Leczenie wodobrzusza

Leczenie wodobrzusza powinno być skierowane na chorobę podstawową, od której zależy przebieg wodobrzusza. Symptomatycznie - leki moczopędne (patrz), głównie pochodne chlorotiazydu, antagonistów aldosteronu (na przykład aldakton 400-1000 mg dziennie), diuretyk rtęciowy (rtęciowy) przy braku zapalenia nerek. Często konieczne jest uciekanie się do powtarzających się nakłuć, które, podobnie jak długotrwałe stosowanie leków moczopędnych, prowadzą do znacznej utraty białka i dalszego pogorszenia równowagi elektrolitowej, utraty sodu i potasu, do szczególnego zespołu odwodnienia (pomimo obrzęku i wodobrzusza) ze spadkiem ciśnienia krwi (przed zapaścią ) i wzrost resztkowego azotu. Gwałtowny spadek ciśnienia w jamie brzusznej podczas nakłuwania może również spowodować zapaść (patrz).

Leczenie chirurgiczne. Nakłucie puchliną wodną wykonuje się na pustym żołądku z pustym pęcherzem, nadając pacjentowi pozycję siedzącą; poważnie chory położył się na boku. Nakłucie zwykle wykonuje się między łonem a pępkiem w odległości 1-2 cm od linii środkowej, ściśle przestrzegając zasad aseptyki w znieczuleniu miejscowym. Skórę należy nakłuć spiczastym skalpelem, a następnie włóż trokar, przesuwając powłokę lekko w bok. Płyn jest uwalniany stopniowo, z przerwami 1-2 minut, w celu uniknięcia gwałtownej zmiany ciśnienia krwi. Jednocześnie równomiernie ściśnij brzuch ręcznikiem owiniętym wokół ciała. Po zdjęciu trokaru na skórze nałożyć szew.

Komplikacje. Krwotok brzuszny z powodu rany naczyń trokarowych. W tych rzadkich przypadkach trzeba uciekać się do tunelu czasoprzestrzennego. Tymczasowemu wypływowi płynu pod skórę po nakłuciu towarzyszy obrzęk miejscowy. Po wielokrotnym nakłuciu może rozwinąć się zrosty narządów jamy brzusznej z otrzewną przedniej ściany brzucha, co stanowi niebezpieczeństwo zranienia sieci lub jelita podczas kolejnych nakłuć, ale może prowadzić do rozwoju krążenia krążenia i zakończenia gromadzenia się płynu w jamie brzusznej.

Rys. 2. Nacięcie piersiowo-brzuszne, aby zbliżyć się do portalu i żyły głównej dolnej.

Ze znacznymi i nawracającymi wodobrzuszami spowodowanymi stagnacją w układzie żyły wrotnej, głównie marskością wątroby, wskazane jest leczenie chirurgiczne. Jeśli pacjent był wielokrotnie usuwany z płynu puchlinowego, zaleca się przeprowadzenie leczenia (krew, osocze, dieta białkowa) przed operacją w celu poprawy składu białkowego krwi. Konieczne jest działanie w odpowiednim czasie, dopóki główny proces nie zajdzie daleko, a czynność wątroby nie będzie zbyt osłabiona.

Aby stworzyć krążenie oboczne, najczęściej stosowano operację Talma-Drummonda - upychając sieć do części przedniej ściany brzucha, odsłoniętej od otrzewnej i obrębiającej śledzionę. Stopniowo rozwijające się potem zespolenia naczyniowe usuwają krew z układu żyły wrotnej. Operacja Talma-Drummond lub jej modyfikacje w 1/3 przypadków dały korzystne wyniki. W celu skierowania płynu puchlinowego do tkanki podskórnej zaproponowano wycięcie okna o średnicy 3-4 cm w otrzewnej i mięśniach w okolicy trójkąta drobnego. Wyniki są niestabilne z powodu stwardnienia włókien i zakończenia absorpcji. W tym samym celu zaproponowano szycie otworu otrzewnowego w środkowym końcu uda w cięciu w górnej trzeciej części. saphena magna i inne sposoby usuwania płynu z jamy brzusznej, ale nie są one uzasadnione. Szybsze i bardziej wiarygodne wyniki uzyskuje się poprzez nałożenie natychmiastowego zespolenia między żyłami portalu i układu kawowego. Gdy wewnątrzwątrobowa niedrożność żyły wrotnej jest częściej stosowana zespolenie portocaval. W przypadku zakrzepicy, kompresja żyły wrotnej narzuca przetokę między górną krezką i wydrążeniem (zespoleniem krezkowym) lub między śledzioną a nerką (zespoleniem śledziony) lub żyłami wątrobowymi. Najlepsze wyniki długoterminowe obserwuje się po nałożeniu bezpośredniego zespolenia porto-kawalowego.

W celu wybrania metody przetoki zaproponowano przedoperacyjne pomiary ciśnienia krwi w systemie portalowym (spleno-portomanometria) i portografię (splenoportografia) w celu określenia lokalizacji naruszenia drożności żyły wrotnej. W tym samym czasie podczas operacji z otwartą jamą brzuszną można wstrzyknąć środek kontrastowy do żył wieńcowych żołądka, do żyły śledzionowej lub do miazgi śledziony.

W celu nałożenia powyższych anastomoz zaleca się szeroki dostęp z nacięciem po prawej stronie w celu zespolenia portocaval (ryc. 2 i 3) lub w lewo dla spleno-nerki. Kiedy przetoka jest układana między żyłami śledzionowymi i nerkowymi, konieczne jest usunięcie śledziony (ryc. 4), a czasem nerki (jeśli nie ma gałęzi żyły nerkowej odpowiedniej dla przetoki). W przypadku przetoki między żyłami, luźne kawałki zostały pomyślnie przeszczepione v. saphena magna. Aby zmniejszyć ciśnienie w żyle wrotnej, zaproponowano podwiązanie tętnic śledzionowych lub wątrobowych proksymalnych do miejsca zrzutu tętnicy żołądkowo-dwunastniczo-jelitowej.


Rys. 3. Schemat operacji nakładania zespolenia portocaval: 1 - wątroba; g - żyła główna dolna; 3 - zespolenie; 4 - żyła wrotna; 5 - żyła śledzionowa; 6 - żyła nerkowa.

Rys. 4. Schemat operacji nakładania zespolenia śledziony: 1 - żołądek; 2 - żyła śledzionowa (usunięta śledziona); 3 - zespolenie; 4 - nerka; 5 - żyła nerkowa; w - dolnej żyle głównej.

Nakłucie i operacja wodobrzusza mogą być skomplikowane przez tworzenie przetoki puchlinowej w miejscu nakłucia lub między szwami. Stały prąd płynu puchlinowego zapobiega adhezji otrzewnej ciemieniowej i podtrzymuje przetokę. Wprowadzenie infekcji przez niego przez kilka tygodni, a czasem dni prowadzi do zapalenia otrzewnej, zwykle śmiertelnego. We wszystkich przypadkach przesiąkania płynu puchlinowego na zewnątrz, jeśli trwa on dłużej niż jeden dzień, zamknięcie otworu jest pokazane z przerwanym lub szwem torebki. Zobacz także naczynia krwionośne (operacje).

Marskość wątroby i jej powikłania. Ile żyć z wodobrzuszem?

Istnieje wiele czynników, które negatywnie wpływają na naszą wątrobę. Alkohol, zapalenie wątroby, niektóre leki i substancje toksyczne mogą spowodować zniszczenie tego ważnego organu ludzkiego ciała. Niestety, komórki wątroby nie mogą być przywrócone i dlatego są zastępowane tylko przez tkankę łączną.

W ten sposób marskość zaczyna się rozwijać, co znacznie skraca oczekiwaną długość życia osoby, nie wspominając o pogorszeniu jakości życia. Wraz ze wzrostem ciśnienia i zastojem marskości może rozwinąć się jeden z najbardziej niebezpiecznych powikłań - wodobrzusze.

Z objawami wodobrzusza, - ciężkim wzdęciem, krwawieniem z nosa lub żył przełyku, - możemy stwierdzić fakt zaniedbania marskości. Wodobrzusze objawia się w wyniku zwiększonego ciśnienia i nagromadzenia płynu w jamie brzusznej. Jeśli w normalnym stanie jama brzuszna zawiera niewielką ilość płynu (około 200 ml), to z wodobrzuszem może gromadzić się do kilku litrów.

Rodzaje wodobrzusza

Wodobrzusze mogą być kilku typów. Rodzaje są zróżnicowane w określaniu ilości płynu w jamie brzusznej. W ten sposób można wyróżnić następujące trzy typy:

  • Płyny zawierają do trzech litrów, a prognoza powrotu do zdrowia jest najbardziej optymistyczna;
  • Ponad trzy litry płynu wykazują oznaki encefalopatii wątrobowej;
  • Płyny gromadzą się ponad dwadzieścia litrów, występują problemy z ruchem i trudnościami w oddychaniu.

Różne rodzaje wodobrzusza w marskości wątroby są traktowane inaczej. Jeśli pierwsze dwa typy są uleczalne i są dość podatne na skutki medyczne, to trzeci typ może powodować trudności z jego leczeniem. Powinieneś zadbać o swoje zdrowie, aby uniknąć gromadzenia się tak dużej ilości płynu w jamie brzusznej. Ale bez względu na ilość nagromadzonego płynu należy natychmiast zastosować leczenie, aby nie powodować komplikacji i śmiertelnych konsekwencji.

Wydarzenia medyczne

Aby poprawić stan pacjenta cierpiącego na objawy wodobrzusza z marskością wątroby, przeprowadza się szereg środków terapeutycznych. W tym przypadku przepisywana jest dieta, która nakazuje stosowanie pewnych pokarmów i prawie całkowite odrzucenie soli.

Dlatego przepisując dietę, zabrania się używania wszystkich słonych i pikantnych potraw. Sól na ogół należy stosować w bardzo ograniczonych ilościach - nie więcej niż pięć gramów. Zabrania się również używania potraw z zawartością sody oczyszczonej. Tak więc nie można jeść ciastek i pić wody mineralnej. Szczególnie ściśle, gdy wodobrzusze reguluje ilość zużywanego płynu (do 1-1,5 litra dziennie).

Ponadto przy wdrażaniu środków terapeutycznych należy wspomnieć o zaleceniu lekarzy, aby przestrzegali zaleceń dotyczących leżenia w łóżku, ponieważ w tej pozycji nerki lepiej filtrują płyn, co ma pozytywny wpływ na proces gojenia, chociaż nie radykalnie, ale nadal.

Leczenie

Leczenie wodobrzusza ma na celu przede wszystkim bezpośrednie wyleczenie „ogniska” choroby, a mianowicie marskości. Ponieważ marskość wątroby powoduje rozwój wodobrzusza, leczenie skierowane jest na przyczynę źródłową.

Najbardziej idealnym i bezbłędnym (jeśli nie brać pod uwagę czynnika materialnego) wariantem leczenia marskości wątroby jest przeszczep wątroby. Dzięki przestrzeganiu dodatkowego leczenia, w połączeniu z przeszczepem, może to znacznie przedłużyć życie danej osoby. Ale trudności wynikają z faktu, że sama transplantacja jest bardzo złożoną i kosztowną operacją. Ponadto nie ma wystarczającej liczby narządów dla wszystkich pacjentów cierpiących na tę chorobę. Dlatego takie rozwiązanie problemu wodobrzusza i marskości nie jest dostępne dla wszystkich, niestety.

Aby jeszcze przezwyciężyć wodobrzusze, należy natychmiast rozpocząć leczenie. Należy wspomnieć, że na obecnym etapie rozwoju medycyny niemożliwe jest całkowite i bezwarunkowe pozbycie się marskości wątroby. Jeśli jednak spełnisz wszystkie wymagania lekarza, możesz poprawić rokowanie i ogólny stan pacjenta. Życie z marskością wątroby jest trudne, trudne, ale nie ma skutecznych leków, które zdecydowanie mogłyby przezwyciężyć tę dolegliwość.

Lekarze przepisują leki, które wpływają na złagodzenie lub wyeliminowanie objawów marskości wątroby. Leczenie wodobrzusza ma na celu zmniejszenie ilości płynu gromadzącego się w jamie brzusznej. Zasadniczo leki moczopędne są przepisywane przeciwko wodobrzuszowi na marskość wątroby, aby zmniejszyć całkowitą ilość płynu w organizmie, co wpływa na ilość nagromadzonego płynu bezpośrednio w jamie brzusznej.

Niestety lekarze stwierdzają, że leczenie lekami moczopędnymi nie prowadzi do żadnych znaczących konsekwencji w zakresie powrotu do zdrowia.

Przebicie

Aby pozbyć się wodobrzusza, lekarze zalecają zastosowanie specjalnej procedury zwanej nakłuciem. Jego celem jest uwolnienie pacjenta od nagromadzonego płynu. Po zastosowaniu znieczulenia miejscowego chirurg przebija obrzęk jamy brzusznej poniżej pępka grubą igłą, a następnie wypompowuje nadmiar płynu. Podczas jednego przebicia można usunąć tylko do sześciu litrów płynu. W przeciwnym razie istnieje ryzyko gwałtownego wzrostu ciśnienia krwi, co może prowadzić do poważnych konsekwencji.

