Deksametazon w przerzutach do mózgu

Rejestracja: 03/03/2011 Wiadomości: 4

Deksametazon w przerzutach do mózgu

Naprawdę potrzebuję porady na temat deksametazonu w przypadku przerzutów do mózgu.

62-letnia ciotka jest chora, w 2006 r. Operowano ją z powodu raka oskrzelikowo-pęcherzykowego prawego płuca. Przed zabiegiem chirurgicznym chemioterapią jest cisplatyna + etopozyd. po zabiegu, kurs radioterapii według radykalnego programu.

W czerwcu 2010 roku spadła trudność w wyrażaniu myśli. Na MRI: w istocie białej lewego obszaru czołowo-ciemieniowego określa się kształt objętościowy 3,7x3,8x4,1 cm z wyraźnymi nierównymi konturami niejednorodnej struktury, z powodu objawów krwotocznego moczenia się wokół obwodu z wyraźnym obszarem obrzęku okołogałkowego. Ujawnione zmiany powodują lev.bok.zheludoch, wąskie przestrzenie podpajęczynówkowe. Inną strefę o podobnych charakterystykach sygnału wykrywa się w lewym płacie potylicznym, o wymiarach 1,9 x 1,8 x 1,3 cm. Boczny brzuch, mózg normalnej wielkości i konfiguracji. III i IV, podstawowe cysterny nie ulegają zmianie. Region chiasmal, bez cech tkanki przysadki ma zwykły sygnał. Zbiornik supraselarny bez osób. Przestrzenie podpajęczynówkowe poza strefą zidentyfikowanych zmian są lokalnie nierównomiernie wydłużone wzdłuż powierzchni wypukłej. Zazwyczaj zlokalizowane są migdałki móżdżku. Szczeliny móżdżku umiarkowanie rozszerzone. Po wprowadzeniu kontrastu - wyrażone. heterogeniczny. zwiększenie intensywności sygnału z opisanych formacji. W serii angiogramów, zwężenie światła i zmniejszenie przepływu krwi lwa tętnicy kręgowej, umiarkowanie wyczerpany obwodowy przepływ krwi w lewo.

Od chirurgii, radio i chemioterapii odmówiono.

Zalecono leczenie objawowe, deksametazon.

Po raz pierwszy deksametazon był kłujący we wrześniu 2010 r., Kiedy stan się pogorszył: upadł, przestał chodzić i mówił prawie całkowicie, niedowład prawej ręki i nogi,
Deksametazon 8 mg-4 mg-4 mg zaczął kłuć przez jeden dzień, po czym nastąpiła poprawa - zaczęła chodzić (ciągnąc za nogę), wymawiać poszczególne słowa, komunikować się. Deksametazon nie był stosowany w tych dniach.

Po tym, kolejne pogorszenie w październiku - ponownie deksametazon wzdłuż tych samych linii - i znowu poprawa o 3-4 tygodnie.

W listopadzie 2010 r. - kolejne pogorszenie, wymioty, drgawki, deksametazon w dawce 24 mg w ciągu dnia (3 wstrzyknięcia) - poprawa (nie do przeszłości, ale była w stanie poruszać się niezależnie i odpowiednio reagować)

Następnie deksametazon nie został całkowicie anulowany, stopniowo zmniejszany do 2 mg / dobę. Około 1 raz w ciągu 3 tygodni pogarsza się - wymioty, drgawki - zwiększenie dawki do 24 mg / dzień - poprawa - za każdym razem coraz mniej znaczące.

Teraz, znowu, 1,5 lub 2 mg / dzień, ciotka kłamie, podnosi się tylko ze wsparciem iz trudem, zainteresowanie środowiskiem jest słabe, głównie śpi lub śpi, często płacze, nie narzeka na głowę, o ile możemy zrozumieć, nie ma bólu, najmniej silny.

Ciotka przybrała na wadze w wyniku deksametazonu (teraz było to 46 kg, prawdopodobnie 55 lat), jej policzki i szyja były opuchnięte, a obrzęk nóg zniknął (były w dużych dawkach). Podano diuretyk w dużych dawkach deksametazonu (lasix, jeśli prawidłowo go zapisałem), teraz nie jest.

Powiedz mi, czy to ma sens dawanie codziennej konserwacji tak małej dawki deksometazonu, czy może być całkowicie zniesione do następnego pogorszenia? Czy liczy się wielość odbioru?

Co to jest Deksametazon przepisywany w onkologii?

W onkologii stosuje się dużą liczbę leków do terapii etiotropowej, patogenetycznej i objawowej. Deksametazon jest glikokortykosteroidem o działaniu przeciwzapalnym, immunomodulującym, przeciwtoksycznym i przeciwszokowym. Lek ma szeroki zakres wskazań, jest skuteczny w większości chorób autoimmunologicznych, patologii ogólnoustrojowych tkanki łącznej. Deksametazon z onkologią jest przepisywany w celu wyeliminowania opuchlizny, zmniejszenia ciśnienia śródczaszkowego i objawów ogniskowych.

Medycyna Deksametazon: skład, właściwości

W onkologii stosuje się lek zawierający naturalny homolog hydrokortyzonu, deksametazon. Dostępne w postaci tabletek do podawania doustnego, roztworu do podawania pozajelitowego, a także w postaci do stosowania miejscowego (kropla). Po wejściu do organizmu główna substancja farmaceutyczna oddziałuje z receptorami w cytoplazmie komórki i zmienia syntezę białek, w tym tych białek, które biorą udział w rozwoju wszystkich etapów reakcji zapalnej i alergii. Zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych układu mikronaczyniowego, działa stabilizująco na błony, wpływa na wszystkie rodzaje metabolizmu w organizmie.

