Puchlina brzuszna - przyczyny objawów, diagnoza i metody leczenia

Nagromadzenie płynu w żołądku nazywa się puchliną lub wodobrzuszem. Patologia nie jest chorobą niezależną, a jedynie wynikiem innych chorób. Częściej jest to powikłanie raka wątroby (marskość). Postęp puchliny brzusznej zwiększa objętość płynu w jamie brzusznej i zaczyna wywierać nacisk na narządy, co pogarsza przebieg choroby. Według statystyk co trzecia puchlina jest śmiertelna.

Co to jest wodobrzusze brzuszne?

Objawowe zjawisko, w którym transudat lub wysięk gromadzą się w otrzewnej nazywane jest wodobrzuszem. Jama brzuszna zawiera część jelita, żołądka, wątroby, pęcherzyka żółciowego, śledziony. Ogranicza się do otrzewnej - skorupy, która składa się z wewnętrznej (przylegającej do organów) i zewnętrznej (przymocowanej do ścian) warstwy. Zadaniem przezroczystej błony surowiczej jest utrwalenie narządów wewnętrznych i udział w metabolizmie. Otrzewna jest obficie zaopatrywana w naczynia, które zapewniają metabolizm przez limfę i krew.

Pomiędzy dwiema warstwami otrzewnej u zdrowej osoby znajduje się pewna ilość płynu, która jest stopniowo wchłaniana do węzłów chłonnych, aby zwolnić miejsce na nowe wejście. Jeśli z jakiegoś powodu tempo powstawania wody wzrasta lub jej wchłanianie do limfy zwalnia, wówczas transudat zaczyna gromadzić się w otrzewnej. Taki proces może wystąpić z powodu wielu patologii, które zostaną omówione poniżej.

Przyczyny gromadzenia się płynu w jamie brzusznej

Często dochodzi do wodobrzusza jamy brzusznej w onkologii i wielu innych chorobach, gdy upośledzona jest funkcja bariery i wydzielania otrzewnej. Prowadzi to do wypełnienia całej wolnej przestrzeni brzucha płynem. Stale wzrastający wysięk może wzrosnąć do 25 litrów. Jak już wspomniano, główną przyczyną uszkodzenia jamy brzusznej jest jej bliski kontakt z narządami, w których powstaje nowotwór złośliwy. Ścisłe przyleganie fałd otrzewnej do siebie zapewnia szybkie wychwycenie pobliskich tkanek przez komórki rakowe.

Główne przyczyny wodobrzusza brzusznego:

  • zapalenie otrzewnej;
  • międzybłoniak otrzewnej;
  • rak otrzewnej;
  • rak wewnętrzny;
  • zapalenie błon surowiczych;
  • nadciśnienie wrotne;
  • marskość wątroby;
  • sarkoidoza;
  • hepatoza;
  • zakrzepica żył wątrobowych;
  • przekrwienie żylne z niewydolnością prawej komory;
  • niewydolność serca;
  • obrzęk śluzowy;
  • choroby przewodu pokarmowego;
  • poślizg nietypowych komórek w otrzewnej.

U kobiet

Płyn wewnątrz jamy brzusznej w populacji kobiet nie zawsze jest procesem patologicznym. Może być zbierany podczas wytrysku, który występuje co miesiąc u kobiet w wieku rozrodczym. Taka ciecz rozdziela się niezależnie, nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia. Ponadto przyczyną wody często stają się czysto kobiece choroby, które wymagają natychmiastowego leczenia - zapalenie układu rozrodczego lub ciąża pozamaciczna.

Rozwój wodobrzusza jest spowodowany przez guzy wewnątrzbrzuszne lub krwawienie wewnętrzne, na przykład po operacji, z powodu uszkodzenia lub cięcia cesarskiego. Gdy endometrium wyścielające macicę rozszerza się w sposób niekontrolowany, z powodu tego, co wykracza poza granice kobiecego narządu, woda zbiera się również w otrzewnej. Endometrioza często rozwija się po zakażeniu wirusowym lub grzybiczym układu rozrodczego.

U mężczyzn

We wszystkich przypadkach występowanie puchliny u przedstawicieli silniejszej płci jest podstawą kombinacji naruszeń ważnych funkcji organizmu, które prowadzą do nagromadzenia wysięku. Mężczyźni często nadużywają alkoholu, co prowadzi do marskości wątroby, a ta choroba wywołuje wodobrzusze. Inne czynniki, takie jak transfuzje krwi, zastrzyki środków odurzających, wysoki poziom cholesterolu z powodu otyłości i wielokrotne tatuowanie na ciele również przyczyniają się do wystąpienia choroby. Ponadto następujące patologie powodują mężczyzn z puchliną:

  • guzkowe uszkodzenie otrzewnej;
  • zaburzenia endokrynologiczne;
  • reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyzm;
  • toczeń rumieniowaty;
  • mocznica.

Noworodki

Płyn w żołądku zbiera się nie tylko u dorosłych, ale także u dzieci. Najczęściej wodobrzusze u noworodków wynikają z procesów zakaźnych zachodzących w ciele matki. Z reguły choroba rozwija się w łonie matki. Płód może mieć wady wątroby i / lub dróg żółciowych. Z tego powodu żółć ulega zastojowi, co prowadzi do puchliny. Po urodzeniu u niemowlęcia puchliny brzuszne mogą rozwijać się w tle:

  • zaburzenia sercowo-naczyniowe;
  • zespół nerczycowy;
  • nieprawidłowości chromosomalne (choroba Downa, zespół Patau, Edwardsa lub Turnera);
  • infekcje wirusowe;
  • problemy hematologiczne;
  • nowotwory wrodzone;
  • poważne zaburzenia metaboliczne.

Objawy

Objawy puchliny brzusznej zależą od tego, jak szybko zbiera się płyn puchlinowy. Objawy mogą pojawić się tego samego dnia lub przez kilka miesięcy. Najbardziej oczywistym objawem puchliny jest wzrost jamy brzusznej. Powoduje to wzrost masy ciała i potrzebę większego ubrania. U pacjenta w pozycji pionowej brzuch zwisa jak fartuch, a gdy jest poziomy, rozciąga się na dwie strony. Przy dużej ilości wysięku pępek wybrzusza się.

Jeśli nadciśnienie wrotne jest przyczyną puchliny, na przedniej otrzewnej powstaje wzór żylny. Występuje w wyniku żylaków żylakowatych i żylaków przełyku. Przy dużej akumulacji wody w jamie brzusznej wzrasta ciśnienie wewnętrzne, w wyniku czego przepona wchodzi do jamy brzusznej, co powoduje niewydolność oddechową. Pacjent ma wyraźną duszność, tachykardię, sinicę skóry. Istnieją powszechne objawy wodobrzusza:

  • ból lub uczucie rozdęcia w podbrzuszu;
  • niestrawność;
  • fluktuacja;
  • obrzęk obwodowy twarzy i kończyn;
  • zaparcie;
  • nudności;
  • zgaga;
  • utrata apetytu;
  • zwolnione tempo.

Etapy

W praktyce klinicznej istnieją 3 etapy puchnięcia brzucha, z których każdy ma swoje własne cechy i cechy. Stopień rozwoju wodobrzusza:

  1. Przejściowy. Początkowy rozwój choroby, której symptomy nie są widoczne dla ciebie. Objętość cieczy nie przekracza 400 ml. Nadmiar wody jest wykrywany tylko podczas badań instrumentalnych (badanie USG jamy brzusznej lub MRI). Przy takich objętościach wysięku praca organów wewnętrznych nie jest zakłócana, więc pacjent nie zauważa żadnych objawów patologicznych. W początkowej fazie puchlina jest skutecznie leczona, jeśli pacjent przestrzega schematu woda-sól i przestrzega specjalnie przepisanej diety.
  2. Umiarkowany. Na tym etapie żołądek staje się większy, a objętość płynu osiąga 4 litry. Pacjent zauważył już objawy lękowe: waga rośnie, trudno oddychać, zwłaszcza w pozycji leżącej. Lekarz łatwo określa puchlinę podczas badania i omacywania jamy brzusznej. Patologia i na tym etapie dobrze reaguje na leczenie. Czasami konieczne jest usunięcie płynu z jamy brzusznej (nakłucie). Jeśli skuteczna terapia nie zostanie przeprowadzona w odpowiednim czasie, wówczas następuje uszkodzenie nerek, rozwija się najcięższy etap choroby.
  3. Czas. Objętości płynów przekraczają 10 litrów. W jamie brzusznej ciśnienie znacznie wzrasta, występują problemy z funkcjonowaniem wszystkich narządów przewodu pokarmowego. Stan pacjenta pogarsza się, potrzebuje natychmiastowej pomocy medycznej. Wcześniej prowadzona terapia nie daje już pożądanego rezultatu. Na tym etapie laparocenteza jest koniecznie wykonywana (przebicie ściany brzucha) w ramach złożonej terapii. Jeśli procedura nie przyniesie efektu, rozwija się oporny wodobrzusze, którego nie można już leczyć.

Komplikacje

Sama choroba jest etapem dekompensacji innych powikłań. Konsekwencje obrzęku obejmują tworzenie przepuklin pachwinowych lub pępkowych, wypadanie odbytnicy lub hemoroidów. Ten stan przyczynia się do wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Gdy przepona naciska na płuca, prowadzi to do niewydolności oddechowej. Przystąpienie wtórnej infekcji prowadzi do zapalenia otrzewnej. Inne powikłania wodobrzusza obejmują:

  • masywne krwawienie;
  • encefalopatia wątrobowa;
  • zakrzepica śledziony lub żyły wrotnej;
  • zespół wątrobowo-nerkowy;
  • niedrożność jelit;
  • przepuklina przeponowa;
  • odleżyn;
  • zapalenie otrzewnej (zapalenie otrzewnej);
  • śmierć.

Diagnostyka

Przed postawieniem diagnozy lekarz musi upewnić się, że wzrost brzucha nie jest konsekwencją innych stanów, takich jak ciąża, otyłość, torbiel krezki lub jajnik. Palpacja i uderzenie (palec na palcu) otrzewnej pomoże wyeliminować inne przyczyny. Badanie pacjenta i zebranej historii łączy się z USG, skanowaniem śledziony i wątroby. USG wyklucza płyn w żołądku, procesy nowotworowe w narządach otrzewnowych, stan miąższu, średnicę układu wrotnego, wielkość śledziony i wątroby.

Scyntygrafia wątroby i śledziony jest radiologiczną metodą diagnostyczną stosowaną do oceny wydajności tkanek. Inicjalizacja pozwala określić położenie i rozmiar narządów, zmiany rozproszone i ogniskowe. Wszyscy pacjenci ze stwierdzonym wodobrzuszem są kierowani do paracentezy diagnostycznej z płynem puchlinowym. Podczas badania wysięku opłucnowego zlicza się liczbę komórek, ilość osadu, albuminę, białko oraz barwienie i barwienie metodą Grama. Próbka Rivalta, która daje reakcję chemiczną na białko, pomaga odróżnić wysięk od przesięku.

Dwuwymiarowa doppleroskopia (UZDG) naczyń żylnych i limfatycznych pomaga ocenić przepływ krwi w naczyniach systemu portalowego. W przypadku trudnych do rozróżnienia przypadków wodobrzusza dodatkowo wykonuje się laparoskopię diagnostyczną, w której endoskop wprowadza się do brzucha, aby dokładnie określić ilość płynu, wzrost tkanki łącznej, stan pętli jelitowych. Aby określić ilość wody pomoże i prześwietlić radiografię. Esophagogastroduodenoscopy (EGDS) daje dobrą okazję do zaobserwowania żylaków w żołądku i przełyku.

Leczenie wodobrzusza brzusznego

Niezależnie od przyczyny wodobrzusza, patologia musi być leczona wraz z chorobą podstawową. Istnieją trzy główne metody terapeutyczne:

  1. Leczenie zachowawcze. W początkowej fazie wodobrzusza przepisywana jest terapia lekowa w celu normalizacji funkcjonowania wątroby. Jeśli u pacjenta rozpoznano miąższ zapalny narządu, przepisywane są dodatkowo leki, które łagodzą stany zapalne i inne rodzaje leków, w zależności od objawów i choroby, która spowodowała nagromadzenie płynu.
  2. Objawowy. Jeśli leczenie zachowawcze nie daje rezultatów lub lekarze nie mogą przedłużyć remisji przez długi czas, pacjent otrzymuje nakłucie. Laparocenteza jamy brzusznej z wodobrzuszem jest wykonywana rzadko, ponieważ istnieje ryzyko uszkodzenia ścian jelita pacjenta. Jeśli płyn napełnia brzuch zbyt szybko, instalowany jest cewnik otrzewnowy, aby zapobiec rozwojowi zrostów.
  3. Chirurgiczne Jeśli dwa poprzednie schematy leczenia nie pomogą, pacjentowi przydzielana jest specjalna dieta i transfuzja krwi. Metoda polega na połączeniu kołnierza i żyły głównej dolnej, co powoduje krążenie oboczne. Jeśli pacjent potrzebuje przeszczepu wątroby, zostanie poddany operacji po kursie leków moczopędnych.

