Alkohol i limfogranulomatoza

Lymphogranulomatosis (druga nazwa to chłoniak Hodgkina) odnosi się do wielu chorób onkologicznych i charakteryzuje się chorobą układu limfatycznego, podczas której można zidentyfikować komórki Berezovsky-Sternberg-Read (naukowcy, którzy odkryli tę chorobę) w tkance limfatycznej.

Choroba jest diagnozowana u dzieci i dorosłych. Najczęściej wykrywano ziarniniakowatość limfatyczną u dorastających dzieci i występuje również u dorosłych w wieku 20, 50 lat.

Co to jest?

Chłoniak Hodgkina (synonimy: choroba Hodgkina, choroba Hodgkina, ziarniniak złośliwy) jest złośliwą chorobą tkanki limfoidalnej, której charakterystyczną cechą jest obecność gigantycznych komórek Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga (angielski), wykrytych podczas badania mikroskopowego zaatakowanych węzłów chłonnych.

Powody

Do niedawna limfogranulomatoza była uważana za chorobę zakaźną. Uważano, że jego czynnikiem sprawczym może być prątek gruźlicy. Rzadziej ta rola była zalecana dla paciorkowców, Escherichia coli, bladego krętka i prątka błonicy. Pojawiły się również sugestie dotyczące wirusowej etiologii choroby Hodgkina, ale nie potwierdzono tego.

Obecnie ustalono, że nowotwór nowotworu (krwiakomięsak i białaczka) jest uważany za określoną patologię układu krwiotwórczego, a złośliwe komórki Berezovsky-Sternberg powodują rozwój limfogranulomatozy.

Ponadto nie jest w pełni zrozumiałe pewne czynniki życiowe, które mogą przyczynić się do wystąpienia choroby. Należą do nich styl życia, złe nawyki, nawyki żywieniowe i zagrożenia zawodowe. Niektóre badania dostarczają danych na temat możliwego ryzyka choroby Hodgkina u osób, które miały zakaźną mononukleozę lub choroby skóry, pracujących w przemyśle szwalniczym lub drzewnym, w rolnictwie, a także wśród chemików i lekarzy.

Przypadki choroby Hodgkina zgłaszano u kilku członków w jednej rodzinie lub w jednym zespole. Sugeruje to istnienie roli słabo zjadliwej infekcji o etiologii wirusowej i predyspozycji genetycznych organizmu, jednak nie ma jeszcze ostatecznych dowodów. W związku z tym nie znaleziono jeszcze pewnych i dokładnych przyczyn choroby Hodgkina.

Anatomia patologiczna

Wykrywanie olbrzymich komórek Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga i ich prekursorów jednojądrzastych, komórek Hodgkina, w próbkach z biopsji jest niezbędnym kryterium w diagnostyce limfogranulomatozy. Według wielu autorów tylko te komórki są komórkami nowotworowymi.

Wszystkie inne komórki i zwłóknienie są odzwierciedleniem odpowiedzi immunologicznej organizmu na wzrost guza. Głównymi komórkami tkanki limfogranulomatycznej będą z reguły małe, dojrzałe limfocyty T fenotypu CD2, CD3, CD4> CD8, CD5 o różnej liczbie limfocytów B. W różnym stopniu obecne są histiocyty, eozynofile, neutrofile, komórki plazmatyczne i zwłóknienie.

W związku z tym istnieją 4 główne typy histologiczne:

  1. Wariant ze stwardnieniem guzkowym jest najczęstszą postacią, 40-50% wszystkich przypadków. Zwykle występuje u młodych kobiet, często znajduje się w węzłach chłonnych śródpiersia i ma dobre rokowanie. Charakteryzuje się włóknistymi sznurami, które dzielą tkankę limfatyczną na „węzły”. Ma dwie główne cechy: komórki Reed-Berezovsky-Sternberg i komórki lakoniczne. Komórki Lacunara są duże, mają wiele jąder lub jedno wielopłatkowe jądro, ich cytoplazma jest szeroka, lekka, pienista.
  2. Wariant limfohistiocytowy - około 15% przypadków chłoniaka Hodgkina. Częściej mężczyźni w wieku poniżej 35 lat są chorzy, występują we wczesnych stadiach i mają dobre rokowanie. Dominują dojrzałe limfocyty, komórki Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga są rzadkie. Opcja niskiej złośliwości.
  3. Wariant z tłumieniem tkanki limfoidalnej jest najrzadszy, mniej niż 5% przypadków. Klinicznie zgodny z chorobą IV stopnia. Częściej u starszych pacjentów. Całkowity brak limfocytów w biopsji jest zdominowany przez komórki Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga w postaci warstw lub włóknistych nici lub ich kombinacji.
  4. Wariant mieszanych komórek - około 30% przypadków chłoniaka Hodgkina. Najczęstszą opcją w krajach rozwijających się są dzieci, osoby starsze. Częściej mężczyźni są chorzy, klinicznie odpowiadają II - III stadium choroby z typowymi objawami ogólnymi i tendencją do uogólniania tego procesu. Obraz mikroskopowy wyróżnia się dużym polimorfizmem z różnymi komórkami Reeda-Berezovsky'ego-Sternberga, limfocytami, komórkami plazmatycznymi, eozynofilami, fibroblastami.

Częstość występowania choroby wynosi około 1/25 000 osób / rok, co stanowi około 1% wskaźnika dla wszystkich nowotworów złośliwych na świecie i około 30% wszystkich złośliwych chłoniaków.

Objawy

Pierwsze objawy, które osoba zauważa, to powiększone węzły chłonne. Początek choroby charakteryzuje się występowaniem zwiększonej gęstości formacji pod skórą. Są bezbolesne w dotyku i mogą czasami zmniejszać rozmiar, ale następnie ponownie się zwiększać. Znaczny wzrost i ból w węzłach chłonnych obserwowany po wypiciu alkoholu.

W niektórych przypadkach możliwy jest wzrost w kilku grupach regionalnych węzłów chłonnych:

  • Szyjki macicy i nadobojczykowego - 60-80% przypadków;
  • Węzły chłonne śródpiersia - 50%.

Wraz z miejscowymi objawami pacjenta ogólne objawy (objawy grupy B) są poważnie zaburzone:

  • Nadmierne pocenie się w nocy (patrz przyczyny nadmiernego pocenia się u kobiet i mężczyzn);
  • Niekontrolowana utrata masy ciała (ponad 10% masy ciała przez 6 miesięcy);
  • Gorączka utrzymująca się dłużej niż tydzień.

Klinika „B” charakteryzuje się cięższym przebiegiem choroby i pozwala określić potrzebę wyznaczenia intensywnej terapii.

Wśród innych objawów charakterystycznych dla choroby Hodgkina są:

  • Świąd;
  • Wodobrzusze;
  • Słabość, utrata siły, utrata apetytu;
  • Bóle kości;
  • Kaszel, ból w klatce piersiowej, duszność;
  • Ból brzucha, niestrawność.

W niektórych przypadkach jedynym objawem choroby Hodgkina przez długi czas jest tylko stałe uczucie zmęczenia.

Problemy z oddychaniem pojawiają się wraz ze wzrostem liczby węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej. W miarę wzrostu węzłów stopniowo ściskają oni tchawicę i powodują ciągły kaszel i inne problemy z oddychaniem. Objawy te nasilają się w pozycji leżącej. W niektórych przypadkach pacjenci zauważają ból w mostku.

Stopień choroby limfogranulomatozy

Objawy kliniczne ziarniniakowatości wzrastają stopniowo i przechodzą przez 4 etapy (w zależności od częstości procesu i nasilenia objawów).

Etap 1 - guz znajduje się w węzłach chłonnych jednego regionu (I) lub w tym samym narządzie poza węzłami chłonnymi.

Etap 2 - porażka węzłów chłonnych w dwóch lub więcej obszarach po jednej stronie przepony (górna, dolna) (II) lub narządów i węzłów chłonnych po jednej stronie przepony (IIE).

Etap 3 - porażka węzłów chłonnych po obu stronach przepony (III), której towarzyszy lub nie porażka narządu (IIIE), lub porażka śledziony (IIIS) lub wszystkie razem.

  • Etap III (1) - proces nowotworowy zlokalizowany jest w górnej części jamy brzusznej.
  • Etap III (2) - uszkodzenie węzłów chłonnych zlokalizowanych w jamie miednicy i wzdłuż aorty.

