzeniem regionalnych węzłów chłonnych w 30-50% przypadków. Wiek 70% pacjentów wynosi 30-60 lat. U kobiet, tchawica jest dotknięta znacznie częściej niż oskrzela. U mężczyzn są one dotknięte tą samą częstotliwością. Guz nie jest związany z paleniem papierosów [Payne i in., 1964, Sors i in., 1965, Foremans i in., 1969; Renault P., 1978].

Zwykle, w gruczolakowatym raku torbielowatym, definiowany jest odrębny składnik egzofityczny. Guz ma postać guzowatych, sękatych narośli wystających do światła oskrzeli (ryc. 31). Czasami jest to polipowaty wzrost. Tkanka nowotworowa o konsystencji miękko-elastycznej, umiarkowanej gęstości, jednolita, szara, bez obszarów martwicy. W przeciwieństwie do rakowiaka, ta forma nowotworu rozprzestrzenia się na znaczną odległość proksymalnie i dystalnie, powodując półkoliste zgrubienie ściany rurki oddechowej.

A.E. Malyukov (1987) wśród 67 obserwacji gruczolakowatego raka torbielowatego dolnych dróg oddechowych w 17 odnotował zmianę tchawicy: u 8 - szyjki macicy i klatki piersiowej, u 7 - rozwidlenie. U 63,6% pacjentów guz miał gładką powierzchnię, u 24,2% - niewielką wyboistość, w 9,2% - bezkształtny wzrost jak kalafior, u 3% - ogniska o dużych bulwach do średnicy 0,2 cm. W 63% przypadków guz odznaczał się wysoką gęstością, aw 37% był łagodny. W 58,3% pacjentów guz miał kolor różowy, w 25% - brudno-szary kolor, w 16,7% - białawą powierzchnię. Przed operacją struktura morfologiczna guza została prawidłowo określona w 52 (77,6%). W 13 przypadkach stwierdzono błędne rozpoznanie kliniczne „rakowiaka”, w 1 przypadku rak śluzowo-naskórkowy. Elementy raka gruczołowego i rakowiaka stwierdzono u 4 pacjentów w badaniu leku operacyjnego.

Rak torbielowaty może rozprzestrzeniać się w warstwie śluzowej tchawicy, nie tworząc wyraźnie odróżnialnych węzłów guza. Czasami proces obejmuje tchawicę kołowo w postaci pogrubienia błony śluzowej. Następnie, nowotwór nacieka błony międzychondralne i sąsiednie struktury. Charakteryzuje się infiltracją przestrzeni i nerwów okołonerwowych, a następnie rozprzestrzenianiem się do osierdzia, dużych naczyń lub korzenia płuc. Przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych są wykrywane w 10% obserwacji podczas pierwszego badania pacjenta. Odległe przerzuty u poszczególnych pacjentów są możliwe zarówno w płucach, wątrobie, narządach jamy brzusznej, jak iw kościach.

W latach 1967-1996 W naszym instytucie zidentyfikowano 58 pacjentów z rakiem gruczołowym. Stosunek mężczyzn i kobiet wynosi 1: 2. Średnia wieku wynosi 44 lata. Guz zwykle zawierał egzofityczne i endofityczne składniki wzrostu. Przeważnie wzrost tchawicy obserwowano w 66,7% przypadków, mieszany - w 16,7%, dotchawiczo - w 5,6%. Konsystencja guza najczęściej jest miękka-elastyczna, powierzchnia jest gładka lub ma niewielką pagórkowatą barwę, jest jasnoróżowa, rzadziej jest biaława.

W 33% przypadków rak torbielowaty znajdował się w okolicy klatki piersiowej tchawicy, w 27% przypadków w obszarze rozwidlenia, w 30% przypadków w okolicy szyjki macicy (u 8 pacjentów odnotowano całkowite uszkodzenie narządów). Uszkodzenie segmentu aorty odnotowano dwukrotnie częściej niż w innych segmentach odcinka piersiowego.