Ze względu na swoje właściwości farmaceutyczne lek jest skuteczny w onkologii. Deksametazon w raku mózgu w onkologii jest przepisywany w celu znieczulenia, eliminacji obrzęku okołogałkowego i nadciśnienia wewnątrzczaszkowego spowodowanego przez masową zmianę chorobową. Po spożyciu postaci tabletki, główna substancja jest szybko wchłaniana w dolnych częściach przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiąga się po 2 godzinach. Łatwo przenika przez barierę krew-mózg, co pozwala na stosowanie leku do zintegrowanego leczenia guzów mózgu. Główny metabolizm leku występuje w wątrobie.

Wskazania do użycia

Deksametazon jest skuteczny w szerokim zakresie patologii:

  • Wstrząs, obrzęk mózgu, w tym onkologia;
  • Choroby autoimmunologiczne, ogólnoustrojowe choroby tkanki łącznej;
  • Choroby alergiczne;
  • Kryzys tarczycy;
  • Przewlekłe patologie zapalne;
  • Zatrucie kwasami i zasadami;
  • Onkologia: rak płuc, procesy objętościowe mózgu w terapii złożonej.

Co to jest Deksametazon przepisywany w onkologii? W przypadku guzów mózgu i przerzutów lek stosuje się jako składnik złożonej terapii w celu poprawy ogólnego stanu pacjenta. Lek skutecznie zwalcza zapalenie, obrzęk, zmniejsza ciśnienie śródczaszkowe. Jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie wewnątrzczaszkowe zgodnie z danymi z tomografii komputerowej lub wyniki MRI wskazują na uszkodzenie z obrzękiem otaczającej tkanki, należy przepisać Deksametazon.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Zastrzyki deksametazonu i pigułki doustne do onkologii są przeciwwskazane w następujących warunkach:

  • Ogólnoustrojowe zmiany grzybicze;
  • Choroby wywołane przez wirusy i pasożyty;
  • Patologie układu pokarmowego;
  • Choroby układu sercowo-naczyniowego.

Z troską, pod stałym nadzorem specjalisty, Deksametazon może być stosowany w onkologii dla choroby Itsenko-Cushinga, otyłości, stanów towarzyszących drgawkom, redukcji albuminy we krwi, jaskry z otwartym kątem przesączania.

Możliwe działania niepożądane podczas stosowania leku w onkologii:

  • Świadomość, euforia, omamy, bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy w różnych miejscach;
  • Zwiększone ciśnienie krwi, postęp niewydolności serca, zakrzepica, zmniejszenie poziomu potasu;
  • Zaburzenia dyspeptyczne, zapalenie trzustki, utrata apetytu do anoreksji;
  • Obrzęk kończyn dolnych, obniżony poziom wapnia, przyrost masy ciała;
  • Zmniejszona funkcja nadnerczy, cukrzyca, zaburzenia miesiączkowania u kobiet;
  • Osłabienie mięśni, zmniejszona wytrzymałość kości;
  • Reakcje indywidualnej wrażliwości.

W onkologii lek Deksametazon jest przeciwwskazany do długotrwałego leczenia. Możliwe działania niepożądane podczas długotrwałego stosowania - obrzęk twarzy, miopatia proksymalna.

W ciąży Deksametazon jest stosowany tylko w sytuacjach, w których korzyść z przyjmowania uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu i matki.

Zastosowanie deksametazonu

W onkologii należy przyjmować deksametazon przed zabiegiem, podczas operacji i po nim. Według zeznań w celu wyeliminowania nadciśnienia śródczaszkowego i zmniejszenia objawów ogniskowych spowodowanych przez proces nowotworowy, Deksametazon jest przepisywany 4 razy dziennie, 4-8 mg w postaci zastrzyków. Pozytywny efekt obserwuje się po 2 dniach. Po 4-6 dniach dawkę leku zmniejsza się do całkowitego zaprzestania podawania po 14 dniach.

Wniosek

Deksametazon stał się skutecznym środkiem onkologii. Nie można jednak przyjmować Deksametazonu podczas choroby bez uprzedniej konsultacji z lekarzem, ponieważ istnieją przeciwwskazania i możliwe są działania niepożądane.

Źródła:

Vidal: https://www.vidal.ru/drugs/dexamethasone__36873
GRLS: https://grls.rosminzdrav.ru/Grls_View_v2.aspx?routingGuid=5db6dfe2-5236-4cd7-86de-d6f534373dd4t=

Znalazłeś błąd? Wybierz go i naciśnij Ctrl + Enter

10 zasad stosowania Deksametazonu w chemioterapii

Treść

Rak jest poważną chorobą, z którą organizm ludzki nie może sobie poradzić bez pomocy specjalnych leków. Deksametazon jest lekiem często stosowanym w leczeniu raka. Ma wiele specjalnych cech, z którymi zdecydowanie powinieneś się zapoznać przed użyciem. Niektórzy lekarze uważają za rozsądne stosowanie deksametazonu w onkologii, podczas gdy inni przeciwnie, odradzają to.

Stosowanie deksametazonu w onkologii

Deksametazon jest lekiem wchodzącym w skład przebiegu chemioterapii. Z reguły jest to ważny składnik skutecznego leczenia raka.