Jeśli pacjent uciekł się do nakłucia, cierpiącego na wodobrzusze pierwsze lub małe wodobrzusze, rokowanie jest bardzo, bardzo korzystne. Ta procedura w połączeniu ze ścisłą dietą i stałym leczeniem może przedłużyć życie pacjenta o osiem lub nawet dziesięć lat. W przypadku innych, poważniejszych typów wodobrzusza, nakłucie prowadzi tylko do złagodzenia losu pacjenta, zmniejszając jego cierpienie.

Obecnie trwają aktywne badania nad tą chorobą, aby odkryć nowe metody leczenia puchliny brzusznej i marskości wątroby jako całości. Medycyna na obecnym etapie rozwija się aktywnie i istnieje nadzieja, że ​​w niedalekiej przyszłości zostaną znalezione rozwiązania w leczeniu pacjentów z marskością wątroby.

Ilu pacjentów puchliny żyje

Prawie wszyscy pacjenci cierpiący na wodobrzusze z marskością wątroby zadają straszne pytanie: „Ilu pacjentów żyje z tą chorobą?”. Marskość wątroby i jej objawy są bardzo ciężkie i prowadzą do cierpienia i udręki pacjenta. Marskość stopniowo skraca życie, niszcząc człowieka od wewnątrz. Ludzie cierpiący na tę chorobę niestety nie żyją długo.

W przypadku marskości wątroby nikt, żaden lekarz, nie może śmiało powiedzieć pacjentowi, ile mu zostało. Ale medycyna pozwala na stosunkowo dokładne przewidywanie rozwoju choroby i przyszłego stanu osoby po diagnozie i leczeniu.

Aby odpowiedzieć na pytanie o oczekiwaną długość życia pacjenta z marskością wątroby i cierpiącego na wodobrzusze, należy śledzić medyczne zróżnicowanie typów wodobrzusza przez „zachowanie” nagromadzonego płynu w jamie brzusznej. Zgodnie z tym kryterium wyróżnia się pięć typów, z których każdy zostanie omówiony poniżej.

  • Pierwszy typ to Transient. Ten typ jest uleczalny i jest uważany za najłatwiejszy. Można go wyleczyć poprzez wdrożenie stałego leczenia i podczas procedury nakłuwania. Nie występują szczególne problemy z cieczą. Wodobrzusze nie są trudne.
  • Drugi typ to stacjonarny. Z tego typu już mają trudności. Zwykłe tempo leczenia i konserwatywne metody nie pomogą. Płyn po prostu nie wyjdzie w ilościach, w których chcielibyśmy. Można go wyleczyć tylko w wyniku kilku sesji punkcji.
  • Trzeci typ jest zestresowany. Ten typ można już uznać za niebezpieczny i trudny do rozwiązania. Przy intensywnym puchliniu, ilość płynu w jamie brzusznej nie zmniejsza się, pomimo wysiłków lekarzy. W najgorszym przypadku płyn może nawet nadejść. Pomocna będzie tylko operacyjna metoda rozwiązania problemu.
  • Czwarty typ - ogniotrwały. Pomocne może być leczenie tego rodzaju wodobrzusza. W tym przypadku lekarze dają dość optymistyczne prognozy dotyczące pozbycia się wodobrzusza. Choroba jest uleczalna i zwykle nie przewiduje się powikłań.
  • Piąty typ. Nie ogniotrwały. Ten rodzaj wodobrzusza z marskością wątroby nie jest już uleczalny. W takim przypadku ani leczenie, ani operacja nie pomogą w rozwiązaniu problemu. Niestety, ale fakt pozostaje. Nieodporny typ puchliny brzusznej jest najtrudniejszym i najtrudniejszym do wyleczenia typem tej choroby. Niemal niemożliwe jest z nią żyć przez długi czas.

Aby przewidzieć oczekiwaną długość życia osoby cierpiącej na wodobrzusze z marskością wątroby, należy znać etap rozwoju choroby. Po określeniu stadium choroby można z grubsza określić, ile osoba może żyć. Niestety, wodobrzusze skracają życie, aw niektórych przypadkach znacznie.

Wodobrzusze występują w ciągu dziesięciu lat po bezpośredniej diagnozie tego problemu.

  • Pierwszy i drugi etap wodobrzusza pozwoli pacjentowi przeżyć kolejne siedem lat po wykryciu choroby.
  • Trzeci i czwarty etap nie podlegają już leczeniu, pacjent może żyć w tym stanie nie dłużej niż przez trzy lata.

Ale wraz z gwałtownym postępem wodobrzusza okres ten można skrócić o kolejne dwa lata. Z tego wynika, że ​​w ostatnich dwóch etapach, w warunkach progresji choroby, pacjent będzie żył tylko przez rok.

Wodobrzusze są złożoną i specyficzną chorobą. Po wykryciu należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, aby natychmiast rozpocząć leczenie. Problem zidentyfikowany na wczesnym etapie i nie postępujący w takim stopniu, że nie można go już wyleczyć, można rozwiązać, nawet jeśli tylko częściowo. Najważniejsze jest to, że wodobrzusze nie działają.

W początkowej fazie rozwoju choroby nadal istnieje nadzieja na wyzdrowienie i uwolnienie się od udręki, którą niesie ze sobą rozwój tego poważnego objawu. Na późniejszych etapach rozwoju nic nie można zrobić, dlatego lepiej nie pozwolić, aby problem zaczął się, aby nie skrócić znacznie życia.

Fakt, że współczesna medycyna nie może definitywnie odciążyć ludzi cierpiących na marskość od tej strasznej choroby, jest rozczarowujący. Narkotyki i chirurgia tylko łagodzą cierpienie, a przeszczep wątroby nie jest dostępny dla wszystkich pacjentów. Można mieć tylko nadzieję, że w niedalekiej przyszłości problem ten zostanie rozwiązany, a następnie ogromna liczba ludzi otrzyma nadzieję na pełne wyzdrowienie i zdrowe życie bez marskości wątroby i jej poważnych objawów.

Laparocenteza (punkcja) dla wodobrzusza

Po zdiagnozowaniu wodobrzusza nakłucie ściany otrzewnej i płynu do analizy jest koniecznością. Służy do badania ultrafiltracji i wykonywania drenażu (pompowania) dla wodobrzusza. Nakłucie ma swoje przeciwwskazania: laparocentezy w wodobrzuszu nie można wykonać, jeśli pacjent ma zrosty narządów zlokalizowanych w jamie brzusznej, z wyraźnym meteorytem, ​​z prawdopodobieństwem uszkodzenia ściany jelita, guzów i rozwoju procesów ropnych w opisywanym obszarze.

Jak każda inna operacja, laparocenteza (punkcja) odbywa się w kilku etapach. Pacjent jest najpierw przygotowany do zabiegu: konieczne jest oczyszczenie jelit i opróżnienie pęcherza. Jeśli diagnoza zostanie potwierdzona, operacja usunięcia wodobrzusza jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym za pomocą jednego instrumentu - trokaru, którego koniec jest ostro zakończony. W zestawie znajduje się rura z PVC, która służy do nakłuwania wodobrzusza i specjalnego zacisku.

Technika laparocentezy w wodobrzuszu

Po usunięciu wodobrzusza (paracenteza) pacjent zwykle siedzi podczas innych operacji chirurgicznych przy użyciu sprzętu endoskopowego pacjenta umieszczonego na wznak.

  • Nacięcie (nakłucie) wykonuje się na linii brzusznej w odległości 2-3 cm od linii pępka. Wcześniej chirurg zakrywa miejsce nakłucia środkami antyseptycznymi.
  • Następnie powoduje infiltrację tkanek w pobliżu miejsca nakłucia warstwa po warstwie roztworami 2% lodołamacza lub 1% nowokainy.
  • Po znieczuleniu skalpelem wykonuje się rozcięcie skóry, tkanki podskórnej i mięśni otrzewnowych, nakłucie (paracenteza) powinno zapewnić wycięcie o średnicy nieco szerszej niż średnica instrumentu używanego podczas laparocentezy, ale nie przebijać skóry. Zadaniem chirurga jest wykonanie dozowanego nacięcia-nakłucia, które oddziałuje tylko na górne warstwy skóry.
  • Aby przypadkowo nie uszkodzić jelit za pomocą rurki cewnika, laparocenteza i nakłucie są wykonywane za pomocą ultradźwięków lub specjalnych przyrządów - urządzeń, które umożliwiają stworzenie bezpiecznego kanału wolnego od pętli jelitowych.
  • W ręce bierze się trokar, a ostatni jest już ukończony - przebicie jamy brzusznej w wodobrzuszu ruchami rotacyjnymi. Trocar wygląda jak mandryn. Wewnątrz znajduje się przestrzeń, w którą wkładana jest rura z PVC, która służy do przebijania.
  • Jeśli trokar został włożony prawidłowo, płyn powinien płynąć. Gdy strużka wypłynęła po przebiciu, rurkę można przebić do wewnątrz o kolejne 2–3 cm, tak aby koniec rurki z PCW nie przesuwał się w kierunku tkanek miękkich podczas długotrwałego pompowania płynu puchlinowego.
  • Przez rurkę wykonuje się najpierw nakłucie, a następnie usuwa się nadmiar wody (pompowanie następuje bardzo powoli, około jednego litra w ciągu pięciu minut, koncentrując się na stanie pacjenta podczas operacji). Dzisiaj laparocenteza brzucha z wodobrzuszem pozwala na usunięcie do 10 litrów na raz.
  • Aby ciśnienie wewnątrz brzucha nie spadło gwałtownie, asystent chirurga równocześnie z paracentezą stale zaciska żołądek pacjenta cienkim ręcznikiem.
  • Gdy kończy się opróżnianie wodobrzusza, do nakłucia i rany przylega ciasny bandaż, operacja się kończy, pacjent zostaje po prawej stronie i pozwala się na chwilę położyć. Zaleca się również dokręcić dobrze brzuch dużym bandażem z gazy. Pomoże to utrzymać ciśnienie wewnątrzmaciczne.

Konsekwencje nakłucia w wodobrzuszu

Jak pokazuje praktyka, paracenteza diagnostyczna w wodobrzuszu i wypompowywanie płynu za jego pomocą wielokrotnie udowodniły jej wysoką skuteczność. Ale samej procedurze paracentezy (punkcji) mogą towarzyszyć poważne komplikacje. Czego się bać:

  • Nieprzestrzeganie zasad antyseptyków prowadzi do rozwoju flegmy ściany brzusznej - niebezpiecznej choroby, w której często występuje sepsa.
  • W przypadku niewłaściwego nakłucia możliwe jest uszkodzenie dużych i małych naczyń, a nawet organów brzucha.
  • Rozedma śródpiersia (gromadzenie się powietrza w tkankach) jest również niebezpieczna, dlatego doświadczony chirurg z doświadczeniem w pracy ze sprzętem endoskopowym musi usunąć płyn podczas wodobrzusza.

Warto zauważyć, że każde przebicie puchliną wodną może mieć niebezpieczne konsekwencje. Przedtem nikt nie wie z absolutną precyzją, jaka jest przyczyna akumulacji ultrafiltratu. Istnieje mniej traumatycznych niechirurgicznych metod wycofywania płynów w wodobrzuszu. Jest to odbiór leków moczopędnych lub tradycyjnej medycyny. Ale w celu samoleczenia w tym przypadku jest to niemożliwe. Bardzo często jest stałym towarzyszem niektórych chorób onkologicznych, dlatego tak ważne jest nakłucie jamy brzusznej wodobrzuszem.

W przypadku braku drenażu ultrafiltracyjnego wodobrzusze nie są przebijane. W szpitalu do diagnozy użyto cewnika oszczędzającego. Za jego pomocą ciecz jest pobierana za pomocą konwencjonalnej strzykawki. Jeśli nie wejdzie do strzykawki, jama brzuszna jest odcinana izotonicznym roztworem chlorku sodu, a następnie próba jest powtarzana ponownie. Ogrodzenie pozwala uzyskać taką ilość materiału, która wystarcza do określenia wszystkich wskaźników diagnostycznych. Z pomocą laparocentezy (dziurkowania) dzisiaj możesz dokonać wzrokowej kontroli jamy brzusznej. W tym przypadku specjalne urządzenie endoskopowe, zwane laparoskopem, musi być wprowadzone przez trokar.

Obecnie laparocenteza pozwala osiągnąć dobre wyniki. Jest to jedyna metoda opieki nad napiętymi wodobrzuszami, gdy pacjent ma poważne problemy z oddychaniem i groźbę pęknięcia przepukliny pępkowej. Być może powtarzające się użycie laparocentezy (nakłucia) dla wodobrzusza, a następnie, gdy trzeba usunąć dużą ilość płynu (więcej niż 10 litrów).

Jak pokazuje praktyka, jedna terapia lekowa nie daje koniecznych wyników, w niektórych przypadkach laparocenteza z wodobrzuszem pomaga znacząco złagodzić stan pacjenta, a tym samym zwiększyć szanse na wyzdrowienie.

Laparocenteza w wodobrzuszu: wskazania i powikłania

Zabieg wykonywany jest tylko w szpitalu, ponieważ wymaga przestrzegania ścisłych standardów aseptyki i biegłości w nakłuciu brzucha. Jeśli to konieczne, regularny pacjent z pompowanym wysiękiem wkłada stały cewnik otrzewnowy.

