Metody diagnozowania gruczolaka prostaty

Gruczolak stercza rozpoznaje się u 99% męskiej populacji planety. Rozrost gruczołu krokowego to nie tylko problem jednej osoby. Całe środowisko cierpi: żona - z powodu częstych wizyt małżonka w toalecie w nocy, koledzy - z powodu nieprzyjemnego zapachu moczu, pacjent cierpi nie tylko fizycznie, ale także moralnie. Gruczolak gruczołu krokowego jest chorobą uleczalną, ale wymaga terminowej i wysokiej jakości diagnozy.

Przyczyny gruczolaka

Gruczoł krokowy znajduje się w rzucie przedniej ściany odbytnicy i składa się z dwóch płatów. Kształt gruczołu przypomina kasztan. Rozmiar normalnego narządu wynosi około 3 × 3 cm, konsystencja jest ciasno elastyczna. Całkowita ilość tkanki wynosi zwykle 28 cm ³.

Po 30 latach u mężczyzn tkanka łączna zaczyna rosnąć w gruczole krokowym. Wielkość ciała wzrasta każdego roku, co pogarsza jakość życia i może prowadzić do rozwoju raka. Przy badaniu odbytniczym lekarz stwierdza powiększoną, gęstą formację, czasem z guzowatymi konturami, zwykle bezbolesną.

Koncepcje „hiperplazji” i „gruczolaka” gruczołu krokowego są synonimami, ale pierwszy jest terminem nowoczesnym, a drugi jest przestarzały.

Nie można zapobiec procesowi wzrostu w narządzie tkanki łącznej. Im starszy mężczyzna, tym wyraźniejsze zmiany. Zwyrodnienie patologiczne można spowolnić tylko, eliminując z jego życia czynniki prowokacyjne, które obejmują:

  • siedzący tryb życia;
  • długa praca przy komputerze;
  • otyłość;
  • niewłaściwe odżywianie.

Wpływ tych czynników dotyka prawie całą męską populację planety. Dlatego ważne jest, aby przeanalizować swój styl życia i skorygować go na czas.

Objawy kliniczne

Każdy proces diagnostyczny rozpoczyna się od wywiadu. Pacjent po raz pierwszy zauważa częstą nocną postawę, pragnienie ponownego oddania moczu, trudności w oddawaniu moczu, powolny lot odrzutowca, konieczność opróżnienia moczu z buta (objaw „mokrego obuwia”). Jeśli choroba rozwija się dłużej niż rok, mężczyzna wskazuje na częste oddawanie moczu na cały dzień, uczucie pełności w pęcherzu.

Niektórzy pacjenci uczą się o swojej chorobie z ostrym zaprzestaniem oddawania moczu. Ta sytuacja nazywana jest ostrym zatrzymaniem moczu. Można go sprowokować pijąc alkohol, kamienie w pęcherzu moczowym, przedłużające się lekceważenie oznak złego stanu zdrowia.

Diagnoza choroby

Podczas badania lekarz bada i uderza w brzuch, aby określić poziom spodu pęcherza moczowego. Badanie palpacyjne prostaty pozwala zidentyfikować rozmiar ciała, teksturę i obecność fok.

Instrumentalne metody badań

Najczęściej przepisywany USG gruczołu krokowego. Ta metoda pozwala zmierzyć objętość gruczołu krokowego (zwykle - 28 cm ³, 1 stopień gruczolaka - 50 cm ³, stadium 2 - 55 cm ³, stadium 3 - 60 cm ³ i więcej), zwizualizować regiony hipo i hiperechogeniczne, obecność torbieli lub kamieni, resztkową objętość moczu.

Aby wyjaśnić diagnozę (łagodną lub złośliwą), wykonaj biopsję prostaty. Badanie przeprowadza się po oczyszczeniu odbytnicy specjalnym pistoletem. Aby uzyskać wiarygodne wyniki, pobieranie próbek tkanek odbywa się z kilku punktów.

Przed pobraniem tkanek do badania należy przygotować:

  • oczyścić jelita (w tym celu lewatywy lub środki przeczyszczające);
  • 30 minut przed zabiegiem wypić antybiotyk lub wprowadzić go pozajelitowo (dożylnie, domięśniowo), aby zapobiec zakażeniu miejsc wstrzyknięcia;
  • golić obszar krocza, zwłaszcza wewnętrzną powierzchnię pośladków, aby włosy nie przeszkadzały lekarzowi.

W trudnych przypadkach zalecana jest tomografia komputerowa miednicy lub rezonans magnetyczny. Takie badania są niezbędne do określenia charakteru patologii narządów miednicy, obecności nowotworu złośliwego, kiełkowania przerzutów.

Metody laboratoryjne

Urolog kieruje dostarczeniem ogólnej i biochemicznej analizy krwi, analizy moczu i według Nechiporenko, spermogramów. Krew pobierana jest na badania krwi PSA (antygen specyficzny dla prostaty). Substancja ta jest wytwarzana przez tkanki prostaty i częściowo wchodzi do krwi, częściowo zlokalizowanej w samym gruczole.

Wzrost gruczołu o 1 cm3 daje ilościowy wzrost stężenia PSA o 0,3 ng / ml, wzrost guza o 1 cm3 daje wzrost markera o 3,5 ng / ml.

W celu szybkiego wykrycia choroby opracowano standardy wieku dla gruczolaków prostaty. Ukończenie badań laboratoryjnych było konieczne z tego powodu, że ustalono jeden standard dla wszystkich, a fakt, że dla osoby starszej nie jest chorobą, uznano za patologię.

Ilościowe wskaźniki normalnego poziomu PSA w różnych grupach wiekowych mężczyzn są następujące:

  • 2,5 ng / ml i mniej - dla osób od 30 do 50 lat;
  • 3,5 ng / ml i mniej - od 50 do 60 lat;
  • 4,5 ng / ml i mniej - od 61 do 70 lat;
  • 6,5 ng / ml i mniej - od 71 lat i starszych.

Nadmiar tych wskaźników może wskazywać na proces patologiczny w organizmie. Poziom PSA 10 ng / ml wskazuje na rozrost gruczołu krokowego. Przekroczenie tego progu ilościowego sugeruje rozwój złośliwego guza narządu.

Urolodzy oceniają nie tylko poziom PSA, ale także stosunek całkowitej i wolnej frakcji substancji. Normalne liczby to 1:10. Naruszenie stosunku w kierunku wskaźnika ogólnego wskazuje na złośliwy wzrost komórek w gruczole.

Wzrost PSA na rok nie powinien przekraczać 0,75 ng / ml, w przeciwnym razie należy szukać raka prostaty.

Aby uzyskać wiarygodny wynik, ważne jest odpowiednie przygotowanie się do badania:

  1. wyeliminować używanie napojów alkoholowych w ciągu tygodnia;
  2. Nie spożywaj przypraw na 3-4 dni przed badaniem;
  3. Nie dawaj przez 4 tygodnie po biopsji prostaty (2 tygodnie w niektórych źródłach). Najbardziej poprawny wynik jest nadal uzyskiwany po 4 tygodniach, ponieważ tworzenie pełnoprawnej tkanki łącznej w obszarach inwazji następuje w ciągu 21 dni;
  4. unikać współżycia seksualnego lub masturbacji 3-4 dni przed badaniem;
  5. Nie poddawaj się masażowi prostaty przez 7 dni przed biopsją;
  6. po badaniu palca prostaty oddaj krew nie wcześniej niż 7 dni później;
  7. wyeliminować ciężki wysiłek fizyczny, zwłaszcza na rowerze na tydzień przed badaniem.

Wszystkie powyższe czynniki mogą zniekształcić wynik, a następnie wymagane będą dodatkowe badania.

Złotym standardem diagnostyki różnicowej zmian łagodnych i złośliwych jest biopsja tkanki gruczołu i badanie histologiczne materiału.

Badanie składu soku gruczołu krokowego jest kolejnym ważnym wskaźnikiem gruczolaka gruczołu krokowego w diagnostyce nieprawidłowości patologicznych. Zwiększony poziom leukocytów występuje w tajnych, rzadko złośliwych komórkach.

Co zrobić, jeśli PSA zostanie zwiększone?