U większości pacjentów (70%) stwierdzono wyraźną tendencję do infiltracji kołowej. Zlokalizowane węzły guza u 17 pacjentów zlokalizowano z taką samą częstotliwością na ścianach przedniej, tylnej i bocznej. Wraz z porażką rozwidlenia raka torbielowatego adenowirusa zazwyczaj rozprzestrzenia się na prawy główny oskrzela lub oba oskrzela. U 9 ​​(15,5%) pacjentów guz zaatakował ścianę lub ścisnął przełyk. W jednej obserwacji zaobserwowano uszkodzenie nawracającego nerwu. U co czwartego pacjenta pierwotne ognisko powodowało odchylenie osi tchawicy.

Stopień uszkodzenia wzdłuż długości tchawicy do 3 cm (T1) odnotowano u 44% pacjentów, do 5 cm u 28%, 5-12 cm u 28%.

Egzofityczny wzrost. Przy małych rozmiarach (do 3 cm), guz ma wygląd polipowatej formacji na szerokiej podstawie o gładkiej powierzchni. Kolor guza - od intensywnego różu do jasnej czerwieni. W 40% przypadków guz składa się z łączących się dużych węzłów i ma wygląd płatkowy lub uriformalny. Gęste, nieruchome zapalenie przełyku podczas biopsji obficie krwawi. Przy dużych rozmiarach węzłów (4-5 cm), powierzchnia guza jest duża, bez erozji i martwicy. Pokrywająca błona śluzowa jest gładka. U podstawy guza i u jego podstawy pojawiają się splątane naczynia ektazyjne.

Mieszana wysokość Jedna ze ścian wybrzuszenia tchawicy, często błoniasta. Na znacznej długości (do 6 cm) występuje okrągłe zwężenie światła, czasem od chrząstki pierścieniowatej do rozwidlenia. Błona śluzowa w dotkniętym obszarze jest gładka, gęsta, nieruchoma, jej ulga nie jest zdefiniowana. Kolor to kość słoniowa. W strefie infiltracji widoczny jest podobny do drzewa wzór zwiniętych naczyń ektazyjnych. Ściana jest gęsta, bez ruchliwości. Ten obraz makroskopowy jest charakterystyczny tylko dla raka gruczołowego. Na tle infiltracji guza występują duże pagórkowate polipowate narośle o gładkiej powierzchni, białawej lub jasnoróżowej, oddzielone lub łączące się ze sobą w postaci form moczowodu. Wzrost okołotrzewnowy rozciąga się 1-2 cm dalej niż makroskopowa granica wzrostu, reprezentująca dotchawiczą część guza.

Wzrost okołotrzewnowy. Określa się wypukłość jednej ze ścian tchawicy lub zwężenie okrężne ze względu na składnik okołotrzewnowy. Występują charakterystyczne zmiany w błonie śluzowej z powodu naciekającego wzrostu guza w ścianie tchawicy bez wzrostu egzofitycznego.

Cechy cytologiczne. Elementy komórkowe raka adenokistoznogo z reguły z plwociną nie są przydzielane. Cytologiczna diagnoza guza jest możliwa dzięki odciskom z biopsji w połączeniu z bardzo charakterystycznym obrazem. Małe komórki nowotworowe o kształcie okrągłym i owalnym są raczej monomorficzne, hiperchromiczne, ułożone w grona wśród oksyfilowej drobnoziarnistej substancji śródmiąższowej. Charakterystyczne są sferyczne skupiska substancji śródmiąższowej, wokół których znajdują się komórki nowotworowe (ryc. 32 a, b).

W diagnostyce różnicowej z gruczolakorakiem należy rozważyć brak wyraźnego polimorfizmu komórkowego i oznaki aktywności wydzielniczej komórek tego nowotworu. W przeciwieństwie do anaplastycznego raka drobnokomórkowego mitoza występuje rzadko.