Wskazania i przeciwwskazania

Zazwyczaj nakłucie brzucha z wodobrzuszem jest wykorzystywane do celów leczniczych, usuwając nadmiar płynu z jamy brzusznej. Jeśli nie trzymasz laparocentezy i nie zmniejszasz ciśnienia wewnątrzbrzusznego, u pacjenta rozwija się niewydolność oddechowa, upośledzona aktywność serca i innych narządów wewnętrznych.

Jednocześnie lekarz może wypompować nie więcej niż 5–6 litrów płynu puchlinowego. Z większą liczbą możliwych rozwoju upadku.

Następujące stany patologiczne organizmu są wskazaniami do laparocentezy:

  • intensywne wodobrzusze;
  • łagodne wodobrzusze połączone z obrzękiem;
  • nieskuteczność terapii lekowej (wodobrzusze oporne na leczenie).

Wysięk można usunąć za pomocą cewnika lub swobodnie przepływać do podstawionych naczyń po zainstalowaniu trokaru brzusznego. Należy pamiętać, że nakłucie jamy brzusznej może tylko zmniejszyć żołądek i złagodzić stan pacjenta, ale nie wyleczyć opuchlizny.

Istnieją laparocentezy i przeciwwskazania. Wśród nich są następujące:

  • słabe krzepnięcie krwi. W takim przypadku ryzyko krwawienia wzrasta podczas zabiegu;
  • choroby zapalne przednio-bocznej ściany jamy brzusznej (cellulitis, furunculosis, pyoderma);
  • niedrożność jelit. Istnieje ryzyko nakłucia jelit z przenikaniem mas kałowych do jamy;
  • wzdęcia;
  • ciężkie niedociśnienie;
  • pooperacyjna przepuklina brzuszna.

Nie zaleca się przeprowadzania laparocentezy w drugiej połowie ciąży. Jeśli zajdzie taka potrzeba, procedura jest przeprowadzana pod kontrolą skanowania ultradźwiękowego, aby pomóc śledzić głębokość penetracji trokaru i jego kierunek.

Obecność zrostów uważa się za względne przeciwwskazanie, tzn. Ocenę ryzyka uszkodzenia narządów i naczyń w każdym przypadku przeprowadza się indywidualnie.

Przygotowanie

Przygotowanie do laparocentezy w wodobrzuszu obejmuje kilka etapów. W przeddzień zabiegu pacjent musi oczyścić żołądek i jelita za pomocą lewatywy lub sondy. Bezpośrednio przed nakłuciem pęcherz należy opróżnić. Jeśli nie możesz tego zrobić samodzielnie, pacjent umieszcza miękki cewnik.

Ponieważ nakłucie puchliny brzusznej jest wykonywane w znieczuleniu miejscowym, premedykacja jest wymagana zwłaszcza u pacjentów nerwowych i wrażliwych. Odbywa się 15–20 minut przed nakłuciem brzucha w postaci podskórnego wstrzyknięcia siarczanu atropiny i preparatu Promedol.

Przed laparocentezą wskazane jest sprawdzenie wrażliwości na środki przeciwbólowe, ponieważ wiele z nich powoduje reakcje alergiczne. Aby to zrobić, należy wykonać lekkie zadrapanie na skórze przedramienia pacjenta za pomocą sterylnej igły i zastosować przyszły środek znieczulający. Jeśli po 10–15 minutach kolor skóry pozostanie taki sam, próbkę uznaje się za negatywną. Jeśli wystąpi zaczerwienienie, obrzęk i swędzenie, należy wymienić środek znieczulający.

Przygotowanie do laparocentezy z wodobrzuszem będzie lepsze, jeśli pacjent jest w szpitalu. W przypadku punkcji ambulatoryjnej pacjent musi samodzielnie wykonać część czynności, w szczególności opróżnić jelita i pęcherz.

Technika z

Technika wykonywania paracentezy brzusznej nie jest trudna. Przed manipulacją pacjent jest znieczulany roztworem lidokainy, który jest wstrzykiwany do tkanek miękkich ściany brzucha. Następnie miejsce rzekomej przebicia jest leczone środkiem antyseptycznym, a chirurg przechodzi operację.

Nakłucie wodobrzuszem można wykonać niemal w dowolnym miejscu przednio-bocznej ściany brzucha, ale wygodniej i bezpieczniej jest to zrobić w punkcie, w którym nie ma włókien mięśniowych. Manipulacja jest zwykle wykonywana podczas siedzenia, ale w poważnym stanie pacjent jest umieszczany na kanapie.

Metody laparocentezy w wodobrzuszu:

  1. Na białej linii brzucha, 3 palce poniżej pępka, skóra jest rozcięta 1–1,5 cm długości.
  2. Następnie, za pomocą haka z jednym zębem, otwiera się płytkę ścięgnistą i odciąga ścianę brzucha.
  3. Ruch obrotowy trokaru, skierowany pod kątem 45 ° do nacięcia, tkanka jest nakłuta na uczucie pustki.
  4. Usunięty mandryn zastępuje się cewnikiem, po którym usuwa się patologiczny wysięk.

Przy niewielkiej ilości zawartości znajdującej się w strefach bocznych i na dnie ubytku chirurg, zmieniając kierunek trokaru, prowadzi je zgodnie z ruchem wskazówek zegara i, zatrzymując się zarówno w hipochondrii, jak i okolicy miednicy, wysysa wysięk strzykawką. Po laparocentezie trokar i cewnik są usuwane z rany, krawędzie nacięcia są klejone lub zszywane i nakładany jest sterylny opatrunek.

Wraz z szybkim opróżnianiem płynu u pacjenta ciśnienie może gwałtownie spaść i zapaść. Aby zapobiec takiemu stanowi, wysięk jest uwalniany powoli, nie więcej niż 1000 ml w ciągu 5–10 minut, stale monitorując samopoczucie pacjenta. Gdy zawartość wypływa, pracownik medyczny powoli zaciska żołądek arkuszem, zapobiegając zaburzeniom hemodynamicznym.

Okres rehabilitacji

Powikłania pooperacyjne w laparocentezie są rzadkie, ponieważ nakłucie ściany brzucha wykonuje się bez znieczulenia ogólnego i nie oznacza wysokiego stopnia urazu.

Szwy są usuwane w dniach 7–10, a odpoczynek w łóżku i inne ograniczenia są konieczne, aby wyeliminować objawy choroby podstawowej. Aby zapobiec ponownemu gromadzeniu się wysięku, pacjentowi przepisuje się dietę bezsolną z ograniczonym przyjmowaniem płynów - po laparocentezie nie zaleca się picia więcej niż 1 litra wody dziennie. Jednocześnie dieta musi być uzupełniona białkami zwierzęcymi (jaja, białe mięso) i produktami mlecznymi. Wszystkie tłuste, pikantne, marynowane i słodkie potrawy z diety powinny zostać usunięte.

Po nakłuciu brzucha w wodobrzuszu pacjentowi zabrania się jakiejkolwiek aktywności fizycznej, zwłaszcza przyjmując napięcie przedniej ściany brzucha. Podczas długiego wkładania cewnika pacjentowi zaleca się zmianę pozycji ciała co 2 godziny w celu lepszego wypływu zawartości.

Komplikacje

Powikłania po laparocentezie jamy brzusznej w wodobrzuszu występują tylko w 8-10% przypadków. Najczęściej są one związane z nieprzestrzeganiem zasad aseptyki i zakażeniem miejsca nakłucia. Po usunięciu trokaru może rozpocząć się krwawienie, aw trakcie zabiegu następuje omdlenie z powodu ostrej redystrybucji krwi w naczyniach.

Inne powikłania laparocentezy w wodobrzuszu:

  • uszkodzenie pętli jelitowych z rozwojem kałowego zapalenia otrzewnej;
  • rozwarstwienie naczyń krwionośnych, pociągające za sobą powstawanie krwiaków lub rozległe krwawienie do jamy otrzewnej;
  • przenikanie powietrza przez nakłucie i występowanie rozedmy podskórnej;
  • flegma przedniej ściany brzucha;
  • nakłucie nowotworów onkologicznych może prowadzić do aktywacji procesu i szybkiego przerzutu;
  • z intensywnym wodobrzuszem obserwuje się przedłużony odpływ płynu w miejscu nakłucia.

Obecnie prawie wszystkie powikłania laparocentezy są zminimalizowane, co umożliwia rozważenie procedury nie tylko skutecznej, ale także bezpiecznej.

W tym przypadku lekarz musi pamiętać, że podczas nakłucia pacjent wraz z płynem traci dużą ilość albuminy. To nieuchronnie prowadzi do najsilniejszego niedoboru białka, więc objętość ewakuowanego wysięku musi odpowiadać jego naturze (wysiękowi lub wysiękowi) i samopoczuciu pacjenta.

Słabe odżywianie pacjenta, pusty pęcherz przed zabiegiem i ciąża mogą zwiększać ryzyko powikłań.

Laparocenteza jest często jedynym sposobem złagodzenia stanu pacjenta z wodobrzuszem, wyeliminowania poważnych zaburzeń oddychania i aktywności serca, a czasem przedłużenia życia. Jak pokazuje praktyka, przy rozpoczętej w odpowiednim czasie terapii objawy obrzęku czasami znikają całkowicie, a funkcje zaatakowanego narządu zostają przywrócone.

Rokowanie i skutki wodobrzusza brzusznego

Wodobrzusze lub inaczej puchlina to patologiczne nagromadzenie płynu śluzowego w okolicy brzucha. Jego ilość może przekraczać 20 litrów. Obrzęk brzuszny występuje z marskością wątroby (75%), a także z onkologią (10%) i niewydolnością serca (5%). Zewnętrznie choroba objawia się tym, że brzuch znacznie zwiększa rozmiar i postępuje wzrost masy ciała. Leczenie choroby najczęściej wykonuje się chirurgicznie, pacjent przechodzi laparocentezę (pompowanie płynu za pomocą specjalnego urządzenia).

Przyczyny choroby

Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej występuje w każdym ciele na różne sposoby. Aby lepiej zrozumieć sam mechanizm, musisz trochę zrozumieć anatomię człowieka.

Wewnątrz jamy brzusznej znajduje się powłoka z tkanki łącznej, która całkowicie otacza niektóre narządy, a część częściowo lub wcale nie dotyka. Tkanka ta zapewnia normalne funkcjonowanie wszystkich narządów, ponieważ z niej emitowany jest specjalny płyn, który nie może się sklejać. W ciągu dnia jest on wielokrotnie przydzielany i absorbowany, który jest regularnie aktualizowany.

Wodobrzusze powodują nieprawidłowości w głównej funkcji jamy brzusznej: wydalanie i reabsorpcja płynu, a także ochrona barierowa przed różnymi szkodliwymi substancjami.

Marskość wątroby jest główną przyczyną wodobrzusza:

  • mniejsza ilość białka jest syntetyzowana przez wątrobę;
  • zdrowe komórki wątroby są stopniowo zastępowane łącznikami;
  • zmniejszenie ilości albuminy prowadzi do zmniejszenia ciśnienia plazmy;
  • płyn opuszcza ściany naczyń krwionośnych i wchodzi do jamy ciała i tkanki.

Marskość wątroby powoduje wzrost ciśnienia hydrostatycznego. Płyn nie może znajdować się w ścianach naczyń krwionośnych i jest wyciskany - rozwija się wodobrzusze.

Próbując zmniejszyć ciśnienie w naczyniach, organizm zwiększa przepływ limfy, ale układ limfatyczny nie ma czasu, aby wykonać swoją pracę - występuje znaczny wzrost ciśnienia. Płyn, który wchodzi do jamy brzusznej przez pewien czas, jest wchłaniany, ale potem przestaje występować.

Choroby onkologiczne lub zapalne prowadzą do tego, że otrzewna zaczyna uwalniać zbyt dużo płynu, który nie może być ponownie zasysany, przepływ limfy jest zaburzony.

Główne przyczyny wodobrzusza:

  1. Problemy z wątrobą.
  2. Ostra i przewlekła choroba serca.
  3. Uszkodzenie błony śluzowej jamy brzusznej z powodu zapalenia otrzewnej o różnej etiologii i nowotworach złośliwych.
  4. Choroby układu moczowo-płciowego, w tym niewydolność nerek i kamica moczowa.
  5. Choroby przewodu pokarmowego.
  6. Niedobór białka.
  7. Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty.
  8. Poważne zaburzenia jedzenia: post.
  9. Puchlina brzuszna u noworodków jest wynikiem choroby hemolitycznej płodu.

Objawy choroby

Wodobrzusze mogą rozwijać się przez długi czas: od 1 miesiąca do pół roku i mogą wystąpić spontanicznie w wyniku zakrzepicy żyły wrotnej. Pierwsze objawy choroby pojawiają się, gdy płyn w jamie brzusznej gromadzi się w ilości około 1 000 ml.

  • rozdęcie brzucha i tworzenie się gazu;
  • pęknięcie w brzuchu;
  • ból brzucha w okolicy brzucha;
  • zgaga;
  • wzrost wielkości brzucha, wysunięcie pępka;
  • przyrost masy ciała;
  • patologicznie szybkie bicie serca i duszność;
  • trudność przy schylaniu się;
  • obrzęk kończyn dolnych;
  • przepuklina pępkowa, hemoroidy, wypadanie odbytnicy.

Kiedy osoba jest w pozycji stojącej, żołądek ma zaokrąglony kształt, ale podczas leżenia wydaje się rozprzestrzeniać. Na skórze pojawiają się głębokie rozstępy. Rosnący nacisk powoduje, że żyły w bokach brzucha są bardzo zauważalne.