Narzędzie to syntetyczny glikokortykosteroid. Jest w stanie przeniknąć do centralnego układu nerwowego (centralnego układu nerwowego), zapobiega powstawaniu procesów zapalnych w organizmie, a także ma działanie immunosupresyjne.

Glukokortykosteroidy są hormonami steroidowymi wytwarzanymi przez korę nadnerczy. Mają wielopłaszczyznowy wpływ na organizm: promują prawidłowy metabolizm, pomagają regulować układ odpornościowy, działają przeciwzapalnie i przeciwalergicznie. Może wchodzić w interakcje z innymi hormonami.

Deksametazon znajduje się na liście leków niezbędnych w leczeniu poważnych chorób, w tym onkologii. Narzędzie jest dostępne w tabletkach lub w postaci roztworu do iniekcji. Iniekcja jest wykonywana tylko przez lekarza.

Przydatne cechy leku:

  • ma działanie przeciwzapalne i przeciwalergiczne;
  • promuje pełny metabolizm węglowodanów i białek;
  • wzmacnia syntezę wyższych kwasów tłuszczowych i triglicerydów (metabolizm lipidów);
  • ma efekt antyszokowy;
  • działa z określonymi receptorami cytoplazmatycznymi;
  • wykazuje działanie przeciwtoksyczne.

Stosowanie deksametazonu jest dozwolone tylko po pełnym badaniu przez specjalistę. Jednocześnie utrzymuje się indywidualne podejście do każdego pacjenta. Niebezpieczna choroba, taka jak rak, wymaga złożonego i zaplanowanego leczenia. Deksametazon jest często stosowany podczas chemioterapii.

Możliwe przeciwwskazania

Lek ma szerokie spektrum działania. Ale mimo to istnieje wiele przeciwwskazań, które powinny również zwracać uwagę, aby uniknąć niepożądanych konsekwencji.

Nie zaleca się przyjmowania deksametazonu w przypadku:

  • choroby przewodu pokarmowego (przewodu pokarmowego) w ostrych postaciach;
  • poważne choroby układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, niewydolność serca);
  • choroby niedoboru odporności (HIV, AIDS).

Glukokortykosteroidy znacząco wpływają na wzrost i pełny rozwój dziecka. Deksametazon można w tym przypadku przepisać tylko zgodnie z bezwzględnymi wskazaniami medycznymi. Ponadto specjaliści regularnie obserwują sytuację.

Narzędzie ma listę skutków ubocznych. Aby wiedzieć, na co musisz być przygotowany, musisz się z nimi zapoznać.

Podczas stosowania leku podczas chemioterapii można zaobserwować:

  • zaburzenie rytmu serca;
  • wzrost ciśnienia krwi;
  • zaburzenia apetytu;
  • zaostrzenie chorób żołądkowo-jelitowych (jeśli występują);
  • zwiększone poziomy glukozy we krwi;
  • pogorszenie nadnerczy;
  • sporadyczne zawroty głowy;
  • bóle głowy;
  • zaburzenia snu.

W takich przypadkach stosowanie deksametazonu jest uzasadnione.

Ogólnie zaleca się stosowanie deksametazonu w leczeniu raka, ponieważ może to znacznie poprawić samopoczucie pacjenta. Istnieją jednak sytuacje, w których lek może prowadzić do komplikacji. Istnieją dwa główne przypadki, w których lek należy wyrzucić.

  1. W obecności cukrzycy. Przyjmowanie glikokortykosteroidów może prowadzić do śpiączki cukrzycowej.
  2. W obecności chorób, które znacząco upośledzają pracę układu odpornościowego.

Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę drugi punkt, niektórzy onkolodzy nadal nalegają na stosowanie deksametazonu. Aby nie pogorszyć pracy niektórych układów narządów, lekarze przepisują jednocześnie inne leki, które mogą utrzymać niezbędny standard życia w organizmie.

Cukrzyca jest dobrym powodem, aby nie stosować glikokortykosteroidów. Leki będą miały bardzo negatywny wpływ. Możliwa przedwczesna śmierć.

Stosowanie deksametazonu jest uzasadnione w przypadku złożonej terapii pod stałym nadzorem specjalistów. Lekarze powinni regularnie przeprowadzać badania przed i po każdym zażyciu leku, aby wiedzieć, jak ciało pacjenta reaguje na wybrane leki.

Podstawowe zasady stosowania

Aby leczenie przyniosło maksymalny efekt, ważne jest, aby wziąć pod uwagę wszystkie zalecenia lekarza. Z reguły na początku leczenia pacjent (lub jego bliski krewny) otrzymuje pełne instrukcje dotyczące stosowania deksametazonu. To bezpośrednio zależy od indywidualnych cech organizmu każdego pacjenta i jego reakcji na środki, które są stosowane równolegle podczas terapii.

W przypadku, gdy pacjent nie jest w placówce medycznej i zajmuje się leczeniem w domu, lekarze zalecają stosowanie tabletek deksametazonu.

Eksperci radzą przestrzegać szeregu podstawowych zasad, które pomogą uczynić proces leczenia bezpieczniejszym.