Wszelkie wyniki laboratoryjne, które wykraczają poza normę u pozornie zdrowych pacjentów, są zawsze sprawdzane ponownie i przepisywane jest powtórne badanie krwi. Jednocześnie ważne jest, aby przeanalizować, czy wszystkie elementy zostały zaobserwowane w ramach przygotowań do analizy.

Jeśli drugi wynik pokazuje wzrost PSA, powinieneś skonsultować się z lekarzem. Wzrost stężenia antygenu specyficznego dla prostaty może wskazywać na rozrost gruczołu krokowego, guz narządowy lub patologię zapalną.

Lekarz zaleca dalsze badanie i, na podstawie ustaleń, leczenie.

Diagnostyka i leczenie gruczolaka prostaty

W tym artykule przyjrzymy się szczegółowo nowoczesnym metodom diagnozowania i leczenia gruczolaka prostaty lub, jak to się obecnie nazywa, łagodnemu przerostowi gruczołu krokowego.

Gruczolak prostaty

Jedną z najczęstszych chorób prostaty jest gruczolak prostaty lub łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH). Ta patologia jest tak powszechna, że ​​niektórzy badacze mówią o jej nieuchronności dla każdego człowieka. Według oficjalnych statystyk medycznych około 80% mężczyzn, którzy osiągnęli wiek osiemdziesięciu lat, cierpi na łagodny rozrost gruczołu krokowego. Pierwsze objawy histologiczne obserwuje się po 40 latach - guzki zrębu, które powstały w gruczole krokowym (w okolicy okołocewkowej strefy przejściowej) wskazują na chorobę. Po utworzeniu węzłów rozwija się prawidłowy rozrost gruczołu krokowego (PJ).

Objawy BPH związane są przede wszystkim z problemami z moczem. Przepływ moczu przez drogi moczowe jest utrudniony przez dysfunkcję wypieracza i niedrożność podczerwoną. Zjawiska obturacyjne wynikają z faktu, że rozmiar gruczołu krokowego rośnie, a światło cewki moczowej zmniejsza się z czasem - element mechaniczny. Ponadto proces dynamiczny pogarsza proces patologiczny - włókna mięśniowe gruczołu krokowego i tylnej cewki moczowej nabierają większego tonu.

U niektórych pacjentów w starszej kategorii wiekowej opisane powyżej zjawiska patologiczne uzupełniają uszkodzenia tkanek mięśni gładkich stresora pęcherza (efekt katecholaminy) i niedokrwienia (skurcz naczyń). Adrenoreceptory i współczulne włókna nerwowe są ogniwem odpowiedzi stresu eferentnego. W takich sytuacjach, z powodu nadmiernego działania katecholamin na pęcherz moczowy, pojawiają się zaburzenia bioenergetyczne, a praca wypieracza pogarsza się. Dlatego problemy z oddawaniem moczu nasilają się, a pacjent musi udać się do placówki medycznej.

Interwencja chirurgiczna, przezcewkowa resekcja trzustki, jest uważana za standardowe leczenie pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego. Jednak w ostatnich latach coraz większą rolę odgrywają medyczne metody leczenia tej choroby. Obecnie do dyspozycji współczesnych lekarzy jest wiele nowych leków, a wskazania do przyjmowania leków są coraz większe.

Biorąc pod uwagę szeroką gamę dostępnych leków, bardzo ważne jest prawidłowe sformułowanie wskazań i wybór odpowiedniego leku dla konkretnego pacjenta. Przed przepisaniem leku, każdy pacjent musi przejść diagnozę wskazaną w takich przypadkach.

Diagnoza gruczolaka prostaty u mężczyzn

Dzisiejsze metody diagnostyczne zapewniają dokładne dane przy minimalnej inwazyjności. Istnieją dwie grupy metod diagnostycznych gruczołu krokowego: główna i określająca.

Główne sposoby diagnozowania gruczolaka prostaty

· Zbieranie danych wywiadowczych.

· Badanie palcem odbytniczym.

· Badanie ultrasonograficzne nerek pęcherza moczowego, ocena objętości resztkowego moczu.

· Zastosowanie kwestionariusza IPSS-QoL (BS).

· USG gruczołu krokowego (przezrektalnego).

· Analiza PSA w surowicy.

Zgodnie z nowoczesnymi wymogami, celem diagnozy jest nie tylko rozpoznanie przerostu prostaty i zidentyfikowanie powikłań, ale także określenie czynników, które zwiększają ryzyko dalszego rozwoju choroby.

Czynniki ryzyka gruczolaka prostaty

Te czynniki ryzyka są dzisiaj:

· Łączny wynik w kwestionariuszu IPSS, przekraczający 7.

· Objętość trzustki jest większa niż 30 cm3 (szacuje się ją za pomocą USG metodą transrektalną).

· Nadmierna ilość resztkowego moczu określona przez USG - ponad 200 ml.

· Qmax (maksymalna szybkość oddawania moczu) jest niższa niż 12 ml / s (wartość ta jest szacowana za pomocą uroflowmetrii).

· Wartość PSA z 1,4 ng / ml.

Oznacza to, że jeśli pacjent ma symptomatologię przerostu trzustki (więcej niż 7 punktów zgodnie z wynikami kwestionariusza), maksymalna szybkość oddawania moczu jest zmniejszona, wzrost trzustki lub wzrost PSA w surowicy krwi, ryzyko operacji znacznie wzrasta Nie ma podobnych objawów klinicznych. Każdy z opisanych powyżej wskaźników ma wielką wartość diagnostyczną i musi być brany pod uwagę przy określaniu schematu leczenia dla pacjentów (w niektórych przypadkach może być profilaktyczny).

Dodatkowe metody diagnozy BPH

Specjalne metody diagnostyczne są stosowane, gdy:

· Wyniki wstępnych badań są ze sobą sprzeczne;

· Istnieje potrzeba odróżnienia BPH od innych patologii;

· Planuje się zabieg chirurgiczny;

· Poprzedni przebieg leczenia gruczolaka prostaty nie dawał pozytywnych rezultatów i konieczne jest ustalenie przyczyny niepowodzenia terapii.

Tradycyjne metody wyjaśniania to:

· Kompleksowe badanie urodynamiczne.
· Uretrocystoskopia.
· Retrogradografia wsteczna.
· Urografia wydalnicza.

Ponadto stosowane są stosunkowo nowe metody:

· Badanie echo-urodynamiczne.
· Transrektalne echo-doppler.
· MRI.
· Miksionowa cystouretrografia wielospiralna.

Opowiedzmy bardziej szczegółowo o nowoczesnych metodach wizualizacji w diagnostyce BPH.

USG dopplerowskie jest bardzo pouczające pod względem diagnozowania nowotworów złośliwych trzustki. Ta metoda badania pokazuje lepsze wyniki niż proste badanie USG. Jego specyficzność wynosi 85%, a czułość osiąga 65%. Ponadto czynniki ryzyka określone przez sonografię dopplerowską (możliwość krwawienia śródoperacyjnego) umożliwiają określenie przebiegu zabiegów chirurgicznych z uwzględnieniem położenia obszarów nadmiernie unaczynionych. Możliwe jest również oszacowanie potrzeby terapii przedoperacyjnej (inhibitora 5α-reduktazy) w celu zmniejszenia wyżej wymienionego ryzyka.

Do oceny zdolności skurczowej wypieracza stosuje się metodę echo-urodynamiczną. Ponadto istnieje możliwość wizualizacji wydziału stercza cewki moczowej i szyi pęcherza moczowego w czasie, gdy występuje oddawanie moczu. Ta metoda diagnostyczna jest stosowana, jeśli konieczne jest rozróżnienie łagodnej hiperplazji od innych stanów gruczołu krokowego związanych z zaburzeniami oddawania moczu (zwężenia, kamienie cewki moczowej, niedociśnienie wypieracza).

Cystouretrografia z tomografem wielospiralnym jest informacyjną metodą wizualizacji dolnych dróg moczowych w czasie procesu moczowego. Ta technika dokładnie określa zmiany anatomiczne w drogach moczowych (na przykład po zabiegach chirurgicznych). Dlatego jest często używany przed powtórnymi operacjami.