Przygotowania

Głównym leczeniem wodobrzusza jest terapia lekowa. Obejmuje długotrwałe stosowanie leków moczopędnych wraz z wprowadzeniem soli potasowych. Dawka i czas trwania leczenia są indywidualne i zależą od szybkości utraty płynu, która jest określana przez codzienną utratę wagi i wizualnie. Prawidłowe dawkowanie to ważny niuans, ponieważ niewłaściwa wizyta może doprowadzić pacjenta do niewydolności serca, zatrucia i śmierci. Często przepisywane leki:

  • Diakarb Układowy inhibitor anhydrazy węglanowej, który ma słabą aktywność moczopędną. W wyniku zastosowania zwiększa się uwalnianie wody. Lek powoduje wydalanie magnezu, fosforanów, wapnia, co może prowadzić do zaburzeń metabolicznych. Dawka jest indywidualna, stosowana ściśle według recepty lekarza. Niechciane efekty obserwuje się z krwi, układu odpornościowego i nerwowego, metabolizmu. Przeciwwskazaniami do zażywania leku jest ostra niewydolność nerek i wątroby, mocznica, hipokaliemia.
  • Furosemid. Pętla moczopędna, powodująca silną, ale krótkotrwałą diurezę. Ma wyraźny efekt natriuretyczny, moczopędny, chloroterapii. Tryb i czas trwania leczenia przepisany przez lekarza, w zależności od dowodów. Wśród działań niepożądanych są: znaczne obniżenie ciśnienia krwi, ból głowy, letarg, senność i zmniejszona siła działania. Nie należy przepisywać furosemidu w przypadku ostrej niewydolności nerek / wątroby, hiperurykemii, ciąży, laktacji, dzieci poniżej 3 lat.
  • Veroshpiron. Wydłużone działanie diuretyku oszczędzającego potas. Tłumi działanie wydalające potas, zapobiega zatrzymywaniu wody i sodu, zmniejsza kwasowość moczu. Działanie moczopędne pojawia się w 2-5 dniu leczenia. Gdy obrzęk w tle marskości wątroby, dzienna dawka wynosi 100 mg. Czas trwania leczenia jest dobierany indywidualnie. Działania niepożądane: letarg, ataksja, zapalenie żołądka, zaparcia, małopłytkowość, zaburzenia miesiączkowania. Przeciwwskazania: choroba Addisona, bezmocz, nietolerancja laktozy, hiperkaliemia, hiponatremia.
  • Panangin. Lek, który wpływa na procesy metaboliczne, które są źródłem jonów magnezu i potasu. Jest on stosowany jako część złożonej terapii wodobrzusza, w celu skompensowania niedoboru magnezu i potasu, które są wydalane podczas przyjmowania leków moczopędnych. Przypisz 1-2 tabletki dziennie na cały cykl leków moczopędnych. Skutki uboczne są możliwe z równowagi wodno-elektrolitowej, układu trawiennego. Nie przepisuj Pananginy w obecności choroby Addisona, hiperkaliemii, hipermagnezemii, ciężkiej miastenii.
  • Asparkam. Źródło jonów magnezu i potasu. Zmniejsza przewodnictwo i pobudliwość mięśnia sercowego, eliminuje nierównowagę elektrolitów. Podczas przyjmowania leków moczopędnych przepisano 1-2 tabletki 3 razy / dobę przez 3-4 tygodnie. Możliwy rozwój wymiotów, biegunki, zaczerwienienia twarzy, depresji oddechowej, drgawek. Nie wyznaczaj Asparkamu z naruszeniem metabolizmu aminokwasów, niewydolności nadnerczy, hiperkaliemii, hipermagnezemii.

Dieta

Gdy puchnięcie brzucha wymaga ograniczonej diety. Dieta zapewnia małe spożycie płynów (750-1000 litrów / dzień), całkowite odrzucenie spożycia soli, włączenie do diety naturalnej żywności o działaniu moczopędnym i wystarczającej ilości białka. Solenie, marynaty, wędzone mięsa, konserwy, solone ryby, kiełbaski są całkowicie wykluczone.

W menu pacjenta z wodobrzuszem powinno być obecne:

  • chudy drób, mięso królicze;
  • rośliny strączkowe, orzechy, mleko sojowe;
  • owoce morza, ryby o niskiej zawartości tłuszczu;
  • brązowy ryż, płatki owsiane;
  • oleje roślinne, nasiona słonecznika;
  • produkty mleczne, twarożek;
  • pietruszka, kminek, majeranek, szałwia;
  • pieprz, cebula, czosnek, musztarda;
  • liść laurowy, sok z cytryny, goździki.

Metody chirurgiczne

Gdy postępuje puchlina brzuszna, a leczenie nie pomaga, w szczególnie zaawansowanych przypadkach zaleca się leczenie chirurgiczne. Niestety, nie zawsze, nawet za pomocą operacji, pacjent może uratować życie, ale obecnie nie ma innych metod. Najczęstsze leczenie chirurgiczne:

  1. Laparocenteza. Usunięcie wysięku poprzez nakłucie jamy brzusznej pod kontrolą ultradźwięków. Po zabiegu ustala się drenaż. W jednej procedurze nie usuwa się więcej niż 10 litrów wody. Równolegle pacjentowi podaje się kroplówkę solankę i albuminę. Powikłania są bardzo rzadkie. Czasami procesy zakaźne występują w miejscu nakłucia. Zabieg nie jest wykonywany w przypadku zaburzeń krwawienia, ciężkiego wzdęcia brzucha, urazów jelit, przepukliny wiatrowej i ciąży.
  2. Wewnątrzwątrobowe przetaczanie przezskórne. Podczas operacji żyły wątrobowe i wrotne są sztucznie komunikowane. Pacjent może mieć powikłania w postaci krwawienia wewnątrzbrzusznego, posocznicy, przetoki tętniczo-żylnej, zawału wątroby. Nie przepisuj operacji, jeśli u pacjenta występują guzy lub torbiele wewnątrzwątrobowe, zamknięcie naczyń, niedrożność dróg żółciowych, patologia sercowo-płucna.
  3. Przeszczep wątroby. Jeśli wodobrzusze rozwija się w obecności marskości wątroby, może być przepisany przeszczep narządu. Niewielu pacjentów ma szansę na taką operację, ponieważ trudno jest znaleźć dawcę. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do transplantacji są przewlekłe choroby zakaźne, poważne zaburzenia innych narządów i rak. Do najpoważniejszych powikłań należy odrzucenie przeszczepu.

Prognoza

Przestrzeganie głównej choroby wodobrzusza znacznie pogarsza jej przebieg i pogarsza rokowanie ożywienia. Szczególnie niekorzystna jest patologia u starszych pacjentów (po 60. roku życia), u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, niedociśnienie, cukrzyca, rak wątrobowokomórkowy, niewydolność wątroby lub marskość wątroby. Dwuletnie przeżycie takich pacjentów wynosi nie więcej niż 50%.

Wodobrzusze

Wodobrzusze są częstym towarzyszem chorób onkologicznych - łagodne i umiarkowane nasilenie wodobrzusza jest wykrywane u prawie połowy pacjentów z rakiem we wczesnych stadiach choroby, a ciężkie wodobrzusze są nieodłączne u 10-15% pacjentów w końcowych etapach procesu onkologicznego. Szpital Ynasupov dysponuje potężną bazą diagnostyczną, nowoczesnym sprzętem high-tech, który umożliwia wykrywanie wodobrzusza u pacjentów z rakiem we wczesnych stadiach. Główną wartością szpitala Yusupov są onkolodzy, chemioterapeuci, radiolodzy pracujący wyłącznie w dziedzinie medycyny opartej na dowodach oraz stosujący standardy i protokoły medyczne o światowym znaczeniu.

Przyczyny wodobrzusza

Wodobrzusze jako straszne powikłanie występują w raku żołądka i jelita grubego, raku jelita grubego, nowotworach złośliwych trzustki, nowotworach jajników, gruczołów sutkowych i macicy.

Codzienne wydzielanie płynu otrzewnowego występuje w zdrowym ciele. Jego wytwarzanie i wchłanianie odbywa się w zrównoważony sposób: ilość produkowanego płynu jest proporcjonalna do ilości wchłanianej przez narządy i tkanki ciała. W przypadku nowotworów złośliwych równowaga ta jest zaburzona, co prowadzi do gromadzenia się płynów w jamie brzusznej: występuje puchnięcie brzucha. Identyfikacja przyczyny i leczenie procesu patologicznego są głównymi kierunkami w walce z nieprzyjemną komplikacją.

Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej prawie we wszystkich przypadkach prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego i przemieszczenia przepony do jamy klatki piersiowej. Z tego powodu ruchy oddechowe (wdychanie, wydech) są ograniczone, czasami aż do rozwoju niewydolności oddechowej, występuje zaburzenie rytmu serca, wzrasta odporność na przepływ krwi w narządach jamy brzusznej. W tym przypadku wszystkie funkcje narządów nie zmieniają się na lepsze. Znacznie hamował również odpływ limfy z kończyn dolnych i narządów jamy brzusznej, co prowadzi do obrzęku. Czasami występuje wsteczny przepływ limfy ze złośliwej zmiany do innych narządów, co powoduje szybkie rozprzestrzenianie się przerzutów w wodobrzuszu.

Przed rozpoczęciem działań terapeutycznych w celu usunięcia wolnego płynu z brzucha należy zrozumieć: dlaczego zbiera się płyn brzuszny? Istnieje kilka przyczyn rozwoju wodobrzusza:

  • zwiększone ciśnienie wewnątrz żyły wrotnej (nadciśnienie wrotne). Stan ten powstaje, gdy pojawia się przeszkoda, gdy krew przemieszcza się z puli żyły wrotnej - niżej, wewnątrz lub powyżej wątroby. Ciśnienie w systemie portalowym wynosi 7 mm Hg. filar. Wraz ze wzrostem o ponad 12-20 mm rozwija się zastój w naczyniach żylnych i rozszerzają się. Osocze w żołądku, jelitach, śledzionie przez ściany narządów zaczyna się pocić i gromadzić w jamie brzusznej;
  • toksyczne zapalenie wątroby;
  • niewydolność serca o charakterze przewlekłym. Z powodu zmiany ciśnienia krew zastyga w dużym okręgu. Zespół obrzękowy i wodobrzusze tworzą się jako jeden z jego przejawów. U osoby z chorobą serca wodobrzusze jest częstym powikłaniem;
  • dystrofia pokarmowa;
  • obecność patologicznych skurczów w aorcie piersiowej;
  • przerzuty nowotworów złośliwych (rak otrzewnowy);
  • wodobrzusze-zapalenie otrzewnej;
  • choroby trzustki.

Powyższe powody mogą być łączone ze sobą, co komplikuje diagnozę i pogarsza ogólny stan pacjenta.

Rak otrzewnowy i wodobrzusze

W przypadku raka narządów jamy brzusznej komórki złośliwe są aktywnie tworzone na ciemieniowej i trzewnej osłonce otrzewnej. Blokują one funkcję resorpcyjną: naczynia limfatyczne nie radzą sobie dobrze z zamierzonym obciążeniem, przepływ limfy jest zaburzony, wolny płyn stopniowo zaczyna gromadzić się w jamie brzusznej. To jest rozwój wodobrzusza.

W większości przypadków rak otrzewnej i wodobrzusze brzuszne (których objawy nie mogą być zauważone przez pacjenta) wynikają z raka żołądka, jelit, nowotworów układu rozrodczego. Często komórki nowotworowe uderzają w otrzewną po zabiegu chirurgicznym (usunięcie ogniska patologicznego), kiełkowanie nowotworu złośliwego w ścianach jamy brzusznej, przerzuty. Niemożliwe jest rozpoznanie objawów puchliny brzusznej w przypadku raka, ponieważ wodobrzusze jest konsekwencją, a nie przyczyną. Jeśli pacjent idzie do lekarza z tępym bólem brzucha, wzrostem brzucha, znaczną utratą wagi i zaburzeniami trawienia (nudności, wymioty, odbijanie), może to wskazywać na wodobrzusze.

Ostateczna diagnoza zostanie potwierdzona przez onkologów ze szpitala Yusupov, którzy mają duże doświadczenie w onkologii. Lekarze Yusupovskogo opracowują indywidualny program leczenia i rehabilitacji chorych na raka z wodobrzuszem.

Wodobrzusze-zapalenie otrzewnej

Zgodnie z etiologią wodobrzusza zapalenie otrzewnej dzieli się na dwa typy: pierwotny i wtórny. Rozpoznanie pierwotnego wodobrzusza-zapalenia otrzewnej jest wykonywane, gdy puchlina brzucha postępuje na tle długotrwałego zapalenia otrzewnej przy braku zidentyfikowanego źródła zakażenia.

Wtórna postać wodobrzusza jest niebezpiecznym powikłaniem zapalenia wyrostka robaczkowego, zapalenia trzustki, ropni o różnej lokalizacji, perforacji narządów wewnętrznych (żołądek, jelita, macica).

Klasyfikacja wodobrzusza przez dotkliwość objawów

Przez nasilenie puchnięcia brzucha dzieli się na:

  • początkowa postać wodobrzusza brzusznego z małą objętością płynu (do 1,5 litra);
  • łagodne wodobrzusze: objawiające się obrzękiem kończyn dolnych, wzrostem rozmiarów brzucha. Pacjent obawia się uporczywej duszności, zgagi, ciężkości w żołądku. Ogólny stan pogarsza wygląd zaparcia;
  • ciężka puchlina (ilość płynu 5-20 litrów) - stan związany z ryzykiem dla życia. Skóra na brzuchu staje się gładka, rozciągnięta. Pacjent rozwija niewydolność oddechową, występują zakłócenia w pracy serca. Płyn na tym etapie może zostać zainfekowany i spowodować zapalenie otrzewnej.