Etap 4 - choroba rozprzestrzenia się oprócz węzłów chłonnych do narządów wewnętrznych: wątroby, nerek, jelit, szpiku kostnego itp., Z ich rozlanym uszkodzeniem

Aby wyjaśnić lokalizację za pomocą liter E, S i X, ich wartość podano poniżej. Każdy etap jest podzielony odpowiednio na kategorie A i B poniżej.

Litera A - brak objawów choroby u pacjenta

Litera B oznacza obecność jednego lub więcej z następujących elementów:

  • niewyjaśniona utrata masy ciała o ponad 10% wartości początkowej w ciągu ostatnich 6 miesięcy,
  • niewyjaśniona gorączka (t> 38 ° C),
  • ciężkie poty.

Litera E - guz rozprzestrzenia się na organy i tkanki znajdujące się w pobliżu dotkniętych grup dużych węzłów chłonnych.

Litera S - porażka śledziony.

Litera X to edukacja na dużą skalę.

Diagnostyka

W celu identyfikacji ziarniniaka złośliwego stosuje się obecnie najnowocześniejsze metody badań laboratoryjnych i instrumentalnych. Ustalone:

  • na obszernych badaniach krwi;
  • wysoce specyficzne testy monitorujące poziom markerów nowotworowych;
  • Badania PET;
  • MRI narządów otrzewnowych, klatki piersiowej i szyi;
  • radiografia;
  • USG węzłów chłonnych otrzewnej i okolic miednicy.

Stan morfologiczny guza jest wykrywany metodą interpunkcji węzłów chłonnych lub metodą całkowitego usunięcia węzła w celu identyfikacji dwurdzeniowych dużych komórek (Reed-Berezovsky-Sternberg). Za pomocą badania szpiku kostnego (po biopsji) wykonuje się zróżnicowaną diagnostykę, z wyłączeniem innych nowotworów złośliwych.

Być może powołanie cytogenetycznych i molekularnych testów genetycznych.

Jak leczyć chorobę Hodgkina?

Główną metodą leczenia pacjentów z chorobą Hodgkina jest skojarzona chemioradioterapia, której intensywność zależy od objętości masy guza, czyli całkowitej liczby komórek nowotworowych we wszystkich zaatakowanych narządach.

Ponadto na prognozę wpływają następujące czynniki:

  • masywne uszkodzenie śródpiersia;
  • rozlany naciek i powiększenie śledziony lub obecność w niej więcej niż 5 zmian;
  • uszkodzenie tkanki poza węzłami chłonnymi;
  • węzły chłonne w trzech lub więcej obszarach;
  • wzrost ESR jest większy niż 50 mm / hw stadium A i większy niż 30 mm / h w etapie B.

W leczeniu pacjentów z początkowo korzystnym rokowaniem stosuje się od 2 do 4 kursów chemioterapii w połączeniu z napromieniowaniem tylko dotkniętych węzłów chłonnych. W grupie z prognozą pośrednią stosuje się 4-6 cykli polichemoterapii i napromieniowania dotkniętych obszarów węzłów chłonnych. U pacjentów z niekorzystnym rokowaniem choroby wykonuje się 8 cykli polikhemoterapii i napromieniowania stref z dużą liczbą zaatakowanych węzłów chłonnych.

Prognoza

Największą wartością w rokowaniu dla limfogranulomatozy jest stadium choroby. U pacjentów z chorobą w stadium 4 obserwuje się 75% pięcioletnie przeżycie u pacjentów w stadium 1-2, 95%. Prognostyczne objawy zatrucia są złe. Wczesne objawy niekorzystnego przebiegu choroby są „biologicznymi” wskaźnikami aktywności.

Wskaźniki aktywności biologicznej obejmują:

  • alfa-2-globulina większa niż 10 g / l,
  • haptoglobina większa niż 1,5 mg%,
  • wzrost całkowitego badania krwi ESR ponad 30 mm / h,
  • zwiększenie stężenia fibrynogenu o ponad 5 g / l,
  • cerruloplazmina ponad 0,4 jednostki wymierania.

Jeśli co najmniej 2 z tych 5 wskaźników przekroczy określone poziomy, wówczas stwierdza się aktywność biologiczną procesu.

Zapobieganie

Niestety, dotychczas nie opracowano skutecznego zapobiegania tej chorobie. Więcej uwagi poświęca się profilaktyce nawrotów, wymaga to ścisłego przestrzegania programu zalecanego w leczeniu choroby Hodgkina i wprowadzenia koniecznego trybu i rytmu codziennego życia.

Do najczęstszych przyczyn ponownego ujawnienia się choroby należą nasłonecznienie, ciąża. Po tej chorobie możliwość zajścia w ciążę jest dopuszczalna po dwóch latach od momentu remisji.

LYMPHIFORANULATY I ALKOHOL

Do niedawna rak był uważany za wyrok śmierci, jednak współczesna onkologia pozwala wyleczyć wiele guzów w 100% przypadków. W onkologii wczesna diagnoza jest bardzo ważna - im szybciej wykryje się guz i rozpocznie się leczenie, tym korzystniejszy wynik.

UTWÓRZ NOWĄ WIADOMOŚĆ.

Ale jesteś nieautoryzowanym użytkownikiem.

Jeśli zarejestrowałeś się wcześniej, „zaloguj się” (formularz logowania w prawej górnej części witryny). Jeśli jesteś tutaj po raz pierwszy, zarejestruj się.

Jeśli się zarejestrujesz, możesz nadal śledzić odpowiedzi na swoje posty, kontynuować dialog w interesujących tematach z innymi użytkownikami i konsultantami. Ponadto rejestracja umożliwi prowadzenie prywatnej korespondencji z konsultantami i innymi użytkownikami witryny.

Lymphogranulomatosis

Ogólny opis choroby

Jest to patologia określana jako chłoniak złośliwy. Etiologia tej choroby jest nadal nieznana. Choroba stanowi około 1% całkowitej liczby patologii onkologicznych.

Lymphogranulomatosis został po raz pierwszy opisany przez lekarza z Anglii, Thomasa Hodgkina na początku XIX wieku. Choroba Hodgkina może tylko zaszkodzić ludziom, a przede wszystkim rasie europejskiej. Jednocześnie występują dwa szczyty choroby: w wieku 20–30 lat i w wieku 50–60 lat mężczyźni są 2 razy więcej niż kobiety, u których rozwija się choroba Hodgkina.

Charakterystyczną cechą tej patologii jest pojawienie się dużych komórek Berezovsky'ego-Sternberga w węzłach chłonnych lub nowotworach, które można wykryć pod mikroskopem.

Objawy choroby Hodgkina

Specyficznym objawem choroby jest powiększenie węzłów chłonnych - powiększone węzły chłonne, a węzły chłonne są dość gęste w dotyku, ruchome i bezdotykowe w dotyku. W pachach iw pachwinie powiększone węzły chłonne można wykryć wizualnie.

Z uszkodzeniem tkanki limfatycznej w klatce piersiowej, powiększone węzły chłonne ściskają oskrzela i płuca, co powoduje, że pacjent z chorobą Hodgkina niepokoi kaszel i trudności w oddychaniu.

Typowe objawy choroby Hodgkina obejmują:

  1. 1 nadmierne pocenie się, zwłaszcza w nocy;
  2. 2 szybka utrata wagi;
  3. 3 zmęczenie;
  4. 4 gorączka dłuższa niż 7 dni;
  5. 5 świąd;
  6. 6 ból tkanki kostnej;
  7. 7 obrzęków kończyn;
  8. 8 ból brzucha;
  9. 9 niestrawność;
  10. 10 awarii;
  11. 11 suchy kaszel i duszność;
  12. 12 utrata apetytu.

Przyczyny choroby Hodgkina

Przyczyna choroby Hodgkina jest nadal nieokreślona. Istnieje jednak wersja, w której limfogranulomatoza ma charakter zakaźny, choroba może powodować wirus Epsteina-Barra.

Czynniki, które mogą wywołać rozwój choroby Hodgkina:

  • predyspozycje genetyczne;
  • kontakt z niektórymi substancjami chemicznymi;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • wrodzone lub nabyte niedobory odporności.

Powikłania limfogranulomatozy

Jeśli guz wpływa na zaotrzewnowe węzły chłonne, może wystąpić ból brzucha.

Gdy limfogranulomatoza przewodu pokarmowego rozwija owrzodzenie błony śluzowej, co prowadzi do krwawienia jelitowego aż do zapalenia otrzewnej. Jeśli proces nowotworowy wpływa na płuca, choroba postępuje zgodnie z rodzajem zapalenia płuc, a przy zmianach opłucnowych możliwe jest wysiękowe zapalenie opłucnej.