MRI jest konieczne przede wszystkim do diagnozowania nowotworów złośliwych z definicją ich stadium. Ponadto dane uzyskane za pomocą rezonansu magnetycznego zapewniają dokładny obraz zmian strukturalnych w trzustce, pomagają ocenić jego wzrost i rozmiar (co ułatwia lekarzom planowanie interwencji chirurgicznych). MRI ma jednak swoje wady - przede wszystkim niemożność dobrej wizualizacji dolnych dróg moczowych.

Wykorzystanie nowoczesnych metod badania pacjentów z BPH pozwala więc na zdiagnozowanie hiperplazji, określenie cech jej rozwoju u konkretnego pacjenta, na podstawie których opracowywany jest indywidualny schemat leczenia. Jeśli to konieczne, interwencja chirurgiczna w przypadku hiperplazji, istnieje możliwość bardziej racjonalnego planowania operacji (w tym powtarzane).

Leczenie gruczolaka prostaty u mężczyzn

Specjaliści Europejskiego Stowarzyszenia Urologii opracowali zalecenia dotyczące leczenia pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego. Celem leczenia gruczolaka prostaty, zgodnie z tymi wytycznymi, jest:

· Spowolnienie procesu hiperplastycznego w trzustce.

· Poprawa jakości życia pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu.

· W niektórych (nielicznych) przypadkach - przedłużenie życia pacjentów ze skomplikowaną chorobą.

Pacjenci ze zdiagnozowanym przerostem gruczołu krokowego są leczeni zarówno metodami zachowawczymi, jak i chirurgicznymi. Konserwatywne podejście obejmuje terapię lekami lub ogranicza się do dynamicznego monitorowania stanu pacjenta. W takim przypadku pacjent musi regularnie odwiedzać placówkę medyczną. Przerwy między badaniami powinny być równe około rokowi. Prosta obserwacja pacjenta jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy objawy są łagodne i nie powodują odczuwalnego dyskomfortu pacjenta oraz gdy nie ma bezwzględnych wskazań do interwencji chirurgicznej.

Zazwyczaj leczenie pacjentów z BPH oznacza leczenie farmakologiczne. W ostatnich dziesięcioleciach opracowano wiele nowych leków do leczenia tej choroby. Dlatego liczba operacji BPH w tej chwili znacznie się zmniejszyła.

Leki stosowane w nowoczesnej praktyce medycznej w leczeniu gruczolaka prostaty dają dobry wynik przy minimalnych skutkach ubocznych. Więc leki są podzielone na trzy grupy.

Leczenie gruczolaka prostaty lekami

Wszystkie wyżej wymienione leki są w stanie usunąć nieprzyjemne objawy i pozytywnie wpłynąć na obiektywne wskaźniki oddawania moczu.

Ponadto każdy z zastosowanych leków może mieć działanie, które określa dodatkowe wskazania do ich stosowania w konkretnym przypadku. Na przykład, blokery adrenergiczne α1 charakteryzują się zwiększoną szybkością działania - wynik staje się zauważalny po kilku dniach. Po szeregu badań stwierdzono również, że tamsulosyna i doksazosyna nie tylko pomagają w ostrym zatrzymaniu moczu, ale także zapobiegają pooperacyjnemu isururii (zatrzymaniu moczu). Doksazosyna, alfuzosyna, terazosyna ma działanie hipotensyjne, dlatego są zalecane w leczeniu pacjentów ze skłonnością do wysokiego ciśnienia krwi. A jeśli pacjent z rozrostem gruczołu krokowego cierpi na chorobę wieńcową, wybiera się tamsulosynę, która poprawia sprawność serca.

Akceptacja inhibitorów 5α-reduktazy nie tylko prowadzi do zmniejszenia gruczołu krokowego (około jednej trzeciej), ale również pomaga usunąć objawy krwiomoczu u pacjentów z przerostem trzustki. Ponadto leki te można stosować w celu zmniejszenia śródoperacyjnej utraty krwi (w tym celu są one przepisywane podczas przygotowania pacjenta do zabiegu chirurgicznego przezcewkowej resekcji trzustki).

Wyniki badania PCPT wykazały, że finasteryd inhibitora 5α-reduktazy może zmniejszyć prawdopodobieństwo rozwoju raka prostaty o około 25%. Inne autorytatywne badanie (MTOPS) pomogło odkryć, że przebieg monoterapii tym lekiem zmniejsza ryzyko progresji hiperplazji o połowę. A jeśli połączysz ją z α1-blokerem, ryzyko to zmniejszy się o 67%. Oznacza to, że kombinacja dwóch leków jest pokazana nie tylko w celu szybkiego rozwiązania problemów z moczem, ale także pomaga zapobiegać powikłaniom związanym z przerostem (takim jak ostre zatrzymanie moczu).

Z leków ziołowych najlepiej zbadano Permixon, Prostamol Uno i wyciąg z Serenoa repens. Ekstrakt ten pomaga zmniejszyć wielkość zwiększonej trzustki (około 20%). Wyniki badań potwierdzają przeciwobrzękowe właściwości ekstraktu i jego zdolność do zmniejszania procesu zapalnego. Z tego powodu jego odbiór jest wskazany u pacjentów ze współistniejącym przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego.

Cechy leczenia gruczolaka prostaty

Podsumowując, należy dodać, że skuteczna terapia BPH sugeruje, że pacjenci będą aktywnie uczestniczyć w procesie leczenia. Dlatego pacjent musi zostać poinformowany o wszystkich cechach swojej choroby, poinformować go o możliwych konsekwencjach, dostarczyć informacji na temat różnych metod leczenia (ze wszystkimi ich zaletami i wadami).
Pełne informowanie pacjenta jest niezwykle ważne, ponieważ sprawa dotyczy jakości jego życia. I ma prawo decydować, które z możliwych sposobów terapii zostaną przeprowadzone. Oznacza to, że opracowywany jest plan leczenia uwzględniający charakterystykę przebiegu choroby u danego pacjenta i na podstawie jego osobistych życzeń. Z zastrzeżeniem przestrzegania wszystkich powyższych zasad, terapia lekowa zwykle prowadzi do wyraźnej poprawy stanu pacjenta.

Dalsze badania w tym kierunku opierają się na najnowszych osiągnięciach medycyny naukowej i dlatego mają wielkie perspektywy.

Diagnozowanie gruczolaka prostaty i jego wątpliwej jakości

W pamięci autora strony, prawdopodobnie na zawsze, odroczono wydarzenie, co zobowiązuje mnie do zaoferowania artykułu poświęconego temu tematowi do czytania. W tym czasie niewiele wiedziałam o mojej diagnozie, z wyjątkiem bólu i różnego rodzaju dyskomfortu, a do pewnego stopnia ufałam lekarzom. Polecono mi odwiedzić jedną z tanich klinik, ale według opinii doradców z reputacją. Liczba testów przypisanych z czasem do następnego rozpoznania gruczolaka prostaty, zacząłem kojarzyć się z przygotowaniem do lotu kosmicznego. Przez trzy wizyty i krótkie rozmowy z trochę rozmownym, ale energicznym na wizytach lekarz musiał zapłacić około czterystu dolarów, a pod koniec eposu lekarz zmusił się do uśmiechu, przepisał mi pigułki, które już bezskutecznie, a co za tym idzie, otrzymałem je od ich użycia tylko negatywny efekt. Ogólnie rzecz biorąc, nie udzielono mi żadnej pomocy, a pieniądze zostały wyciągnięte do maksimum, ale wydaje się, że jest sprawiedliwe, nie będziesz się trzymać. Już dużo później, z poziomu osiągniętej wiedzy, zdałem sobie sprawę, że ten lekarz nie był szczególnie wyróżniony szczególną przyzwoitością. Właśnie zdiagnozował prostatę - niezbędną i niepotrzebną...

Diagnoza gruczolaka prostaty

Oczywiście - jakościowe i rozsądne badanie gruczołu krokowego jest kluczem do zamknięcia zamkniętych drzwi, za którymi znajduje się droga do realnego powrotu do zdrowia w chorobach prostaty u mężczyzn (jeśli pacjent naprawdę chce tego wyzdrowienia). Oto, co musisz wiedzieć o swoim problemie w zwykłym przebiegu choroby.