Nadciśnienie wrotne wywołuje objawy takie jak nudności, wymioty, żółtaczka, jest to spowodowane blokadą naczyń podskórnych.

Wodobrzusze na tle gruźliczego zapalenia otrzewnej objawiają się zmniejszeniem masy ciała, zatruciem i wzrostem temperatury. Określone powiększone węzły chłonne wzdłuż jelita.

Wodobrzusze z niewydolnością serca towarzyszy obrzęk stóp i nóg, akrocyanoza, ból po prawej stronie klatki piersiowej.

Wzrost temperatury ciała nie jest bezpośrednim objawem choroby, ale występuje w niektórych chorobach, które wywołują wodobrzusze:

  1. Zapalenie otrzewnej;
  2. Zapalenie trzustki
  3. Marskość;
  4. Nowotwory złośliwe.

Jeśli przyczyną choroby jest obrzęk śluzowy, to temperatura może być znacznie poniżej normy - około 35 stopni. Wynika to z faktu, że tarczyca wytwarza niewystarczającą ilość hormonów, w wyniku czego metabolizm i zdolność organizmu do wytwarzania ciepła maleją.

Czynnik ryzyka

Niektórzy ludzie są bardziej dotknięci niż inni. Osoby zagrożone:

  1. Ludzie, którzy długo piją napoje alkoholowe i narkotyki.
  2. Ludzie przechodzący transfuzję krwi.
  3. Cierpiący na zapalenie wątroby, niekoniecznie wirusowy.
  4. Mając znaczną wagę.
  5. Cierpienie na cukrzycę typu 2.
  6. Podwyższony poziom cholesterolu we krwi.

Klasyfikacja wodobrzusza

Choroba jest klasyfikowana według ilości płynu w jamie brzusznej, obecności zakażenia i odpowiedzi na leczenie.

Ilość płynu dzieli chorobę na trzy typy:

  1. Początkowy etap wodobrzusza z niewielką ilością płynu (nie więcej niż 1,5 litra).
  2. Drugi etap z umiarkowaną zawartością płynu w jamie brzusznej. Towarzyszy mu obrzęk i zwiększenie objętości brzucha. Pacjent cierpi na brak tlenu z niewielką aktywnością fizyczną, zgaga, zaparcia i uczucie ciężkości w żołądku.
  3. Trzeci etap z dużą ilością płynnej lub masywnej puchliny. Skóra na brzuchu silnie się rozciąga i staje się cieńsza, przez co żyły otrzewnowe są wyraźnie widoczne. Pacjent cierpi na niewydolność serca i brak powietrza. Może dojść do zakażenia płynu brzusznego i rozpoczęcia zapalenia otrzewnej. Wysokie prawdopodobieństwo śmierci.

W zależności od obecności lub braku infekcji choroba dzieli się na 3 etapy:

  1. Sterylny wodobrzusze. Badana ciecz nie wykazuje bakterii.
  2. Zainfekowane wodobrzusze. Analiza pokazuje obecność bakterii.
  3. Samoistne zapalenie otrzewnej.

Odpowiedź na początek leczenia pozwala podzielić chorobę na dwa typy:

  1. Choroba podatna na leczenie.
  2. Choroba, która występuje ponownie i nie podlega leczeniu.

Diagnoza choroby

Aby postawić diagnozę, konieczne jest przeprowadzenie szeregu różnych procedur, których wyniki mogą dokładnie określić ilość płynu wewnątrz jamy brzusznej i dodanie różnych powikłań.

  1. Kontrola - w zależności od pozycji, w której znajduje się osoba, ruchem stukania można wykryć tępy dźwięk. Przy wstrząsach z jednej strony dłoni, druga dłoń, mocująca brzuch, jest odczuwalna i wahania płynu wewnątrz.
  2. Badanie rentgenowskie - może wykryć wodobrzusze z ilością cieczy ponad pół litra. Po wykryciu gruźlicy w płucach można wyciągnąć wstępne wnioski, że choroba ma etiologię gruźlicy. Po wykryciu zapalenia opłucnej i poszerzenia granic serca można założyć, że przyczyną choroby była niewydolność serca.
  3. Ultradźwięki - aby określić obecność wodobrzusza, a także wykryć marskość wątroby lub obecność nowotworów złośliwych w jamie brzusznej. Pomaga ocenić przepływ krwi przez żyły i naczynia. Badanie okolicy klatki piersiowej może wykryć chorobę serca.
  4. Laparoskopia to nakłucie jamy brzusznej, które umożliwia pobranie płynu do badań laboratoryjnych w celu określenia przyczyn choroby.
  5. Hepatoscintigraphy - pozwala określić stopień porażenia i jasność nasilenia zmian w wątrobie spowodowanych marskością wątroby.
  6. MRI i CT - pozwalają określić wszystkie miejsca, w których znajduje się płyn, którego nie można wykonać innymi środkami.
  7. Angiografia to badanie rentgenowskie prowadzone wraz z wprowadzeniem środka kontrastowego. Pozwala określić lokalizację dotkniętych naczyń.
  8. Koagulogram to badanie krwi, które pozwala określić szybkość krzepnięcia krwi.
  9. Parametry laboratoryjne: globuliny, albumina, mocznik, kreatyna, sód, potas.
  10. 10. Wykrywanie poziomu α-fetoproteiny przeprowadza się w celu zdiagnozowania raka wątroby, który może prowadzić do wodobrzusza.

Leczenie zespołu puchlinowego

Wodobrzusze jamy brzusznej są najczęściej objawem innej choroby, dlatego leczenie wybiera się na podstawie stopnia zaawansowania choroby. W nowoczesnej medycynie dostępne są dwie metody terapii: konserwatywna i chirurgiczna (laparocenteza). Większości pacjentów przepisuje się drugą metodę leczenia, ponieważ uważa się ją za najbardziej skuteczną, podczas gdy znacznie zmniejsza ryzyko nawrotu i niekorzystnych konsekwencji.

Leczenie zachowawcze stosuje się najczęściej, gdy pacjentowi nie można pomóc, a celem lekarzy jest złagodzenie stanu i maksymalizacja poprawy jakości życia. Takie leczenie jest przepisywane w ciężkich przypadkach marskości wątroby i późnych stadiach raka.

Obie opcje leczenia nie są nieszkodliwe, więc opcja leczenia jest zawsze wybierana indywidualnie.

Leczenie zachowawcze

Terapia farmakologiczna jest kompleksowa. Leki są przepisywane w celu usunięcia płynu puchlinowego wydalanego z organizmu, w tym celu konieczne jest: zmniejszenie spożycia sodu w organizmie, aby zapewnić jego obfite wydalanie z moczem.

Pacjent powinien otrzymywać codziennie co najmniej 3 g soli. Całkowite odrzucenie go pogarsza metabolizm białek w organizmie. Stosowane są diuretyki.

Farmakologia nie ma w swoim arsenale żadnych środków, które w pełni spełniłyby wymagania lekarzy. Najpotężniejszym lekiem moczopędnym Lasix jest wypłukiwanie potasu z organizmu, dlatego dodatkowo pacjentowi przepisuje się leki, na przykład Panangin lub potas Orotate, które przywracają jego poziom.

Stosowane są również diuretyki oszczędzające potas, Veroshpiron należy do nich, ale ma również nieprzyjemne skutki uboczne. Przy wyborze odpowiedniego leku należy wziąć pod uwagę specyfikę organizmu i jego stan.

Zaleca się stosowanie diuretyków do leczenia wodobrzusza w obecności obrzęku, ponieważ usuwają one płyn nie tylko z jamy brzusznej, ale także z innych tkanek.

W marskości wątroby często stosuje się leki takie jak Fozinoprl, Captopril, Enalapril. Zwiększają wydalanie sodu w moczu, nie wpływając na potas.

Po ustąpieniu obrzęku kończyn warto zmniejszyć spożycie soli.

W czasie leczenia choroby zaleca się stosowanie się do leżenia w łóżku i zmniejszenie ilości spożywanego płynu. Wraz z poprawą stanu dopuszczalne jest utrzymywanie trybu półłóżkowego.

Gdy konserwatysta jest nieskuteczny lub niewłaściwy, wykonuje się laparocentezę.

Interwencja operacyjna

Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu nadmiaru płynu przez przebicie brzucha. Ta procedura nazywa się laparocentezą. Zostaje wyznaczona ze znacznym wypełnieniem jamy brzusznej płynem puchlinowym. Procedura jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym, podczas gdy pacjent jest w pozycji siedzącej.

Podczas paracentezy w podbrzuszu pacjent wykonuje nakłucie, przez które płyn zostaje zassany. Procedurę można wykonać jednorazowo lub można zainstalować specjalny cewnik na kilka dni, lekarz podejmuje takie decyzje na podstawie stanu pacjenta i ciężkości choroby.

Jeśli ilość płynu przekracza 7 litrów, laparocentezę przeprowadza się w kilku etapach, ponieważ wzrasta ryzyko powikłań - gwałtowny spadek ciśnienia i zatrzymanie akcji serca.

Wodobrzusze i onkologia

W wodobrzuszu w połączeniu z rakiem sam stan jest niebezpieczny, ale oprócz tego może powodować inne konsekwencje:

  1. Niewydolność oddechowa.
  2. Niedrożność jelit.
  3. Samoistne zapalenie otrzewnej.
  4. Hydrothorax.
  5. Wypadanie odbytnicy.
  6. Zespół wątrobowo-nerkowy.

Obecność jednego z tych powikłań wymaga szybkiego leczenia. Nieterminowe leczenie może prowadzić do śmierci pacjenta.

Środki zapobiegawcze

Zapobieganie wodobrzusze to zapobieganie chorobom, które go wywołują. Jeśli masz problemy z sercem, nerkami lub wątrobą, powinieneś regularnie poddawać się badaniu przez lekarza i, jeśli to konieczne, otrzymywać leczenie na czas. Ważne jest, aby leczyć choroby zakaźne na czas, nie nadużywać alkoholu, monitorować odżywianie i aktywność fizyczną.

Ze szczególną uwagą na ich zdrowie należy leczyć osoby powyżej 50 roku życia i mające jakiekolwiek choroby przewlekłe. Tak więc rozwój puchliny brzusznej po 60. roku życia na tle niedociśnienia, cukrzycy, niewydolności nerek i serca znacząco zmniejsza ryzyko korzystnego wyniku choroby. Dwuletnie przeżycie w takim wieku dorosłym z wodobrzuszem brzucha wynosi 50%.

Wodobrzusze Metody diagnostyczne i terapeutyczne, profilaktyka i rokowanie

Diagnoza wodobrzusza

Nagromadzenie płynu w jamie brzusznej jest oznaką wyraźnej dysfunkcji różnych narządów i układów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Dlatego, gdy pojawiają się pierwsze oznaki wodobrzusza, konieczne jest jak najszybsze skonsultowanie się z lekarzem, ponieważ dopiero po pełnym i dokładnym zbadaniu i określeniu przyczyny wodobrzusza można przepisać odpowiednie, skuteczne leczenie, aby spowolnić postęp choroby i przedłużyć życie pacjenta.

Aby potwierdzić diagnozę i ustalić przyczynę wodobrzusza, możesz użyć:

  • perkusja brzuszna;
  • omacywanie brzucha;
  • testy laboratoryjne;
  • ultradźwięki (ultradźwięki);
  • rezonans magnetyczny (MRI);
  • laparocenteza diagnostyczna (punkcja).

Perkusja brzucha z wodobrzuszem

Obmacywanie brzucha za pomocą wodobrzusza

Badanie dotykowe (palpacja) brzucha może dostarczyć ważnych informacji o stanie narządów wewnętrznych i pomóc lekarzowi podejrzewać tę lub inną patologię. Określenie obecności niewielkiej ilości płynu (mniej niż 1 litr) przez badanie dotykowe jest dość trudne. Jednak na tym etapie rozwoju choroby można zidentyfikować szereg innych objawów wskazujących na uszkodzenie niektórych narządów.

Z palpacją można wykryć:

  • Powiększona wątroba. Może być oznaką marskości lub raka wątroby. Wątroba jest gęsta, jej powierzchnia jest nierówna, nierówna.
  • Powiększona śledziona. U zdrowych ludzi śledziona nie jest wyczuwalna. Jego wzrost może być oznaką postępującego nadciśnienia wrotnego (w przypadku marskości lub raka), przerzutów nowotworu lub niedokrwistości hemolitycznej (w której komórki krwi są niszczone w śledzionie).
  • Objawy zapalenia otrzewnej (zapalenie otrzewnej). Głównym objawem wskazującym na obecność procesu zapalnego w jamie brzusznej jest objaw Shchetkina-Blumberga. Aby go zidentyfikować, pacjent leży na plecach i zgina kolana, a lekarz powoli naciska palcami na przednią ścianę brzucha, po czym nagle usuwa rękę. Najsilniejsze ostre bóle pojawiające się w tym samym czasie świadczą na korzyść zapalenia otrzewnej.
W ciężkim wodobrzuszu przednia ściana brzucha będzie napięta, twarda, bolesna, więc niemożliwe będzie zidentyfikowanie powyższych objawów.