Limfogranulomatoza kości występuje z uszkodzeniem kości miednicy, kręgosłupa, żeber, w rzadkich przypadkach kości kanalikowych. W przypadku niewłaściwej terapii pacjent rozpoczyna niszczenie trzonów kręgów i kręgów kręgosłupa. Limfogranulomatoza rdzenia kręgowego w ciągu tygodnia może być powikłana porażeniem poprzecznym. Z uszkodzeniem szpiku kostnego, możliwe powikłania, takie jak niedokrwistość i małopłytkowość.

Zapobieganie chorobie Hodgkina

Zapobieganie chorobie Hodgkina polega na:

  1. 1 minimalizowanie wpływu na ludzkie ciało takich mutagenów jak promieniowanie UV, promieniowanie, toksyczne substancje chemiczne;
  2. 2 hartowanie ciała;
  3. 3 ograniczenie procedur fizjoterapii dla osób starszych;
  4. 4 rehabilitacja ognisk zakażenia;
  5. 5 wzmocnienie odporności;
  6. 6 rzucenie palenia;
  7. 7 zgodność z reżimem odpoczynku i snu.

Pacjenci z limfogranulomatozą w remisji powinni być regularnie badani przez onkologa i hematologa. Patologia nawrotu może powodować nadmierny wysiłek fizyczny i ciążę.

Leczenie choroby Hodgkina w medycynie urzędowej

We współczesnej medycynie stosując następujące metody leczenia choroby Hodgkina:

  • Radioterapia jest wskazana w początkowych stadiach choroby Hodgkina. Za pomocą specjalnych urządzeń napromieniowanych dotkniętych węzłów chłonnych lub narządów. Ta metoda leczenia może osiągnąć nawet 90% długoterminowych remisji;
  • chemioterapia obejmuje połączenie leków cytotoksycznych z prednizonem. Leczenie odbywa się za pomocą kursów, liczba cykli zależy od ciężkości choroby i stanu pacjenta;
  • operacja polega na usunięciu zaatakowanych węzłów chłonnych, w niektórych przypadkach zalecana jest przeszczep szpiku kostnego. Jest skuteczny tylko w І-ІІ stadiach choroby;
  • terapia objawowa obejmuje transfuzje krwi, transfuzje krwinek czerwonych, masę płytek, leki przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne, a także terapię detoksykacyjną.

Dzięki terminowej diagnozie i właściwie przepisanemu leczeniu, stabilną remisję można uzyskać u 50% pacjentów, z przeżywalnością do 90%.

Przydatne produkty dla choroby Hodgkina

W procesie złożonej terapii radioterapia i chemioterapia wywierają toksyczny wpływ na organizm pacjenta, dlatego odżywianie powinno być zrównoważone. Dieta pacjenta z chorobą Hodgkina powinna obejmować następujące produkty:

  1. 1 beztłuszczowe produkty mleczne;
  2. 2 owoce morza i chude ryby;
  3. 3 mięso królicze;
  4. 4 zboża z gryki, roślin strączkowych i zbóż pszennych;
  5. 5 wątroba cielęca;
  6. 6 kapusta kiszona;
  7. 7 solonych śledzie;
  8. 8 kiełkujących nasion pszenicy;
  9. 9 sezonowych owoców i jagód oraz zimową herbatę z bioder;
  10. 10 zielonej herbaty;
  11. 11 czosnek;
  12. 12 świeżo wyciśniętych soków;
  13. 13 zup w rosole warzywnym;
  14. 14 warzyw jest żółtych i pomarańczowych.

Środki ludowe na limfogranulomatozę

  • Chaga świeży grzyb ruszt na drobnej tarce i zalać ciepłą przegotowaną wodą w stosunku 1: 5, nalegać dwa dni, przefiltrować i wziąć 1 łyżkę. 2 razy dziennie. Przechowuj infuzję w chłodnym miejscu;
  • pić słabą infuzję kwiatów nagietka przez cały dzień jako herbatę;
  • rozpuścić w ciągu kilku minut 1 łyżka olej słonecznikowy, ale nie połykać. Olej w ustach stanie się najpierw gęsty, a potem znów płynny, dopiero po tym można go wypluć;
  • Czerwony sok z buraka ćwikłowego jest wskazany we wszystkich chorobach nowotworowych. Sok jest polecany do dżemu z kapustą lub chlebem żytnim;
  • do 500 g miodu dodaj 500 g soku z aloesu i wymieszaj z 30 g mumii. Powstała mieszanina jest podawana przez 3 dni. Weź 10 dni 1 łyżeczka. przed jedzeniem;
  • w sezonie spożywaj jak najwięcej agrestu, a w chłodnej porze jedz dżem agrestowy;
  • sałatka ze świeżej trawy
  • Weź nalewkę z małego barwinka dwa razy dziennie, 5-6 kropli przed posiłkami. Aby to zrobić, 50 liści lub łodyg rośliny wlać 0,5 litra wódki, nalegać 5 dni od czasu do czasu wstrząsając.

Niebezpieczne i szkodliwe produkty dla limfogranulomatozy

Aby pomóc organizmowi zminimalizować skutki uboczne agresywnej terapii, pacjenci z chorobą Hodgkina powinni wykluczyć następujące produkty:

  • fast food i słodka soda;
  • przechowywać półprodukty;
  • czerwone mięso;
  • napoje alkoholowe;
  • produkty wędzone;
  • ryby i konserwy mięsne;
  • przechowuj desery z konserwantami;
  • ocet i marynowane warzywa;
  • mocne buliony mięsne;
  • Coca-Cola i mocna kawa;
  • przyprawy i gorące sosy.
  1. Zielarz: złote przepisy tradycyjnej medycyny / komp. A.Markova. - M.: Eksmo; Forum, 2007. - 928 p.
  2. Popov A.P. Ziołolecznictwo Leczenie ziół leczniczych - LLC U-Factoriya. Jekaterynburg: 1999. - 560 p., Ill.
  3. Wikipedia, Lymphogranulomatosis

Zabronione jest używanie jakichkolwiek materiałów bez naszej uprzedniej pisemnej zgody.

Administracja nie ponosi odpowiedzialności za próbę użycia jakiegokolwiek przepisu, porady lub diety i nie gwarantuje, że określone informacje pomogą lub wyrządzą ci krzywdę osobiście. Bądź ostrożny i zawsze konsultuj się z odpowiednim lekarzem!

Traktujemy wątrobę

Leczenie, objawy, leki

Alkohol i limfogranulomatoza

Co dzieje się w organizmie w przypadku rozpoznania limfogranulomatozy? W węzłach chłonnych znajdują się „komórki obronne”, czyli limfocyty. Jeśli osoba zachoruje na tę chorobę, liczba leukocytów gwałtownie wzrasta, a węzły chłonne w szyi i pod pachami zwiększają objętość.

Lekarz (patolog) pochodzenia brytyjskiego, Thomas Hodgkin, jako pierwszy opisał tę chorobę. Teraz nazywa się chłoniakiem Hodgkina. Co to za choroba? Jakie są prognozy przeżycia i jak leczy się takiego chłoniaka?

Cechą charakterystyczną choroby Hodgkina jest obecność tak zwanych komórek Reed-Sternberga. Obecność nieprawidłowych komórek wskazuje, że jest to rak, ale czy choroba odnosi się do raka z medycznego punktu widzenia?

Chłoniak Hodgkina. Różnica od innych chłoniaków

Chłoniaki są złośliwymi wzrostami tkanki limfoidalnej. Lymphogranulomatosis, czyli choroba Hodgkina, jest rodzajem chłoniaka. Jeśli w testach wykryto nieprawidłowe komórki, rozpoznaje się chłoniaka nieziarniczego.

Węzły stopniowo rosną i stają się coraz bardziej zauważalne. Aby zdiagnozować na czas, musisz skontaktować się z onkologiem.

Lymphogranulomatosis. Czy to rak, czy nie?

Lymphogranulomatosis jest niewątpliwie bardzo poważną chorobą. Jest powszechnie nazywany rakiem limfatycznym. Ale w rzeczywistości limfogranulomatoza jest rakiem, czy nie? Epidemiologicznie i klinicznie, taki chłoniak różni się pod pewnymi względami od prawdziwego raka.

Jakie są różnice?

  • Rokowanie w leczeniu choroby Hodgkina jest korzystne. Jeśli patologię wykryje się na etapie 1 i nie ma innych powiązanych chorób, wówczas chłoniak jest uleczalny.
  • Nie ma zlokalizowanej cechy nowotworu nowotworu.
  • Komórki nowotworowe „zjadają” zdrowe komórki. W przypadku choroby Hodgkina nie ma.
  • Rak zaczyna się od transformacji komórek tkanki łącznej. W chłoniaku rozwój tkanki o innej naturze (tkanka limfoidalna) jest osłabiony.