Objawy wodobrzusza

Głównym objawem puchliny brzucha jest nieprawidłowe wzdęcie, znaczny wzrost jego wielkości. Tempo wzrostu objawów zależy od przyczyny tego powikłania. Proces może się szybko rozwijać i może potrwać kilka miesięcy.

Objawy kliniczne puchliny brzusznej:

  • uczucie pełności w jamie brzusznej;
  • ból brzucha i miednicy;
  • zwiększone tworzenie gazu (wzdęcia);
  • odbijanie;
  • zgaga;
  • niestrawność;
  • wzrost wielkości brzucha;
  • wypukłość pępka.

Środki diagnostyczne i leczenie

Wzrost objętości brzucha wywołuje nie tylko wodobrzusze, dlatego ważne jest, aby pacjent zidentyfikował przyczynę i ustalił dokładną diagnozę. Aby potwierdzić diagnozę, pomaga wzrokowa kontrola pacjenta przez specjalistę, badania laboratoryjne, instrumentalne metody diagnozy.

Podczas oględzin lekarz uważnie słucha skarg pacjenta, przyjmuje historię i przeprowadza badanie fizykalne. Fakt, że pacjent ma opuchliznę jest sygnalizowany przez głuchy dźwięk podczas uderzania w brzuch.

Diagnoza może być postawiona tylko na podstawie badania lekarskiego, jednak metody instrumentalne pozwalają potwierdzić diagnozę i zidentyfikować przyczynę wodobrzusza. Jedną z najbardziej niezawodnych metod diagnostycznych jest ultradźwięki. Podczas zabiegu nie tylko płyn jest wyraźnie widoczny, ale także obliczana jest jego objętość, która w niektórych przypadkach może osiągnąć dwadzieścia litrów.

Obowiązkową techniką diagnostyczną puchliny brzusznej jest laparocenteza. Po nakłuciu przedniej ściany jamy brzusznej płyn jest wypompowywany z jamy brzusznej do dalszych badań. Wymagane jest nakłucie jamy brzusznej wodobrzuszem. Jak każda interwencja chirurgiczna, laparocenteza jest przeprowadzana w kilku etapach:

  • przygotowanie pacjenta: ważne jest, aby oczyścić jelita i całkowicie opróżnić pęcherz;
  • Ewakuacja płynu jest przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym przy użyciu specjalnego instrumentu medycznego ze spiczastym końcem - trokarem - wraz z rurką PCV. Z pomocą tubusu następuje paracenteza z wodobrzuszem. Po prawidłowym wprowadzeniu trokaru ciecz zacznie płynąć w małym strumieniu. Następnie gumową rurkę można przesunąć o 2-3 cm do środka. Pierwsza część przepuszczania płynu wewnątrzbrzusznego do analizy (cytologia). Następnie wykonaj ekstrakcję pozostałej ilości. Ewakuacja następuje bardzo powoli (1 litr przez pięć minut), pod kontrolą stanu pacjenta. Gdy spożycie płynu dobiegnie końca, na ranę nakładany jest ciasny sterylny opatrunek. Następnie pacjent jest umieszczany po prawej stronie i zaleca się, aby położył się na chwilę. Usunięcie płynu w wodobrzuszu, któremu towarzyszy paracenteza, znacznie ułatwia stan pacjenta.

Paracenteza w wodobrzuszu w rzadkich przypadkach powoduje rozedmę płuc, krwotok do jamy brzusznej, zaburzenia narządów wewnętrznych. Czasami operacja jest przeprowadzana pod kontrolą USG. Patologiczny płyn w jamie brzusznej po operacji może wygasnąć na długi czas. Nie powinno to alarmować - więc organizm pozbywa się nadmiaru płynu w jamie brzusznej.

Leczenie lekami (tabletki puchliny brzusznej) nie daje dobrych wyników i jest nieskuteczne. Zastosowanie antagonistów aldosteronu i diuretyków ma charakter pomocniczy i ma na celu normalizację metabolizmu wody i soli oraz zapobieganie nadmiernemu wydzielaniu płynu otrzewnowego.

W późniejszych stadiach raka pacjentom z zaawansowanym wodobrzuszem oferowane są operacje paliatywne: omentohepatofrenopeksiya, deperytonizacja jamy brzusznej, przetoka otrzewnowa.

Onkolodzy ze szpitala Yusupov specjalizują się w pracy z pacjentami onkologicznymi, którzy mają wodobrzusze. Cechy leczenia w szpitalu w Jusupowie:

  • kompleksowe leczenie wodobrzusza;
  • opracowanie specjalnej diety, która obejmuje ograniczenie wody i soli;
  • tradycyjne leczenie chemioterapeutyczne, jeśli to konieczne;
  • chemioterapia wewnątrzjamowa (po usunięciu płynu chemioterapia jest wstrzykiwana do jamy brzusznej).

Laparocenteza ma przeciwwskazania:

  • zrosty narządów wewnętrznych;
  • wyraźne wzdęcia;
  • perforacja ścian jelita;
  • infekcje ropne.

Odżywianie pacjenta po usunięciu płynu z jamy brzusznej powinno być zrównoważone i wysokokaloryczne. Zapewni to zaspokojenie potrzeb organizmu wszystkimi ważnymi witaminami i minerałami. Spożycie soli jest ściśle kontrolowane. Ograniczenie płynów wynosi jeden litr dziennie (wyłączając pierwsze kursy). Bardzo ważne jest, aby codzienna dieta była wzbogacona w pokarmy białkowe. Należy zmniejszyć spożycie tłuszczu, zwłaszcza u pacjentów, u których zapalenie trzustki stało się przyczyną wodobrzusza.

Prognoza i oczekiwana długość życia dla wodobrzusza

Oczekiwana długość życia z puchliną brzucha zależy od:

  • funkcjonalne zdrowie wątroby;
  • praca nerek;
  • aktywność sercowo-naczyniowa;
  • skuteczność leczenia wodobrzusza.

W 70% przypadków wodobrzusze rozwija się z powodu marskości wątroby. Rokowanie zależy od postaci choroby podstawowej. W przypadku wyrównania marskości, a następnie w odpowiednim czasie leczenia wodobrzusza, pacjent może liczyć na korzystne rokowanie. Gdy zdekompensowana marskość wątroby staje się nieodwracalna. W takich przypadkach uciekł się do przeszczepu wątroby.

Przewiduje się minimalną oczekiwaną długość życia dla wodobrzusza, gdy jest to konsekwencja niewydolności nerek. Bez hemodializy osoba umiera w ciągu kilku tygodni.

Wodobrzusze stwarzają wysokie ryzyko dla życia na tle niewydolności serca. Podczas diagnozowania trzeciego i czwartego stopnia śmierć CH następuje w ciągu dwóch lat. Tylko 10% pacjentów może oczekiwać korzystnego wyniku, pod warunkiem terminowej diagnozy, odpowiedniego leczenia za pomocą skutecznych metod leczenia opuchlizny brzusznej.

Onkolodzy szpitala Yusupov wykorzystują w swojej pracy najnowszy sprzęt, który pozwala im zdiagnozować wodobrzusze na czas, odprowadzić płyn z brzucha i zminimalizować ryzyko powikłań. Głównym celem onkologów w szpitalu Yusupov jest zwiększenie średniej długości życia poprzez zapobieganie skutkom wodobrzusza.

Pozytywna prognoza, jak również wystarczająca długość życia w dużej mierze zależy od kwalifikacji lekarza. Onkolodzy w szpitalu Yusupov prowadzącym terapię, która eliminuje pierwotną przyczynę obrzęku jamy brzusznej, przywraca funkcje narządów wewnętrznych. Więcej informacji można uzyskać dzwoniąc pod numer + 7 (499) 750 00 04.

Wodobrzusze - przyczyny, objawy i leczenie

Jak prawidłowo leczyć wodobrzusze z rakiem?
Jakie są obecne metody laparocentezy?
Czy leki i dieta pomogą?
Odpowiedzi na te i inne pytania udziela lekarz naczelny, dr. Andriej Lwowicz Pylew.

Lekarze kliniki europejskiej specjalizują się w pracy z pacjentami z wodobrzuszem. Cechy leczenia wodobrzusza u nas:

  • Prowadzimy kompleksowe leczenie. Podczas laparocentezy (przebicie ściany brzucha w celu usunięcia płynu z brzucha) instalujemy tymczasowe lub stałe cewniki otrzewnowe. Pozwala to nie ograniczać pacjenta w ruchu.
  • Jeśli jest to wskazane, pacjentowi przepisuje się specjalną dietę z ograniczonym obciążeniem solą wodną.
  • Jeśli na tle nowotworu występuje wodobrzusze, można wykonać chemioterapię. Dzięki temu osiągamy poprawę stanu pacjentów z wodobrzuszem z postępującym rakiem jajników i jelita grubego.
  • Skuteczna chemioterapia wewnątrzjamowa. Po usunięciu płynu do jamy brzusznej wstrzykuje się środek chemioterapeutyczny. W około połowie przypadków powtarzane opróżnianie płynu nie jest wymagane przez co najmniej 2 miesiące.

Kiedy pacjent z rakiem i wodobrzuszem przechodzi na złożoną terapię, laparocenteza jest wymagana 2-3 razy rzadziej niż zwykle.

Objawy wodobrzusza

Jeśli w jamie brzusznej znajduje się niewielka ilość płynu, nie objawia się to. Ponadto jest to normalne: dziennie organizm ludzki wytwarza i pochłania około 1,5 litra płynu w jamie brzusznej. W początkowej fazie wodobrzusza nie ma specjalnych dolegliwości u pacjentów, a stan patologiczny można wykryć tylko podczas badania ultrasonograficznego.

Gdy postępuje puchlina brzuszna, osoba odczuwa ciężkość brzucha, aw dolnej - tępy ból. Następnie występują trudności w oddychaniu, niestrawność (nudności, odbijanie, nieprawidłowy stolec) i zaburzenia oddawania moczu. W najcięższych postaciach wodobrzusza stan zdrowia znacznie się pogarsza, pojawiają się nieprzyjemne odczucia w żołądku, pojawia się duszność, pojawia się wczesne nasycenie i powstaje przepuklina pępowinowa.

W jamie brzusznej może gromadzić 5-10 litrów płynu, a czasem 20 litrów. Z tego powodu narządy wewnętrzne są silnie skompresowane, wzrasta ciśnienie wewnątrzbrzuszne i przepona jest wepchnięta do jamy klatki piersiowej. Pociąga to za sobą poważne trudności w oddychaniu. Ze względu na to, że odporność na przepływ krwi wzrasta w narządach jamy brzusznej, występuje niewydolność serca. Konsekwencja długotrwałego wodobrzusza staje się naruszeniem drenażu układu limfatycznego. Z tego powodu dochodzi do naruszenia drenażu limfatycznego w kończynach dolnych, aw rezultacie do ich obrzęku. Może również wystąpić odwrócenie limfy na narządy wewnętrzne. W rezultacie komórki nowotworowe dostają się do zdrowych narządów z zaatakowanych węzłów chłonnych. Może to spowodować rozwój przerzutów w wątrobie, żołądku, trzustce i innych narządach.

Gdy w jamie brzusznej jest więcej niż jeden litr płynu, wodobrzusze można zobaczyć podczas rutynowego badania: brzuch jest powiększony lub zdeformowany, wygląda wyprostowany w pozycji pionowej, brzuch jest spłaszczony w pozycji leżącej, części boczne wyglądają na spuchnięte (tak zwany „brzuch żaby”). Ciency pacjenci często wystają z pępka. Osoba może również doświadczyć opłucnej - obecności płynu w jamie opłucnej. Zazwyczaj ten stan rozwija się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca z długotrwałym wodobrzuszem.

Małe lub umiarkowane puchliny brzuszne rozwijają się u 15–50 procent pacjentów we wczesnych stadiach raka. W późniejszych stadiach ciężkie wodobrzusze występują u 7–15 procent pacjentów.

U pacjentów z zaawansowanym rakiem w późnym stadium wodobrzusze najczęściej występuje w płucach lub wysiękowym zapaleniu opłucnej.

Co powoduje gromadzenie się płynu?

Gdy wodobrzusze w jamie brzusznej występuje patologiczne nagromadzenie płynu. Faktem jest, że w niektórych chorobach zaburzona jest regulacja metabolizmu wody i soli oraz prawidłowy obieg płynu w jamie brzusznej. Powodem może być:

  • Choroby onkologiczne: wtórna rakowatość otrzewnej, chłoniak i białaczka, przerzuty w szczelinie wrotnej, międzybłoniak pierwotny.
  • Choroby wątroby i jej naczyń: rak wątroby, nadciśnienie wrotne, marskość wątroby, choroba żylno-okluzyjna, choroba Budd-Chiari.
  • Zapalenie otrzewnej (zapalenie otrzewnej) różnego pochodzenia: trzustkowe, grzybowe, pasożytnicze, gruźlicze.
  • Zastoinowa niewydolność serca, zwężające zapalenie osierdzia.
  • Inne choroby: guzy i torbiele jajników (zespół Meigsa), torbiel trzustki, choroba Whipple'a, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, obrzęk śluzowy.

Europejska klinika zapewnia leczenie wodobrzusza różnego pochodzenia. Ale ponieważ nasza główna praca związana jest z leczeniem nowotworów złośliwych, znaczna część naszych pacjentów to pacjenci z nowotworami.