Objawy wahań w wodobrzuszu

Wahania objawów (wahania) są ważnym objawem obecności płynu w jamie brzusznej. Aby go zidentyfikować, pacjent leży na plecach, lekarz naciska lewą rękę na ścianę brzucha pacjenta po jednej stronie, a prawą ręką lekko bije wzdłuż przeciwległej ściany brzucha. Jeśli w jamie brzusznej jest dostateczna ilość wolnego płynu, po dotknięciu powstają charakterystyczne falowe wstrząsy, które będą odczuwane po przeciwnej stronie.

Wahania objawów można wykryć, jeśli w jamie brzusznej znajduje się więcej niż 1 litr płynu. Jednocześnie, w ciężkim wodobrzuszu, może to być niedoinformowane, ponieważ nadmiernie wysokie ciśnienie w jamie brzusznej nie pozwoli na odpowiednie badania i ocenę jej wyników.

Testy wodobrzusza

Badania laboratoryjne są wyznaczane po dokładnym badaniu klinicznym pacjenta, gdy lekarz podejrzewa patologię narządu. Celem badań laboratoryjnych jest potwierdzenie diagnozy, a także wykluczenie innych możliwych chorób i stanów patologicznych.

W przypadku wodobrzusza lekarz może przepisać:

  • całkowita liczba krwinek;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • badanie bakteriologiczne;
  • biopsja wątroby.
Całkowita liczba krwinek (KLA)
Wyznaczony do oceny ogólnego stanu pacjenta i identyfikacji różnych nieprawidłowości występujących w niektórych chorobach. Na przykład u pacjentów z marskością wątroby i splenomegalią (powiększenie śledziony) może wystąpić zmniejszenie stężenia czerwonych krwinek (czerwonych krwinek), hemoglobiny (pigmentu oddechowego, który transportuje tlen w organizmie), leukocytów (komórek układu odpornościowego) i płytek krwi (dostarczanie płytek krwi zatrzymać krwawienie). Tłumaczy to fakt, że komórki krwi są zatrzymywane i niszczone w powiększonej śledzionie.

W chorobach zakaźnych i zapalnych narządów jamy brzusznej (w szczególności w zapaleniu otrzewnej i zapaleniu trzustki) można zaobserwować znaczny wzrost stężenia leukocytów (jako odpowiedź układu odpornościowego w odpowiedzi na wprowadzenie obcej infekcji) i wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów (ESR), co również wskazuje na obecność zapalenia w ciele.

Biochemiczne badanie krwi (BAC)
W tym badaniu szacuje się ilość różnych substancji we krwi, co pozwala ocenić funkcjonalną aktywność niektórych narządów.

W przypadku marskości wątroby nastąpi wzrost stężenia bilirubiny (ze względu na zmniejszenie funkcji neutralizującej narządu). Marskość wątroby charakteryzuje się również zmniejszeniem stężenia białek we krwi, ponieważ wszystkie one powstają w wątrobie.

W przypadku zapalenia otrzewnej lub zapalenia trzustki, BAC ujawnia wzrost stężenia białek w ostrej fazie zapalenia (białko C-reaktywne, fibrynogen, ceruloplazmina i inne), a ich stężenie we krwi zależy bezpośrednio od ciężkości i aktywności procesu zapalnego. Pozwala to rozpoznać zapalenie otrzewnej w czasie, a także monitorować stan pacjenta w trakcie leczenia i identyfikować możliwe powikłania w czasie.

W przypadku wodobrzusza nerkowego (rozwijającego się w wyniku niewydolności nerek) stężenie substancji normalnie wydalanych przez nerki wzrasta we krwi. Szczególnie ważne są substancje takie jak mocznik (norma 2,5 - 8,3 mmol / litr), kwas moczowy (norma 120 - 350 μmol / litr) i kreatynina (norma 44 - 100 μmol / litr).

LHC jest również ważny w diagnostyce zapalenia trzustki (zapalenie trzustki). Faktem jest, że wraz z postępem choroby tkanka gruczołowa ulega rozpadowi, w wyniku czego enzymy trawienne (amylaza trzustkowa) dostają się do krwi. Zwiększenie stężenia amylazy trzustkowej o więcej niż 50 jednostek działania / litr (U / l) pozwala potwierdzić diagnozę.

Analiza moczu (OAM)
Analiza moczu pozwala zidentyfikować nieprawidłowości w układzie moczowym. W normalnych warunkach ponad 180 litrów płynu jest filtrowanych codziennie przez nerki, ale około 99% tej objętości jest wchłaniane z powrotem do krwiobiegu. W początkowej fazie niewydolności nerek stężenie i funkcja wchłaniania nerek mogą być upośledzone, co skutkuje większą ilością mniej gęstego moczu (zwykle ciężar właściwy moczu wynosi od 1010 do 1022). W końcowej fazie choroby ciężar właściwy moczu może być normalny lub nawet nieznacznie zwiększony, ale całkowita ilość moczu uwalnianego dziennie jest znacznie zmniejszona.

W przypadku zespołu nerczycowego mocz będzie wydalany w zwiększonej gęstości, w której zostanie określone zwiększone stężenie białek (ponad 3,5 grama dziennie). OAM jest również cenny w diagnostyce zapalenia trzustki, ponieważ przy tej chorobie stężenie amylazy wzrasta nie tylko we krwi, ale także w moczu (ponad 1000 U / l).

Badanie bakteriologiczne
Badanie to ma szczególną wartość w bakteryjnym i gruźliczym zapaleniu otrzewnej. Jego istota polega na gromadzeniu różnych materiałów biologicznych (krwi, płynu puchlinowego, śliny) i uwalnianiu z niego patogennych mikroorganizmów, co może spowodować rozwój procesu zakaźnego i zapalnego. Pozwala to nie tylko potwierdzić diagnozę, ale także zidentyfikować te antybiotyki, które najlepiej nadają się do leczenia zakażenia u danego pacjenta (wrażliwość różnych bakterii na leki przeciwbakteryjne jest inna, co można określić w warunkach laboratoryjnych).

Biopsja wątroby
Podczas biopsji wykonuje się dożylne usunięcie małego fragmentu tkanki wątroby pacjenta w celu zbadania go w laboratorium pod mikroskopem. Badanie to potwierdza rozpoznanie marskości wątroby w ponad 90% przypadków. W raku wątroby biopsja może nie mieć charakteru informacyjnego, ponieważ nikt nie może zagwarantować, że komórki nowotworowe znajdą się w tej konkretnej części tkanki wątroby, która zostanie zbadana.

USG dla wodobrzusza

Zasada ultradźwięków opiera się na zdolności fal dźwiękowych do odbijania się od obiektów o różnych gęstościach (łatwo przechodzą przez powietrze, ale są załamywane i odbijane na granicy powietrza, płynnej lub gęstej tkanki narządu). Odbite fale są rejestrowane przez specjalne odbiorniki i po przetworzeniu komputerowym są prezentowane na monitorze jako obraz badanego obszaru.

Badanie to jest całkowicie nieszkodliwe i bezpieczne, może być wykonywane wielokrotnie w ciągu całego okresu leczenia, aby monitorować stan pacjenta i na czas identyfikować możliwe powikłania.

Korzystanie z ultradźwięków może ujawnić:

  • Wolny płyn w jamie brzusznej - nawet niewielka ilość jest określana (kilkaset mililitrów).
  • Płyn w jamie opłucnej i jamie osierdziowej - z ogólnoustrojowymi chorobami zapalnymi i guzami.
  • Powiększona wątroba - z marskością, rakiem, zakrzepicą żył wątrobowych.
  • Powiększona śledziona - ze wzrostem ciśnienia w układzie żyły wrotnej (nadciśnienie wrotne) i niedokrwistości hemolitycznej (czemu towarzyszy zniszczenie komórek krwi).
  • Ekspansja żyły wrotnej - z nadciśnieniem wrotnym.
  • Rozszerzenie żyły głównej dolnej - z niewydolnością serca i zastojem krwi w żyłach dolnej części ciała.
  • Niewydolność nerek - w niewydolności nerek.
  • Naruszenie struktury trzustki - z zapaleniem trzustki.
  • Nieprawidłowy rozwój płodu.
  • Guz i jego przerzuty.

MRI dla wodobrzusza

Badanie to pozwala znaleźć nawet niewielkie ilości płynu puchlinowego w trudno dostępnych miejscach jamy brzusznej, czego nie można zbadać innymi metodami. MRI jest również przydatny w rozpoznawaniu marskości wątroby, łagodnych i złośliwych guzów dowolnej lokalizacji, zapalenia otrzewnej, zapalenia trzustki i innych chorób, które mogą powodować wodobrzusze.

Inne badania instrumentalne dotyczące wodobrzusza

Oprócz ultrasonografii i rezonansu magnetycznego lekarz może przepisać szereg dodatkowych badań instrumentalnych niezbędnych do ustalenia diagnozy i oceny stanu różnych narządów i układów.

Aby zidentyfikować przyczynę wodobrzusza, lekarz może przepisać:

  • Elektrokardiografia (EKG). Badanie to pozwala ocenić aktywność elektryczną serca, zidentyfikować oznaki wzrostu mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca i inne patologie.
  • Echokardiografia (EchoCG). W tym badaniu charakter skurczów serca ocenia się dla każdego skurczu i rozkurczu, a także ocenia się zaburzenia strukturalne mięśnia sercowego.
  • Badanie rentgenowskie RTG klatki piersiowej jest przepisywane wszystkim pacjentom z podejrzeniem wodobrzusza. To proste badanie pozwala wykluczyć choroby zakaźne płuc, zapalenie opłucnej. Radiografia jamy brzusznej ujawnia powiększoną wątrobę, niedrożność jelit lub perforację (perforację) jelita i wyjście niektórych gazów do jamy brzusznej.
  • Sonografia dopplerowska. Badanie opiera się na zasadzie ultradźwięków z wykorzystaniem efektu Dopplera. Jego istota polega na tym, że podczas badania ultradźwiękowego zbliżanie i oddzielanie przedmiotów (w szczególności krwi w naczyniach krwionośnych) będzie odbijać fale dźwiękowe inaczej. Zgodnie z wynikami tego badania można ocenić charakter przepływu krwi przez żyłę wrotną i inne naczynia krwionośne, można wykryć obecność skrzepów krwi w żyłach wątrobowych i określić inne możliwe zaburzenia.

Laparocenteza (punkcja) dla wodobrzusza

Nakłucie diagnostyczne (to znaczy nakłucie przedniej ściany brzucha i wypompowanie niewielkiej ilości płynu puchlinowego) jest przepisywane pacjentom, którzy nie byli w stanie zdiagnozować choroby na podstawie innych metod badawczych. Ta metoda pozwala zbadać skład cieczy i jej właściwości, które w niektórych przypadkach są przydatne do diagnozy.

Diagnostyczna laparocenteza jest przeciwwskazana:

  • W przypadku naruszenia układu krzepnięcia krwi, ponieważ zwiększa to ryzyko krwawienia podczas badania.
  • Jeśli skóra jest zakażona w obszarze przednio-bocznej ściany brzucha, ponieważ podczas nakłucia możliwe jest zakażenie jamy brzusznej.
  • W przypadku niedrożności jelit (ryzyko perforacji igły obrzękniętych pętli jelitowych jest wysokie, co doprowadzi do uwolnienia mas kałowych do jamy brzusznej i rozwoju kałowego zapalenia otrzewnej).
  • Jeśli podejrzewa się guz w pobliżu miejsca nakłucia (uszkodzenie guza za pomocą igły może wywołać przerzuty i rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych w całym organizmie).
Warto również zauważyć, że w trzecim trymestrze ciąży laparocentezę wykonuje się wyłącznie pod ścisłymi wskazaniami i pod kontrolą urządzenia ultradźwiękowego, które pomaga kontrolować głębokość wprowadzania igły i jej położenie w stosunku do innych narządów i płodu.

Przygotowanie pacjenta
Przygotowanie do zabiegu polega na opróżnieniu pęcherza moczowego (w razie potrzeby można zainstalować w nim specjalny cewnik), żołądku (aż do wymycia przez rurkę) i jelicie. Sama procedura jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym (tzn. Pacjent jest przytomny w tym samym czasie), dlatego lekarstwa uspokajające mogą być przepisywane szczególnie wrażliwym i emocjonalnym pacjentom.

Lidokaina i Novocain (miejscowe środki znieczulające wstrzykiwane do tkanek miękkich i przygnębiające ból i inne rodzaje wrażliwości przez pewien czas) często powodują reakcje alergiczne (aż do wstrząsu anafilaktycznego i śmierci pacjenta). Dlatego przed wystąpieniem znieczulenia konieczny jest test alergiczny. Na skórze przedramienia pacjenta sterylna igła wykonuje 2 zadrapania, na których stosuje się środek znieczulający, a na drugim - normalny roztwór soli. Jeśli po 5-10 minutach kolor skóry na nich jest taki sam, reakcja jest uważana za negatywną (brak alergii). Jeśli zaczerwienienie, obrzęk i obrzęk skóry zostaną zauważone podczas zadrapania znieczulającego, oznacza to, że pacjent jest uczulony na ten środek znieczulający, dlatego jego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane.

Technika procedury
Pacjent zajmuje pół-siedzącą lub leżącą (leżącą) pozycję. Tuż przed rozpoczęciem nakłucia jest on pokryty sterylnymi prześcieradłami w taki sposób, że tylko obszar przedniej ściany brzucha, przez który przebiega przebicie, pozostaje wolny. Zmniejsza to ryzyko wystąpienia powikłań infekcyjnych w okresie pooperacyjnym.