  • USG gruczołu krokowego, pęcherza moczowego, gruczołu krokowego TRUS. Ta analiza jest szczegółowo opisana w oddzielnym artykule na stronie. W przypadku choroby gruczolaka prostaty wszystkie wskaźniki są ważne, ale należy zdać sobie sprawę, że znaczny nadmiar ilości resztkowego moczu z normy jest głównym warunkiem interwencji chirurgicznej. Maksymalna szybkość resztkowego moczu - 50 ml. Rada Jego wartość w większości przypadków stale maleje przy wykonywaniu zdrowych zajęć rekreacyjnych. W przypadku nadmiernej ilości moczu, opartej na dobrym samopoczuciu i nastawieniu, obiektywnie określ swoje zdolności (predyspozycje do diety, fizykoterapii), a dopiero po rozumowaniu podejmij decyzję o dalszej interwencji chirurgicznej.
  • Fizyczna metoda diagnostyczna w postaci omacywania prostaty. Pozwala zbadać tylko tę część gruczołu krokowego, która przylega do odbytnicy, to znaczy nie może być w pełni oparta. Wiarygodny wynik po tym może otrzymać tylko wysoko wykwalifikowany urolog (androlog).
  • Do czego służy analiza PSA? Test PSA to badanie krwi na antygen specyficzny dla prostaty. Wskaźniki limitów: do 49 lat - 2,5 nanogramów na mililitr, do 59 lat - 3,5 ng / ml, do 69 lat - 4,5 ng / ml, 70 lat i więcej - w zakresie 6,5 ng / ml. Znaczne przekroczenie normy (10 ng / ml i więcej) powoduje podejrzenie raka prostaty i późniejszą biopsję gruczołu krokowego. Poziom PSA jest niestabilny, praktyka potwierdza, że ​​jego nieznaczny nadmiar zmniejsza się przy utrzymaniu zdrowego stylu życia.
  • Jak się robi biopsja gruczolaka prostaty? Biopsja gruczołu krokowego jest stosowana do wykrywania raka prostaty poprzez pobranie kawałka tkanki gruczołu krokowego za pomocą specjalnej igły. Jest to bardzo bolesna procedura i powoduje częściowy wzrost guza prostaty. Jak zwykle istnieją przeciwwskazania. W praktyce autor często spotykał użytkowników leczenia gruczolaka prostaty, gdy biopsja została przepisana przez lekarza w sposób nieuzasadniony. Wskazówka: Biopsja prostaty jest analizą, której nie należy rzucać, aby osiągnąć marginalną wartość PSA. Jeśli jesteś predysponowany do aktywności i ograniczania odżywiania, odłóż diagnozę na kilka tygodni i zdecyduj się na podobne badanie po ponownym wykonaniu testu PSA.

Jest to główna lista działań bez komplikacji i chorób towarzyszących. Wszystkie są dostępne niemal wszędzie do wykonania.

Z szacunkiem, Giennadij Borysowicz Plotyan, zasób internetowy na temat symptomatologii, na temat leczenia BPH (łagodny rozrost gruczołu krokowego).

Przygotowanie projektu (lista źródeł, linków, pomocy)

  • Bezpłatna encyklopedia. Informacje diagnostyczne

Diagnoza gruczolaka i raka prostaty

Diagnoza >> gruczolak i rak prostaty

Gruczoł krokowy (prostata) to narząd mięśniowo-gruczołowy zlokalizowany u dolnego bieguna pęcherza moczowego u mężczyzn. Przez gruczoł krokowy przechodzi początkowa (prostaty) część cewki moczowej, do której otwierają się kanały wydalnicze torebek nasiennych.

Gruczolak gruczołu krokowego jest łagodną hiperplazją (łagodny guz) tkanki prostaty, która jest trudna do zdiagnozowania. Ta choroba jest jedną z najczęstszych chorób urologicznych u mężczyzn.

Patogeneza gruczolaka prostaty jest ściśle związana ze zmianami hormonalnymi zachodzącymi w organizmie mężczyzny z wiekiem. Ryzyko rozwoju gruczolaka prostaty jest proporcjonalne do wieku mężczyzny. Około 50% mężczyzn w wieku 40 lat ma oznaki przerostu gruczołu krokowego, a w wieku 80 lat gruczolak prostaty występuje u 100% mężczyzn.

Hiperplazja (wzrost objętości) tkanek gruczołu krokowego prowadzi do ucisku cewki moczowej. Zjawisko to determinuje rozwój głównych objawów choroby.

Diagnoza gruczolaka prostaty

Pierwszym etapem diagnozy jest badanie pacjenta (gromadzenie wywiadu), które pozwala ustalić charakter skarg pacjenta, czas ich wystąpienia i ewolucję od momentu pojawienia się do chwili, gdy udasz się do lekarza. Przede wszystkim lekarz rejestruje wiek pacjenta. Jak wspomniano powyżej, ryzyko gruczolaka prostaty znacznie wzrasta po czterdziestce. Ustalenie natury objawów i dynamiki ich rozwoju jest nie mniej ważne, ponieważ pozwala na diagnostykę różnicową gruczolaka prostaty z innych chorób prostaty na najwcześniejszych etapach diagnozy.

Główne dolegliwości pacjenta z gruczolakiem stercza to zaburzenia układu moczowego: częsta potrzeba oddawania moczu, potrzeba oddawania moczu w nocy, słabe ciśnienie w strumieniu („powolny” strumień moczu), trudności w oddawaniu moczu (potrzeba naprężenia mięśni brzucha i przepony w celu całkowitego opróżnienia pęcherza), uczucie pustki. pęcherz po oddaniu moczu, itp. Mogą również występować zaburzenia funkcji seksualnych. Diagnoza uwzględnia wszystkie wyrażone objawy.

Naruszenie moczu może być wynikiem innych chorób, takich jak przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego. W diagnostyce różnicowej gruczolaka prostaty z przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego ważny jest zespół bólowy obecny w gruczole krokowym i nieobecny w gruczolaku.

Przedłużająca się postępująca kompresja cewki moczowej, gruczolaka prostaty, powoduje reakcję kompensacyjną z mięśniowych ścian pęcherza (pogrubienie mięśni pęcherza). Jednak ten proces może obsługiwać funkcję moczu tylko przez krótki czas. Końcowa faza gruczolaka prostaty charakteryzuje się rozwojem nietrzymania moczu i brakiem potrzeby rozciągania ścian pęcherza moczowego.

Należy zauważyć, że u pacjentów z ciężkim zaburzeniem wydalania z moczem, oprócz objawów gruczolaka prostaty, mogą występować również objawy różnych powikłań: odmiedniczkowe zapalenie nerek, wodonercze, kamica moczowa, które rozwijają się w wyniku opóźnionego i niepełnego wydalania moczu.

Kolejnym krokiem w diagnozie jest cyfrowe badanie przezrektalne gruczołu krokowego. Ta metoda pozwala określić wielkość i konsystencję gruczołu krokowego, a także odróżnić gruczolaka prostaty od raka prostaty. Gruczolak stercza charakteryzuje się centralnym wzrostem, podczas gdy rak prostaty najczęściej rozwija się w obwodowych obszarach gruczołu krokowego.

Z metod diagnostyki instrumentalnej najczęściej stosowano badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego. Ta metoda ma wielką wartość informacyjną i pozwala określić dokładną lokalizację gruczolaka, wielkość guza. Zazwyczaj przeprowadzają kompleksowe badanie USG układu moczowo-płciowego. Jednocześnie można wykryć pewne komplikacje lub choroby związane z gruczolakiem prostaty: kamienie nerkowe, kamienie pęcherza moczowego, wodonercze itp. Wszystko to komplikuje diagnozę i pogarsza stan pacjenta.

Do diagnozowania czynności nerek i drożności dróg moczowych należy przepisywać urografię wydalniczą. Ta radiologiczna metoda badania polega na dożylnym podaniu środka kontrastowego i obserwacji jego wydalania przez nerki za pomocą promieni rentgenowskich. Urografia wydalnicza umożliwia ustalenie początkowych stadiów przewlekłej niewydolności nerek, dostarcza informacji o stanie szlaków wydalania moczu.

Ostatnio immunologiczne oznaczanie antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) stało się coraz bardziej popularną metodą diagnostyczną. PSA jest specyficznym białkiem, którego stężenie we krwi wzrasta wraz z różnymi zmianami nowotworowymi i zapalnymi gruczołu krokowego.