Jak leczyć wodobrzusze?

U chorych na raka występuje kilka głównych metod leczenia wodobrzusza:

  • leczenie zachowawcze (antagoniści aldosteronu, leki moczopędne) - mające na celu normalizację metabolizmu wody i soli oraz zmniejszenie powstawania płynu w jamie brzusznej;
  • laparocenteza - przebicie ściany brzucha pod kontrolą USG; służy nie tylko do usuwania płynu, ale także do instalacji drenażu, który służy do ciągłego usuwania płynu;
  • operacje paliatywne - przetoka otrzewnowa, omentohepatofrenopeksiya, deperytonizacja ścian jamy brzusznej i inne.

W europejskiej klinice leczenia wodobrzusza z marskością wątroby wykonywane są również różne interwencje: w szczególności przezskórne wewnątrzwątrobowe przetokowe stentowanie (TIPS), podwiązanie / embolizacja tętnicy śledzionowej i jej gałęzi oraz splenektomia (usunięcie śledziony).

Tradycyjne metody leczenia wodobrzusza, które powstały na tle raka, nie mają udowodnionej skuteczności i bezpieczeństwa, więc klinika europejska nie ma zastosowania.

Jeśli przyszedłeś do naszej kliniki na temat wodobrzusza na tle raka, zalecamy uzyskanie „drugiej opinii” dotyczącej leczenia choroby podstawowej od naszych klinicznych onkologów i chemioterapeutów.

Przypadek kliniczny

59-letnia kobieta z rozpoznaniem raka (gruczolakoraka) w stadium IV jajników, wodobrzusze, zespół bólu przewlekłego 2b w SHO zastosowana w europejskiej klinice w celu uzyskania pomocy. Pacjent zwrócił uwagę na wzrost brzucha w objętości do 120 cm obwodu, trudności w oddychaniu, utratę wagi. Odmówiono szczególnego traktowania w miejscu zamieszkania. Według pacjenta „została wysłana do domu, aby umrzeć”. Czytaj więcej...

59-letnia kobieta z rozpoznaniem raka (gruczolakoraka) w stadium IV jajników, wodobrzusze, zespół bólu przewlekłego 2b w SHO zastosowana w europejskiej klinice w celu uzyskania pomocy.

Pacjent zwrócił uwagę na wzrost brzucha w objętości do 120 cm obwodu, trudności w oddychaniu, utratę wagi. Odmówiono szczególnego traktowania w miejscu zamieszkania. Według pacjenta „została wysłana do domu, aby umrzeć”. Pacjent Sh. Został pilnie hospitalizowany w specjalistycznym oddziale kliniki europejskiej, po aktywnej terapii objawowej mającej na celu normalizację morfologii krwi i przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej, założono port otrzewnowy. Pod kontrolą poziomu białka w osoczu przeprowadzono rozdzielanie wodobrzusza. Zastosowanie portów otrzewnowych pozwala na usunięcie frakcji płynu puchlinowego, co ostatecznie eliminuje występowanie poważnych powikłań w postaci zespołu krwotocznego związanego z hemodilucją i koagulopatią w wyniku masowego napływu płynu puchlinowego do złoża żylnego.

Po ustabilizowaniu stanu ogólnego, na tle wsparcia żywieniowego, terapii przeciwwymiotnej i przeciwwydzielniczej, pacjent Sh. Otrzymał specyficzny zabieg chemioterapeutyczny z dobrym skutkiem. Po ustąpieniu wodobrzusza, w obecności portu otrzewnowego, możliwa jest dootrzewnowa chemioterapia.

Sześć miesięcy po opisanej hospitalizacji pacjent powrócił do normalnego trybu życia, kontynuuje leczenie systemowe w trybie ambulatoryjnym pod nadzorem zespołu specjalistów z kliniki europejskiej. Odpowiedź na leczenie uważa się za pozytywną, przy braku wodobrzusza i całkowitym zmniejszeniu wielkości zmian o ponad 70%. Leczenie skojarzone w formie terapii ogólnoustrojowej i lokalnej (wewnątrzbrzusznej) z wszczepieniem systemu portowego jest optymalnym schematem postępowania w przypadku tej grupy pacjentów. W praktyce lekarzy kliniki europejskiej takie przypadki występują regularnie. Ukryj

Co powoduje, że wodobrzusze rozwijają się w raku?

Najczęściej następujące nowotwory powodują gromadzenie się płynu:

  • rak jajnika (u 25–30% pacjentów),
  • rak piersi,
  • rak macicy
  • rak żołądka,
  • rak jelita grubego.

Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej w raku występuje, ponieważ wpływa na otrzewną (błonę wyścielającą ściany jamy brzusznej od wewnątrz i pokrywającą znajdujące się w niej narządy). Na ulotkach ciemieniowych i trzewnych komórki nowotworowe osiadają, co powoduje upośledzenie drenażu limfatycznego. Powoduje to pogorszenie przyjmowania płynów. Przyczyną są zwykle guzy przewodu pokarmowego i wodobrzusze w raku jajnika.

Gdy w wątrobie tworzą się guzy lub przerzuty, przyczyna wodobrzusza jest inna: układ żylny wątroby kurczy się, a naturalny odpływ żylny z jelit jest zaburzony. Takie wodobrzusze rozwijają się szybko i zazwyczaj płyną dłużej i trudniej. Piętnaście procent przypadków gromadzenia się płynu w jamie brzusznej podczas raka przypada na tę szczególną formę.

Chłoniak brzuszny powoduje wodobrzusze poprzez zablokowanie i wysięk (przeciek) chłonki z wewnątrzbrzusznych przewodów limfatycznych.

Cechy leczenia wodobrzusza u pacjentów z rakiem

W instytucjach medycznych, które nie specjalizują się w leczeniu raka, podejście do pacjentów z wodobrzuszem może być nieskuteczne ze względu na charakter tego schorzenia. Na przykład, głównym leczeniem może być stosowanie leków moczopędnych, antagonistów aldosteronu, zmiana diety w celu ograniczenia obciążenia wody i soli. Skuteczność tego podejścia w zmniejszaniu nadciśnienia wrotnego jest względna, u pacjentów z rakiem wodobrzusze jest spowodowane rakiem otrzewnej. Dlatego leczenie zachowawcze nie może być główną metodą leczenia tych pacjentów.

Zazwyczaj płyn jest usuwany z jamy brzusznej za pomocą laparocentezy (paracentezy brzusznej). Jest to zabieg chirurgiczny wykonywany przez chirurga i anestezjologa-resuscytatora.

Leczenie zachowawcze

Leczenie zachowawcze stosuje się w leczeniu niewielkiego wodobrzusza i umiarkowanego nasilenia. Innymi słowy, jeśli nie występują męczące i wyniszczające objawy: ból, częste oddychanie (tachypnea), itp. Do 65% pacjentów ma poprawę stanu dzięki terapii diuretycznej - może to zająć do 1 litra płynu dziennie. „Złoty standard” uważany jest za spironolakton, przepisywany jest w dawce od 100 do 200 mg 1-2 razy dziennie. Zastosowano również jego połączenie z furosemidem w dawce 40-240 mg na dobę. Jak długo iw jakiej objętości taka terapia zostanie przeprowadzona, zależy od szybkości utraty płynu, zależy to od zmiany masy ciała.

W późniejszych stadiach raka zmniejszenie spożycia soli i wody może obniżyć jakość życia. Dlatego w klinice europejskiej taka dieta korekcyjna jest rzadko wybierana.

Leczenie chirurgiczne wodobrzusza

Wodobrzusze na raka należy leczyć chirurgicznie, gdy:

  • Ogniotrwały, czyli nie podlegający leczeniu zachowawczemu.
  • Duże puchliny brzuszne, to znaczy, jeśli konieczne jest pobranie do 6-10 l płynu na raz (ta trudna procedura jest przeprowadzana zgodnie ze ścisłymi wskazówkami medycznymi).
  • Gigantyczne wodobrzusze. W takim przypadku konieczna jest kombinacja operacji, która polega na usunięciu dużej objętości płynu (do 5–7 l) pierwszego dnia i usunięciu pozostałej objętości z szybkością nie większą niż 1 l dziennie przez 7–10 dni.

W wersji klasycznej laparocenteza jest wykonywana na pustym pęcherzu, pacjent siada, poważnie chora osoba jest kładziona na boku.

Bez przestrzegania zasad aseptyki i antyseptyki laparocenteza jest niebezpieczna. Dlatego uwalnianie płynu odbywa się tylko w wyspecjalizowanej placówce medycznej z licencją na wykonywanie zabiegów chirurgicznych i posiadanie szpitala. Jeśli pacjent jest w ciężkim stanie, trudno jest się poruszyć, dzwonią do niego karetka.

Najpierw wykonuje się znieczulenie miejscowe, a następnie, pod kontrolą USG, wykonuje się nakłucie trokarem (narzędziem w postaci cienkiej rurki z ostrym końcem) w linii środkowej brzucha lub wzdłuż linii łączącej pępek z grzebieniem biodrowym. Zazwyczaj jednorazowo odprowadzanych jest nie więcej niż 5–6 litrów płynu. Aby ciśnienie krwi nie spadło gwałtownie i nie nastąpiło załamanie naczyń krwionośnych, płyn jest uwalniany powoli.

Zgodnie z klasyczną metodą, pacjent musi leżeć przez kilka godzin po stronie wolnej od nakłucia. Jeśli w tym czasie zostanie uwolniona niewielka ilość płynu, wówczas, jeśli jest to pożądane, stosuje się zbiornik, który czyści w dzień lub dwa.

Jeśli chcesz usunąć dużą ilość płynu, następuje utrata białka i soli, co powoduje niedobór białka. Aby zapobiec takim powikłaniom, podaje się ludzką albuminę. Gdy ponowne nakłucie może być kolejną komplikacją - fuzja sieci (część otrzewnej) lub jelita z przednią ścianą brzucha. Z tego powodu praca jelita ulega znacznemu pogorszeniu, a kolejne nakłucia mogą powodować poważne powikłania.

Dzięki nowoczesnemu podejściu do laparocentezy, odstawienie płynu następuje głównie przez stały cewnik otrzewnowy. Jednocześnie niedobór krążącej objętości krwi zostaje zastąpiony przez ekspander plazmy (z angielskiego. Ekspander osocza - zwiększenie objętości osocza). Zazwyczaj stosuje się do tego 10–20% roztwory albuminy, w niektórych przypadkach zamiast albuminy można stosować aminosteril, poliglucynę, reopolyglucynę (dekstran-40), hemicell i nowe leki na bazie skrobi (refortan, stabilizol, XAES steril). Ta alternatywa pomaga jedynie zrekompensować brak płynu we krwi, ale leki te nie wpływają na niedobór białka.

Niektórzy pacjenci z wodobrzuszem otrzymują omentohepatofrenopeksję. Jest to operacja laparoskopowa, w której epiploon jest przyszywany do powierzchni wątroby i przepony. Ze względu na kontakt między siecią a wątrobą powstają warunki do wchłaniania płynu puchlinowego przez pobliskie tkanki. Jeśli pacjent ma raka otrzewnej, operacja jest ograniczona. U tych pacjentów omentohepatofrenopeksiya zwykle staje się częścią leczenia paliatywnego.

Wodobrzusze Metody diagnostyczne i terapeutyczne, profilaktyka i rokowanie

Diagnoza wodobrzusza

Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej jest oznaką wyraźnej dysfunkcji różnych narządów i układów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Dlatego, gdy pojawiają się pierwsze oznaki wodobrzusza, konieczne jest jak najszybsze skonsultowanie się z lekarzem, ponieważ dopiero po pełnym i dokładnym zbadaniu i określeniu przyczyny wodobrzusza można przepisać odpowiednie, skuteczne leczenie, aby spowolnić postęp choroby i przedłużyć życie pacjenta.

Aby potwierdzić diagnozę i ustalić przyczynę wodobrzusza, możesz użyć:

  • perkusja brzuszna;
  • omacywanie brzucha;
  • testy laboratoryjne;
  • ultradźwięki (ultradźwięki);
  • rezonans magnetyczny (MRI);
  • laparocenteza diagnostyczna (punkcja).

Perkusja brzucha z wodobrzuszem

Obmacywanie brzucha za pomocą wodobrzusza

Badanie dotykowe (palpacja) brzucha może dostarczyć ważnych informacji o stanie narządów wewnętrznych i pomóc lekarzowi podejrzewać tę lub inną patologię. Określenie obecności niewielkiej ilości płynu (mniej niż 1 litr) przez badanie dotykowe jest dość trudne. Jednak na tym etapie rozwoju choroby można zidentyfikować szereg innych objawów wskazujących na uszkodzenie niektórych narządów.

Z palpacją można wykryć:

  • Powiększona wątroba. Może być oznaką marskości lub raka wątroby. Wątroba jest gęsta, jej powierzchnia jest nierówna, nierówna.
  • Powiększona śledziona. U zdrowych ludzi śledziona nie jest wyczuwalna. Jego wzrost może być oznaką postępującego nadciśnienia wrotnego (w przypadku marskości lub raka), przerzutów nowotworu lub niedokrwistości hemolitycznej (w której komórki krwi są niszczone w śledzionie).
  • Objawy zapalenia otrzewnej (zapalenie otrzewnej). Głównym objawem wskazującym na obecność procesu zapalnego w jamie brzusznej jest objaw Shchetkina-Blumberga. Aby go zidentyfikować, pacjent leży na plecach i zgina kolana, a lekarz powoli naciska palcami na przednią ścianę brzucha, po czym nagle usuwa rękę. Najsilniejsze ostre bóle pojawiające się w tym samym czasie świadczą na korzyść zapalenia otrzewnej.
W ciężkim wodobrzuszu przednia ściana brzucha będzie napięta, twarda, bolesna, więc niemożliwe będzie zidentyfikowanie powyższych objawów.