Nakłucie jest zwykle wykonywane w linii środkowej brzucha, między pępkiem a kością łonową (w tym obszarze jest mniej naczyń krwionośnych, więc ryzyko zranienia jest minimalne). Początkowo lekarz leczy miejsce zamierzonego nakłucia roztworem antyseptycznym (roztwór jodu, nadtlenek wodoru), a następnie tnie skórę, tkankę podskórną i mięśnie przedniej ściany brzucha roztworem znieczulającym. Następnie wykonuje się małe nacięcie skóry za pomocą skalpela, przez który wprowadza się trokar (specjalne narzędzie, którym jest rurka z mandrynem w środku). Trokar powoli, za pomocą ruchów obrotowych, wciska się głęboko, aż lekarz zdecyduje, że znajduje się w jamie brzusznej. Po tym mandryn jest usuwany. Przepływ płynu puchlinowego przez trokar wskazuje na dobrze wykonaną nakłucie. Pobiera się wymaganą ilość płynu, po czym usuwa się trokar i zszywa ranę. Probówka z uzyskaną cieczą jest wysyłana do laboratorium w celu dalszego zbadania.

Interpretacja wyników badań
W zależności od natury i składu rozróżnia się dwa rodzaje płynu puchlinowego - transudat i wysięk. Jest to niezwykle ważne dla dalszej diagnostyki, ponieważ mechanizmy powstawania tych płynów są różne.

Transudat jest ultrafiltratem plazmy, która tworzy się podczas pocenia się płynu przez naczynia krwionośne lub limfatyczne. Przyczyną nagromadzenia transudatu w jamie brzusznej może być niewydolność serca, zespół nerczycowy i inne patologie, któremu towarzyszy wzrost ciśnienia hydrostatycznego i zmniejszenie ciśnienia onkotycznego krwi. W badaniu laboratoryjnym transudat jest zdefiniowany jako przezroczysta ciecz o niskiej gęstości (ciężar właściwy mieści się w zakresie od 1,006 do 1,012). Stężenie białka w transudacie nie przekracza 25 g / l, co potwierdzają specjalne testy.

Wysięk, w przeciwieństwie do transudatu, jest mętną, błyszczącą cieczą bogatą w białka (ponad 25 g / l) i inne substancje mikromolekularne. Gęstość wysięku zwykle waha się od 1,018 do 1,020, a stężenie leukocytów może przekraczać 1000 w jednym mikrolitrze badanej cieczy. Również w wysięku można wykryć zanieczyszczenia innych płynów biologicznych (krew, limfa, żółć, ropa), które wskażą porażkę narządu.

Wodobrzusze sceniczne

W praktyce klinicznej istnieją trzy etapy rozwoju wodobrzusza, które określa się w zależności od ilości wolnego płynu w jamie brzusznej.

Wodobrzusze mogą być:

  • Przejściowy. W tym przypadku nie więcej niż 400 ml płynu gromadzi się w jamie brzusznej, co można wykryć tylko za pomocą specjalnych badań (USG, MRI). Przejściowe puchliny brzuszne nie zaburzają funkcji narządów lub płuc brzucha, dlatego wszystkie obecne objawy są spowodowane chorobą podstawową, której odpowiednie leczenie może prowadzić do resorpcji płynu.
  • Umiarkowany. Przy umiarkowanym wodobrzuszu w jamie brzusznej może gromadzić się do 4 litrów płynu puchlinowego. Brzuch u takich pacjentów będzie nieznacznie powiększony, w pozycji stojącej nastąpi wybrzuszenie dolnej części ściany brzucha, aw pozycji leżącej może pojawić się skrócenie oddechu (uczucie braku powietrza). Obecność płynu puchlinowego może być określona przez uderzenie lub objaw fluktuacji.
  • Czas. W tym przypadku ilość płynu puchlinowego może przekraczać 10 do 15 litrów. Jednocześnie ciśnienie w jamie brzusznej wzrasta tak bardzo, że może zakłócać funkcje ważnych organów (płuca, serce, jelita). Stan tych pacjentów ocenia się jako bardzo poważny, dlatego należy natychmiast hospitalizować ich na oddziale intensywnej terapii w celu diagnozy i leczenia.
Również w praktyce klinicznej zwyczajowo izoluje się wodobrzusze oporne na leczenie (nieuleczalne). Diagnoza ta jest podejmowana, jeśli na tle leczenia ilość płynu w jamie brzusznej nadal rośnie. Prognoza w tym przypadku jest bardzo niekorzystna.

Leczenie wodobrzusza

Leczenie wodobrzusza powinno się rozpocząć jak najwcześniej i być przeprowadzone tylko przez doświadczonego lekarza, ponieważ w przeciwnym razie możliwy jest postęp choroby i rozwój strasznych powikłań. Pierwszym krokiem jest określenie stadium puchliny brzusznej i ocena ogólnego stanu pacjenta. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy niewydolności oddechowej lub zastoinowej niewydolności serca na tle intensywnego wodobrzusza, podstawowym zadaniem będzie zmniejszenie ilości płynu puchlinowego i zmniejszenie ciśnienia w jamie brzusznej. Jeśli wodobrzusze są przemijające lub umiarkowane, a istniejące powikłania nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjenta, leczenie choroby podstawowej pojawia się na pierwszym planie, jednak poziom płynu w jamie brzusznej jest regularnie monitorowany.

W leczeniu wodobrzusza stosuje się:

  • leki moczopędne;
  • terapia dietetyczna;
  • ćwiczenie;
  • laparocenteza terapeutyczna;
  • metody leczenia ludowego.

Diuretyki (diuretyki) dla wodobrzusza

Leki moczopędne mają zdolność usuwania płynu z organizmu poprzez różne mechanizmy. Zmniejszenie objętości krwi krążącej może przyczynić się do przejścia płynu z jamy brzusznej do krwiobiegu, co zmniejszy nasilenie objawów klinicznych wodobrzusza.

Diuretyk na wodobrzusze

Mechanizm działania terapeutycznego

Dawkowanie i podawanie

Wspomaga wydalanie sodu i płynów przez nerki.

Dożylnie 20 - 40 mg 2 razy dziennie. Przy nieskuteczności dawkę można zwiększyć.

Diuretyk osmotyczny. Zwiększa ciśnienie osmotyczne osocza krwi, promując przenoszenie płynu z przestrzeni pozakomórkowej do krwiobiegu.

Przypisany do 200 mg dożylnie. Lek należy stosować jednocześnie z furosemidem, ponieważ ich działanie jest połączone - mannitol usuwa płyn z przestrzeni pozakomórkowej do krwiobiegu, a furosemid z krwiobiegu przez nerki.

Diuretyk, który zapobiega nadmiernemu wydalaniu potasu z organizmu (co obserwuje się przy stosowaniu furosemidu).

Weź do środka 100 - 400 mg dziennie (w zależności od poziomu potasu we krwi).

Inne leki stosowane w wodobrzuszu

Oprócz leków moczopędnych można stosować wiele innych leków, które wpływają na rozwój wodobrzusza.

Leczenie farmakologiczne wodobrzusza może obejmować:

  • Środki wzmacniające ścianę naczyń (diosmina, witaminy C, P). Rozszerzanie naczyń i zwiększona przepuszczalność naczyń należą do głównych elementów rozwoju wodobrzusza. Stosowanie leków, które mogą zmniejszyć przepuszczalność naczyń i zwiększyć ich odporność w obliczu różnych czynników patogennych (zwiększone ciśnienie wewnątrznaczyniowe, mediatory zapalne itp.), Może znacznie spowolnić postęp wodobrzusza.
  • Środki wpływające na układ krwi (> poliglukin, reopoliglyukin, gelatinol). Wprowadzenie tych leków do krążenia ogólnoustrojowego przyczynia się do zatrzymania płynu w łożysku naczyniowym, zapobiegając jego przedostaniu się do przestrzeni międzykomórkowej i do jamy brzusznej.
  • Albumina (białko) Albumina jest głównym białkiem, które zapewnia ciśnienie onkotyczne krwi (która utrzymuje płyn w krwiobiegu i nie pozwala mu przejść do przestrzeni międzykomórkowej). W przypadku marskości lub raka wątroby, a także zespołu nerczycowego, ilość białka we krwi może być znacznie zmniejszona, co musi być skompensowane przez dożylne podanie albuminy.
  • Antybiotyki. Są przepisywane na bakteryjne lub gruźlicze zapalenie otrzewnej.

Dieta wodobrzusza

Odżywianie wodobrzusza powinno być wysokokaloryczne, kompletne i zrównoważone, aby zapewnić organizmowi wszystkie niezbędne składniki odżywcze, witaminy i pierwiastki śladowe. Ponadto pacjenci powinni ograniczyć spożycie wielu produktów, które mogą pogorszyć przebieg choroby.

Główne zasady diety dla wodobrzusza to:

  • Ograniczenie spożycia soli. Nadmierne spożycie soli przyczynia się do przenoszenia płynu z łożyska naczyniowego do przestrzeni pozakomórkowej, co prowadzi do rozwoju obrzęku i wodobrzusza. Dlatego zaleca się, aby pacjenci wykluczali sól z diety w czystej postaci i spożywali słone potrawy w ograniczonych ilościach.
  • Ograniczenie spożycia płynu. Pacjentom z umiarkowanym lub intensywnym wodobrzuszem nie zaleca się przyjmowania więcej niż 500 - 1000 ml płynu (w czystej postaci) na dzień, ponieważ może to przyczynić się do postępu choroby i pogorszenia ogólnego samopoczucia.
  • Wystarczające spożycie białka. Jak już wspomniano, niedobór białka może powodować rozwój obrzęku. Dlatego białka zwierzęce (zawarte w mięsie, jajach) powinny być włączone do codziennej diety pacjenta z wodobrzuszem. Należy jednak pamiętać, że w przypadku marskości wątroby nadmierne spożycie pokarmów białkowych może spowodować zatrucie organizmu (ponieważ funkcja neutralizacji wątroby jest osłabiona), dlatego w tym przypadku lepiej koordynować dietę z lekarzem.
  • Ograniczenie spożycia tłuszczu. Ta zasada jest szczególnie ważna w przypadku wodobrzusza wywołanego zapaleniem trzustki. Faktem jest, że spożywanie tłustych pokarmów stymuluje powstawanie enzymów trawiennych w trzustce, co może prowadzić do zaostrzenia zapalenia trzustki.
Dieta wodobrzusza

Co jest zalecane do użycia?

Co należy całkowicie wykluczyć z diety?

  • chude mięso (indyk, królik);
  • odmiany ryb o niskiej zawartości tłuszczu (okoń, dorsz, leszcz);
  • twaróg o niskiej zawartości tłuszczu;
  • kefir o niskiej zawartości tłuszczu;
  • warzywa;
  • owoce;
  • zielenie;
  • płatki zbożowe;
  • galaretka;
  • kompot.
  • czysta sól;
  • tłuste mięsa;
  • smażone jedzenie;
  • mięso wędzone;
  • przyprawy;
  • alkohol;
  • herbata;
  • kawa

Ćwiczenie na wodobrzusze

Podczas planowania aktywności fizycznej na wodobrzusze należy pamiętać, że ten stan sam w sobie wskazuje na wyraźną dysfunkcję jednego lub kilku narządów wewnętrznych, dlatego zaleca się wybranie ładunku razem z lekarzem. Ogólnie rzecz biorąc, rodzaj i charakter dopuszczalnych ćwiczeń fizycznych zależy od ogólnego stanu pacjenta i przyczyny wodobrzusza.

Głównym „ogranicznikiem” aktywności fizycznej w wodobrzuszu jest stan serca i układu oddechowego. Na przykład, w ciężkiej niewydolności serca (gdy duszność występuje sama), każda aktywność fizyczna jest przeciwwskazana. Jednocześnie, przy jaśniejszym przebiegu choroby i przemijającym lub umiarkowanym wodobrzuszu, pacjentowi zaleca się codzienne chodzenie na świeżym powietrzu (łatwe, powolne tempo), wykonywanie porannych ćwiczeń i innych lekkich sportów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pływanie, ponieważ podczas pobytu w wodzie poprawia się krążenie krwi, a jednocześnie zmniejsza się obciążenie serca, co spowalnia postęp wodobrzusza.

Również ograniczenie aktywności fizycznej pacjenta może powodować stresujące wodobrzusze, w których dochodzi do ucisku płuc i narządów jamy brzusznej. Wykonywanie w tym przypadku normalnych ćwiczeń fizycznych jest niemożliwe, ponieważ każdy ładunek może prowadzić do dekompensacji stanu pacjenta i rozwoju ostrej niewydolności oddechowej.

Laparocenteza medyczna (punkcja terapeutyczna) dla wodobrzusza

Jak wspomniano wcześniej, punkcja (nakłucie) przedniej ściany brzucha i usunięcie części płynu puchlinowego z jamy brzusznej jest ważne w diagnostyce wodobrzusza. Jednocześnie procedura ta może być wykonywana w celach leczniczych. Jest to wskazane w przypadku intensywnego i / lub opornego na wodobrzusze, gdy ciśnienie płynu w jamie brzusznej jest tak wysokie, że prowadzi do zakłócenia pracy ważnych narządów (przede wszystkim serca i płuc). W tym przypadku jedyną skuteczną metodą leczenia jest nakłucie brzucha, podczas którego część płynu puchlinowego jest usuwana.