Diagnoza raka prostaty

Rak gruczołu krokowego jest najczęstszym nowotworem złośliwym u mężczyzn, a także drugą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka wśród mężczyzn (rak płuc zajmuje pierwsze miejsce). Grupa ryzyka składa się z mężczyzn powyżej 55 roku życia. W rzadkich przypadkach rak prostaty rozwija się u mężczyzn w wieku poniżej 50 lat. Maksymalna częstość występowania jest obserwowana wśród mężczyzn w wieku powyżej 70 lat (146, 1 na 100 000 mężczyzn).

Wysokie wskaźniki śmiertelności z powodu tej choroby są wynikiem długiego bezobjawowego przebiegu choroby, co jest przyczyną późnej diagnozy. Ostatnio liczba pacjentów we wczesnych stadiach choroby zmniejszyła się, ale liczba pacjentów w stadium IV raka gruczołu krokowego wzrosła. Ponad 60% pacjentów udaje się do lekarza już w obecności przerzutów w odległych narządach, co sprawia, że ​​rokowanie choroby jest bardzo wątpliwe.

W diagnostyce raka prostaty istnieje kilka głównych etapów:

  1. Pobieranie historii i badanie pacjenta;
  2. Finger Transrectal Prostate;
  3. Badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego;
  4. Definicja antygenu specyficznego dla prostaty (PSA);
  5. Badanie histologiczne tkanki gruczołu krokowego.

Rozpoczęcie historii rozpoczyna się od ustalenia przyczyn leczenia pacjenta przez lekarza. Jak wspomniano powyżej, rak prostaty najczęściej rozwija się w obwodowych częściach gruczołu krokowego, a zatem wczesne stadia jego rozwoju są prawie bezobjawowe. Objawy kompresji cewki moczowej pojawiają się tylko wtedy, gdy masywne uszkodzenie gruczołu krokowego lub przejście guza na pęcherzu moczowym. Ogólnie rzecz biorąc, objawy raka prostaty są podobne do tych w gruczolaku prostaty: trudności w oddawaniu moczu, powolny przepływ moczu, częste oddawanie moczu (zwłaszcza w nocy) itp. Charakterystyczną cechą ewolucji objawów raka prostaty jest ich szybki rozwój. Czasami pacjenci z rakiem prostaty skarżą się na dramatyczną utratę wagi w krótkim okresie czasu i ogólne osłabienie.

Podczas badania pacjenta zwracaj uwagę na jego ogólny stan, masę ciała, stan skóry. Szczególną uwagę zwraca się na badanie węzłów chłonnych i wątroby.

Badanie przezskórne prostaty gruczołu krokowego jest najprostszą i najbardziej dostępną metodą diagnozowania raka prostaty. Podczas badania dotykowego gruczołu krokowego lekarz może zidentyfikować następujące objawy nowotworu złośliwego: gęstą konsystencję i asymetryczną postać gruczołu krokowego, miejscowe lub rozlane stwardnienie, unieruchomienie gruczołu krokowego, zajęcie sąsiednich narządów (pęcherza moczowego, odbytnicy), wyczuwalne pęcherzyki nasienne.

Diagnostyka USG gruczołu krokowego. Najczęściej używane ultrasonografia transrektalna z większą ilością informacji. Obwodowa część gruczołu krokowego zajmuje około 75% całkowitej prostaty. Określenie ostrości wzrostu patologicznego w tym obszarze pozwala na 80% rozpoznanie raka prostaty.

Diagnoza poprzez określenie stężenia antygenu specyficznego dla prostaty. Zwiększenie stężenia PSA we krwi nie jest specyficznym objawem raka prostaty. PSA wzrasta również w przypadku zapalenia gruczołu krokowego lub gruczolaka prostaty. Istnieje jednak korelacja między stężeniem PSA we krwi a histologiczną postacią raka prostaty. W mniejszym stopniu stopień kliniczny raka prostaty można ocenić na podstawie stężenia PSA.

Fizjologiczne stężenie PSA we krwi wzrasta wraz z wiekiem mężczyzny. Zatem w wieku 40–49 lat wynosi 2,5 ng / ml, w wieku 50–59 lat - 3,5 ng / ml, w wieku 60–69 lat - 4,5 ng / ml, a w wieku 70–79 lat - 6, 5 ng / ml.

Poziomy PSA przekraczające 10-20 ng / ml wskazują, że guz wyrósł poza granice kapsułki prostaty. Stężenie PSA powyżej 40 ng / ml wskazuje na obecność przerzutów.

Ostateczne rozpoznanie raka prostaty ustala się dopiero po badaniu histologicznym tkanki nowotworowej.

W celu zdiagnozowania stadium raka gruczołu krokowego (obecność przerzutów odległych) wykonuje się badanie radiologiczne płuc, badanie ultrasonograficzne wątroby i węzłów chłonnych jamy brzusznej, a także scyntygrafię i radiografię kości.

  • Lipshulta L. Urology dla lekarzy ogólnych, St. Petersburg. : Peter, 1997
  • Lopatkin, N.A. Łagodny rozrost gruczołu krokowego, M., 1997

Gruczolak prostaty

Gruczolak gruczołu krokowego jest proliferacją tkanki gruczołowej gruczołu krokowego, co prowadzi do upośledzenia wypływu moczu z pęcherza moczowego. Charakteryzuje się częstym i trudnym oddawaniem moczu, w tym nocnym, osłabieniem strumienia moczu, mimowolnym oddawaniem moczu, ciśnieniem w pęcherzu moczowym. Następnie może dojść do całkowitego zatrzymania moczu, zapalenia i tworzenia kamieni w pęcherzu moczowym i nerkach. Przewlekłe zatrzymanie moczu prowadzi do zatrucia, niewydolności nerek. Diagnoza obejmuje USG prostaty, badanie jej tajemnicy, jeśli to konieczne - biopsję. Leczenie jest zazwyczaj chirurgiczne. Leczenie zachowawcze jest skuteczne we wczesnych stadiach.

Gruczolak prostaty

Gruczolak gruczołu krokowego jest łagodnym nowotworem gruczołów okołocewkowych, zlokalizowanym wokół cewki moczowej w jej odcinku prostaty. Głównym objawem gruczolaka prostaty jest upośledzenie oddawania moczu z powodu stopniowej kompresji cewki moczowej z jednym lub kilkoma rosnącymi guzkami. Dla patologii charakteryzującej się łagodnym przebiegiem.

Tylko niewielki odsetek pacjentów szuka pomocy medycznej, jednak szczegółowe badanie pozwala wykryć objawy choroby u jednego na czterech mężczyzn w wieku 40–50 lat iu połowy mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat. Chorobę wykrywa się u 65% mężczyzn w wieku 60–70 lat, 80% mężczyzn w wieku 70–80 lat i ponad 90% mężczyzn w wieku powyżej 80 lat. Nasilenie objawów może się znacznie różnić. Badania w dziedzinie andrologii klinicznej sugerują, że problemy z oddawaniem moczu występują u około 40% mężczyzn z gruczolakiem prostaty, ale tylko co piąty pacjent w tej grupie poszukuje pomocy medycznej.

Powody

Mechanizm rozwoju gruczolaka prostaty nie jest jeszcze w pełni określony. Pomimo powszechnej opinii łączącej patologię z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego, nie ma danych potwierdzających związek tych dwóch chorób. Naukowcy nie stwierdzili związku między rozwojem gruczolaka prostaty a używaniem alkoholu i tytoniu, orientacją seksualną, aktywnością seksualną, chorobami wenerycznymi i zapalnymi.

Istnieje wyraźna zależność częstości gruczolaka prostaty od wieku pacjenta. Naukowcy uważają, że gruczolak rozwija się z powodu zaburzeń hormonalnych u mężczyzn, gdy występuje andropauza (menopauza u mężczyzn). Tę teorię potwierdza fakt, że mężczyźni, którzy zostali wykastrowani przed okresem dojrzewania, nigdy nie cierpią na patologię i jest to niezwykle rzadkie dla mężczyzn, którzy zostali wykastrowani po ich wystąpieniu.