Objawy wahań w wodobrzuszu

Wahania objawów (wahania) są ważnym objawem obecności płynu w jamie brzusznej. Aby go zidentyfikować, pacjent leży na plecach, lekarz naciska lewą rękę na ścianę brzucha pacjenta po jednej stronie, a prawą ręką lekko bije wzdłuż przeciwległej ściany brzucha. Jeśli w jamie brzusznej jest dostateczna ilość wolnego płynu, po dotknięciu powstają charakterystyczne falowe wstrząsy, które będą odczuwane po przeciwnej stronie.

Wahania objawów można wykryć, jeśli w jamie brzusznej znajduje się więcej niż 1 litr płynu. Jednocześnie, w ciężkim wodobrzuszu, może to być niedoinformowane, ponieważ nadmiernie wysokie ciśnienie w jamie brzusznej nie pozwoli na odpowiednie badania i ocenę jej wyników.

Testy wodobrzusza

Badania laboratoryjne są wyznaczane po dokładnym badaniu klinicznym pacjenta, gdy lekarz podejrzewa patologię narządu. Celem badań laboratoryjnych jest potwierdzenie diagnozy, a także wykluczenie innych możliwych chorób i stanów patologicznych.

W przypadku wodobrzusza lekarz może przepisać:

  • całkowita liczba krwinek;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • badanie bakteriologiczne;
  • biopsja wątroby.
Całkowita liczba krwinek (KLA)
Wyznaczony do oceny ogólnego stanu pacjenta i identyfikacji różnych nieprawidłowości występujących w niektórych chorobach. Na przykład u pacjentów z marskością wątroby i splenomegalią (powiększenie śledziony) może wystąpić zmniejszenie stężenia czerwonych krwinek (czerwonych krwinek), hemoglobiny (pigmentu oddechowego, który transportuje tlen w organizmie), leukocytów (komórek układu odpornościowego) i płytek krwi (dostarczanie płytek krwi zatrzymać krwawienie). Tłumaczy to fakt, że komórki krwi są zatrzymywane i niszczone w powiększonej śledzionie.

W chorobach zakaźnych i zapalnych narządów jamy brzusznej (w szczególności w zapaleniu otrzewnej i zapaleniu trzustki) można zaobserwować znaczny wzrost stężenia leukocytów (jako odpowiedź układu odpornościowego w odpowiedzi na wprowadzenie obcej infekcji) i wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów (ESR), co również wskazuje na obecność zapalenia w ciele.

Biochemiczne badanie krwi (BAC)
W tym badaniu szacuje się ilość różnych substancji we krwi, co pozwala ocenić funkcjonalną aktywność niektórych narządów.

W przypadku marskości wątroby nastąpi wzrost stężenia bilirubiny (ze względu na zmniejszenie funkcji neutralizującej narządu). Marskość wątroby charakteryzuje się również zmniejszeniem stężenia białek we krwi, ponieważ wszystkie one powstają w wątrobie.

W przypadku zapalenia otrzewnej lub zapalenia trzustki, BAC ujawnia wzrost stężenia białek w ostrej fazie zapalenia (białko C-reaktywne, fibrynogen, ceruloplazmina i inne), a ich stężenie we krwi zależy bezpośrednio od ciężkości i aktywności procesu zapalnego. Pozwala to rozpoznać zapalenie otrzewnej w czasie, a także monitorować stan pacjenta w trakcie leczenia i identyfikować możliwe powikłania w czasie.

W przypadku wodobrzusza nerkowego (rozwijającego się w wyniku niewydolności nerek) stężenie substancji normalnie wydalanych przez nerki wzrasta we krwi. Szczególnie ważne są substancje takie jak mocznik (norma 2,5 - 8,3 mmol / litr), kwas moczowy (norma 120 - 350 μmol / litr) i kreatynina (norma 44 - 100 μmol / litr).

LHC jest również ważny w diagnostyce zapalenia trzustki (zapalenie trzustki). Faktem jest, że wraz z postępem choroby tkanka gruczołowa ulega rozpadowi, w wyniku czego enzymy trawienne (amylaza trzustkowa) dostają się do krwi. Zwiększenie stężenia amylazy trzustkowej o więcej niż 50 jednostek działania / litr (U / l) pozwala potwierdzić diagnozę.

Analiza moczu (OAM)
Analiza moczu pozwala zidentyfikować nieprawidłowości w układzie moczowym. W normalnych warunkach ponad 180 litrów płynu jest filtrowanych codziennie przez nerki, ale około 99% tej objętości jest wchłaniane z powrotem do krwiobiegu. W początkowej fazie niewydolności nerek stężenie i funkcja wchłaniania nerek mogą być upośledzone, co skutkuje większą ilością mniej gęstego moczu (zwykle ciężar właściwy moczu wynosi od 1010 do 1022). W końcowej fazie choroby ciężar właściwy moczu może być normalny lub nawet nieznacznie zwiększony, ale całkowita ilość moczu uwalnianego dziennie jest znacznie zmniejszona.

W przypadku zespołu nerczycowego mocz będzie wydalany w zwiększonej gęstości, w której zostanie określone zwiększone stężenie białek (ponad 3,5 grama dziennie). OAM jest również cenny w diagnostyce zapalenia trzustki, ponieważ przy tej chorobie stężenie amylazy wzrasta nie tylko we krwi, ale także w moczu (ponad 1000 U / l).

Badanie bakteriologiczne
Badanie to ma szczególną wartość w bakteryjnym i gruźliczym zapaleniu otrzewnej. Jego istota polega na gromadzeniu różnych materiałów biologicznych (krwi, płynu puchlinowego, śliny) i uwalnianiu z niego patogennych mikroorganizmów, co może spowodować rozwój procesu zakaźnego i zapalnego. Pozwala to nie tylko potwierdzić diagnozę, ale także zidentyfikować te antybiotyki, które najlepiej nadają się do leczenia zakażenia u danego pacjenta (wrażliwość różnych bakterii na leki przeciwbakteryjne jest inna, co można określić w warunkach laboratoryjnych).

Biopsja wątroby
Podczas biopsji wykonuje się dożylne usunięcie małego fragmentu tkanki wątroby pacjenta w celu zbadania go w laboratorium pod mikroskopem. Badanie to potwierdza rozpoznanie marskości wątroby w ponad 90% przypadków. W raku wątroby biopsja może nie mieć charakteru informacyjnego, ponieważ nikt nie może zagwarantować, że komórki nowotworowe znajdą się w tej konkretnej części tkanki wątroby, która zostanie zbadana.

USG dla wodobrzusza

Zasada ultradźwięków opiera się na zdolności fal dźwiękowych do odbijania się od obiektów o różnych gęstościach (łatwo przechodzą przez powietrze, ale są załamywane i odbijane na granicy powietrza, płynnej lub gęstej tkanki narządu). Odbite fale są rejestrowane przez specjalne odbiorniki i po przetworzeniu komputerowym są prezentowane na monitorze jako obraz badanego obszaru.

Badanie to jest całkowicie nieszkodliwe i bezpieczne, może być wykonywane wielokrotnie w ciągu całego okresu leczenia, aby monitorować stan pacjenta i na czas identyfikować możliwe powikłania.

Korzystanie z ultradźwięków może ujawnić:

  • Wolny płyn w jamie brzusznej - nawet niewielka ilość jest określana (kilkaset mililitrów).
  • Płyn w jamie opłucnej i jamie osierdziowej - z ogólnoustrojowymi chorobami zapalnymi i guzami.
  • Powiększona wątroba - z marskością, rakiem, zakrzepicą żył wątrobowych.
  • Powiększona śledziona - ze wzrostem ciśnienia w układzie żyły wrotnej (nadciśnienie wrotne) i niedokrwistości hemolitycznej (czemu towarzyszy zniszczenie komórek krwi).
  • Ekspansja żyły wrotnej - z nadciśnieniem wrotnym.
  • Rozszerzenie żyły głównej dolnej - z niewydolnością serca i zastojem krwi w żyłach dolnej części ciała.
  • Niewydolność nerek - w niewydolności nerek.
  • Naruszenie struktury trzustki - z zapaleniem trzustki.
  • Nieprawidłowy rozwój płodu.
  • Guz i jego przerzuty.

MRI dla wodobrzusza

Badanie to pozwala znaleźć nawet niewielkie ilości płynu puchlinowego w trudno dostępnych miejscach jamy brzusznej, czego nie można zbadać innymi metodami. MRI jest również przydatny w rozpoznawaniu marskości wątroby, łagodnych i złośliwych guzów dowolnej lokalizacji, zapalenia otrzewnej, zapalenia trzustki i innych chorób, które mogą powodować wodobrzusze.

Inne badania instrumentalne dotyczące wodobrzusza

Oprócz ultrasonografii i rezonansu magnetycznego lekarz może przepisać szereg dodatkowych badań instrumentalnych niezbędnych do ustalenia diagnozy i oceny stanu różnych narządów i układów.

Aby zidentyfikować przyczynę wodobrzusza, lekarz może przepisać:

  • Elektrokardiografia (EKG). Badanie to pozwala ocenić aktywność elektryczną serca, zidentyfikować oznaki wzrostu mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca i inne patologie.
  • Echokardiografia (EchoCG). W tym badaniu charakter skurczów serca ocenia się dla każdego skurczu i rozkurczu, a także ocenia się zaburzenia strukturalne mięśnia sercowego.
  • Badanie rentgenowskie RTG klatki piersiowej jest przepisywane wszystkim pacjentom z podejrzeniem wodobrzusza. To proste badanie pozwala wykluczyć choroby zakaźne płuc, zapalenie opłucnej. Radiografia jamy brzusznej ujawnia powiększoną wątrobę, niedrożność jelit lub perforację (perforację) jelita i wyjście niektórych gazów do jamy brzusznej.
  • Sonografia dopplerowska. Badanie opiera się na zasadzie ultradźwięków z wykorzystaniem efektu Dopplera. Jego istota polega na tym, że podczas badania ultradźwiękowego zbliżanie i oddzielanie przedmiotów (w szczególności krwi w naczyniach krwionośnych) będzie odbijać fale dźwiękowe inaczej. Zgodnie z wynikami tego badania można ocenić charakter przepływu krwi przez żyłę wrotną i inne naczynia krwionośne, można wykryć obecność skrzepów krwi w żyłach wątrobowych i określić inne możliwe zaburzenia.

Laparocenteza (punkcja) dla wodobrzusza

Nakłucie diagnostyczne (to znaczy nakłucie przedniej ściany brzucha i wypompowanie niewielkiej ilości płynu puchlinowego) jest przepisywane pacjentom, którzy nie byli w stanie zdiagnozować choroby na podstawie innych metod badawczych. Ta metoda pozwala zbadać skład cieczy i jej właściwości, które w niektórych przypadkach są przydatne do diagnozy.

Diagnostyczna laparocenteza jest przeciwwskazana:

  • W przypadku naruszenia układu krzepnięcia krwi, ponieważ zwiększa to ryzyko krwawienia podczas badania.
  • Jeśli skóra jest zakażona w obszarze przednio-bocznej ściany brzucha, ponieważ podczas nakłucia możliwe jest zakażenie jamy brzusznej.
  • W przypadku niedrożności jelit (ryzyko perforacji igły obrzękniętych pętli jelitowych jest wysokie, co doprowadzi do uwolnienia mas kałowych do jamy brzusznej i rozwoju kałowego zapalenia otrzewnej).
  • Jeśli podejrzewa się guz w pobliżu miejsca nakłucia (uszkodzenie guza za pomocą igły może wywołać przerzuty i rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych w całym organizmie).
Warto również zauważyć, że w trzecim trymestrze ciąży laparocentezę wykonuje się wyłącznie pod ścisłymi wskazaniami i pod kontrolą urządzenia ultradźwiękowego, które pomaga kontrolować głębokość wprowadzania igły i jej położenie w stosunku do innych narządów i płodu.

Przygotowanie pacjenta
Przygotowanie do zabiegu polega na opróżnieniu pęcherza moczowego (w razie potrzeby można zainstalować w nim specjalny cewnik), żołądku (aż do wymycia przez rurkę) i jelicie. Sama procedura jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym (tzn. Pacjent jest przytomny w tym samym czasie), dlatego lekarstwa uspokajające mogą być przepisywane szczególnie wrażliwym i emocjonalnym pacjentom.

Lidokaina i Novocain (miejscowe środki znieczulające wstrzykiwane do tkanek miękkich i przygnębiające ból i inne rodzaje wrażliwości przez pewien czas) często powodują reakcje alergiczne (aż do wstrząsu anafilaktycznego i śmierci pacjenta). Dlatego przed wystąpieniem znieczulenia konieczny jest test alergiczny. Na skórze przedramienia pacjenta sterylna igła wykonuje 2 zadrapania, na których stosuje się środek znieczulający, a na drugim - normalny roztwór soli. Jeśli po 5-10 minutach kolor skóry na nich jest taki sam, reakcja jest uważana za negatywną (brak alergii). Jeśli zaczerwienienie, obrzęk i obrzęk skóry zostaną zauważone podczas zadrapania znieczulającego, oznacza to, że pacjent jest uczulony na ten środek znieczulający, dlatego jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane.