  1. Konieczne jest zapamiętanie nazwy leku, ponieważ istnieje wiele leków, których nazwy są spółgłoskami.
  2. Przestrzegać dawek przepisanych przez lekarza. Z reguły dawkowanie jest wskazane przed chemioterapią. Wszelkie odstępstwa od instrukcji mogą pogorszyć ogólny stan pacjenta.
  3. Tabletki są przyjmowane codziennie rano. Najlepszą opcją na przyjęcie jest 8 rano, po śniadaniu. Zaleca się zmywanie tabletek mlekiem.
  4. Jeśli pacjentowi trudno jest przyjąć lek w jego pierwotnej postaci, pozwala się na rozkruszenie tabletek na proszek.
  5. Nie możesz pominąć leków. Jeśli jednak z jakiegoś powodu niemożliwe było wypicie tabletek w określonym czasie, można wykonać tę procedurę wieczorem.
  6. W domu musi być niewielka ilość tabletek. Dodatkowe opakowanie tabletek w nagłych przypadkach nigdy nie będzie zbędne. Dobrze jest, jeśli w domowej apteczce znajduje się ampułka z deksametazonem.
  7. Jeśli wystąpi ból brzucha lub gwałtowny wzrost ciśnienia, należy natychmiast wezwać lekarza. Im szybciej problem zostanie rozwiązany, tym mniejsze prawdopodobieństwo pogorszenia choroby.
  8. Podczas rozmowy z dowolnym pracownikiem służby zdrowia należy poinformować go, że pacjent przyjmuje deksametazon.
  9. Picie alkoholu powinno być ograniczone do minimum.
  10. Dieta powinna być wcześniej omówiona ze specjalistami prowadzącymi kompleksowe leczenie onkologii.

Jeśli większość procedur leczenia przeprowadzana jest w placówce medycznej, wówczas lek można stosować w postaci roztworu do wstrzykiwań. Wstrzyknięcie powinno być wykonywane wyłącznie przez pracownika służby zdrowia.

Referencje od osób, które wielokrotnie spotykały ten lek, można znaleźć na różnych forach zdrowotnych. Obejmują one praktyczne porady dotyczące skutecznej odporności na choroby.

Co to jest deksametazon przepisywany w onkologii?

Szpiczak to rak, który ma kilka nazw. Na przykład, jeśli spotkasz termin „uogólniona plazmacytoma” lub „szpiczak mnogi”, będziesz wiedział, że jest to jedna i ta sama choroba. Tak samo jak choroba Rustitsky-Kalena. Należy do grupy przewlekłych białaczek.

Choroba to nowotwór złośliwy składający się z komórek plazmatycznych (limfocytów B, elementów odpowiedzialnych za wytwarzanie przeciwciał). Guz rozwija się przez proliferację (podział) limfocytów B.

Do leczenia stawów nasi czytelnicy z powodzeniem używają Artrade. Widząc popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na nie uwagę.
Czytaj więcej tutaj...

Dominującym miejscem zachorowań jest szpik kostny. Rzadziej ma dodatkowy układ kostny. Chorobie towarzyszy naciek szpiku kostnego, rozpuszczanie tkanki kostnej (osteoliza) i niedobór odporności.

Dość często pierwszym objawem choroby jest ból kości i nieoczekiwane złamania. Następnie rozwija się niewydolność nerek, skaza krwotoczna, polineuropatia i amyloidoza. W ostatnim etapie może to mieć wpływ na tkankę limfatyczną, jelita, śledzionę.

Rodzaje chorób

Zgodnie z międzynarodowymi standardami istnieje kilka rodzajów tej patologii. Klasyfikacja opiera się na objawach klinicznych, biochemicznych badaniach krwi i wynikach biopsji. Zwyczajowo wyróżnia się:

  • Bezobjawowy lub tlący się szpiczak.
  • Objawowy.
  • MGUS (gammopatia monoklonalna).

Najbardziej dotkliwy jest szpiczak objawowy. Towarzyszy mu niewydolność nerek, zmiany kostne, niedokrwistość, wytwarzanie dużych ilości immunoglobulin monoklonalnych i inne objawy.

Gdy limfocyt B spotyka się z antygenem, wytwarzana jest immunoglobulina. W przypadku plazmacytomy klonalne limfocyty B wytwarzają ogromną ilość tej globuliny (nazywaną globuliną monoklonalną). Że znajduje się w biochemicznej analizie krwi.

Pierwszy i ostatni typ szpiczaka nie ma organicznych zmian charakterystycznych dla szpiczaka objawowego. Są one określane przez zawartość paraproteiny w osoczu krwi i punktowe zawierające klonalne komórki plazmatyczne (to znaczy limfocyty B utworzone przez podział komórek).

Objawowy szpiczak przechodzi przez 3 etapy (I, II, IIIA, IIIB). Przejście z jednego etapu do drugiego jest uzasadnione wzrostem masy ogniska guza. Pierwszy etap opisuje stan każdego z tych typów zmian szpiczakowych. Uważa się to za stosunkowo łatwe, ponieważ nie ma uszkodzeń tkanki kostnej i narządów wewnętrznych, hemoglobina jest nieznacznie obniżona, a poziom wapnia we krwi jest w normalnym zakresie. W trzecim etapie kości zaczynają się topić - jest to charakterystyczna cecha procesu szpiczaka.

Niska hemoglobina, wysoka zawartość wapnia we krwi i niewydolność nerek są oznakami trzeciego etapu procesu. W zależności od poziomu kreatyny we krwi, izolowane są podstacje A i B.

Szpiczak nie charakteryzuje się niszczeniem kości, a mianowicie uszkodzeniem litycznym (topnienie, resorpcja) tkanki kostnej.