Objawy gruczolaka prostaty

Istnieją dwie grupy objawów choroby: drażniące i obturacyjne. Pierwszą grupą objawów jest zwiększone oddawanie moczu, uporczywe (imperatywne) parcie na mocz, oddawanie moczu w nocy, nietrzymanie moczu. Do grupy objawów obturacyjnych należą trudności w oddawaniu moczu, opóźniony początek i wydłużenie czasu oddawania moczu, uczucie niepełnego opróżniania, oddawanie moczu z przerywanym powolnym strumieniem, potrzeba wysiłku.

Wyróżnia się trzy etapy gruczolaka prostaty: kompensowane, rekompensowane i dekompensowane. Na skompensowanym etapie zmienia się dynamika aktu oddawania moczu. Staje się coraz częstszy, mniej intensywny i mniej wolny. Istnieje potrzeba oddania moczu 1-2 razy w nocy. Z reguły nokturia w stadium I gruczolaka prostaty nie budzi obaw pacjenta, który kojarzy uporczywe nocne przebudzenia z rozwojem bezsenności związanej z wiekiem.

W ciągu dnia można utrzymać normalną częstotliwość oddawania moczu, jednak pacjenci z gruczolakiem stercza w stadium I mają okres oczekiwania, szczególnie wyraźny po nocnym śnie. Następnie zwiększa się częstotliwość oddawania moczu w ciągu dnia, a objętość moczu uwalnianego podczas pojedynczego oddawania moczu zmniejsza się. Istnieją pilne potrzeby. Strumień moczu, który wcześniej tworzył krzywą paraboliczną, wyróżnia się leniwie i opada niemal pionowo. Rozwija się przerost mięśni pęcherza, dzięki czemu zachowuje się skuteczność jego opróżniania. Na tym etapie w pęcherzu moczowym jest mało lub nie ma resztkowego moczu. Zachowany jest stan funkcjonalny nerek i górnych dróg moczowych.

W stadium II gruczolaka prostaty zwiększa się objętość pęcherza, w ścianach rozwijają się dystroficzne zmiany. Ilość resztkowego moczu sięga 100-200 ml i nadal rośnie. Przez cały czas oddawania moczu pacjent jest zmuszony do intensywnego napięcia mięśni brzucha i przepony, co prowadzi do jeszcze większego wzrostu ciśnienia wewnątrzpęcherzowego. Akt oddawania moczu staje się wielofazowy, przerywany, falisty. Stopniowo zakłócony przepływ moczu wzdłuż górnych dróg moczowych. Struktury mięśni tracą elastyczność, drogi moczowe rozszerzają się. Zaburzenia czynności nerek. Pacjenci obawiają się pragnienia, wielomoczu i innych objawów postępującej przewlekłej niewydolności nerek. Gdy mechanizmy kompensacji zostaną zakłócone, rozpoczyna się trzeci etap.

Pęcherz moczowy u pacjentów z gruczolakiem gruczołu krokowego w III stopniu jest rozdęty, przepełniony moczem, łatwo określony przez badanie dotykowe i wizualnie. Górna krawędź pęcherza może osiągnąć poziom pępka i powyżej. Opróżnianie jest niemożliwe nawet przy intensywnym napięciu mięśni brzucha. Pragnienie opróżnienia pęcherza staje się ciągłe. W podbrzuszu może wystąpić silny ból. Mocz jest często wydalany w kroplach lub w bardzo małych porcjach. W przyszłości ból i pragnienie oddawania moczu stopniowo ustępują. Powstaje charakterystyczna paradoksalna retencja moczu (pęcherz jest pełny, mocz jest stale wydalany kroplami).

Górne drogi moczowe są rozszerzone, funkcje miąższu nerki są upośledzone z powodu stałej niedrożności dróg moczowych, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w miednicy. Klinika przewlekłej niewydolności nerek rośnie. Jeśli nie zapewni się opieki medycznej, pacjenci umierają z powodu postępującego CRF.

Komplikacje

Jeśli nie zostaną podjęte środki terapeutyczne, u pacjenta z gruczolakiem stercza może rozwinąć się przewlekła niewydolność nerek. Czasami występuje ostre zatrzymanie moczu. Pacjent nie może oddać moczu, gdy pęcherz jest pełny, pomimo intensywnego pragnienia. Aby wyeliminować zatrzymanie moczu, u mężczyzn przeprowadza się cewnikowanie pęcherza moczowego, czasami operację nagłą lub nakłucie pęcherza moczowego.

Kolejnym powikłaniem gruczolaka prostaty jest krwiomocz. Wielu pacjentów ma mikrohematurię, ale występują również częste intensywne krwawienia z tkanki gruczolaka (po urazie w wyniku manipulacji) lub żylaki w okolicy szyi pęcherza. Wraz z tworzeniem się skrzepów możliwe jest opracowanie tamponady pęcherza moczowego, w której konieczna jest operacja awaryjna. Często przyczyną krwawienia staje się cewnikowanie diagnostyczne lub terapeutyczne.

Kamienie pęcherza moczowego mogą pojawić się w wyniku zastoju moczu lub migracji z nerek i dróg moczowych. W kamicy pęcherza moczowego obraz kliniczny gruczolaka uzupełnia zwiększone oddawanie moczu i ból promieniujący do głowy prącia. W pozycji stojącej, podczas chodzenia i poruszania się, objawy stają się bardziej wyraźne, podczas gdy w pozycji leżącej zmniejsza się. Charakterystyka „układania strumienia moczu” jest charakterystyczna (pomimo niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego, strumień moczu zostaje nagle przerwany i wznawia się dopiero po zmianie pozycji ciała). Często rozwijają się choroby zakaźne (zapalenie najądrza, zapalenie najądrza, zapalenie pęcherzyka, gruczolak, gruczoł krokowy, zapalenie cewki moczowej, ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek).

Diagnostyka

Lekarz prowadzi cyfrowy test prostaty. W celu oceny nasilenia objawów gruczolaka prostaty pacjent proszony jest o wypełnienie dziennika moczu. Wykonaj badanie wydzielin gruczołu krokowego i rozmazów z cewki moczowej, aby wykluczyć powikłania infekcyjne. Wykonuje się USG prostaty, podczas którego określa się objętość gruczołu krokowego, wykrywa się kamienie i obszary ze stagnacją, ocenia się ilość resztkowego moczu, stan nerek i dróg moczowych.

Rzetelnie ocenić stopień zatrzymania moczu pozwala uroflowmetry (czas oddawania moczu i szybkość przepływu moczu jest określona przez specjalny aparat). Aby wykluczyć raka prostaty, konieczna jest ocena poziomu PSA (antygenu specyficznego dla prostaty), którego wartość normalnie nie powinna przekraczać 4 ng / ml. W kontrowersyjnych przypadkach wykonuje się biopsję prostaty. Cystografia i urografia wydalnicza w przypadku gruczolaka prostaty w ostatnich latach są wykonywane rzadziej z powodu pojawienia się nowych, mniej inwazyjnych i bezpieczniejszych metod badania (ultradźwięki). Czasami, aby wykluczyć choroby o podobnych objawach lub przygotowując się do leczenia chirurgicznego, wykonuje się cystoskopię.

Leczenie gruczolaka prostaty

Kryterium wyboru leczenia w tej patologii dla androloga jest skala objawów I-PSS, odzwierciedlająca nasilenie zaburzeń oddawania moczu. Zgodnie z tą skalą, jeśli wynik jest mniejszy niż 8, terapia nie jest wymagana. Przy 9-18 punktach przeprowadza się leczenie zachowawcze. Jeśli suma punktów jest większa niż 18 - operacja jest konieczna.

Leczenie zachowawcze prowadzi się we wczesnych stadiach iw obecności bezwzględnych przeciwwskazań do zabiegu operacyjnego. W celu zmniejszenia nasilenia objawów choroby stosuje się inhibitory reduktazy 5-alfa (dutasteryd, finasteryd), alfa-adrenoblokery (alfuzosyna, terazosyna, doksazosyna, tamsulosyna), preparaty pochodzenia roślinnego (ekstrakt z afrykańskiej kory śliwkowej lub owocu sabal).