Technika procedury
Pacjent zajmuje pół-siedzącą lub leżącą (leżącą) pozycję. Tuż przed rozpoczęciem nakłucia jest on pokryty sterylnymi prześcieradłami w taki sposób, że tylko obszar przedniej ściany brzucha, przez który przebiega przebicie, pozostaje wolny. Zmniejsza to ryzyko wystąpienia powikłań infekcyjnych w okresie pooperacyjnym.

Nakłucie jest zwykle wykonywane w linii środkowej brzucha, między pępkiem a kością łonową (w tym obszarze jest mniej naczyń krwionośnych, więc ryzyko zranienia jest minimalne). Początkowo lekarz leczy miejsce zamierzonego nakłucia roztworem antyseptycznym (roztwór jodu, nadtlenek wodoru), a następnie tnie skórę, tkankę podskórną i mięśnie przedniej ściany brzucha roztworem znieczulającym. Następnie wykonuje się małe nacięcie skóry za pomocą skalpela, przez który wprowadza się trokar (specjalne narzędzie, którym jest rurka z mandrynem w środku). Trokar powoli, za pomocą ruchów obrotowych, wciska się głęboko, aż lekarz zdecyduje, że znajduje się w jamie brzusznej. Po tym mandryn jest usuwany. Przepływ płynu puchlinowego przez trokar wskazuje na dobrze wykonaną nakłucie. Pobiera się wymaganą ilość płynu, po czym usuwa się trokar i zszywa ranę. Probówka z uzyskaną cieczą jest wysyłana do laboratorium w celu dalszego zbadania.

Interpretacja wyników badań
W zależności od natury i składu rozróżnia się dwa rodzaje płynu puchlinowego - transudat i wysięk. Jest to niezwykle ważne dla dalszej diagnostyki, ponieważ mechanizmy powstawania tych płynów są różne.

Transudat jest ultrafiltratem plazmy, która tworzy się podczas pocenia się płynu przez naczynia krwionośne lub limfatyczne. Przyczyną nagromadzenia transudatu w jamie brzusznej może być niewydolność serca, zespół nerczycowy i inne patologie, któremu towarzyszy wzrost ciśnienia hydrostatycznego i zmniejszenie ciśnienia onkotycznego krwi. W badaniu laboratoryjnym transudat jest zdefiniowany jako przezroczysta ciecz o niskiej gęstości (ciężar właściwy mieści się w zakresie od 1,006 do 1,012). Stężenie białka w transudacie nie przekracza 25 g / l, co potwierdzają specjalne testy.

Wysięk, w przeciwieństwie do transudatu, jest mętną, błyszczącą cieczą bogatą w białka (ponad 25 g / l) i inne substancje mikromolekularne. Gęstość wysięku zwykle waha się od 1,018 do 1,020, a stężenie leukocytów może przekraczać 1000 w jednym mikrolitrze badanej cieczy. Również w wysięku można wykryć zanieczyszczenia innych płynów biologicznych (krew, limfa, żółć, ropa), które wskażą porażkę narządu.

Wodobrzusze sceniczne

W praktyce klinicznej istnieją trzy etapy rozwoju wodobrzusza, które określa się w zależności od ilości wolnego płynu w jamie brzusznej.

Wodobrzusze mogą być:

  • Przejściowy. W tym przypadku nie więcej niż 400 ml płynu gromadzi się w jamie brzusznej, co można wykryć tylko za pomocą specjalnych badań (USG, MRI). Przejściowe puchliny brzuszne nie zaburzają funkcji narządów lub płuc brzucha, dlatego wszystkie obecne objawy są spowodowane chorobą podstawową, której odpowiednie leczenie może prowadzić do resorpcji płynu.
  • Umiarkowany. Przy umiarkowanym wodobrzuszu w jamie brzusznej może gromadzić się do 4 litrów płynu puchlinowego. Brzuch u takich pacjentów będzie nieznacznie powiększony, w pozycji stojącej nastąpi wybrzuszenie dolnej części ściany brzucha, aw pozycji leżącej może pojawić się skrócenie oddechu (uczucie braku powietrza). Obecność płynu puchlinowego może być określona przez uderzenie lub objaw fluktuacji.
  • Czas. W tym przypadku ilość płynu puchlinowego może przekraczać 10 do 15 litrów. Jednocześnie ciśnienie w jamie brzusznej wzrasta tak bardzo, że może zakłócać funkcje ważnych organów (płuca, serce, jelita). Stan tych pacjentów ocenia się jako bardzo poważny, dlatego należy natychmiast hospitalizować ich na oddziale intensywnej terapii w celu diagnozy i leczenia.
Również w praktyce klinicznej zwyczajowo izoluje się wodobrzusze oporne na leczenie (nieuleczalne). Diagnoza ta jest podejmowana, jeśli na tle leczenia ilość płynu w jamie brzusznej nadal rośnie. Prognoza w tym przypadku jest bardzo niekorzystna.

Leczenie wodobrzusza

Leczenie wodobrzusza powinno się rozpocząć jak najwcześniej i być przeprowadzone tylko przez doświadczonego lekarza, ponieważ w przeciwnym razie możliwy jest postęp choroby i rozwój strasznych powikłań. Pierwszym krokiem jest określenie stadium puchliny brzusznej i ocena ogólnego stanu pacjenta. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy niewydolności oddechowej lub zastoinowej niewydolności serca na tle intensywnego wodobrzusza, podstawowym zadaniem będzie zmniejszenie ilości płynu puchlinowego i zmniejszenie ciśnienia w jamie brzusznej. Jeśli wodobrzusze są przemijające lub umiarkowane, a istniejące powikłania nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjenta, leczenie choroby podstawowej pojawia się na pierwszym planie, jednak poziom płynu w jamie brzusznej jest regularnie monitorowany.

W leczeniu wodobrzusza stosuje się:

  • leki moczopędne;
  • terapia dietetyczna;
  • ćwiczenie;
  • laparocenteza terapeutyczna;
  • metody leczenia ludowego.

Diuretyki (diuretyki) dla wodobrzusza

Leki moczopędne mają zdolność usuwania płynu z organizmu poprzez różne mechanizmy. Zmniejszenie objętości krwi krążącej może przyczynić się do przejścia płynu z jamy brzusznej do krwiobiegu, co zmniejszy nasilenie objawów klinicznych wodobrzusza.

Diuretyk na wodobrzusze

Mechanizm działania terapeutycznego

Dawkowanie i podawanie

Wspomaga wydalanie sodu i płynów przez nerki.

Dożylnie 20 - 40 mg 2 razy dziennie. Przy nieskuteczności dawkę można zwiększyć.

Diuretyk osmotyczny. Zwiększa ciśnienie osmotyczne osocza krwi, promując przenoszenie płynu z przestrzeni pozakomórkowej do krwiobiegu.

Przypisany do 200 mg dożylnie. Lek należy stosować jednocześnie z furosemidem, ponieważ ich działanie jest połączone - mannitol usuwa płyn z przestrzeni pozakomórkowej do krwiobiegu, a furosemid z krwiobiegu przez nerki.

Diuretyk, który zapobiega nadmiernemu wydalaniu potasu z organizmu (co obserwuje się przy stosowaniu furosemidu).

Weź do środka 100 - 400 mg dziennie (w zależności od poziomu potasu we krwi).

Inne leki stosowane w wodobrzuszu

Oprócz leków moczopędnych można stosować wiele innych leków, które wpływają na rozwój wodobrzusza.

Leczenie farmakologiczne wodobrzusza może obejmować:

  • Środki wzmacniające ścianę naczyń (diosmina, witaminy C, P). Rozszerzanie naczyń i zwiększona przepuszczalność naczyń należą do głównych elementów rozwoju wodobrzusza. Stosowanie leków, które mogą zmniejszyć przepuszczalność naczyń i zwiększyć ich odporność w obliczu różnych czynników patogennych (zwiększone ciśnienie wewnątrznaczyniowe, mediatory zapalne itp.), Może znacznie spowolnić postęp wodobrzusza.
  • Środki wpływające na układ krwi (> poliglukin, reopoliglyukin, gelatinol). Wprowadzenie tych leków do krążenia ogólnoustrojowego przyczynia się do zatrzymania płynu w łożysku naczyniowym, zapobiegając jego przedostaniu się do przestrzeni międzykomórkowej i do jamy brzusznej.
  • Albumina (białko) Albumina jest głównym białkiem, które zapewnia ciśnienie onkotyczne krwi (która utrzymuje płyn w krwiobiegu i nie pozwala mu przejść do przestrzeni międzykomórkowej). W przypadku marskości lub raka wątroby, a także zespołu nerczycowego, ilość białka we krwi może być znacznie zmniejszona, co musi być skompensowane przez dożylne podanie albuminy.
  • Antybiotyki. Są przepisywane na bakteryjne lub gruźlicze zapalenie otrzewnej.

Dieta wodobrzusza

Odżywianie wodobrzusza powinno być wysokokaloryczne, kompletne i zrównoważone, aby zapewnić organizmowi wszystkie niezbędne składniki odżywcze, witaminy i pierwiastki śladowe. Ponadto pacjenci powinni ograniczyć spożycie wielu produktów, które mogą pogorszyć przebieg choroby.

Główne zasady diety dla wodobrzusza to:

  • Ograniczenie spożycia soli. Nadmierne spożycie soli przyczynia się do przenoszenia płynu z łożyska naczyniowego do przestrzeni pozakomórkowej, co prowadzi do rozwoju obrzęku i wodobrzusza. Dlatego zaleca się, aby pacjenci wykluczali sól z diety w czystej postaci i spożywali słone potrawy w ograniczonych ilościach.
  • Ograniczenie spożycia płynu. Pacjentom z umiarkowanym lub intensywnym wodobrzuszem nie zaleca się przyjmowania więcej niż 500 - 1000 ml płynu (w czystej postaci) na dzień, ponieważ może to przyczynić się do postępu choroby i pogorszenia ogólnego samopoczucia.
  • Wystarczające spożycie białka. Jak już wspomniano, niedobór białka może powodować rozwój obrzęku. Dlatego białka zwierzęce (zawarte w mięsie, jajach) powinny być włączone do codziennej diety pacjenta z wodobrzuszem. Należy jednak pamiętać, że w przypadku marskości wątroby nadmierne spożycie pokarmów białkowych może spowodować zatrucie organizmu (ponieważ funkcja neutralizacji wątroby jest osłabiona), dlatego w tym przypadku lepiej koordynować dietę z lekarzem.
  • Ograniczenie spożycia tłuszczu. Ta zasada jest szczególnie ważna w przypadku wodobrzusza wywołanego zapaleniem trzustki. Faktem jest, że spożywanie tłustych pokarmów stymuluje powstawanie enzymów trawiennych w trzustce, co może prowadzić do zaostrzenia zapalenia trzustki.
Dieta wodobrzusza

Co jest zalecane do użycia?

Co należy całkowicie wykluczyć z diety?

  • chude mięso (indyk, królik);
  • odmiany ryb o niskiej zawartości tłuszczu (okoń, dorsz, leszcz);
  • twaróg o niskiej zawartości tłuszczu;
  • kefir o niskiej zawartości tłuszczu;
  • warzywa;
  • owoce;
  • zielenie;
  • płatki zbożowe;
  • galaretka;
  • kompot.
  • czysta sól;
  • tłuste mięsa;
  • smażone jedzenie;
  • mięso wędzone;
  • przyprawy;
  • alkohol;
  • herbata;
  • kawa

Ćwiczenie na wodobrzusze

Podczas planowania aktywności fizycznej na wodobrzusze należy pamiętać, że ten stan sam w sobie wskazuje na wyraźną dysfunkcję jednego lub kilku narządów wewnętrznych, dlatego zaleca się wybranie ładunku razem z lekarzem. Ogólnie rzecz biorąc, rodzaj i charakter dopuszczalnych ćwiczeń fizycznych zależy od ogólnego stanu pacjenta i przyczyny wodobrzusza.

Głównym „ogranicznikiem” aktywności fizycznej w wodobrzuszu jest stan serca i układu oddechowego. Na przykład, w ciężkiej niewydolności serca (gdy duszność występuje sama), każda aktywność fizyczna jest przeciwwskazana. Jednocześnie, przy jaśniejszym przebiegu choroby i przemijającym lub umiarkowanym wodobrzuszu, pacjentowi zaleca się codzienne chodzenie na świeżym powietrzu (łatwe, powolne tempo), wykonywanie porannych ćwiczeń i innych lekkich sportów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pływanie, ponieważ podczas pobytu w wodzie poprawia się krążenie krwi, a jednocześnie zmniejsza się obciążenie serca, co spowalnia postęp wodobrzusza.

Również ograniczenie aktywności fizycznej pacjenta może powodować stresujące wodobrzusze, w których dochodzi do ucisku płuc i narządów jamy brzusznej. Wykonywanie w tym przypadku normalnych ćwiczeń fizycznych jest niemożliwe, ponieważ każdy ładunek może prowadzić do dekompensacji stanu pacjenta i rozwoju ostrej niewydolności oddechowej.