Inna klasyfikacja

Choroba ta jest klasyfikowana nie tylko pod względem nasilenia i rodzaju kursu, ale także kilku innych kryteriów. Tak więc rozróżnia się szpiczaka:

  • Zgodnie ze składem komórek zaangażowanych w proces nowotworowy, zwyczajowo rozróżnia się szpiczak drobnokomórkowy, polimorficzny, plazmablastyczny, plazmocytowy.
  • Zgodnie z ich zdolnością do wydzielania paraprotein, wydzielają: nowotwory niewydzielające, szpiczaki diklonalne, Ben-Jonesa i G-, A-, M-. Te dwa ostatnie typy stanowią około 70% wszystkich przypadków cytomii w osoczu.
  • Zgodnie z przewagą tego procesu.

W zależności od stopnia naciekania tkanek szpiku kostnego rozróżnia się ogniskowy (guzkowy), dyfuzyjno-ogniskowy (dyfuzyjno-guzkowy) i rozproszony (rozproszony) szpiczak.

Choroba Rustetsky-Kalena charakteryzuje się dużą liczbą zmian. Są jednak sytuacje, w których odrodzone komórki plazmatyczne koncentrują się w jednym miejscu - patologia ta nazywana jest szpiczakiem pojedynczym (plazmacytoma). W tym przypadku immunoglobulina monoklonalna jest wytwarzana w bardzo dużych ilościach. Z czasem tacy pacjenci, nawet w leczeniu choroby, rozwijają objawy szpiczaka mnogiego.

Powody

Szpiczak, podobnie jak większość patologii nowotworowych (mięsak Ewinga), nie ma wyraźnej przyczyny. Oznacza to, że zidentyfikowano tylko kilka czynników, które wyzwalają proces nowotworowy lub go stymulują.

Sam proces nowotworowy jest uważany za nieco złośliwy. Oznacza to, że choroba od czasu pierwszej regeneracji komórki prekursorowej aż do pojawienia się wyraźnych objawów mija długo (20-30 lat).

Prawdopodobnie następujące czynniki prowadzą do rozwoju choroby:

  • Dziedziczne predyspozycje.
  • Promieniowanie jonizujące.
  • Czynniki środowiskowe (chemiczne i fizyczne substancje rakotwórcze).

Ludzie chorują częściej po dotarciu do osób starszych. Mężczyźni są bardziej podatni na tę chorobę niż kobiety. Istnieją przypadki rodzinnej plazmacytomy.

Uważa się, że najczęstszym jest szpiczak spowodowany promieniowaniem jonizującym i mutacją limfocytów B. Pośrednie powiązanie tej choroby z czynnikami środowiska pracy zostało ujawnione. W rezultacie częściej dotyka ludzi związanych z pracą w przemyśle rafineryjnym, garbarzach, stolarzach i rolnikach.

Rozwój

Limfocyty B odradzają się, gdy dojrzewają, na etapie ich różnicowania. W przypadku zmiany szpiczakowej charakteryzuje się obecnością nietypowych komórek plazmatycznych o różnym stopniu dojrzałości. Niektóre mają kilka jąder i jąderka, niektóre są nienormalnie duże. Są jasne komórki plazmy. Ale dla wszystkich charakterystyczna jest niekontrolowana reprodukcja przez podział.

Gdy taka nieprawidłowa tkanka rośnie, hamuje normalną zdrową tkankę krwiotwórczą. Prowadzi to do zmniejszenia ilości krwi w jej utworzonych elementach (erytrocytach, płytkach krwi i leukocytach). Zmniejsza się poziom niektórych substancji chemicznych, które zapewniają odpowiedź immunologiczną organizmu (na przykład lizozym itp.).

Komórki nowotworowe nie są w stanie zapewnić pełnej funkcji ochronnej organizmu, ponieważ normalne przeciwciała nie są wytwarzane lub szybko niszczone.

Ulubioną lokalizacją procesu nowotworowego szpiczaka są płaskie kości. Obejmują one:

  • Czaszka
  • Kości miednicy i żebra kości.
  • Tkanki kręgosłupa.
  • Nacieki zawierające komórki nowotworowe można znaleźć w innych narządach.

Na zdjęciu rentgenowskim wyraźnie widoczna wnęka utworzona w obszarze wzrostu guza. Ubytki powstają w wyniku lizy (rozpuszczania komórek) i resorpcji (ponownego wchłaniania) tkanki kostnej. Ta resorpcja nazywana jest pachową.

Ogólny obraz kliniczny choroby wynika z reprodukcji zregenerowanych komórek plazmatycznych i nadmiernego wydzielania immunoglobuliny monoklonalnej.

Objawy

Początek choroby, tak zwany okres przedkliniczny, przebiega bez zarzutu, nie ma żadnych subiektywnych objawów. Choroba jest wykrywana w losowej kolejności za pomocą laboratoryjnych badań krwi.

Wraz z rozwojem choroby pojawiają się objawy związane ze zmianami nowotworowymi kości i narządów wewnętrznych. Najbardziej charakterystyczne są:

  1. Objawy kości.
  2. Nefropatia.
  3. Zmiany w układzie krwionośnym (niedokrwistość, krzepnięcie, zwiększony OB).
  4. Niedobór odporności.

Pierwszymi objawami są zwykle dolegliwości bólowe w kręgosłupie, mostku, kościach miednicy, żebrach i strefie obojczykowej. Zespół bólowy pojawia się najpierw z palpacją (naciskając palcami), a dopiero po poruszeniu.