Antybiotyki (gentamycyna, cefalosporyny) są przepisywane w celu zwalczania infekcji, często dołączając do gruczolaka prostaty. Pod koniec terapii antybiotykowej probiotyki są używane do przywrócenia prawidłowej mikroflory jelitowej. Koryguje się odporność (interferon alfa-2b, pirogenny). Zmiany miażdżycowe w naczyniach krwionośnych, które rozwijają się u większości pacjentów w podeszłym wieku, utrudniają dostarczanie leków terapeutycznych do gruczołu krokowego, w związku z tym zaleca się terapię w celu normalizacji krążenia krwi.

Istnieją następujące techniki chirurgiczne w leczeniu gruczolaka prostaty:

  1. Adenomektomia. Przeprowadza się go w obecności powikłań, resztkowego moczu w ilości ponad 150 ml, masy gruczolaka ponad 40 g;
  2. TOUR (resekcja przezcewkowa). Minimalnie inwazyjna technika. Operacja jest wykonywana przez cewkę moczową. Przeprowadzane, gdy ilość resztkowego moczu nie przekracza 150 ml, masa gruczolaka nie przekracza 60g. Nie dotyczy niewydolności nerek;
  3. Metody oszczędzające. Ablacja laserowa, waporyzacja prostaty. Minimalna utrata krwi pozwala na operacje z masą guza powyżej 60g. Interwencje te są operacjami z wyboru dla młodych pacjentów z gruczolakiem prostaty, ponieważ pozwalają zachować funkcje seksualne.

Istnieje szereg bezwzględnych przeciwwskazań do chirurgicznego leczenia gruczolaka prostaty (zdekompensowane choroby układu oddechowego i sercowo-naczyniowego itp.). Jeśli leczenie operacyjne nie jest możliwe, wykonuje się cewnikowanie pęcherza lub operację paliatywną - cystostomię. Należy pamiętać, że leczenie paliatywne obniża jakość życia pacjenta.

Diagnoza gruczolaka prostaty u mężczyzn

Gruczolak jest uważany za jedną z najczęstszych chorób u mężczyzn. Niebezpieczeństwo łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) polega na tym, że jest on bezobjawowy przez długi czas, a pojawienie się wyraźnych oznak lęku wskazuje na 2 lub 3 etapy procesu patologicznego. Terminowa diagnoza gruczolaka prostaty u mężczyzn jest jednym z priorytetów badań lekarskich, które muszą być przeprowadzane co najmniej raz w roku. Nowoczesne możliwości sprzętowe i informacyjne testy laboratoryjne umożliwiają wykrycie podstępnej patologii na czas i rozpoczęcie leczenia. Wysokiej jakości diagnostyka różnicowa BPH jest konieczna, aby wykluczyć przebieg złośliwy, jak również ustalić patologię układu moczowego u mężczyzn podobnych pod względem symptomatologii.

Diagnoza gruczolaka prostaty

Diagnozę gruczołu krokowego przeprowadza się zgodnie z planem, który zawiera obszerną listę metod, które pomagają określić obecność patologii i stadium choroby.

Nasi czytelnicy polecają

Nasz stały czytelnik pozbył się PROSTATITIS skutecznej metody. Sprawdził to na sobie - wynik 100% - całkowite usunięcie zapalenia gruczołu krokowego. To naturalny środek na bazie miodu. Sprawdziliśmy metodę i postanowiliśmy ją polecić. Rezultat jest szybki. SKUTECZNA METODA.

Pierwszym z nich jest dokładne przesłuchanie mężczyzny, identyfikacja dolegliwości i objawów, których obecność wskazuje na możliwy rozwój gruczolaka. Obraz kliniczny choroby jest związany z upośledzonym oddawaniem moczu, zwiększoną diurezą nocną, przerwaniem przepływu moczu i pojawieniem się napięcia w okolicy brzucha z powodu konieczności znacznego wysiłku w opróżnianiu pęcherza moczowego, a często z zaburzeniami seksualnymi.

Ocena i rejestracja dynamiki skarg pozwala ustalić stopień naruszeń i zdiagnozować inne choroby prostaty. Na tym etapie ważnym objawem jest zespół bólowy, który pomaga odróżnić zapalenie gruczołu krokowego, w którym ból jest związany z zapaleniem i jest wyraźny, i gruczolak, który nie jest bolesny przez długi czas, ponieważ nie ma reakcji zapalnych, a przyczyna zaburzeń jest związana ze zmianami rozrostowymi.

Drugi etap to badanie przezodbytnicze gruczołu krokowego. Metoda pozwala określić parametry gruczołu i znaleźć różnice charakterystyczne dla przebiegu złośliwego. W diagnostyce manualnej ocenia się rozmiar i konsystencję gruczołu krokowego, które różnią się w gruczolaku i raku. Badanie odbytnicze daje obraz przebiegu procesu patologicznego, który służy jako podstawa do wyznaczenia dokładniejszych metod diagnostycznych. Podstawowe dane są wprowadzane do dokumentacji medycznej i są niezbędne do szczegółowego badania stanu gruczołu krokowego.

Wstępne pomiary diagnostyczne stanowią podstawę do przeprowadzenia złożonych metod instrumentalnych i laboratoryjnych do ustalenia dokładnej diagnozy. Precyzyjne komputerowe metody diagnostyczne, CT i MRI, są definitywnymi sposobami ustalenia obecności gruczolaka i jego stopnia lub potwierdzenia złośliwego zwyrodnienia tkanek gruczołu.

Wszystkie wyniki są zapisywane na specjalnej mapie z oceną wskaźników w skali od 0 do 35, a także wypełniany jest dziennik oddawania moczu, w którym rejestrowane są wartości częstotliwości, objętości i całkowitej ilości diurezy, a także ciężkość naruszeń norm fizjologicznych.

Norma PSA z gruczolakiem prostaty

Jedną z najlepszych metod diagnostycznych stosowanych do określenia obecności gruczolaka prostaty u mężczyzn jest laboratoryjne badanie krwi w celu określenia poziomu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA lub PSA). Ilość PSA zależy od wieku i stopnia aktywności komórek.

Zazwyczaj enzym ten jest potrzebny do upłynnienia plemników i stworzenia optymalnego siedliska plemników. Produkowany przez komórki prostaty częściowo przenika do krwi, a na jej poziomie ocenia się możliwe zmiany hiperplastyczne w tkance gruczołu krokowego.

Standardy wieku PSA:

  • do 50 lat - mniej niż 2,5 ng / ml;
  • od 50 do 60 lat - mniej niż 3,5 ng / ml;
  • od 60 do 70 lat - mniej niż 4,5 ng / ml;
  • powyżej 70 lat - około 6,5 ng / ml.

Poziom wzrostu antygenu w badaniu krwi ocenia się na podstawie łagodnego procesu, podczas którego roczny wzrost wynosi 0,3 ng / ml lub w obecności onkologii u mężczyzny, gdy występuje wyraźny wzrost o 3-4 ng / ml rocznie.

W trakcie diagnostyki laboratoryjnej PSA jest oznaczany we krwi w postaci wolnej lub związanej. Ponad 15% wolnego antygenu wskazuje na odrodzenie hiperplazji na tle zwiększonej gęstości PSA.

Diagnostyka różnicowa

Badania histologiczne wymagają pobierania próbek tkanek i są informacyjną metodą określania charakteru guza, diagnostyka różnicowa gruczolaka prostaty jest przeprowadzana na podstawie danych PSA w przypadkach podejrzenia złośliwego przebiegu procesu patologicznego. Badanie jest trudne, bolesne i traumatyczne, dlatego nie ma potrzeby przeprowadzania go bez wystarczającego powodu, dlatego konieczne jest uzyskanie wstępnych danych z badania i badania doodbytniczego w celu wykonania biopsji tkanki gruczołu krokowego.

Aby uzyskać materiał do biopsji, wprowadza się specjalną igłę przez odbyt, przez który pobiera się próbki tkanki gruczołu krokowego. Badanie histologiczne określa jakość struktury komórkowej, a rozpoznanie raka jest możliwe tylko wtedy, gdy jest pozytywny wniosek. Jest to główny sposób na odróżnienie procesów złośliwych i łagodnych.

Współczesne metody komputerowe radzą sobie z tym zadaniem w sposób mniej ekstremalny i bezbolesny dla mężczyzn. Za pomocą aparatury do diagnostyki promieniowania można określić rozmiar, konsystencję, gęstość zaatakowanego gruczołu, aby określić jego strukturę bez konieczności pobierania próbek tkanek. Główną zaletą jest możliwość określenia charakteru zmiany i stopnia uczestnictwa w procesie patologicznym najbliższych systemów i narządów.