Laparocenteza medyczna (punkcja terapeutyczna) dla wodobrzusza

Jak wspomniano wcześniej, punkcja (nakłucie) przedniej ściany brzucha i usunięcie części płynu puchlinowego z jamy brzusznej jest ważne w diagnostyce wodobrzusza. Jednocześnie procedura ta może być wykonywana w celach leczniczych. Jest to wskazane w przypadku intensywnego i / lub opornego na wodobrzusze, gdy ciśnienie płynu w jamie brzusznej jest tak wysokie, że prowadzi do zakłócenia pracy ważnych narządów (przede wszystkim serca i płuc). W tym przypadku jedyną skuteczną metodą leczenia jest nakłucie brzucha, podczas którego część płynu puchlinowego jest usuwana.

Techniki i zasady przygotowania pacjenta są takie same jak w diagnostycznej laparocentezie. Po nakłuciu przedniej ściany jamy brzusznej w jamie brzusznej instalowana jest specjalna rura drenażowa, przez którą przepływa płyn puchlinowy. Pojemnik o gradacji objętości jest koniecznie przymocowany do drugiego końca rurki (w celu kontrolowania ilości usuwanej cieczy).

Ważne jest, aby pamiętać, że wodobrzusze mogą zawierać dużą ilość białek (albuminy). Jednoczesne usunięcie dużej objętości płynu (ponad 5 litrów) może nie tylko prowadzić do spadku ciśnienia krwi (z powodu ekspansji wcześniej zwężonych naczyń krwionośnych), ale także do poważnego niedoboru białka. Dlatego ilość usuwanego płynu powinna być określona w zależności od charakteru płynu puchlinowego (transudatu lub wysięku) i ogólnego stanu pacjenta.

Leczenie wodobrzusza metodami ludowymi

Tradycyjne metody leczenia są szeroko stosowane do leczenia wodobrzusza na różne choroby. Głównym zadaniem ziół i roślin jest usuwanie płynu puchlinowego z organizmu, więc wszystkie mają działanie moczopędne.

W leczeniu wodobrzusza można zastosować:

  • Napar z pietruszki. 40 gramów posiekanej zielonej trawy i korzeni pietruszki należy zalać 1 litrem wrzącej wody i pozostawić w temperaturze pokojowej na 12 godzin. Aby zaakceptować wewnątrz na 1 łyżce stołowej 3 - 4 razy dziennie (przed posiłkiem).
  • Rosół ze strąków fasoli. 2 łyżki posiekanych strąków fasoli należy zalać litrem wody, zagotować i gotować w łaźni wodnej przez 20 do 30 minut. Po tym schłodzić i wziąć doustnie 2 łyżki 4-5 razy dziennie przed posiłkami.
  • Odwar z liści podbiału. 1 łyżkę zmiażdżonych liści podbiału zalać 1 szklanką (200 ml) wody, doprowadzić do wrzenia i gotować przez 10 minut. Schłodzić, odcedzić i spożyć 1 łyżkę stołową 3 razy dziennie.
  • Nalewka pospolita. 1 łyżkę zmiażdżonych liści serdecznika należy umieścić w szklanym słoju i zalać 100 ml 70% alkoholu, a następnie nalegać w ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej przez 3 do 5 dni. Take nalewki powinny być trzy razy dziennie przed posiłkami, 30 kropli rozcieńczonych w niewielkiej ilości przegotowanej wody.
  • Kompot morelowy. Ma nie tylko działanie moczopędne, ale także efekt oszczędzający potas, co jest niezwykle ważne przy długotrwałym stosowaniu leków moczopędnych i leków moczopędnych. Kompot lepiej przygotować z suszonych moreli, z których 300 - 400 gramów wylewa się z 2 do 3 litrami wody i gotuje przez 15 do 20 minut. Ważne jest, aby pamiętać, że w przypadku napiętego wodobrzusza ilość spożywanego płynu powinna być ograniczona, więc nie zaleca się przyjmowania więcej niż 200 - 300 ml kompotu dziennie.

Kiedy potrzebna jest operacja na wodobrzusze?

Operacja puchliny brzusznej jest wskazana, jeśli przyczynę jej wystąpienia można usunąć chirurgicznie. Jednocześnie możliwość leczenia chirurgicznego jest ograniczona ilością płynu puchlinowego i ogólnym stanem pacjenta, co może być niezwykle trudne.

Można zastosować leczenie chirurgiczne:

  • Z rakiem wątroby. Usunięcie części wątroby dotkniętej przez wątrobę może zatrzymać postęp procesu patologicznego (przy braku przerzutów w odległych narządach).
  • Na wady serca. Korekta zastawkowej choroby serca (zastąpienie uszkodzonej zastawki sztuczną) może prowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta, normalizacji czynności serca i resorpcji płynu puchlinowego.
  • Z onkologią jamy brzusznej. Terminowe usunięcie guza, który ściska naczynia krwionośne układu żyły wrotnej, może doprowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta.
  • Z zapaleniem otrzewnej. Bakteryjne zapalenie otrzewnej jest wskazaniem do leczenia chirurgicznego. Jama brzuszna jest otwierana, czyszczona z mas ropnych i przemywana roztworami antyseptycznymi.
  • Z chylous wodobrzusze. Jeśli penetracja limfy do jamy brzusznej jest spowodowana uszkodzeniem dużego naczynia limfatycznego na danym obszarze, zszycie jej podczas zabiegu chirurgicznego może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta.
Chirurgiczne leczenie wodobrzusza nie jest wykonywane z niewyrównaną niewydolnością serca i układu oddechowego. W tym przypadku pacjent po prostu nie przeżywa znieczulenia i samej operacji, dlatego przed operacją przepisywany jest zwykle lek moczopędny, a jeśli to konieczne, terapeutyczne nakłucie i usunięcie części płynu puchlinowego. Ponadto mogą wystąpić pewne trudności podczas operowania pacjenta z napiętym wodobrzuszem, ponieważ jednostopniowe usuwanie dużej objętości płynu może prowadzić do rozwoju powikłań i śmierci.

Obecnie metoda powrotu płynu puchlinowego (dokładniej białek i innych zawartych w nim pierwiastków śladowych) do krążenia ogólnoustrojowego poprzez infuzje dożylne jest szeroko stosowana, co zmniejsza ryzyko śmierci u takich pacjentów.

Leczenie wodobrzusza marskości wątroby

Jednym z głównych etapów leczenia wodobrzusza z marskością wątroby jest zawieszenie postępu procesu patologicznego w nim i stymulacja przywrócenia normalnej tkanki wątroby. Bez przestrzegania tych warunków objawowe leczenie wodobrzusza (stosowanie leków moczopędnych i powtarzające się nakłucia terapeutyczne) da efekt tymczasowy, ale ostatecznie wszystko skończy się wraz ze śmiercią pacjenta.

Leczenie marskości obejmuje:

  • Hepatoprotektory (allohol, kwas ursodeoksycholowy) są lekami, które poprawiają metabolizm w komórkach wątroby i chronią je przed uszkodzeniem przez różne toksyny.
  • Niezbędne fosfolipidy (fosfogliv, Essentiale) - przywracają uszkodzone komórki i zwiększają ich odporność pod wpływem czynników toksycznych.
  • Flawonoidy (gepabene, Kars) neutralizują wolne rodniki tlenowe i inne substancje toksyczne powstające w wątrobie podczas progresji marskości.
  • Preparaty aminokwasowe (Heptral, Hepasol A) - pokrywają zapotrzebowanie wątroby i całego organizmu na aminokwasy niezbędne do prawidłowego wzrostu i odnowy wszystkich tkanek i narządów.
  • Leki przeciwwirusowe (pegasys, rybawiryna) - są przepisywane na wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C.
  • Witaminy (A, B12, D, K) - witaminy te są formowane lub odkładane (przechowywane) w wątrobie, a wraz z rozwojem marskości, ich stężenie we krwi może znacznie się zmniejszyć, co prowadzi do powstania wielu powikłań.
  • Terapia dietetyczna - zaleca się wyłączenie z diety pokarmów, które zwiększają obciążenie wątroby (w szczególności tłustych i smażonych potraw, wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych, herbaty, kawy).
  • Przeszczep wątroby jest jedyną metodą, która może radykalnie rozwiązać problem marskości wątroby. Należy jednak pamiętać, że nawet po udanym przeszczepie należy zidentyfikować i wyeliminować przyczynę choroby, ponieważ w przeciwnym razie marskość wątroby może wpływać na nową (przeszczepioną) wątrobę.

Leczenie wodobrzusza w onkologii

Przyczyną powstawania płynu puchlinowego podczas nowotworu może być kompresja naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej, jak również zmiany otrzewnowe komórek nowotworowych. W każdym przypadku, dla skutecznego leczenia choroby, konieczne jest całkowite usunięcie nowotworu złośliwego z organizmu.

W leczeniu raka można zastosować:

  • Chemioterapia Chemioterapia jest głównym leczeniem raka otrzewnowego, w którym komórki nowotworowe zakażają obie warstwy surowiczej błony jamy brzusznej. Zalecane są preparaty chemiczne (metotreksat, azatiopryna, cisplatyna), które zakłócają podział komórek nowotworowych, co prowadzi do zniszczenia guza. Głównym problemem jest fakt, że fundusze te naruszają podział normalnych komórek w całym ciele. W rezultacie, w okresie leczenia, pacjent może stracić włosy, mogą pojawić się owrzodzenia żołądka i jelit, może rozwinąć się niedokrwistość aplastyczna (brak czerwonych krwinek z powodu zakłócenia ich powstawania w czerwonym szpiku kostnym).
  • Radioterapia Istotą tej metody jest precyzyjna ekspozycja promieniowania na tkankę nowotworową, co prowadzi do śmierci komórek nowotworowych i zmniejszenia wielkości guza.
  • Leczenie chirurgiczne. Polega na usunięciu guza przez operację. Metoda ta jest szczególnie skuteczna w łagodnych nowotworach lub w przypadku, gdy przyczyną wodobrzusza jest ucisk naczyń krwionośnych lub limfatycznych przez rosnący guz (usunięcie go może prowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta).

Leczenie wodobrzusza w niewydolności serca

Niewydolność serca charakteryzuje się niezdolnością mięśnia sercowego do pompowania krwi w organizmie. Leczenie tej choroby polega na zmniejszeniu ciśnienia w układzie krążenia, wyeliminowaniu zastoju krwi w żyłach i poprawie funkcjonowania mięśnia sercowego.

Leczenie niewydolności serca obejmuje:

  • Leki moczopędne. Zmniejszyć objętość krwi krążącej, zmniejszając obciążenie serca i ciśnienie w żyłach dolnej części ciała, zapobiegając w ten sposób dalszemu rozwojowi wodobrzusza. Przypisz je ostrożnie, pod kontrolą ciśnienia krwi, aby nie wywołać odwodnienia.
  • Leki obniżające ciśnienie krwi (ramipryl, losartan). Przy wysokim ciśnieniu krwi (BP) mięsień sercowy musi wykonywać wiele pracy, wrzucając krew do aorty podczas skurczu. Normalizacja ciśnienia zmniejsza obciążenie serca, przyczyniając się w ten sposób do eliminacji zastoju żylnego i obrzęku.
  • Glikozydy nasercowe (digoksyna, digitoksyna). Leki te zwiększają siłę skurczów serca, co pomaga wyeliminować zastój w żyłach dolnej części ciała. Weź je ostrożnie, ponieważ w przypadku przedawkowania może dojść do śmierci.
  • Dieta bez soli. Spożycie dużych ilości soli prowadzi do zatrzymania płynów w organizmie, co dodatkowo zwiększa obciążenie serca. Dlatego pacjenci z niewydolnością serca nie powinni przyjmować więcej niż 3 do 5 gramów soli dziennie (w tym soli stosowanej do przygotowywania różnych potraw).
  • Ograniczenie przyjmowania płynów (nie więcej niż 1 - 1,5 litra dziennie).
  • Zgodność z trybem dnia. Jeśli pozwala na to stan układu sercowo-naczyniowego, pacjentom zaleca się umiarkowaną aktywność fizyczną (chodzenie, poranne ćwiczenia, pływanie, joga).

Leczenie wodobrzusza w niewydolności nerek

W niewydolności nerek zaburzenia wydalania nerek są zaburzone, w wyniku czego płynne i metaboliczne produkty uboczne (mocznik, kwas moczowy) są zatrzymywane w organizmie w dużych ilościach. Leczenie niewydolności nerek polega na normalizacji czynności nerek i usuwaniu substancji toksycznych z organizmu.

Leczenie niewydolności nerek obejmuje:

  • Leki moczopędne. W początkowej fazie choroby może mieć pozytywny wpływ, jednak w końcowej fazie niewydolności nerek są nieskuteczne. Tłumaczy się to tym, że mechanizm działania leków moczopędnych polega na regulacji (to znaczy na zwiększaniu) funkcji wydalniczej tkanki nerkowej. W ostatnim stadium choroby ilość funkcjonalnej tkanki nerkowej jest bardzo mała, co powoduje brak efektu w mianowaniu leków moczopędnych.
  • Leki obniżające ciśnienie krwi. W niewydolności nerek dopływ krwi do pozostałej funkcjonalnej tkanki nerkowej jest upośledzony, w wyniku czego aktywowanych jest wiele mechanizmów kompensacyjnych, mających na celu utrzymanie przepływu krwi przez nerki na odpowiednim poziomie. Jednym z tych mechanizmów jest wzrost ciśnienia krwi. Jednak wzrost ciśnienia krwi nie poprawia stanu nerek, ale przeciwnie, przyczynia się do postępu procesu patologicznego, rozwoju obrzęku i wodobrzusza. Dlatego normalizacja wskaźników ciśnienia krwi jest ważnym etapem leczenia, pozwalającym na spowolnienie tworzenia płynu puchlinowego.
  • Hemodializa. Podczas tej procedury krew pacjenta przechodzi przez specjalny aparat, w którym jest usuwany z metabolicznych produktów ubocznych i innych toksyn, po czym wraca do krwiobiegu. Hemodializa i inne metody oczyszczania krwi (plazmafereza, dializa otrzewnowa, hemosorpcja) są ostatnim skutecznym sposobem przedłużenia życia pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
  • Przeszczep nerki. Radykalna metoda leczenia, w której nerka dawcy jest przeszczepiana pacjentowi. Jeśli operacja zakończy się powodzeniem i przeszczep zakorzeni się w gospodarzu, nowa nerka może w pełni pełnić funkcję wydalniczą, zapewniając normalną jakość i długowieczność pacjenta.