Plazmocytoza tkanki kostnej, osteoliza i osteoporoza prowadzą do pojawienia się tak zwanych spontanicznych złamań, a te kości, które są normalne nawet z urazami i siniakami, nie pękają często. Najpierw cierpią płaskie kości (żebra, złamanie obojczyka).

Złamania mogą również wpływać na niektóre części kręgosłupa. Najczęściej występują złamania (bez przemieszczenia) kręgosłupa lędźwiowego, drugim najczęstszym złamaniem są kręgi piersiowe.

Złamania kręgosłupa mają poważne konsekwencje. Ich objawy zależą od uszkodzenia rdzenia kręgowego. Można zaobserwować skrócenie wzrostu i uciskanie rdzenia kręgowego. To ostatnie prowadzi do tego, że występują objawy radikulopatii, naruszenie wrażliwości, praca narządów miednicy (ruchliwość jelit i praca pęcherza) jest zahamowana. Oprócz kręgosłupa i płaskich kości, stawy są dotknięte.

Amyloidoza - naruszenie metabolizmu białek, która prowadzi do odkładania się w tkankach określonego kompleksu - amyloidu. W przypadku amyloidozy szpiczaka pacjenci skarżą się na objawy związane ze zmianami jednego lub drugiego narządu (serca, nerek, przewodu pokarmowego, oka). Może się również rozwijać:

  • Niewydolność serca lub nerek.
  • Niestrawność.
  • Zaburzenia psychiczne.
  • Neuropatia.
  • Zaburzenia czucia przez rodzaj pończoch lub rękawiczek (chociaż neuropatie obwodowe są rzadkie).
  • Są nacieki skóry.
  • W rzadkich przypadkach pacjenci zapadają w śpiączkę.

Zaburzenia układu krwionośnego prowadzą do skazy krwotocznej. Jest to krwawienie z naczyń włosowatych na błonie śluzowej dziąseł, nosogardzieli, przewodu pokarmowego, macicy. Wzrokowo widoczne są siniaki (krwiaki) na dostępnych błonach śluzowych. Charakteryzuje się zmianami niedokrwistości w szpiczaku.

Ze względu na nadmierne wydzielanie paraproteiny, wskaźniki ESR znacznie wzrastają (do 80 mm / h), a lepkość krwi wzrasta. W rezultacie mikrokrążenie jest zakłócane w najważniejszych narządach ludzkiego ciała. Wiele objawów neurologicznych (w tym senność, zawroty głowy, bóle głowy) przypisuje się tym zjawiskom.

Uogólniona plazmocytoma prowadzi do zakłócenia narządu wzroku lub całkowitej utraty wzroku. Wraz z lokalizacją patoprocesu w kościach czaszki, nerwy czaszkowe, w tym wzrokowy i okulomotoryczny, również mogą być dotknięte. Prowadzi to do oftalmoplegii (porażenia mięśni oka).

Utrata wzroku związana jest z retinopatią szpiczaka (uszkodzenie siatkówki gałki ocznej). W tym przypadku rozwija się zakrzepica siatkówki żylnej siatkówki, a sam nerw wzrokowy pęcznieje, aż do zaniku. Mężczyzna stopniowo staje się ślepy.

Zdolność układu odpornościowego do zwalczania czynników zakaźnych (zakażenia opryszczką, zakażenia ziarniaków) zmniejsza się wraz z początkiem choroby. Wraz z jego rozwojem tylko się nasila. Prawie 50% pacjentów ze szpiczakiem mnogim cierpi na poważne powikłania infekcyjne. Ten stan, związany z nadwrażliwością na infekcje bakteryjne, prowadzi do rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek, zapalenia płuc i innych procesów zapalnych.

Jest to poważna choroba, która często prowadzi do śmierci pacjenta, a nie szpiczaka jako takiego.

Diagnostyka

Badanie każdej choroby rozpoczyna się całkowitą szczegółową morfologią krwi i analizą moczu. Badanie krwi pozwala zidentyfikować zmiany w zawartości uformowanych elementów. Jednak głównym wskaźnikiem, który może wskazywać dalszy kierunek badań, jest poziom ESR. W moczu wykrywane jest specyficzne białko (paraproteina surowicy).

Diagnoza szpiczaka mnogiego obejmuje również:

  • Badania krwi (bio- i immunochemiczne).
  • Analiza biopsji.
  • RTG.
  • MRI, CT.

Analiza biochemiczna ujawnia podwyższone stężenia pewnych związków chemicznych we krwi (kreatyniny, białka całkowitego, mocznika i niektórych innych). Immunochemia określa patologiczną paraproteinę. Rentgen ujawnia strefy topnienia tkanki kostnej.

MRI umożliwia różnicowanie uogólnionej plazmacytomy od innych zmian kostnych i wykrywanie ognisk w innych narządach i tkankach. W materiale otrzymanym przez nakłucie znaleziono dużą liczbę plazmocytów.

Diagnozę przeprowadza się na podstawie 3 głównych kryteriów:

Do leczenia stawów nasi czytelnicy z powodzeniem używają Artrade. Widząc popularność tego narzędzia, postanowiliśmy zwrócić na nie uwagę.
Czytaj więcej tutaj...

  • Wykrywanie komórek plazmatycznych w mielogramie.
  • Wykrywanie immunoglobulin monoklonalnych w testach krwi i moczu.
  • Uszkodzenia narządów związane z rozwojem procesu nowotworowego.