Jednakże, podobnie jak rak, choroba Hodgkina prowadzi do śmierci, jeśli nie jest leczona. Chłoniak rozprzestrzenia się po całym ciele i może spowodować uszkodzenie innych narządów. W stadium 3 i 4 guz jest już duży i wszystkie węzły chłonne w ciele są dotknięte: pod pachami, w klatce piersiowej, w pachwinie. Leczenie to także promieniowanie.

Lymphogranulomatosis. Powody

Istnieje kilka teorii wyjaśniających ogólny rozwój chłoniaków, w szczególności chłoniaka Hodgkina. Mimo to dokładny obraz przyczyn i skutków rozwoju choroby Hodgkina w naukach medycznych nie jest jeszcze dostępny. Chociaż wszyscy onkolodzy odnoszą się do genetycznej predyspozycji do tej choroby. Jednak mechanizm „uruchamiania” nie jest znany.

Głównym czynnikiem stymulującym rozwój choroby jest nadal wirus Epsteina-Barra, który według statystyk występuje u większości pacjentów. Chociaż jest prawdopodobne, że jest to problem autoimmunologiczny lub mononukleoza. Wiele osób uważa, że ​​choroba Hodgkina (choroba Hodgkina) wywołuje silny i trwały wpływ na ludzi substancji toksycznych i złej ekologii.

Konieczne jest poświęcenie dużej ilości czasu i pieniędzy na badania tego pytania, ale jak dotąd naukowcy zwracają większą uwagę na leczenie.

Objawy choroby Hodgkina

Identyfikacja choroby Hodgkina (limfogranulomatoza) bez badań jest niemożliwa. Ale musisz uważać i patrzeć na objawy choroby.

  1. Bez szczególnego powodu (nie ma infekcji, brak temperatury) węzły chłonne rosną. Palpacja nie powoduje bólu.
  2. Skrócenie oddechu z powodu rozprzestrzenienia się choroby na obszar śródpiersia. Powiększone węzły chłonne w okolicy klatki piersiowej ściskają płuca.
  3. Świetne nocne poty.
  4. Szybka utrata masy ciała. Mężczyzna „znika” przed jego oczami.
  5. Być może pojawienie się bólu w brzuchu.
  6. Niektórzy pacjenci (30–35%) skarżą się na okropny świąd skóry.
  7. Słabość i temperatura Zwykle do 38 0 C.
  8. Gdy śledziona zwiększa się wraz z upływem czasu, pacjent odczuwa ciężkość w podżebrzu po lewej stronie.

Pacjenci zwykle nie przejmują się klasyfikacją choroby, ale obawiają się wskaźnika przeżycia. Pytanie, czy limfogranulomatoza jest rakiem, czy nie, ma raczej charakter medyczny. Ważne jest, aby osoby niezwiązane z medycyną znały główne objawy choroby Hodgkina i zrozumiały, że choroba jest rzeczywiście poważna i może być śmiertelna.

Jak powszechny jest chłoniak Hodgkina?

Chłoniak Hodgkina - co to za choroba? Jak się rozwija i jak powszechne jest to na świecie? Według badań ludzie białej rasy są znacznie bardziej podatni na chłoniaka niż Negroid.

Taki chłoniak występuje u 3 osób na 1 rok rocznie. Wśród innych chłoniaków chłoniak Hodgkina występuje w 15% przypadków. Zmniejszenie limfoidalne jest uważane za najbardziej niebezpieczną formę.

Wcześniej, nawet w USA, gdzie medycyna jest bardziej rozwinięta, ponad 1100 osób zmarło każdego roku z powodu choroby Hodgkina. Ale po 1975 roku statystyki zaczęły się zmieniać, lekarze nauczyli się radzić sobie z chłoniakiem i jego konsekwencjami.

Grupa ryzyka

Grupa ryzyka obejmuje populację powyżej 50 roku życia i młodzież 16-20 lat. Młodzież poniżej 18 lat - ta grupa stanowi 5% ogólnej liczby pacjentów. A to 150 osób rocznie. Dane te są dostarczane przez statystyki niemieckich badaczy. Uważa się, że grupa ryzyka obejmuje również następujące kategorie populacji:

  • kobiety, które zaszły w ciążę po 30 latach;
  • osoby narażone na długotrwałe promieniowanie ultrafioletowe;
  • starsi ludzie;
  • problem niedoboru odporności.

Jednak po intensywnej terapii ludzie całkowicie wyzdrowieją lub remisja utrzymuje się przez długi czas, jeśli chłoniak zostanie wykryty w późnym stadium. Najważniejszym jest być tym, który jest zagrożony i może rozpoznać „limfogranulomatozę”; objawy, badania krwi i zdjęcia rentgenowskie - wszystko to musi być stale monitorowane, alarmowane i monitorowane.

Komplikacje

Jakie komplikacje mogą uwięzić pacjenta? Wiadomo, że chłoniak rozprzestrzenia się do węzłów chłonnych i zakłóca funkcjonowanie wielu narządów. Praca wątroby jest złamana, śledziona, grasica znacznie wzrasta.

Uszkodzenie mózgu. Ale jakie inne choroby mogą towarzyszyć chłoniakowi?

  • zespół nerczycowy;
  • powikłania neurologiczne;
  • żółtaczka śródpiersia;
  • obrzęk limfatyczny;
  • niedrożność jelit;
  • infekcje;
  • pokonać grzyby na tle osłabionego układu odpornościowego.

Ta choroba jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży. Jeśli chodzi o mężczyzn, po leczeniu choroby nie zaleca się posiadania dzieci przez 1 rok.

Diagnostyka

Jak postawić diagnozę? Lymphogranulomatosis nie jest definiowany tylko przez zewnętrzne objawy. Ważne jest, aby lekarze określili stadium choroby i rodzaj chłoniaka. Aby dokładnie zdiagnozować formularz, musisz spędzić wiele testów.

Oczywiście doświadczony lekarz nie pomyli się, zostanie poinformowany, że pacjent ma limfogranulomatozę, objawy. Ważne jest również badanie krwi. Oprócz badania krwi wykonuje się następujące procedury:

  • MRI
  • Biopsja.
  • W etapie 4 zaleca się wykonanie trepanobiopsji.
  • Pamiętaj, aby sondować węzły chłonne na szyi i blisko obojczyka. Jeśli występuje chłoniak, zostaną one powiększone. Jednak osoba zwykle nie odczuwa bólu.
  • RTG pozwala zobaczyć wzrost węzłów chłonnych w śródpiersiu. Jest to również specjalny objaw chłoniaka.

Powiększone węzły chłonne ściskają żyły i tętnice, z tego powodu wielu pacjentów wyraźnie widać obrzęk. Metabolizm jest koniecznie badany. Kaszel, wraz z dusznością i ciężkimi stanami zapalnymi pod pachami - wszystko to pośrednio wskazuje na limfogranulomatozę.

Rozpoznanie powinno nadal opierać się na danych z biopsji i badaniach krwi pacjenta. Analiza biochemiczna krwi zwykle wykazuje podwyższony poziom bilirubiny, enzymów wątrobowych, globulin. U pacjenta rozpoznana zostanie niedokrwistość i małopłytkowość w późniejszych stadiach.

Prognozy

Jednak chłoniak Hodgkina jest rakiem, który jest stosunkowo łatwy do leczenia. Ponad 95% pacjentów, którzy przeszli konieczny przebieg napromieniania, wyzdrowieje. I tworzy pacjentów w pozytywny sposób. Przecież nie ma nic do rozpaczy, jeśli ten chłoniak zostanie znaleziony.

Najgorsze rokowanie ma diagnozę wyczerpania limfoidalnego. Dzięki tej diagnozie można znaleźć wiele nietypowych komórek i dużo tkanki włóknistej. Możliwe jest ujawnienie wyczerpania limfatycznego tylko za pomocą biopsji, ponieważ badania histologiczne są tutaj bezużyteczne. Ale ta forma występuje tylko u 5% pacjentów z chorobą Hodgkina.

Korzystna limfogranulomatoza, prognoza przeżycia, w której najwyższa. Taka prognoza jest podawana, gdy limfogranulomatoza jest wykrywana w najłagodniejszej postaci, z przewagą limfocytów. W tym przypadku choroba rozwija się bez stwardnienia, martwicy i jest szybko uleczalna.