Techniki i zasady przygotowania pacjenta są takie same jak w diagnostycznej laparocentezie. Po nakłuciu przedniej ściany jamy brzusznej w jamie brzusznej instalowana jest specjalna rura drenażowa, przez którą przepływa płyn puchlinowy. Pojemnik o gradacji objętości jest koniecznie przymocowany do drugiego końca rurki (w celu kontrolowania ilości usuwanej cieczy).

Ważne jest, aby pamiętać, że wodobrzusze mogą zawierać dużą ilość białek (albuminy). Jednoczesne usunięcie dużej objętości płynu (ponad 5 litrów) może nie tylko prowadzić do spadku ciśnienia krwi (z powodu ekspansji wcześniej zwężonych naczyń krwionośnych), ale także do poważnego niedoboru białka. Dlatego ilość usuwanego płynu powinna być określona w zależności od charakteru płynu puchlinowego (transudatu lub wysięku) i ogólnego stanu pacjenta.

Leczenie wodobrzusza metodami ludowymi

Tradycyjne metody leczenia są szeroko stosowane do leczenia wodobrzusza na różne choroby. Głównym zadaniem ziół i roślin jest usuwanie płynu puchlinowego z organizmu, więc wszystkie mają działanie moczopędne.

W leczeniu wodobrzusza można zastosować:

  • Napar z pietruszki. 40 gramów posiekanej zielonej trawy i korzeni pietruszki należy zalać 1 litrem wrzącej wody i pozostawić w temperaturze pokojowej na 12 godzin. Aby zaakceptować wewnątrz na 1 łyżce stołowej 3 - 4 razy dziennie (przed posiłkiem).
  • Rosół ze strąków fasoli. 2 łyżki posiekanych strąków fasoli należy zalać litrem wody, zagotować i gotować w łaźni wodnej przez 20 do 30 minut. Po tym schłodzić i wziąć doustnie 2 łyżki 4-5 razy dziennie przed posiłkami.
  • Odwar z liści podbiału. 1 łyżkę zmiażdżonych liści podbiału zalać 1 szklanką (200 ml) wody, doprowadzić do wrzenia i gotować przez 10 minut. Schłodzić, odcedzić i spożyć 1 łyżkę stołową 3 razy dziennie.
  • Nalewka pospolita. 1 łyżkę zmiażdżonych liści serdecznika należy umieścić w szklanym słoju i zalać 100 ml 70% alkoholu, a następnie nalegać w ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej przez 3 do 5 dni. Take nalewki powinny być trzy razy dziennie przed posiłkami, 30 kropli rozcieńczonych w niewielkiej ilości przegotowanej wody.
  • Kompot morelowy. Ma nie tylko działanie moczopędne, ale także efekt oszczędzający potas, co jest niezwykle ważne przy długotrwałym stosowaniu leków moczopędnych i leków moczopędnych. Kompot lepiej przygotować z suszonych moreli, z których 300 - 400 gramów wylewa się z 2 do 3 litrami wody i gotuje przez 15 do 20 minut. Ważne jest, aby pamiętać, że w przypadku napiętego wodobrzusza ilość spożywanego płynu powinna być ograniczona, więc nie zaleca się przyjmowania więcej niż 200 - 300 ml kompotu dziennie.

Kiedy potrzebna jest operacja na wodobrzusze?

Operacja puchliny brzusznej jest wskazana, jeśli przyczynę jej wystąpienia można usunąć chirurgicznie. Jednocześnie możliwość leczenia chirurgicznego jest ograniczona ilością płynu puchlinowego i ogólnym stanem pacjenta, co może być niezwykle trudne.

Można zastosować leczenie chirurgiczne:

  • Z rakiem wątroby. Usunięcie części wątroby dotkniętej przez wątrobę może zatrzymać postęp procesu patologicznego (przy braku przerzutów w odległych narządach).
  • Na wady serca. Korekta zastawkowej choroby serca (zastąpienie uszkodzonej zastawki sztuczną) może prowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta, normalizacji czynności serca i resorpcji płynu puchlinowego.
  • Z onkologią jamy brzusznej. Terminowe usunięcie guza, który ściska naczynia krwionośne układu żyły wrotnej, może doprowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta.
  • Z zapaleniem otrzewnej. Bakteryjne zapalenie otrzewnej jest wskazaniem do leczenia chirurgicznego. Jama brzuszna jest otwierana, czyszczona z mas ropnych i przemywana roztworami antyseptycznymi.
  • Z chylous wodobrzusze. Jeśli penetracja limfy do jamy brzusznej jest spowodowana uszkodzeniem dużego naczynia limfatycznego na danym obszarze, zszycie jej podczas zabiegu chirurgicznego może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta.
Chirurgiczne leczenie wodobrzusza nie jest wykonywane z niewyrównaną niewydolnością serca i układu oddechowego. W tym przypadku pacjent po prostu nie przeżywa znieczulenia i samej operacji, dlatego przed operacją przepisywany jest zwykle lek moczopędny, a jeśli to konieczne, terapeutyczne nakłucie i usunięcie części płynu puchlinowego. Ponadto mogą wystąpić pewne trudności podczas operowania pacjenta z napiętym wodobrzuszem, ponieważ jednostopniowe usuwanie dużej objętości płynu może prowadzić do rozwoju powikłań i śmierci.

Obecnie metoda powrotu płynu puchlinowego (dokładniej białek i innych zawartych w nim pierwiastków śladowych) do krążenia ogólnoustrojowego poprzez infuzje dożylne jest szeroko stosowana, co zmniejsza ryzyko śmierci u takich pacjentów.

Leczenie wodobrzusza marskości wątroby

Jednym z głównych etapów leczenia wodobrzusza z marskością wątroby jest zawieszenie postępu procesu patologicznego w nim i stymulacja przywrócenia normalnej tkanki wątroby. Bez przestrzegania tych warunków objawowe leczenie wodobrzusza (stosowanie leków moczopędnych i powtarzające się nakłucia terapeutyczne) da efekt tymczasowy, ale ostatecznie wszystko skończy się wraz ze śmiercią pacjenta.

Leczenie marskości obejmuje:

  • Hepatoprotektory (allohol, kwas ursodeoksycholowy) są lekami, które poprawiają metabolizm w komórkach wątroby i chronią je przed uszkodzeniem przez różne toksyny.
  • Niezbędne fosfolipidy (fosfogliv, Essentiale) - przywracają uszkodzone komórki i zwiększają ich odporność pod wpływem czynników toksycznych.
  • Flawonoidy (gepabene, Kars) neutralizują wolne rodniki tlenowe i inne substancje toksyczne powstające w wątrobie podczas progresji marskości.
  • Preparaty aminokwasowe (Heptral, Hepasol A) - pokrywają zapotrzebowanie wątroby i całego organizmu na aminokwasy niezbędne do prawidłowego wzrostu i odnowy wszystkich tkanek i narządów.
  • Leki przeciwwirusowe (pegasys, rybawiryna) - są przepisywane na wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C.
  • Witaminy (A, B12, D, K) - witaminy te są formowane lub odkładane (przechowywane) w wątrobie, a wraz z rozwojem marskości, ich stężenie we krwi może znacznie się zmniejszyć, co prowadzi do powstania wielu powikłań.
  • Terapia dietetyczna - zaleca się wyłączenie z diety pokarmów, które zwiększają obciążenie wątroby (w szczególności tłustych i smażonych potraw, wszelkiego rodzaju napojów alkoholowych, herbaty, kawy).
  • Przeszczep wątroby jest jedyną metodą, która może radykalnie rozwiązać problem marskości wątroby. Należy jednak pamiętać, że nawet po udanym przeszczepie należy zidentyfikować i wyeliminować przyczynę choroby, ponieważ w przeciwnym razie marskość wątroby może wpływać na nową (przeszczepioną) wątrobę.

Leczenie wodobrzusza w onkologii

Przyczyną powstawania płynu puchlinowego podczas nowotworu może być kompresja naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej, jak również zmiany otrzewnowe komórek nowotworowych. W każdym przypadku, dla skutecznego leczenia choroby, konieczne jest całkowite usunięcie nowotworu złośliwego z organizmu.

W leczeniu raka można zastosować:

  • Chemioterapia Chemioterapia jest głównym leczeniem raka otrzewnowego, w którym komórki nowotworowe zakażają obie warstwy surowiczej błony jamy brzusznej. Zalecane są preparaty chemiczne (metotreksat, azatiopryna, cisplatyna), które zakłócają podział komórek nowotworowych, co prowadzi do zniszczenia guza. Głównym problemem jest fakt, że fundusze te naruszają podział normalnych komórek w całym ciele. W rezultacie, w okresie leczenia, pacjent może stracić włosy, mogą pojawić się owrzodzenia żołądka i jelit, może rozwinąć się niedokrwistość aplastyczna (brak czerwonych krwinek z powodu zakłócenia ich powstawania w czerwonym szpiku kostnym).
  • Radioterapia Istotą tej metody jest precyzyjna ekspozycja promieniowania na tkankę nowotworową, co prowadzi do śmierci komórek nowotworowych i zmniejszenia wielkości guza.
  • Leczenie chirurgiczne. Polega na usunięciu guza przez operację. Metoda ta jest szczególnie skuteczna w łagodnych nowotworach lub w przypadku, gdy przyczyną wodobrzusza jest ucisk naczyń krwionośnych lub limfatycznych przez rosnący guz (usunięcie go może prowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta).

Leczenie wodobrzusza w niewydolności serca

Niewydolność serca charakteryzuje się niezdolnością mięśnia sercowego do pompowania krwi w organizmie. Leczenie tej choroby polega na zmniejszeniu ciśnienia w układzie krążenia, wyeliminowaniu zastoju krwi w żyłach i poprawie funkcjonowania mięśnia sercowego.

Leczenie niewydolności serca obejmuje:

  • Leki moczopędne. Zmniejszyć objętość krwi krążącej, zmniejszając obciążenie serca i ciśnienie w żyłach dolnej części ciała, zapobiegając w ten sposób dalszemu rozwojowi wodobrzusza. Przypisz je ostrożnie, pod kontrolą ciśnienia krwi, aby nie wywołać odwodnienia.
  • Leki obniżające ciśnienie krwi (ramipryl, losartan). Przy wysokim ciśnieniu krwi (BP) mięsień sercowy musi wykonywać wiele pracy, wrzucając krew do aorty podczas skurczu. Normalizacja ciśnienia zmniejsza obciążenie serca, przyczyniając się w ten sposób do eliminacji zastoju żylnego i obrzęku.
  • Glikozydy nasercowe (digoksyna, digitoksyna). Leki te zwiększają siłę skurczów serca, co pomaga wyeliminować zastój w żyłach dolnej części ciała. Weź je ostrożnie, ponieważ w przypadku przedawkowania może dojść do śmierci.
  • Dieta bez soli. Spożycie dużych ilości soli prowadzi do zatrzymania płynów w organizmie, co dodatkowo zwiększa obciążenie serca. Dlatego pacjenci z niewydolnością serca nie powinni przyjmować więcej niż 3 do 5 gramów soli dziennie (w tym soli stosowanej do przygotowywania różnych potraw).
  • Ograniczenie przyjmowania płynów (nie więcej niż 1 - 1,5 litra dziennie).
  • Zgodność z trybem dnia. Jeśli pozwala na to stan układu sercowo-naczyniowego, pacjentom zaleca się umiarkowaną aktywność fizyczną (chodzenie, poranne ćwiczenia, pływanie, joga).

Leczenie wodobrzusza w niewydolności nerek

W niewydolności nerek zaburzenia wydalania nerek są zaburzone, w wyniku czego płynne i metaboliczne produkty uboczne (mocznik, kwas moczowy) są zatrzymywane w organizmie w dużych ilościach. Leczenie niewydolności nerek polega na normalizacji czynności nerek i usuwaniu substancji toksycznych z organizmu.

Leczenie niewydolności nerek obejmuje:

  • Leki moczopędne. W początkowej fazie choroby może mieć pozytywny wpływ, jednak w końcowej fazie niewydolności nerek są nieskuteczne. Tłumaczy się to tym, że mechanizm działania leków moczopędnych polega na regulacji (to znaczy na zwiększaniu) funkcji wydalniczej tkanki nerkowej. W ostatnim stadium choroby ilość funkcjonalnej tkanki nerkowej jest bardzo mała, co powoduje brak efektu w mianowaniu leków moczopędnych.
  • Leki obniżające ciśnienie krwi. W niewydolności nerek dopływ krwi do pozostałej funkcjonalnej tkanki nerkowej jest upośledzony, w wyniku czego aktywowanych jest wiele mechanizmów kompensacyjnych, mających na celu utrzymanie przepływu krwi przez nerki na odpowiednim poziomie. Jednym z tych mechanizmów jest wzrost ciśnienia krwi. Jednak wzrost ciśnienia krwi nie poprawia stanu nerek, ale przeciwnie, przyczynia się do postępu procesu patologicznego, rozwoju obrzęku i wodobrzusza. Dlatego normalizacja wskaźników ciśnienia krwi jest ważnym etapem leczenia, pozwalającym na spowolnienie tworzenia płynu puchlinowego.
  • Hemodializa. Podczas tej procedury krew pacjenta przechodzi przez specjalny aparat, w którym jest usuwany z metabolicznych produktów ubocznych i innych toksyn, po czym wraca do krwiobiegu. Hemodializa i inne metody oczyszczania krwi (plazmafereza, dializa otrzewnowa, hemosorpcja) są ostatnim skutecznym sposobem przedłużenia życia pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
  • Przeszczep nerki. Radykalna metoda leczenia, w której nerka dawcy jest przeszczepiana pacjentowi. Jeśli operacja zakończy się powodzeniem i przeszczep zakorzeni się w gospodarzu, nowa nerka może w pełni pełnić funkcję wydalniczą, zapewniając normalną jakość i długowieczność pacjenta.