Najważniejsze w diagnozie jest badanie biopsji i wykrywanie procesu nowotworowego w narządach i tkankach ludzkiego ciała. Pozwala zidentyfikować pacjentów z objawową postacią raka.

Leczenie

Obecnie leczenie szpiczaka mnogiego obejmuje jego kontrolę. Leczenie, co najmniej potencjalne, można omówić tylko z przeszczepem szpiku kostnego.

Plasmocytoma jest dobrze kontrolowaną chorobą, z wczesnym wykryciem i właściwym leczeniem, możliwa jest długotrwała remisja. Początkowe stadia świecących form choroby nie wymagają natychmiastowej interwencji. I odwrotnie, ostatni etap wymaga szybkiej i intensywnej terapii, aby przedłużyć życie pacjenta.

Leczenie choroby Rustitsky'ego-Kaleny obejmuje:

  • Terapia początkowa.
  • Wspierający.
  • Leczenie nawrotów i form opornych.

Główną metodą leczenia jest chemioterapia (monochemioterapia, polikhemoterapia). Nie wyklucza to jednak użycia innych metod:

  • Transplantacja komórek macierzystych (autotransplantacja i autotransplantacja, czyli przeszczepienie własnych komórek lub komórek dawcy).
  • Interwencja chirurgiczna.
  • Radioterapia.
  • Środki objawowe.

Rozważ te zabiegi bardziej szczegółowo.

Operacja

Interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana w przypadku ucisku narządów wewnętrznych lub rdzenia kręgowego, co prowadzi do poważnego zakłócenia narządów wewnętrznych.

W przypadku kompresji rdzenia kręgowego praktykuje się lamiektomię (usunięcie łuku kręgowego) i kyfoplastykę w połączeniu z leczeniem deksametazonem. W przypadku zmiany zlokalizowanej (w szpiczaku pojedynczym) zalecana jest również operacja, tym razem w celu usunięcia guza.

Napromieniowanie

Zastosowanie radioterapii można uzasadnić ograniczonymi zmianami tkanki kostnej, wysoką opornością nowotworu na środki chemioterapeutyczne. Zalecany jest również jako środek paliatywny (utrzymanie jakości życia) u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować chemioterapii.

W takich przypadkach radioterapia jest zabroniona:

  1. W ciężkiej niewydolności nerek.
  2. U osób starszych.
  3. Osłabieni fizycznie pacjenci.

Metoda ta jest często stosowana do leczenia procesu patologicznego zlokalizowanego w kościach twarzy czaszki.

Leczenie objawów

Leczenie objawowe ma na celu poprawę jakości życia pacjenta i, jeśli to możliwe, wyeliminowanie skutków nowotworu. Obejmuje pomoc ortopedyczną, leki: leki przeciwbólowe, środki hemostatyczne, środki do korygowania hiperkalcemii. W ostrej niedokrwistości, erytropoetynie lub transfuzji masy erytracytorowej.

Nowoczesna chemioterapia

Zakłada on zastosowanie kilku wariantów leku do terapii uogólnionych komórek plazmatycznych. W niektórych przypadkach używany jest jeden środek, w innych - ich kombinacja.

Główne leki to:

  • Środki na leczenie szpiczaka mnogiego.
  • Kortykosteroidy.
  • Induktory apoptozy (środki, które wyzwalają samozniszczenie komórek nowotworowych).
  • Fundusze, które stymulują komórki odpornościowe i hamują nowotwór.

Konkretne środki do leczenia plazmacytomy (melfalanu) stosuje się w monoterapii lub w połączeniu z kortykosteroidami (prednizolonem). Są skuteczne tylko w połowie przypadków.

Alkacyjne cytostatyki (cyklofosfamid) dają dobre wyniki w terapii skojarzonej z najnowszymi środkami przeciwnowotworowymi i hormonami. Ich mechanizm działania opiera się na przystąpieniu do DNA pewnej grupy, zwanej alkilem. Zapobiega to podziałowi zmienionej komórki i spowalnia wzrost guza.

Induktory apoptozy (Bortezomib) stosuje się zarówno osobno, jak iw połączeniu ze środkiem przeciwnowotworowym i kortyteroidem. Jego stosowanie nie eliminuje potrzeby transplantacji.

Nowe cytostatyki (Lenalidamid) łączą właściwości przeciwnowotworowe ze zdolnością do stymulowania komórek odpornościowych organizmu. Ich zastosowanie w połączeniu z hormonami i środkami alkilującymi daje dość dobry wynik.

Leczenie lenalidamidem z innymi lekami wydłuża życie pacjenta o 4–5 lat, podczas gdy średnia długość życia w trakcie leczenia metodami standardowymi wynosi średnio od 1,5 do 3,5 roku.

Talidomid jest uważany za popularny środek kontroli uogólnionych komórek plazmatycznych. Lek ten ma na celu zahamowanie patologicznej angiogenezy (inwazja naczyniowa przez nowotwór, tworzenie własnego systemu dopływu krwi onkotkani). Talidomid ze standardowymi schematami chemioterapii daje dobre wyniki.

Etapy leczenia

Początkowy etap terapii zależy od wieku pacjenta i jego stanu. Jeśli pacjent ma mniej niż 65 lat, a jego ogólny stan zdrowia na to pozwala, terapię zwykle przeprowadza się w kilku etapach:

  • Przygotowanie
  • Chemioterapia wysokodawkowa.
  • Transplantacja własnych komórek macierzystych.