Formy choroby Hodgkina

Aby wyjaśnić formę choroby, ważne jest przeprowadzenie szczegółowej analizy krwi. Istnieje kilka postaci choroby Hodgkina. Wielojądrowe komórki patologiczne są substratem nowotworu, a jeśli zostaną wykryte, choroba Hodgkina (choroba Hodgkina) jest prawie w 100% potwierdzona.

Tak więc formularze rozróżniają takie:

1) Formularz klasyczny. Zawiera następujące podtypy:

  • postać guzkowa;
  • mieszana komórka;
  • z niewielką liczbą limfocytów (wyczerpanie limfoidalne).

2) Postać choroby Hodgkina, znacznie wzbogacona limfocytami.

W zależności od formy choroby Hodgkina lekarz zaplanuje leczenie i dokona prognoz. Najbardziej niebezpieczna jest postać z małą liczbą limfocytów.

Etap choroby

Jeśli chodzi o etapy choroby Hodgkina, istnieją 4 etapy, jak w przypadku raka. Ponownie pojawia się pytanie: „Lymphogranulomatosis to rak, czy nie?”. W zasadzie jest to prawie rak tkanki limfoidalnej i wielu lekarzy po prostu ignoruje różnice.

Co to jest limfogranulomatoza? Etapy są następujące:

  1. Etap lokalny, gdy tylko jedna grupa węzłów jest zwiększona (lub dwie grupy).
  2. Regionalne - zaangażowanych jest kilka węzłów chłonnych aż do przepony.
  3. Uogólnione - węzły dotknięte po obu stronach przepony.
  4. Rozpowszechniane. Ostatni i najtrudniejszy etap, w którym inne narządy i układy biorą udział w procesie patologicznym: śledziona, wątroba.

Stopień chłoniaka określa się po ultrasonografii i tomografii komputerowej.

Patologiczne komórki Reed-Sternberga szybko rozprzestrzeniają się wraz z krwią na inne grupy węzłów chłonnych. Bardzo ważne jest rozpoznanie chłoniaka w 1 lub 2 etapach i natychmiastowe przeprowadzenie chemioterapii, a następnie radioterapii. Spowalnia wzrost i rozprzestrzenianie się nieprawidłowych komórek.

Leczenie nowoczesnymi technikami

Jak leczyć limfogranulomatozę? Zabieg staje się coraz bardziej skuteczny. W porównaniu z ostatnimi dziesięcioleciami XX wieku postępy w leczeniu tej choroby są oczywiste: 90% przypadków i więcej przeżywa 5-letni okres i będąc w szpitalu, są całkowicie wyleczone. Obecnie w światowej praktyce stosuje się takie metody leczenia:

  • terapia przeciwciałem;
  • terapia biologiczna;
  • splenektomia;
  • przeszczep komórek macierzystych;
  • radioterapia;
  • chirurgia;
  • leczenie sterydami.

Wśród cytostatyków lekarze mogą przepisać: Embihin, Cyclophosphan, Natulan, Prednisolone. Leki te są używane przez długi okres.

A radioterapia prawie zawsze poprawia stan pacjenta. Prawie wszyscy pacjenci przechodzą tę procedurę.

Jednak nie wszystkie z tych metod są stosowane do leczenia. Osobisty lekarz musi opracować swój plan. Niektóre ograniczają się do chemioterapii i leków. Inni wolą leczenie steroidami. Wszystko zależy od wieku pacjenta i jego obecnego stanu.

Terapie ludowe

Oprócz leków, możesz przyjmować naturalne leki. Niektóre rośliny mają doskonały efekt leczniczy, taki jak aloes. Oto jedna z receptur zawierających sok z aloesu: 500 gr. sok z tej rośliny, 700 gr. miód i tylko 20 gramów. mumia. Obroń trzy dni.

Terapią wspomagającą jest również napój z rośliny, taki jak czerwony korzeń lub barwinek.

Ale należy rozumieć, że przyjmowanie ziół nie może być głównym leczeniem tak poważnej choroby jak chłoniak Hodgkina. Ponowne leczenie środków ludowych; Jednak napromieniowanie i preparaty są podstawowe.

Jak chronić się przed chłoniakiem Hodgkina?

Ponieważ nie znaleziono jeszcze dokładnych przyczyn tej choroby, trudno jest sądzić o zapobieganiu. Jednak ważne jest, aby młodzi ludzie bardziej dbali o swoje zdrowie, mniej narażając organizm na działanie toksycznych substancji, takich jak alkohol i tytoń. Ponadto częste wizyty w solariach mogą być szkodliwe.

Lymphogranulomatosis

Cześć Moja historia przypadku, leczenie. Nazywaj mnie Tina, mam 27 lat. Mam ukochanego męża i dwójkę małych dzieci)). Nie jestem pisarzem i piszę tylko po to, aby moja historia mogła pomóc innym. Ponieważ moja choroba była cicha, niczego nie pociągała. I tylko powiększone małe węzły chłonne wokół mojej szyi zdezorientowały mnie. Znalazłem je w nowym roku 2015. Wtedy wydawało mi się, że to tylko zimno i wszystko przeminie samo. Ale limfa nie przeszła nawet po nowym roku, postanowiłem odwiedzić terapeutę. Dali mi test. Zdałem, ale terapeuta nie wiedział, co się ze mną stało. Krew wykazywała jedynie niewielkie zmiany. Tylko lekkie zapalenie. Zostałem skierowany do lekarza chorób zakaźnych. Ona też nie zrozumiała natychmiast, ale po konsultacji z innymi specjalistami powiedziała mi, żebym dał mi badanie krwi na komórki jednojądrzaste. Nie wiedziałem, że było pewne, że mam przeziębienie. Oddałem krew, krew pokazała, że ​​są obecni we krwi. Oddałem krew za wirusa Epsteina Barr. I tutaj to pokazało, że byłem bezobjawowy. Okazuje się, że jest leczony w szpitalu, a ja sam przeszedłem. Tak, w tej chorobie węzły chłonne rosną. Teraz wydawało mi się, że wszystko jest jasne, miałem chorobę i teraz wszystko wróci do normy. Ale wciąż kazano mi iść do onkologa. Dlaczego? Pomyślałem jednak i tak wyraźnie. No dobrze, myślę, że jeszcze raz powinienem się upewnić, że wszystko w porządku. Jestem młoda, zdrowa i żaden rak nie wydawał mi się lgnąć, ale myliłem się. I zdałem sobie z tego sprawę, gdy nastąpił wynik nakłucia węzłów chłonnych. Na początku się bałem, przebicie? Dlaczego? prawdopodobnie boli. Ale tego nie należało się obawiać. Nakłucie nie jest wcale bolesne, cienką igłą, wzięły płyn z węzła chłonnego. Ale wynik tego doprowadził mnie do szoku. Obecność pojedynczych złośliwych komórek. Cóż, uspokoiłem się (singiel). Następnie prześwietlenie i USG. Ogólnie rzecz biorąc, wysłali mnie do biopsji węzłów chłonnych. (To jest, gdy węzeł chłonny jest wycięty). Tak nieprzyjemne, ale co z tego. Zdiagnozowano u mnie stwardnienie guzowate w stadium 3A limfogranulomatozy. Tak, oto jestem. Co za zdradziecki rak. Bez żadnych objawów, a następnie przepisano mi 8 kursów chemioterapii. Powiem, że mój pomysł na pacjentów z rakiem całkowicie się zmienił. Kiedyś myślałem, że wszyscy są chudymi, bolesnymi pacjentami, którzy ciągle wymiotują. Jak się myliłem. W rzeczywistości nie można ich odróżnić od innych. Tylko przez brak włosów i peruki ukrywa wszystko. A lekarze i pielęgniarka pomogli przetrwać ten okres. Rozśmieszyli nas i wspierali. Dziękuję im za to. W ogóle nigdzie nie widziałem tak miłych, troskliwych lekarzy, jak w onkologii. Pierwsza i ostatnia chemioterapia była dla mnie najtrudniejsza. Pierwszy zwymiotował trochę, ale to przed drugą chemioterapią. A ostatni jest taki, że jestem już zmęczony moralnie. Chociaż sam podróżowałem samochodem. Pomogło mi to, że zawsze byli przy mnie moi ukochani ludzie, którzy zawsze mnie wspierali. Nie wyobrażam sobie, czy możesz wytrzymać to wszystko bez bliskich i bliskich? Po chemioterapii wystąpiło 1 dodatkowe promieniowanie. Lekarz powiedział, że to mi wystarczy. Onkolog powiedział mi, żebym przyjechał za 3 miesiące. A teraz minęły 3 miesiące. Przyszedłem. Powiedziano mi, że wszystko w porządku. Jest bardzo szczęśliwy. Chciałbym zrobić kolejny CT, ale mówią nie. Teraz kolejne 3 miesiące strachu, oczywiście staram się nie myśleć. Ale wielu nie rozumie i często pyta: jak się czujesz? I czuję się dobrze i staram się o tym nie myśleć, ale wciąż znajduję kogoś, kto mi przypomina. Szczerze to piszę, ale ostrzegam innych o przebiegłości raka. Nie oczekuj, że wszystko przeminie samo. Sprawdź jeszcze raz. Będziesz spokojniejszy. A jeśli nie daj Boże, znajdą coś. Łatwiej będzie leczyć na wczesnym etapie. I muszę żyć dla bliskich, którzy mnie kochają! I bardzo je kocham i nie chcę cię zawieść. Dziękuję za uwagę! Bądź zdrowy. Kochajcie się i doceniajcie nawzajem! Żyj teraz