Konsekwencje i komplikacje wodobrzusza

Przy długotrwałym postępie choroby i nagromadzeniu dużej ilości płynu w jamie brzusznej może rozwinąć się wiele powikłań, które bez terminowej i całkowitej korekty mogą prowadzić do śmierci pacjenta.

Wodobrzusze mogą być skomplikowane:

  • zapalenie otrzewnej (wodobrzusze-zapalenie otrzewnej);
  • niewydolność serca;
  • odleżyn;
  • niewydolność oddechowa;
  • przepuklina przeponowa;
  • przepuklina pępkowa;
  • niedrożność jelit.
Wodobrzusze-zapalenie otrzewnej
Stan ten wynika z wejścia obcych bakterii do jamy brzusznej, co prowadzi do zapalenia otrzewnej. Rozwój tego powikłania przyczynia się do stagnacji płynu puchlinowego, upośledzenia ruchliwości ściśniętych pętli jelitowych, a także ekspansji i zwiększenia przepuszczalności naczyń w układzie żyły wrotnej. Ważną rolę w rozwoju powikłań infekcyjnych odgrywa również zmniejszenie ogólnej obrony organizmu w wyniku postępu patologii leżącej u podłoża wodobrzusza (niewydolność nerek, serca lub wątroby, guz itp.).

Ważne jest, aby nie było widocznej wady otrzewnej ani narządów wewnętrznych, które mogłyby być źródłem zakażenia. Bakterie mają przedostawać się do jamy brzusznej przez rozszerzone i rozciągnięte ściany pętli jelitowych.

Niezależnie od mechanizmu rozwoju, obecność zapalenia otrzewnej wymaga hospitalizacji pacjenta i pilnego leczenia chirurgicznego.

Niewydolność serca
Nagromadzenie dużej ilości płynu w jamie brzusznej prowadzi do ściskania znajdujących się tam organów i naczyń krwionośnych (tętnic i żył), zakłócając przepływ krwi przez nie. W rezultacie serce musi wykonać wiele pracy, aby przepompować krew przez naczynia.

Jeśli wodobrzusze rozwijają się powoli, w sercu aktywowane są mechanizmy kompensacyjne, polegające na proliferacji włókien mięśniowych i zwiększeniu rozmiaru mięśnia sercowego. Pozwala to skompensować wzrost obciążenia. Wraz z dalszym postępem wodobrzusza mogą zostać wyczerpane rezerwy mięśnia sercowego, co spowoduje rozwój niewydolności serca.

Jeśli wodobrzusze rozwijają się szybko (w ciągu kilku dni), serce nie ma czasu na przystosowanie się do wzrastającego obciążenia, w wyniku czego może rozwinąć się ostra niewydolność serca, wymagająca pilnej opieki medycznej.

Hydrothorax
Termin ten odnosi się do gromadzenia się płynu w klatce piersiowej. Rozwój opłucnej w wodobrzuszu sprzyja wzrostowi ciśnienia płynu puchlinowego, w wyniku czego płyn z naczyń krwionośnych i limfatycznych jamy brzusznej może przejść do naczyń przepony i klatki piersiowej. W miarę postępu choroby, ilość wolnego płynu w klatce piersiowej wzrośnie, co doprowadzi do ściskania płuca po dotkniętej chorobie stronie (lub obu płucach z obustronnym odorem opłucnej) i niewydolności oddechowej.

Niewydolność oddechowa
Wzrost i ograniczenie przemieszczania się przepony w wyniku wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej, jak również progresji osocza, mogą przyczynić się do rozwoju tego stanu. W przypadku braku terminowego leczenia niewydolność oddechowa doprowadzi do wyraźnego zmniejszenia stężenia tlenu we krwi, co może objawiać się dusznością, sinicą skóry i zaburzoną świadomością, nawet do jej utraty.

Przepuklina przeponowa
Przepuklina przeponowa nazywana jest wybrzuszeniem narządu lub tkanki poprzez defekt przepony lub przez otwór przełykowy. Powodem tego jest wyraźny wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego.

Przez otwór przepuklinowy wybrzuszają się żołądek, pętle jelitowe lub błona surowicza wypełniona płynem puchlinowym. Ten stan objawia się bólami w klatce piersiowej i okolicy serca, w górnej części brzucha. Jeśli część narządu o dostatecznie dużej objętości trafi do przepukliny, może wycisnąć płuca i serce, co prowadzi do zaburzeń oddechowych i bicia serca.

Leczenie choroby jest głównie chirurgiczne, polegające na ustawieniu worka przepuklinowego i zszyciu ubytku w przeponie.

Przepuklina pępkowa
Przyczyną powstawania przepukliny pępkowej jest również zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej. Przednia ściana brzucha pokryta jest mięśniami na całej długości. Wyjątkiem jest obszar pępkowy i linia środkowa brzucha, gdzie mięśnie te łączą się i tworzą tzw. Rozcięgno przedniej ściany brzucha. Ta rozcięgno składa się z tkanki ścięgna, która jest „słabym punktem” ściany brzucha (tam najczęściej wystaje worek przepukliny). Leczenie choroby ma również charakter chirurgiczny (wykonuje się operację przepukliny i szycie przepukliny).

Niedrożność jelit
Rozwija się w wyniku ściskania pętli jelitowych płynem puchlinowym, który zwykle występuje przy napiętym, opornym wodobrzuszu. Naruszenie przepuszczalności jelitowej prowadzi do nagromadzenia mas kałowych powyżej miejsca ściskania i zwiększonej perystaltyki jelit w tym obszarze, czemu towarzyszy silny napadowy ból brzucha. Jeśli w ciągu kilku godzin niedrożność jelit nie zostanie rozwiązana, występuje paraliż jelitowy, ekspansja i wzrost przepuszczalności ściany jelita. W rezultacie liczne bakterie (które są stałymi mieszkańcami jelita grubego) penetrują krwioobieg, powodując u pacjenta poważne, zagrażające życiu komplikacje.

Zabieg polega na otwarciu jamy brzusznej i wyeliminowaniu niedrożności jelit. Jeśli uszkodzone pętle jelitowe nie są zdolne do życia, są usuwane, a powstałe końce przewodu pokarmowego są ze sobą połączone.

Prognoza dla wodobrzusza

Sam wodobrzusze jest niekorzystnym znakiem prognostycznym wskazującym na długotrwały przebieg choroby i wyraźne upośledzenie funkcji dotkniętego narządu (lub narządów). Jednakże wodobrzusze nie jest diagnozą śmiertelną. W odpowiednim czasie i właściwie przeprowadzonym leczeniu płyn puchlinowy może zostać całkowicie wchłonięty, a funkcja zaatakowanego narządu może zostać przywrócona. Jednak w niektórych przypadkach wodobrzusze postępują szybko, co prowadzi do rozwoju powikłań i śmierci pacjenta nawet na tle odpowiedniego i pełnego leczenia. Wynika to z wyraźnego uszkodzenia ważnych narządów, przede wszystkim wątroby, serca, nerek i płuc.

Na podstawie powyższego, prognozowanie wodobrzusza jest określane nie tylko przez ilość płynu w jamie brzusznej i jakość leczenia, ale także przez główną chorobę, która spowodowała nagromadzenie płynu w jamie brzusznej.

Ile osób żyje z wodobrzuszem?

Średnia długość życia osób ze zdiagnozowanym wodobrzuszem jest bardzo zróżnicowana, w zależności od wielu czynników.

Oczekiwana długość życia pacjenta z wodobrzuszem wynika z:

  • Ciężkość wodobrzusza. Przemijający (łagodny) wodobrzusze nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjenta, podczas gdy intensywny wodobrzusze, któremu towarzyszy nagromadzenie dziesiątek litrów płynu w jamie brzusznej, może prowadzić do ostrej niewydolności serca lub układu oddechowego i śmierci pacjenta w ciągu kilku godzin lub dni.
  • Czas na rozpoczęcie leczenia. W przypadku wykrycia wodobrzusza na wczesnych etapach rozwoju, gdy funkcje ważnych narządów nie są upośledzone (lub tylko nieznacznie upośledzone), eliminacja choroby podstawowej może prowadzić do całkowitego wyleczenia pacjenta. Jednocześnie przy długotrwałym postępującym puchlinie brzusznej może dojść do uszkodzenia wielu narządów i układów (oddechowego, sercowo-naczyniowego, wydalniczego), co prowadzi do śmierci pacjenta.
  • Główna choroba. Jest to prawdopodobnie główny czynnik decydujący o przeżyciu pacjentów z wodobrzuszem. Faktem jest, że nawet przy najnowocześniejszym leczeniu, korzystny wynik jest mało prawdopodobny, jeśli pacjent ma awarię kilku narządów jednocześnie. Na przykład w przypadku zdekompensowanej marskości wątroby (gdy funkcja narządu jest prawie całkowicie zaburzona), szanse przeżycia pacjenta przez 5 lat po rozpoznaniu są mniejsze niż 20%, a dla niewyrównanej niewydolności serca - mniej niż 10%. Bardziej korzystne rokowanie w przypadku przewlekłej niewydolności nerek, jak u pacjentów poddawanych hemodializie i którzy przestrzegają wszystkich zaleceń lekarza, mogą żyć przez dziesiątki lat lub dłużej.

Zapobieganie wodobrzusze

Zapobieganie wodobrzusze jest pełnym i terminowym leczeniem przewlekłych chorób narządów wewnętrznych, które w przypadku progresji mogą powodować gromadzenie się płynu w jamie brzusznej.

Zapobieganie wodobrzusze obejmuje:

  • Terminowe leczenie chorób wątroby. Rozwój marskości wątroby jest zawsze poprzedzony przedłużonym stanem zapalnym tkanki wątroby (zapalenie wątroby). Niezwykle ważne jest ustalenie na czas przyczyny tej choroby i jej wyeliminowanie (przeprowadzenie leczenia przeciwwirusowego, zaprzestanie picia, rozpoczęcie przyjmowania zdrowej żywności itd.). Pozwoli to zatrzymać postęp procesu patologicznego i utrzyma dużą część tkanki wątroby, co zapewni pacjentowi pełne życie przez wiele lat.
  • Terminowe leczenie wrodzonych wad serca. Na obecnym etapie rozwoju operacja polegająca na zastąpieniu uszkodzonej zastawki serca lub zamknięciu defektu w ścianach mięśnia sercowego może być przeprowadzona we wczesnym dzieciństwie, co pozwoli dziecku na normalny wzrost i rozwój oraz uratuje go przed niewydolnością serca w przyszłości.
  • Wczesne leczenie choroby nerek. Chociaż hemodializa może kompensować wydalniczą funkcję nerek, nie jest w stanie zapewnić wielu innych funkcji tego narządu. Dlatego o wiele łatwiej jest terminowo iw pełni leczyć różne choroby zakaźne układu moczowego, takie jak zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie kłębuszków nerkowych (zapalenie tkanki nerkowej), odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie miedniczki nerkowej), niż przeprowadzać hemodializę przez 2-3 godziny dwa razy w tygodniu przez resztę życia.
  • Dieta na zapalenie trzustki. W przewlekłym zapaleniu trzustki nasilenie choroby i zniszczenie tkanki trzustkowej może być spowodowane spożyciem dużych ilości alkoholu, słodyczy, pikantnych, wędzonych lub smażonych potraw. Jednakże należy rozumieć, że tacy pacjenci nie powinni całkowicie eliminować powyższych produktów z diety. 1 cukierek lub 1 zjedzony kawałek wędzonej kiełbasy dziennie nie powoduje zaostrzenia zapalenia trzustki, dlatego niezwykle ważne jest, aby pacjenci spożywali umiarkowanie, a nie przejadanie się (zwłaszcza przed snem).
  • Wykonywanie rutynowego badania USG podczas ciąży. Kobietom w ciąży zaleca się wykonanie co najmniej trzech badań USG w okresie ciąży. Pierwszy z nich jest przeprowadzany w okresie od 10 do 14 tygodni ciąży. Do tego czasu układa się wszystkie narządy i tkanki płodu, co pozwala zidentyfikować poważne anomalie rozwojowe. Drugie badanie USG wykonuje się w 18 - 22 tygodniu ciąży. Pozwala także zidentyfikować różne anomalie rozwoju i, jeśli to konieczne, poruszyć kwestię aborcji. Trzecie badanie przeprowadza się w 30 - 34 tygodniu, aby zidentyfikować nieprawidłowości w rozwoju lub pozycji płodu. Zakończenie ciąży w takim czasie jest niemożliwe, ale lekarze mogą zidentyfikować jedną lub inną patologię i rozpocząć leczenie natychmiast po urodzeniu dziecka, co znacznie zwiększy jego szanse na przeżycie.