Charakterystyka histologiczna Ogólnie rzecz biorąc, guz jest analogiczny do mikroskopowej struktury raka gruczołowego gruczołu ślinowego. Uważamy, że niedopuszczalne jest wyróżnienie jakichkolwiek wariantów, ponieważ w jednym guzie możliwe jest wykrycie obszarów o różnej strukturze. Wyjątkiem jest rak torbielowaty z hialinozą zrębu.

Guz składa się głównie z jednorodnych małych ciemnych komórek z niewielką cytoplazmą i monomorficznych jąder hiperchromowych (ryc. 33). Nieobecne są nietypowe mitozy. Komórki te tworzą stałe, beleczkowate, stałe pęcherzykowe, małe struktury gruczołowe, które tworzą rozległe pola struktury ażurowej (cribrice). Większe torbiele są znacznie rzadsze niż w podobnym guzie gruczołu ślinowego. Oprócz ciemnych komórek można spotkać duże elementy komórkowe z lekką cytoplazmą. Komórki te graniczą z lumenami niektórych formacji podobnych do gruczołów. W niektórych obszarach raka torbielowatego wyraźna jest hialinoza. Często w tym samym guzie można zobaczyć wszystkie wymienione powyżej struktury morfologiczne.

Adenoidalny rak torbielowaty z wyraźną hialinozą składa się z małych komórek nowotworowych, unieruchomionych w postaci wysepek lub sznurów anastomozujących w hialinizowanym zrębie. Podobny wariant raka adenocystycznego jest wyraźnie ograniczony przez sąsiednie tkanki przez włóknistą kapsułkę. Jednakże z reguły ma wyraźny wzrost naciekowy wraz z rozprzestrzenianiem się kompleksów nowotworowych poza miejsca zakonserwowanej kapsułki. Wyraźny wzrost okołotrzewnowy, inwazyjne struktury szyi i śródpiersia, wykrywanie elementów nowotworowych w świetle naczyń krwionośnych są oznakami złego rokowania i krwiotwórczego rozsiewu.

Przerzut raka gruczołowo-torbielowatego tchawicy w łożysku opisano u 36-letniego pacjenta, u którego nawrót guza wystąpił po nie radykalnej resekcji endoskopowej i radioterapii. Po 5 latach wykonano kolistą resekcję tchawicy z powtarzaną radioterapią dla nowego nawrotu. Przyspieszony wzrost nawrotów po roku na tle 10-tygodniowej ciąży wymagał faringolaringektomii z resekcją tchawicy. W warunkach uogólnienia nowotworu (przerzuty do węzłów chłonnych szyi, wysięk w opłucnej) dokonano cięcia cesarskiego, wyjęto zdrową dziewczynkę. Ale pacjent zmarł z powodu niewydolności oddechowej. W tej sekcji stwierdzono liczne przerzuty, ogniska guzów o średnicy do 1 cm, w tym łożysko. Wcześniej opisane zmiany przerzutowe łożyska i czerniaka płodu, rak piersi.

Ultrastruktura Komórki mają dobrze zdefiniowaną błonę podstawną z licznymi wiązkami i gałęziami typu girland. Osobliwe wzajemne ułożenie komórek. W niektórych obszarach są zwarte, kontaktując się przez desmosomy. Pomiędzy komórkami pozostają małe przestrzenie. W niektórych miejscach następuje znaczna ekspansja przestrzeni międzykomórkowych z utworzeniem wnęk, których wolna powierzchnia ma mikrokosmki. W świetle można czasem znaleźć łuszczącą się masę.

Większość komórek ma niewielkie zróżnicowanie z niewielką liczbą organelli: poszczególnych mitochondriów, wakuoli, polirozosomów. Komórki, które bezpośrednio ograniczają światło, mają lżejszą cytoplazmę, liczne desmosomy, lekkie wakuole, a także skupiska włókienkowatych struktur, takich jak tonofilamenty, i bez uszczelnień ogniskowych.