  • Najwyżej oceniane
  • Najpierw na górze
  • Tematycznie

110 komentarzy

Życzę ci dobrego zdrowia! Nigdy tak bardzo nie myślałem o pacjentach z rakiem, dopóki nie przyszedłem do onkologii. Ale zauważyłem, że w szpitalu dziennym wyglądają znacznie lepiej niż ci, którzy są w zwykłym szpitalu. I rozważając wiele rodzajów raka, myślę, że łatwo mi się udało. Chociaż nie będę rechotać. Dobrze, że wciąż miałem czas, aby urodzić dwóch chłopaków, w przeciwnym razie też bym się o to martwił. Po prostu wciąż trzeba się rozwijać))) tych spin-zjadaczy

Lymphogranulomatosis (choroba Hodgkina)

Widoki
2419

Medyczna książka referencyjna → Lymphogranulomatosis (choroba Hodgkina)

- To jest guz układu limfatycznego.

Lymphogranulomatosis występuje 3 razy częściej w rodzinach, w których tacy pacjenci zostali już zarejestrowani, w porównaniu z rodzinami, w których nie byli.

Wreszcie nie wyjaśniono. Niektórzy eksperci uważają, że choroba Hodgkina jest związana z wirusem Epsteina-Barra.

Objawy choroby Hodgkina są bardzo zróżnicowane. Zaczynając od węzłów chłonnych, bolesny proces może rozprzestrzenić się na prawie wszystkie narządy, czemu towarzyszą różne wyraźne objawy zatrucia (osłabienie, letarg, senność, bóle głowy).

Dominująca porażka określonego organu lub układu determinuje obraz choroby.

Pierwszym objawem chłoniaka Hodgkina jest zwykle zwiększenie liczby węzłów chłonnych; w 60-75% przypadków proces rozpoczyna się w węzłach chłonnych szyjno-nadobojczykowych, nieco częściej po prawej stronie. Z reguły wzrostowi węzłów chłonnych nie towarzyszy naruszenie stanu zdrowia pacjenta. Powiększone węzły chłonne są ruchome, nie przylutowane do skóry, w rzadkich przypadkach bolesne. Stopniowo, czasem gwałtownie, łączą się w duże formacje. Niektórzy pacjenci odczuwają ból w powiększonych węzłach chłonnych po wypiciu.

U niektórych pacjentów choroba zaczyna się od wzrostu węzłów chłonnych śródpiersia. Ten wzrost można przypadkowo wykryć za pomocą fluorografii lub wystąpić później, gdy wielkość formacji jest znaczna, kaszel, duszność, rzadziej - ból za mostkiem.

W rzadkich przypadkach choroba zaczyna się od wyizolowanej zmiany w węzłach chłonnych blisko aorty. Pacjent skarży się na ból w okolicy lędźwiowej, występujący głównie w nocy.

Czasami choroba zaczyna się ostro od gorączki, nocnych potów, szybkiej utraty wagi. Zazwyczaj w tych przypadkach pojawia się później nieznaczne powiększenie węzłów chłonnych.

Najczęstszą lokalizacją choroby Hodgkina jest tkanka płuc. Uszkodzeniom płuc zwykle nie towarzyszą objawy zewnętrzne. Dość często, gdy wykrywa się limfogranulomatozę, gromadzi się płyn w jamach opłucnowych. Z reguły jest to oznaka specyficznej zmiany opłucnej, czasami widocznej podczas badania rentgenowskiego.

Porażka opłucnej występuje zwykle u pacjentów z limfogranulomatozą z powiększonymi węzłami chłonnymi śródpiersia lub ogniskami w tkance płucnej. Guz w węzłach chłonnych śródpiersia może wyrosnąć w sercu, przełyku, tchawicy.

Układ kostny jest tak częsty jak tkanka płuc, lokalizacja choroby we wszystkich wariantach choroby. Choroby częściej dotykają kręgów, potem mostka, kości miednicy, żeber, rzadziej - kości rurkowych. Zaangażowanie kości w proces objawia się bólem, diagnoza radiologiczna jest zwykle opóźniona. W pojedynczych przypadkach uszkodzenie kości (mostka) może stać się pierwszym widocznym objawem choroby Hodgkina.

Uszkodzenie wątroby spowodowane dużą zdolnością kompensacyjną tego narządu stwierdza się późno. Nie ma charakterystycznych oznak specyficznego uszkodzenia wątroby.

Przewód pokarmowy z reguły cierpi po raz drugi z powodu kompresji lub kiełkowania guza z dotkniętych węzłów chłonnych. Jednak w niektórych przypadkach zmiany limfogranulomatyczne żołądka i jelita cienkiego. Proces zwykle dotyczy warstwy podśluzówkowej, nie powstaje wrzód.

Czasami występują uszkodzenia centralnego układu nerwowego, głównie rdzenia kręgowego, powodują one poważne zaburzenia neurologiczne.

Bardzo często z chorobą Hodgkina, różne zmiany skórne: drapanie, objawy alergiczne, suchość.

Prawie wszyscy pacjenci zauważają mniej lub bardziej pocenie się. Ciężkie nocne poty, zmuszające mnie do zmiany bielizny, często towarzyszą okresom gorączki i wskazują na poważną chorobę.

Swędzenie skóry występuje u około jednej trzeciej pacjentów. Jej nasilenie jest bardzo różne: od łagodnego świądu w obszarach powiększonych węzłów chłonnych do rozległego zapalenia skóry z drapaniem po całym ciele. Takie swędzenie jest bardzo bolesne dla pacjenta, pozbawia go snu, apetytu, prowadzi do zaburzeń psychicznych. Wreszcie utrata masy ciała towarzyszy ciężkim zaostrzeniom i końcowym etapom choroby.

Nawet z dość przekonującym obrazem klinicznym, tylko badanie histologiczne wykrywające ziarniniaka chłonnego pozwala w końcu potwierdzić diagnozę.

Rozpoznanie morfologiczne można uznać za wiarygodne tylko wtedy, gdy w wariancie histologicznym znajdują się komórki Berezovsky-Sternberg.

Analiza histologiczna nie tylko potwierdza i ustala chorobę, ale także określa jej wariant morfologiczny. Diagnoza morfologiczna choroby Hodgkina jest uważana za niekwestionowaną, jeśli jest potwierdzona przez trzech morfologów. Czasami uzyskanie materiału do badania histologicznego jest trudne ze względu na lokalizację zmian w węzłach chłonnych śródpiersia lub przestrzeni zaotrzewnowej.

Aby zdiagnozować chorobę, która spowodowała wzrost tylko węzłów chłonnych śródpiersia, stosuje się diagnostyczne otwarcie jamy klatki piersiowej.

Lokalizacja limfogranulomatozy tylko w węzłach zaotrzewnowych jest niezwykle rzadka, ale w takich przypadkach wymagane jest histologiczne potwierdzenie diagnozy, to znaczy, pokazane jest otwarcie diagnostyczne jamy brzusznej.

Zaangażowanie węzłów chłonnych śródpiersia, korzeni płuc, tkanki płuc, opłucnej i kości do procesu jest wykrywane za pomocą badań rentgenowskich, w tym tomografii komputerowej. Limfografia jest używana do badania węzłów chłonnych paraaortalnych.