Konsekwencje i komplikacje wodobrzusza

Przy długotrwałym postępie choroby i nagromadzeniu dużej ilości płynu w jamie brzusznej może rozwinąć się wiele powikłań, które bez terminowej i całkowitej korekty mogą prowadzić do śmierci pacjenta.

Wodobrzusze mogą być skomplikowane:

  • zapalenie otrzewnej (wodobrzusze-zapalenie otrzewnej);
  • niewydolność serca;
  • odleżyn;
  • niewydolność oddechowa;
  • przepuklina przeponowa;
  • przepuklina pępkowa;
  • niedrożność jelit.
Wodobrzusze-zapalenie otrzewnej
Stan ten wynika z wejścia obcych bakterii do jamy brzusznej, co prowadzi do zapalenia otrzewnej. Rozwój tego powikłania przyczynia się do stagnacji płynu puchlinowego, upośledzenia ruchliwości ściśniętych pętli jelitowych, a także ekspansji i zwiększenia przepuszczalności naczyń w układzie żyły wrotnej. Ważną rolę w rozwoju powikłań infekcyjnych odgrywa również zmniejszenie ogólnej obrony organizmu w wyniku postępu patologii leżącej u podłoża wodobrzusza (niewydolność nerek, serca lub wątroby, guz itp.).

Ważne jest, aby nie było widocznej wady otrzewnej ani narządów wewnętrznych, które mogłyby być źródłem zakażenia. Bakterie mają przedostawać się do jamy brzusznej przez rozszerzone i rozciągnięte ściany pętli jelitowych.

Niezależnie od mechanizmu rozwoju, obecność zapalenia otrzewnej wymaga hospitalizacji pacjenta i pilnego leczenia chirurgicznego.

Niewydolność serca
Nagromadzenie dużej ilości płynu w jamie brzusznej prowadzi do ściskania znajdujących się tam organów i naczyń krwionośnych (tętnic i żył), zakłócając przepływ krwi przez nie. W rezultacie serce musi wykonać wiele pracy, aby przepompować krew przez naczynia.

Jeśli wodobrzusze rozwijają się powoli, w sercu aktywowane są mechanizmy kompensacyjne, polegające na proliferacji włókien mięśniowych i zwiększeniu rozmiaru mięśnia sercowego. Pozwala to skompensować wzrost obciążenia. Wraz z dalszym postępem wodobrzusza mogą zostać wyczerpane rezerwy mięśnia sercowego, co spowoduje rozwój niewydolności serca.

Jeśli wodobrzusze rozwijają się szybko (w ciągu kilku dni), serce nie ma czasu na przystosowanie się do wzrastającego obciążenia, w wyniku czego może rozwinąć się ostra niewydolność serca, wymagająca pilnej opieki medycznej.

Hydrothorax
Termin ten odnosi się do gromadzenia się płynu w klatce piersiowej. Rozwój opłucnej w wodobrzuszu sprzyja wzrostowi ciśnienia płynu puchlinowego, w wyniku czego płyn z naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej może przejść do naczyń przepony i klatki piersiowej. W miarę postępu choroby, ilość wolnego płynu w klatce piersiowej wzrośnie, co doprowadzi do ściskania płuca po dotkniętej chorobie stronie (lub obu płucach z obustronnym odorem opłucnej) i niewydolności oddechowej.

Niewydolność oddechowa
Wzrost i ograniczenie przemieszczania się przepony w wyniku wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej, jak również progresji osocza, mogą przyczynić się do rozwoju tego stanu. W przypadku braku terminowego leczenia niewydolność oddechowa doprowadzi do wyraźnego zmniejszenia stężenia tlenu we krwi, co może objawiać się dusznością, sinicą skóry i zaburzoną świadomością, nawet do jej utraty.

Przepuklina przeponowa
Przepuklina przeponowa nazywana jest wybrzuszeniem narządu lub tkanki poprzez defekt przepony lub przez otwór przełykowy. Powodem tego jest wyraźny wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego.

Przez otwór przepuklinowy wybrzuszają się żołądek, pętle jelitowe lub błona surowicza wypełniona płynem puchlinowym. Ten stan objawia się bólami w klatce piersiowej i okolicy serca, w górnej części brzucha. Jeśli część narządu o dostatecznie dużej objętości trafi do przepukliny, może wycisnąć płuca i serce, co prowadzi do zaburzeń oddechowych i bicia serca.

Leczenie choroby jest głównie chirurgiczne, polegające na ustawieniu worka przepuklinowego i zszyciu ubytku w przeponie.

Przepuklina pępkowa
Przyczyną powstawania przepukliny pępkowej jest również zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej. Przednia ściana brzucha pokryta jest mięśniami na całej długości. Wyjątkiem jest obszar pępkowy i linia środkowa brzucha, gdzie mięśnie te łączą się i tworzą tzw. Rozcięgno przedniej ściany brzucha. Ta rozcięgno składa się z tkanki ścięgna, która jest „słabym punktem” ściany brzucha (tam najczęściej wystaje worek przepukliny). Leczenie choroby ma również charakter chirurgiczny (wykonuje się operację przepukliny i szycie przepukliny).

Niedrożność jelit
Rozwija się w wyniku ściskania pętli jelitowych płynem puchlinowym, który zwykle występuje przy napiętym, opornym wodobrzuszu. Naruszenie przepuszczalności jelitowej prowadzi do nagromadzenia mas kałowych powyżej miejsca ściskania i zwiększonej perystaltyki jelit w tym obszarze, czemu towarzyszy silny napadowy ból brzucha. Jeśli w ciągu kilku godzin niedrożność jelit nie zostanie rozwiązana, występuje paraliż jelitowy, ekspansja i wzrost przepuszczalności ściany jelita. W rezultacie liczne bakterie (które są stałymi mieszkańcami jelita grubego) penetrują krwioobieg, powodując u pacjenta poważne, zagrażające życiu komplikacje.

Zabieg polega na otwarciu jamy brzusznej i wyeliminowaniu niedrożności jelit. Jeśli uszkodzone pętle jelitowe nie są zdolne do życia, są usuwane, a powstałe końce przewodu pokarmowego są ze sobą połączone.

Prognoza dla wodobrzusza

Sam wodobrzusze jest niekorzystnym znakiem prognostycznym wskazującym na długotrwały przebieg choroby i wyraźne upośledzenie funkcji dotkniętego narządu (lub narządów). Jednakże wodobrzusze nie jest diagnozą śmiertelną. W odpowiednim czasie i właściwie przeprowadzonym leczeniu płyn puchlinowy może zostać całkowicie wchłonięty, a funkcja zaatakowanego narządu może zostać przywrócona. Jednak w niektórych przypadkach wodobrzusze postępują szybko, co prowadzi do rozwoju powikłań i śmierci pacjenta nawet na tle odpowiedniego i pełnego leczenia. Wynika to z wyraźnego uszkodzenia ważnych narządów, przede wszystkim wątroby, serca, nerek i płuc.

Na podstawie powyższego, prognozowanie wodobrzusza jest określane nie tylko przez ilość płynu w jamie brzusznej i jakość leczenia, ale także przez główną chorobę, która spowodowała nagromadzenie płynu w jamie brzusznej.

Ile osób żyje z wodobrzuszem?

Średnia długość życia osób ze zdiagnozowanym wodobrzuszem jest bardzo zróżnicowana, w zależności od wielu czynników.

Oczekiwana długość życia pacjenta z wodobrzuszem wynika z:

  • Ciężkość wodobrzusza. Przemijający (łagodny) wodobrzusze nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjenta, podczas gdy intensywny wodobrzusze, któremu towarzyszy nagromadzenie dziesiątek litrów płynu w jamie brzusznej, może prowadzić do ostrej niewydolności serca lub układu oddechowego i śmierci pacjenta w ciągu kilku godzin lub dni.
  • Czas na rozpoczęcie leczenia. W przypadku wykrycia wodobrzusza na wczesnych etapach rozwoju, gdy funkcje ważnych narządów nie są upośledzone (lub tylko nieznacznie upośledzone), eliminacja choroby podstawowej może prowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta. Jednocześnie przy długotrwałym postępującym puchlinie brzusznej może dojść do uszkodzenia wielu narządów i układów (oddechowego, sercowo-naczyniowego, wydalniczego), co prowadzi do śmierci pacjenta.
  • Główna choroba. Jest to prawdopodobnie główny czynnik decydujący o przeżyciu pacjentów z wodobrzuszem. Faktem jest, że nawet przy najnowocześniejszym leczeniu, korzystny wynik jest mało prawdopodobny, jeśli pacjent ma awarię kilku narządów jednocześnie. Na przykład w przypadku zdekompensowanej marskości wątroby (gdy funkcja narządu jest prawie całkowicie zaburzona), szanse przeżycia pacjenta przez 5 lat po rozpoznaniu są mniejsze niż 20%, a dla niewyrównanej niewydolności serca - mniej niż 10%. Bardziej korzystne rokowanie w przypadku przewlekłej niewydolności nerek, jak u pacjentów poddawanych hemodializie i którzy przestrzegają wszystkich zaleceń lekarza, mogą żyć przez dziesiątki lat lub dłużej.

Zapobieganie wodobrzusze

Zapobieganie wodobrzusze jest pełnym i terminowym leczeniem przewlekłych chorób narządów wewnętrznych, które w przypadku progresji mogą powodować gromadzenie się płynu w jamie brzusznej.

Zapobieganie wodobrzusze obejmuje:

  • Terminowe leczenie chorób wątroby. Rozwój marskości wątroby jest zawsze poprzedzony przedłużonym stanem zapalnym tkanki wątroby (zapalenie wątroby). Niezwykle ważne jest ustalenie na czas przyczyny tej choroby i jej wyeliminowanie (przeprowadzenie leczenia przeciwwirusowego, zaprzestanie picia, rozpoczęcie przyjmowania zdrowej żywności itd.). Pozwoli to zatrzymać postęp procesu patologicznego i utrzyma dużą część tkanki wątroby, co zapewni pacjentowi pełne życie przez wiele lat.
  • Terminowe leczenie wrodzonych wad serca. Na obecnym etapie rozwoju operacja polegająca na zastąpieniu uszkodzonej zastawki serca lub zamknięciu defektu w ścianach mięśnia sercowego może być przeprowadzona we wczesnym dzieciństwie, co pozwoli dziecku na normalny wzrost i rozwój oraz uratuje go przed niewydolnością serca w przyszłości.
  • Wczesne leczenie choroby nerek. Chociaż hemodializa może kompensować wydalniczą funkcję nerek, nie jest w stanie zapewnić wielu innych funkcji tego narządu. Dlatego o wiele łatwiej jest terminowo iw pełni leczyć różne choroby zakaźne układu moczowego, takie jak zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie kłębuszków nerkowych (zapalenie tkanki nerkowej), odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie miedniczki nerkowej), niż przeprowadzać hemodializę przez 2-3 godziny dwa razy w tygodniu przez resztę życia.
  • Dieta na zapalenie trzustki. W przewlekłym zapaleniu trzustki nasilenie choroby i zniszczenie tkanki trzustkowej może być spowodowane spożyciem dużych ilości alkoholu, słodyczy, pikantnych, wędzonych lub smażonych potraw. Jednakże należy rozumieć, że tacy pacjenci nie powinni całkowicie eliminować powyższych produktów z diety. 1 cukierek lub 1 zjedzony kawałek wędzonej kiełbasy dziennie nie powoduje zaostrzenia zapalenia trzustki, dlatego niezwykle ważne jest, aby pacjenci spożywali umiarkowanie, a nie przejadanie się (zwłaszcza przed snem).
  • Wykonywanie rutynowego badania USG podczas ciąży. Kobietom w ciąży zaleca się wykonanie co najmniej trzech badań USG w okresie ciąży. Pierwszy z nich jest przeprowadzany w okresie od 10 do 14 tygodni ciąży. Do tego czasu układa się wszystkie narządy i tkanki płodu, co pozwala zidentyfikować poważne anomalie rozwojowe. Drugie badanie USG wykonuje się w 18 - 22 tygodniu ciąży. Pozwala także zidentyfikować różne anomalie rozwoju i, jeśli to konieczne, poruszyć kwestię aborcji. Trzecie badanie przeprowadza się w 30 - 34 tygodniu, aby zidentyfikować nieprawidłowości w rozwoju lub pozycji płodu. Zakończenie ciąży w takim czasie jest niemożliwe, ale lekarze mogą zidentyfikować jedną lub inną patologię i rozpocząć leczenie natychmiast po urodzeniu dziecka, co znacznie zwiększy jego szanse na przeżycie.