Głównym celem diagnostyki różnicowej jest wczesne wykrywanie onkologii, a także podobnych chorób układu moczowego. Aby porównać wyniki uzyskane z normami fizjologicznymi, należy dokładnie zbadać stan i aktywność czynnościową gruczołu krokowego. Ze względu na szeroki zakres zastosowanych środków diagnostycznych możliwe jest wykrycie rozrostu we wczesnych stadiach, gdy jest on dobrze podatny na leczenie terapeutyczne, a także w celu wyeliminowania ryzyka rozwoju chorób onkologicznych.

Diagnostyka ultrasonograficzna jest przeprowadzana w celu oceny stanu narządów układu płciowego i moczowego w oparciu o zdolność fal dźwiękowych do wykrywania rozproszonych uszczelek w tkankach. Ultradźwięki są jedną z metod badania, które są zawarte w planie, w razie potrzeby wyjaśniają procesy patologiczne u mężczyzn.

  • Pierwszą i najczęściej stosowaną metodą wykrywania chorób prostaty jest badanie przezrektalne. Głowica ultradźwiękowego aparatu diagnostycznego jest umieszczona w odbytnicy, dzięki tej metodzie czujnik znajduje się jak najbliżej obszaru prostaty i pozwala wizualnie zbadać niezbędne parametry. Mężczyzna musi leżeć cicho po lewej stronie, z wygiętymi nogami, dyskomfort jest minimalny i nie powoduje dużego dyskomfortu. Za pomocą czułego czujnika o specjalnym anatomicznym kształcie lekarz wykonuje niezbędne pomiary dźwięku, na podstawie których buduje się komputerowy model stanu gruczołu krokowego, w oparciu o jego gęstość, rozmiar, strukturę. Ta sama metoda pozwala wykryć procesy patologiczne w narządach sąsiadujących na przykład z obecnością zwężeń w kanale cewki moczowej, często prowadząc do mechanicznego upośledzenia przewodnictwa moczowego.
  • Inna opcja ultradźwięków jest przeprowadzana w bardziej znajomy sposób, przez ścianę brzucha. Wariant przezbrzuszny jest mniej informacyjny, ale w niektórych przypadkach jest to jedyna dostępna metoda diagnostyki ultrasonograficznej, zwłaszcza jeśli dolne jelito jest dotknięte u mężczyzn lub występują procesy zapalne w odbycie. Pomimo mniejszej dokładności, pozwala uzyskać podstawowe informacje o stanie narządów miednicy i daje jasny obraz związku w pracy układu moczowo-płciowego i wydalniczego.

W celu dokładnej diagnozy konieczne jest przygotowanie wysokiej jakości przygotowania do egzaminu.
Przed transrektalnym ultrasonografem mężczyzna otrzymuje lewatywę oczyszczającą.
Przed transbrzusznym USG należy wypić dużą ilość płynu, aby wypełnić pęcherz i uzyskać dokładne informacje o jego stanie funkcjonalnym.

Odchylenia w strukturze fizjologicznej pozwalają stwierdzić, że istnieje patologia, a charakter zmian jest różnicującym znakiem rozwoju łagodnej hiperplazji w gruczolaku lub degeneracji tkanki złośliwej w onkologii.

BPH charakteryzuje się rozproszonymi zmianami węzłowymi, zlokalizowanymi symetrycznie lub z niewielką nieregularnością w tkance gruczołu krokowego. W przebiegu złośliwym węzły te różnią się strukturą.

Osobnymi przedmiotami badań są pęcherz moczowy i nerki. Z natury zmian ocenianych na etapie rozwoju procesu patologicznego w gruczolaku. Początkowe zmiany dotyczą głównie pogrubienia ścian pęcherza moczowego, co jest odpowiedzią kompensacyjną układu moczowego na gromadzenie się dużych objętości płynu. Postęp gruczolaka prowadzi do wyczerpania zasobów, ściany pęcherza stają się wiotkie, słabe, wypukłości i pojawiają się obszary martwicy.

Stopień zaangażowania nerek i głębokość zmian patologicznych ocenia się również na podstawie poziomu ekspansji moczowodów, miednicy nerkowej i kanalików. Głębokie deformacje wskazują 3 etapy gruczolaka i wymagają pilnego działania.

Ważną częścią badania ultrasonograficznego w przypadku gruczolaka jest wykrycie kamieni, które mogą powodować niedrożność mechaniczną, dzięki czemu rozpoznanie gruczolaka zmienia się w kamicę moczową.

Metoda diagnostyczna uroflowmetry

Dzięki uroflowmetrii człowiek musi oddać mocz do specjalnego lejka podłączonego do bardzo czułego przyrządu pomiarowego. Urządzenie rejestruje wypełnienie strumienia, ujawnia główne problemy związane z łagodną hiperplazją. Metody kliniczne i instrumentalne razem pomagają zdiagnozować gruczolaka, a potwierdzenie skarg za pomocą uroflowmetrii stanowi podstawę opinii lekarskiej.

Ważnym etapem diagnozy jest wykluczenie możliwych chorób o podobnych objawach. Charakterystyczne dane graficzne uzyskane przy użyciu tej metody pomagają odróżnić gruczolak i kamicę moczową, zidentyfikować różnice charakterystyczne dla zapalenia gruczołu krokowego i kamicy moczowej, aby ustalić główne wskaźniki do przygotowania zespołu innych procedur diagnostycznych.

Prowadzenie uroflowmetrii jest bardzo proste i nie powoduje bólu, dyskomfortu i dyskomfortu dla mężczyzny. Lejek do odbioru moczu instrumentu jest podłączony do samoczynnego pisaka graficznego rejestrującego dane pomiarowe.

Czujniki urządzenia pozwalają ocenić:

  • średni czas potrzebny na oddanie moczu;
  • objętość moczu wydalana przez mężczyznę na raz;
  • liczba podejść do całkowitego opróżnienia pęcherza moczowego;
  • Średnia prędkość oddawania moczu pod względem objętości.

Każdy wskaźnik ma normy fizjologiczne związane z wiekiem i indywidualnymi cechami mężczyzny. Odchylenia od normalnych danych są rejestrowane na mapie pomiarów i są niezbędne do kompleksowej oceny w agregacie innych uzyskanych informacji diagnostycznych.

Jeśli potrzebne są dodatkowe dane, drugi etap badania jest przeprowadzany wraz z wprowadzeniem środka kontrastowego i oceną oddawania moczu, począwszy od procesu filtracji w nerkach. Urografia w połączeniu z uroflowmetrią pomaga ocenić dynamikę oddawania moczu, znaleźć przyczynę opóźnienia i przeprowadzić diagnostykę różnicową gruczolaka z chorobami związanymi z mechaniczną blokadą dróg moczowych.

Plan badania gruczolaka prostaty u mężczyzn obejmuje obszerny zestaw środków i wiąże się z koniecznością wyjaśnienia diagnozy, przeprowadzenia zróżnicowanej oceny innych stanów patologicznych z podobnymi objawami. Kolejność badań zależy od początkowych skarg mężczyzny, danych z badań laboratoryjnych i badania odbytniczego. Bardziej złożone opcje diagnostyczne wymagają indywidualnego planu dla każdego przypadku. Najważniejszą rzeczą dla mężczyzny jest przestrzeganie zaleceń urologa i przeprowadzenie badania profilaktycznego przynajmniej raz w roku. Pozwoli to zidentyfikować chorobę we wczesnych stadiach i wyeliminować ryzyko rozwoju złożonej patologii związanej z rakiem.

Kto powiedział, że nie można wyleczyć zapalenia gruczołu krokowego?

CZY WYSTĄPISZ? Próbowano już wielu narzędzi i nic nie pomogło? Objawy te są Ci znane z pierwszej ręki:

  • uporczywy ból w podbrzuszu, mosznie;
  • trudności w oddawaniu moczu;
  • zaburzenia seksualne.

Jedynym sposobem jest operacja? Poczekaj i nie zachowuj się radykalnie. Leczenie zapalenia gruczołu krokowego MOŻE! Kliknij link i dowiedz się, jak Specjalista zaleca leczenie zapalenia gruczołu krokowego.