Z natury tajemnicy znalezionej w świetle struktur skalistych i na ich peryferiach wyrażono mieszane opinie. Niektórzy autorzy rozróżniają dwa rodzaje wydzielin: śluz (wewnątrz rurek gruczołowych) i szklisty (na obrzeżach struktur cribrosa). Niektórzy zauważają słabo dodatnią reakcję mas podobnych do śluzu po zabarwieniu błękitem alcianowym, która również plami substancję wokół struktur kości udowej i cewkowo-beleczkowej. Jednak większość badaczy uważa, że ​​komórki nowotworowe nie mają oznak egzo i endosekretacji, a zawartość kości i struktur podobnych do przewodu są uważane za produkt degradacji błony podstawnej. Substancji podobnej do hialinowej o właściwościach pobocznych nie można uznać za śluzową [Kalifat i in., 1967].

Histogeneza raka gruczołowego pozostaje kontrowersyjna. Początkowo założono, że guz ten, podobnie jak rakowiak, należy do nowych formacji układu neuroendokrynnego (F. Feyrter, 1961; D.Gullino, 1970; F.Cataliotti i in., 1972). W przyszłości, na podstawie badań mikroskopowych elektronów, widok ten został odrzucony.

Obecnie nie ustalono, które elementy gruczołu surowiczo-śluzowego są źródłem wzrostu guza, wyrażane są różne opinie: nabłonek przewodów wydalniczych, elementy wydzielnicze, komórki mioepithelialne lub, jak S. Markel i in. (1964), niezróżnicowane komórki nabłonkowe.

Wielu badaczy podkreśla, że ​​nowotwór torbielowaty jest histogenetycznie związany z komórkami przewodów wydalniczych gruczołów i wskazuje na nabłonek mioepithelium jako źródło wzrostu guza. Y. Hoshino i J. Yamamoto (1970) zaobserwowali dwa typy komórek w guzie: mioepithelial i epithelial. Jednak I.V. Dvorakovskaya (1979); G.A. Galil-Ogly i in. (1981); J. Varley i K. Hollman (1975) podają inne dane: rak gruczołowo-torbielowaty składa się ze słabo zróżnicowanych komórek nabłonkowych bez dowodów na jakiekolwiek wydzielanie. Jednocześnie I.V. Dvorakovskaya (1979) nie wyklucza histogenetycznego połączenia tego nowotworu z mioepithelium przewodów wydalniczych gruczołów oskrzelowych.

Rokowanie raka torbielowatego zależy nie tylko od formy wzrostu, rozpowszechnienia i charakteru przerzutów, ale także od sposobu leczenia. Operacja była dotychczas uważana za najbardziej radykalną metodę. Jednak już w 1952 r. T.I. Gordyshevsky opisał pacjenta w wieku 34 lat, w którym przez 6 lat po usunięciu pierwotnego ogniska raka gruczołowego odcinka szyjnego, pierwszy nawrót wystąpił w ścianie tchawicy, w drugiej - w obszarze blizny pooperacyjnej. Trzeci nawrót stwierdzono w tracheostomii 9 lat po pierwszej operacji.

Przez długi czas rak torbielowaty był uważany za niewrażliwy na promieniowanie. Jednak już w latach 50. pojawiły się doniesienia o udanym leczeniu radiacyjnym i skojarzonym [Kharchenko, VP, 1967; Vieta J., Maier H. 1957; Tauxe T., 1962; Markel S. i in., 1964].

Obecnie guz uważa się za wrażliwy na promieniowanie, ale nie „utwardzalny radiowo”. Po skojarzonym leczeniu możliwe jest wyleczenie 60-70% pacjentów: przy użyciu tylko radykalnej operacji bez naświetlania - 45% [Charchenko VP, 1967; Malyukov A.E., 1987; Spiro R., 1979; Gaillard J., 1979].