Metoda skanowania zaotrzewnowych węzłów chłonnych nie jest wystarczająco dokładna (odsetek odpowiedzi fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych osiąga 30-35%). Najlepszą metodą jest limfografia z kontrastem bezpośrednim (błąd metody 17-30%). Określanie stadium choroby odbywa się za pomocą dodatkowych metod badawczych, które obejmują:

  • badanie lekarskie
  • prześwietlenie klatki piersiowej
  • biopsja przezskórna szpiku kostnego
  • skany wątroby, śledziony i radionuklidów
  • angiografia kontrastowa

Nowoczesne metody leczenia choroby Hodgkina opierają się na koncepcji uleczalności tej choroby. Podczas gdy limfogranulomatoza pozostaje zmianą miejscową kilku grup węzłów chłonnych (stadium 1-2), można ją wyleczyć promieniowaniem. Wyniki długotrwałego stosowania polichemoterapii do granicy tolerancji zdrowych tkanek sugerują wyleczenie nawet przy wspólnym procesie.

Radykalna radioterapia, to znaczy radioterapia na początku choroby w dawkach 35-45 Gy na ognisko dla wystarczających obszarów (szerokie pola, w tym wszystkie grupy węzłów chłonnych i drogi odpływu), z wystarczająco wysoką energią wiązki (terapia megawoltowa), może całkowicie wyleczyć 90 % pacjentów z ograniczonymi formami choroby. Wyjątkiem są pacjenci w stadium 1-2, w którym węzły chłonne śródpiersia stanowią ponad 1/3 średnicy klatki piersiowej. Pacjenci ci powinni otrzymać dodatkową chemioterapię.

Chemioterapia jest przepisywana w momencie diagnozy. Stosuj również radioterapię. Wielu hematologów uważa, że ​​konieczne jest połączenie chemioterapii i radioterapii.

Właściwe traktowanie pierwszego etapu może doprowadzić do pełnego wyzdrowienia. Chemioterapia i napromieniowanie wszystkich grup węzłów chłonnych są bardzo toksyczne. Pacjenci są trudni do tolerowania leczenia z powodu częstych działań niepożądanych, w tym nudności i wymiotów, niedoczynności tarczycy, niepłodności, wtórnych zmian szpiku kostnego, w tym ostrej białaczki.

Schematy leczenia choroby Hodgkina:

  • MOPP - Mustagen, Oncovir (Winkrystyna), Procarbazyna, Prednizon. Zastosuj przynajmniej przez 6 cykli plus 2 dodatkowe cykle po osiągnięciu całkowitej remisji.
  • ABC - adriamycyna (doksrubicyna), bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna. Ten schemat jest wysoce skuteczny u pacjentów z nawrotami. W chemioterapii skojarzonej często stosuje się schemat ABCD.
  • MUPP - (podobnie jak w schemacie MOPP, onkowinę zastępuje się winblastyną w dawce 6 mg / m2).
  • Jeśli terapia nie jest skuteczna lub wystąpi nawrót w ciągu roku po osiągnięciu remisji, pacjent otrzymuje skuteczniejszą terapię - DexaBEAM: gdzie Deha jest deksametazonem, B to BCNU, E to fazowe, A to aracen (cytosar), M to melfolan. Przeprowadź 2 kursy. Jeśli efekt zostanie uzyskany, wówczas pobierany jest szpik kostny lub komórki macierzyste krwi, a pacjentowi wykonuje się autoprzeszczep. W przeciwnym razie jest zły wynik.

Największą wartością w rokowaniu dla limfogranulomatozy jest stadium choroby. U pacjentów z chorobą w stadium 4 obserwuje się 75% pięcioletnie przeżycie u pacjentów w stadium 1-2, 95%. Prognostyczne objawy zatrucia są złe. Wczesne oznaki niekorzystnego przebiegu choroby są „biologicznymi” wskaźnikami aktywności. Wskaźniki aktywności biologicznej obejmują:

  • wzrost całkowitego badania krwi ESR powyżej 30 mm / h
  • zwiększone stężenie fibrynogenu powyżej 5 g / l
  • globulina alfa 2 większa niż 10 g / l
  • haptoglobina większa niż 1,5 mg%
  • cerruloplazmina powyżej 0,4 jednostek gaszenia

Jeśli co najmniej 2 z tych 5 wskaźników przekroczy określone poziomy, wówczas stwierdza się aktywność biologiczną procesu.

Ilu żyje z chłoniakiem Hodgkina

Treść

Chłoniak Hodgkina należy do grupy chorób złośliwych i wpływa na układ limfatyczny. W innym jest nazywany rakiem węzłów chłonnych, limfogranulomatoza. Ta choroba często dotyka mężczyzn w wieku od 14 do 40 lat niż u kobiet. Warto zauważyć, że możesz zachorować w dzieciństwie. Ponieważ chłoniak Hodgkina jest rakiem, należy wiedzieć, jak bardzo żyją z taką diagnozą i czy można go całkowicie wyleczyć. Wiele osób zastanawia się także, jakie są prognozy dotyczące leczenia choroby Hodgkina.

Powody

Co to jest choroba Hodgkina? Ta edukacja w systemie limfatycznym raka. W rezultacie komórki nowotworowe szybko się rozmnażają i wnikają do węzłów chłonnych lub narządów wewnętrznych. Z reguły ich funkcjonowanie jest osłabione. Choroba może objawiać się wszędzie tam, gdzie jest tkanka limfatyczna. Często dochodzi do uszkodzenia narządów wewnętrznych, takich jak płuca, wątroba, śledziona i szpik kostny. Obraz choroby ustala się na dotkniętym chorobą narządzie. Zwykle oznacza to czwarty etap choroby.

Dlaczego choroba Hodgkina nie występuje jeszcze, ale istnieje wiele czynników, które mogą wywołać dolegliwości.

  • Zakażenie HIV;
  • przeszczepianie narządów;
  • rak i choroby zakaźne;
  • długotrwałe stosowanie silnych leków;
  • Zakażenie wirusem Epsteina-Barra;
  • predyspozycje genetyczne;
  • promieniowanie;
  • niekorzystne warunki środowiskowe;
  • złe nawyki: alkohol, palenie.

Chłoniak Hodgkina nie jest chorobą zakaźną i od jednej osoby do drugiej w kontakcie z powietrzem kropelki nie są przenoszone. Jednak warto zauważyć, że od razu dwa bliźniaki mogą odczuwać objawy choroby, ponieważ mają podobny czynnik genetyczny.

Objawy

Objawy choroby rozwijają się bardzo powoli, ale mogą wystąpić w ciągu miesiąca lub po 5-6 miesiącach. Objawy manifestacji choroby u każdego pacjenta są zróżnicowane, wszystko zależy od tego, który obszar i narządy wpływają na formacje nowotworowe, a także od stanu układu odpornościowego.

Jeśli choroba jest bezobjawowa, można ją pomylić z innymi chorobami zakaźnymi i wirusowymi. To dlatego, że limfadenopatia jest objawem różnych chorób. Dzieje się tak często u dzieci, które nie potrafią wyjaśnić, co ich niepokoi. Może również występować przedłużający się kaszel, dlatego ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem, aby ustalić przyczynę.

Główne objawy choroby to:

  • obrzęk węzłów chłonnych w szyi, pachwinie, pod obojczykiem lub szyją, ale bez bólu;
  • duszność i kaszel, jeśli zajęte są węzły chłonne, w płucach lub klatce piersiowej;
  • ból w plecach, ból brzucha, biegunka, jeśli dotknięta jest otrzewna, śledziona lub wątroba;
  • objawy niedokrwistości: osłabienie, blada skóra - wskazuje to, że komórki limfoidalne weszły do ​​szpiku kostnego;
  • ból stawów i kości, jeśli są one dotknięte.

Z reguły choroba zaczyna się od wzrostu liczby węzłów chłonnych, może pojawić się nadmierna potliwość. Jednocześnie nie ma innych objawów, ale pojawia się ból i swędzenie podczas picia alkoholu. Następnie temperatura wzrasta, apetyt jest zaburzony, a waga maleje. Często objawy te są charakterystyczne dla osób o obniżonej odporności. Z reguły są to dzieci i osoby starsze. Dzieci zwykle mają dolegliwości bólowe brzucha.

W niektórych przypadkach mogą wystąpić komplikacje.

Objawy te obejmują:

  • szybki wzrost komórek złośliwych;
  • sepsa;
  • rak mózgu i rdzenia kręgowego.

Dlatego, gdy pojawiają się objawy choroby, należy skontaktować się z placówką medyczną. Diagnoza chłoniaka Hodgkina polega na przeprowadzeniu prześwietlenia klatki piersiowej i jamy brzusznej, co wskazuje na wzrost liczby węzłów chłonnych. Podadzą również wskazówki dotyczące ultrasonografii śledziony, zwykle po powiększeniu choroby. Potrzebne są dwa rodzaje badań krwi: ogólne i biochemiczne.

Warto zauważyć, że zgodnie z analizą krwi na początkowym etapie niemożliwe jest rozpoznanie chłoniaka. Tylko późny etap choroby charakteryzuje się wzrostem poziomu leukocytów.

Jeśli są powiększone narządy, biopsja jest pobierana z ich węzłów chłonnych (wątroby, szpiku kostnego). Pozytywnym wynikiem analizy jest wykrycie komórek złośliwych w układzie limfatycznym. Z reguły komórki osiągają duże rozmiary.

Metody i efekty leczenia

W większości przypadków limfogranulomatoza ma korzystne rokowanie. Powrót do zdrowia zależy od tego, na jakim etapie terapii rozpoczyna się terapia i jakie organy dotknęły chorobę. Wiele osób dba o to, ile żyją po wyzdrowieniu? Przecież chłoniak Hodgkina odnosi się do raka i nie może ponownie rozwinąć choroby?

Choroba dzieli się na cztery etapy:

  1. W pierwszym etapie dotknięty jest jeden węzeł chłonny lub węzły chłonne w jednym obszarze (narządzie).
  2. Drugi etap obejmuje dwa lub więcej węzłów chłonnych na połowie ciała w stosunku do przepony.
  3. Trzeci etap charakteryzuje się uszkodzeniami po obu stronach ciała.
  4. Czwarty etap rozprzestrzenia się w układzie limfatycznym i narządach wewnętrznych.

Dlatego ważne jest, na jakim etapie rozpoczyna się terapia i jakie metody leczenia zostały przeprowadzone. Niestety, stadium 3-4 ma niekorzystne rokowanie. Przeżycie pacjenta wynosi 50%. Pierwszy etap choroby można wyleczyć, a następnie zapobiec nawrotom. Terapia choroby jest długa i trwa około 4-6 miesięcy, czasami może potrwać kilka lat.

Po określeniu zakresu choroby konieczne jest przeprowadzenie oceny zaawansowania procesu nowotworowego w systemie Ann Arbor, to znaczy określenie, które narządy są dotknięte chorobą i czynników ryzyka. Ta metoda pozwala przewidzieć odzyskiwanie.

Istnieją trzy formy rozwoju:

  1. Formularz początkowy.
  2. Pośredni.
  3. Wspólne

Na podstawie oceny zaawansowania wybierany jest schemat leczenia i wyciągany jest wniosek o wyzdrowienie i remisję choroby. Trudno jest wyleczyć pospolitą postać choroby.

Czynniki, które pogarszają stan pacjenta, obejmują:

  • niska hemoglobina poniżej 105 g / l;
  • wiek powyżej 45 lat;
  • płeć męska;
  • Choroba w stadium 4;
  • zawartość albuminy poniżej 40 g / l;
  • leukocytoza ponad 15 tysięcy MCL.

Wskazuje również na niekorzystną prognozę porażki trzech lub więcej węzłów chłonnych i obecności dużych ognisk, ponieważ zmniejsza to skuteczność terapii. Jeśli choroba dotknęła tak ważne narządy jak wątroba, śledziona, szanse na wyzdrowienie są mniejsze.

Możesz żyć po leczeniu chłoniaka, jeśli przestrzegasz diety i przestrzegasz wszystkich zaleceń lekarza. Prawie 85-90% po wyzdrowieniu, remisja trwa około 5 lat. Dla niektórych osób choroba może nie przeszkadzać przez 10 lat lub dłużej. Można również znaleźć powtarzające się objawy choroby w 30%.

W większości przypadków pacjenci powracają do życia po starości i nie ma nawrotu choroby.

U dzieci nawroty mogą pojawić się 3-4 lata po leczeniu, jeśli po 10 latach remisji nie wystąpiły objawy chłoniaka Hodgkina, wówczas rokowanie uważa się za korzystne.

Głównym leczeniem chłoniaka Hodgkina jest zastosowanie radioterapii. Jest skuteczny w początkowej fazie choroby. Wraz z tym wymagana jest chemioterapia, pacjentowi przepisywane są leki cytotoksyczne. Wpływają na komórki nowotworowe i zatrzymują ich dalszy rozwój. Po pewnym czasie objawy choroby mijają.

Często podczas stosowania chemioterapii:

Ekspozycja na promieniowanie jest używana do niszczenia komórek nowotworowych. Użyj promienników o dużej mocy. Pacjent jest umieszczany na kanapie, a urządzenie porusza się wokół niego i napromieniowuje zaatakowane węzły chłonne. Istnieją również negatywne skutki, często pacjenci skarżą się na osłabienie, wypadanie włosów, zaczerwienienie i oparzenia skóry. Dlatego ta procedura nie jest zalecana dla osób z chorobami serca, chorobą tarczycy i tymi, którzy przeszli udar.

Ekspozycja chemiczna w wielu przypadkach daje pozytywny efekt, jednak jednocześnie nie wyklucza się manifestacji skutków ubocznych:

  • uszkodzenie zdrowych komórek;
  • wypadanie włosów;
  • problemy trawienne;
  • złe samopoczucie;
  • nudności i wymioty;
  • redukcja wagi;
  • oparzenie skóry;
  • złe samopoczucie;
  • depresja

Aby leczenie było skuteczne, zaleca się podjęcie kompleksowych działań w celu zwalczania raka. Dlatego konieczne jest przepisanie immunoterapii, aby układ odpornościowy mógł pomóc w zwalczaniu choroby od wewnątrz. W tym celu podaje się przeciwciała monoklonalne i interferon.

Na pierwszym i na początku drugiego etapu choroby Hodgkina zalecana jest radioterapia. Drugi i trzeci etap są połączone z lekami. Zazwyczaj są to cytostatyki. Opracowany trzeci i czwarty etap choroby nie jest leczony radioterapią, ponieważ przepisywane są leki przeciwnowotworowe. Choroba może wpływać na szpik kostny, dlatego okresowo przeprowadzać autotransplantację.

Aby pozbyć się choroby Hodgkina, zaleca się przeszczep komórek macierzystych lub przeszczep szpiku kostnego:

  1. Przed zabiegiem prowadzony jest kurs chemioterapii w celu wyeliminowania wszystkich ognisk reprodukcji.
  2. Następnie wykonuje się przeszczep szpiku kostnego lub komórek macierzystych.
  3. Po pewnym czasie, jeśli odrzucenie nie nastąpiło, układ krwiotwórczy zaczyna działać normalnie.

W razie potrzeby można wyznaczyć:

    • transfuzja krwi;
    • środki przeciwbakteryjne;
    • leki przeciwwirusowe.

Czasami operacja jest konieczna, jeśli możliwe jest usunięcie guza operacją, dopóki nie rozprzestrzeni się przez układ limfatyczny. W celu uniknięcia nawrotu stosuje się dodatkowo chemioterapię.

Jako ogólną terapię używają środków ludowych. Skutecznym lekarstwem jest sok z glistnika. Istnieje wiele przepisów na napary lub wywary, ale przed użyciem zaleca się skonsultować z lekarzem.

Równie ważne jest odżywianie pacjenta. Dlatego zaleca się spożywanie zdrowej żywności, a nie stosowanie produktów zawierających barwniki, konserwanty, przyprawy i szkodliwe dodatki.

Dieta powinna zawierać produkty mleczne, świeże warzywa i owoce. Od słonych, pikantnych, smażonych i tłustych lepiej jest odmówić. Ważne jest, aby dieta była różnorodnością potraw, które pobudzają apetyt. W przeciwnym razie nastąpi szybkie wyczerpanie i utrata wagi.

Zapobieganie

Aby zapobiec rozwojowi chłoniaka Hodgkina, nie istnieje specjalna profilaktyka. Może wystąpić nagle u każdej osoby, która wcześniej nie miała problemów zdrowotnych.

Dlatego, gdy węzły chłonne są powiększone, zaleca się natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem w celu wykluczenia rozwoju choroby Hodgkina.

Ponadto ryzyko rozwoju choroby u bliskich krewnych jest wysokie, dotyczy to również bliźniąt.

Powinieneś także monitorować swoje zdrowie, terminowo leczyć choroby wirusowe i zakaźne, przyjmować kompleksy witaminowe i rezygnować ze złych nawyków. Ważną rolę odgrywa aktywny tryb życia i zdrowa dieta.

Jeśli dana osoba jest chora na chorobę Hodgkina, musisz wiedzieć, że nie jest to zdanie. Przy odpowiednim leczeniu, powrót do zdrowia następuje etapami, a człowiek może żyć długo.