A.Yy.Malyukov (1987) przeanalizował długoterminowe wyniki endoskopowego usunięcia guza u 17 pacjentów z torbielowatą tchawicą. Guz znieczulono za pomocą kleszczy biopsyjnych, ekspozycji ultradźwiękowej i kriogenicznej lub przez odparowanie (fotokoagulacja) za pomocą lasera YIG. W 5 przypadkach w różnym czasie wystąpił nawrót.

Przy ocenie długoterminowych wyników leczenia należy pamiętać, że nowotwór torbielowaty rośnie i rozprzestrzenia się stosunkowo powoli. Pacjenci muszą prześledzić więcej niż 5 lat. 10-letni wskaźnik przeżycia chorych operowanych wynosi 54%. Po endoskopowych resekcji w połączeniu z radioterapią - 25%

Na naszym materiale przed rozpoczęciem leczenia stwierdzono przerzuty do płuc u 2 (3,4%) pacjentów. W dłuższej perspektywie wiele zmian w płucach wystąpiło u 13 pacjentów, uogólnienie procesu u 3, izolowane zmiany kostne u 1. To biologiczne zachowanie guza odpowiada danym innych autorów.

Ze względu na specyfikę wzrostu, częstości występowania i lokalizacji pierwotnego ogniska gruczolakowatego raka torbielowatego, tchawicę wycięto w 62% przypadków. W większości przypadków, niezależnie od radykalizmu, operację łączono z radioterapią w dawce 40-60 Gy. 5 lat życia 86,3%, 10 lat - 68,8% operowanych.

U 16 pacjentów wykonano tylko radioterapię. Co sekundę udało się osiągnąć całkowitą remisję, co trzecią - częściową resorpcję guza. W 2 przypadkach nie zaobserwowano efektu radioterapii. Po radioterapii radykalny program 5-letni żył 60%, 10 lat - 23% napromieniowanych.

Regnard J.F. i wsp. (1996) prześledzili długoterminowe wyniki leczenia 57 operowanych pacjentów z rakiem gruczołowym (dane podsumowujące). W 9 przypadkach wystąpiły nawroty lokoregionalne, u 12 - odległe przerzuty w połączeniu z lokoregionalnym, u 12 - tylko odległe przerzuty (zwykle w płucach), które wystąpiły średnio 51 miesięcy po leczeniu. Przerzuty regionalne nie zmniejszyły znacząco przeżywalności. Radioterapia pooperacyjna poprawiła wyniki leczenia, zwłaszcza z węzłami chłonnymi i niedostatecznie radykalną resekcją tchawicy. Ogółem 82% pacjentów żyło przez 5 lat, 63% przez 10 lat.

Jednak F.G.Pearson (1996), który ma doświadczenie w 36 operacjach na tchawicy z powodu raka gruczołowo-torbielowego, podkreślił, że po prawdziwie radykalnej operacji nigdy nie spotkał się z nawrotami nowotworu. Po operacji nie radykalnej średni czas nawrotu wynosił 8 lat. A jeden pacjent zmarł na progresję gruczolakowatego raka torbielowatego 27 lat po resekcji tchawicy.

Zatem wskaźnik przeżycia bez nawrotów według naszych i literackich danych jako całości wynosił około 60%. Charakterystyczną cechą objawów klinicznych raka jelita grubego jest późniejsza manifestacja nawrotów i przerzutów. Najbardziej radykalna jest łączona metoda zachowywania narządów: resekcja kołowa w połączeniu z radioterapią. Progresja zwykle wiąże się z odrodzeniem loko-regionalnym. Znaczna liczba pacjentów żyje z nawrotami. Ta cecha guza powinna być brana pod uwagę przy ocenie skuteczności różnych metod leczenia w klinice. Pacjenci powinni podążać długimi okresami.