Pierwszy etap polega na terapii indukcyjnej z użyciem nowych cytostatyków (Bortezomib, Lonalidamid). Następnie podaje się wysokie dawki melfalanu i dopiero potem wykonuje się przeszczep.

Nie wszyscy pacjenci mogą zostać poddani takiemu leczeniu. Osoby starsze, osłabione fizycznie lub cierpiące na poważne choroby somatyczne, nie są w stanie wytrzymać wysokich dawek środków chemicznych. Przepisano im leczenie skojarzone niskimi dawkami (Melfan + Prednisolon).

Terapia podtrzymująca ma na celu przedłużenie życia pacjentów, którzy otrzymali terapię wysokodawkową i przeszli przeszczep. Zwykle stosuje się do tego nowe cytostatyki, takie same jak na etapie przygotowawczym leczenia.

Nawrót choroby występuje w każdym przypadku. Ich leczenie może być powtórzeniem pierwszego kursu, w tym za pomocą przeszczepu. Lub przepisywane są leki, które nie były stosowane w terapii pierwszego rzutu, czyli leki, które mają inny mechanizm oddziaływania na komórkę nowotworową. Albo ćwiczył stosowanie silniejszych środków, agresywnych wobec opornych komórek patologicznych (Pomalidomid).

Z reguły w połączeniu z odpornymi (odpornymi) na formy terapii choroby Rustitsky'ego-Kaleny stosuj połączone metody chemioterapii: cytostatyki z Deksametazonem.

Prognoza

Jeśli szpiczak znajduje się w pierwszym stadium lub zdiagnozowana jest gammopatia tląca się lub monoklonalna - pacjenci żyją przez długi czas (20–30 lat) nawet bez intensywnego leczenia. Diagnozując ostatni etap objawowego szpiczaka, pacjenci, nawet w odniesieniu do leczenia, żyją około 3–3,5 lat. Najnowsze innowacje w farmakologii mogą przedłużyć ten okres do 5 lat.

Niestety, dzisiaj szpiczak nie ma skutecznego leczenia. Tak więc tylko terminowa diagnoza choroby pozwoli osobie cieszyć się życiem dłużej.

Główne objawy raka kręgosłupa i metody diagnostyczne

Podobnie jak każdy nowotwór złośliwy, rak kręgosłupa charakteryzuje się szybkim wzrostem nietypowych komórek. W rezultacie objawy raka kręgosłupa szybko się rozwijają. Pacjent doświadcza nie tylko bólu, ale także poważnych zaburzeń ruchowych i neurologicznych.

Istota patologii

Ściśle mówiąc, z medycznego punktu widzenia w odniesieniu do kręgosłupa, termin „rak” nie jest całkiem odpowiedni. Faktem jest, że powstawanie raka następuje z komórek tkanki nabłonkowej, tj. ze skóry i błon śluzowych. Kręgosłup to tkanka łączna - kości, chrząstka, więzadła. Istnieje kilka innych typów histologicznych nowotworów - mięsak. Może rozwijać się z obu kości (kostniakomięsaka) i chrząstki (chondrosarcoma).

Ponadto w świetle kanału kręgowego utworzonego przez kręgi znajduje się rdzeń kręgowy i jego skorupa. Z tkanki nerwowej rdzenia kręgowego mogą tworzyć się różne blastomy - rdzeniaki, glejaki. Złośliwe guzy kręgosłupa mogą rosnąć zarówno z samej substancji rdzenia kręgowego (śródszpikowe), jak i przenikać z boku błon rdzeniowych (pozaszpikowy).

Jednak wszystkie te subtelności histologiczne prawie nie wpływają na istotę procesu patologicznego. Dlatego wszystkie złośliwe guzy kręgosłupa nazywamy popularnym terminem „rak”. Należy również zauważyć, że czasami przenikanie raka do kręgosłupa jest wtórne, przerzutowe. Oznacza to, że komórki nowotworowe są tu przynoszone przez krew lub limfę z innych narządów - żołądka, płuc, wątroby itp.

Najczęstsze przejawy

Podstępność raka kręgosłupa polega na tym, że objawy tej choroby rozwijają się stopniowo, stopniowo. A pacjent do pewnego czasu nie nadaje im należytej wagi. Uważa, że ​​ma osteochondrozę, rwę kulszową, zmęczenie. W rezultacie brakuje cennego czasu, aw tym przypadku opóźnienie w dosłownym sensie śmierci jest podobne. Im szybciej rozpocznie się leczenie, tym większa szansa na korzystne wyniki.

Objawy raka kręgosłupa obejmują objawy ogólne i miejscowe, a także objawy neurologiczne. Częstymi objawami są osłabienie, zmniejszenie zdolności do pracy i często umiarkowany wzrost temperatury do liczby podgorączkowych (370–380 ° C). W późniejszych etapach tzw. wyniszczenie nowotworowe - wyczerpanie. Pacjent traci na wadze, pojawia się zanik mięśni, przerzedzenie podskórnej warstwy tłuszczu. Kacheksji towarzyszy załamanie wszystkich układów narządów oddechowych, krążenia, trawienia i wydzielania wewnętrznego.

Lokalne objawy raka kręgosłupa to przede wszystkim ból. Ból jest początkowo umiarkowany, ale w końcowych etapach staje się tak nie do zniesienia, że ​​tylko leki mogą go wyeliminować. Oprócz bólu można określić widoczną deformację poszczególnych kręgów, ich procesy wyrostków kolczystych. Zniekształceniu kręgów towarzyszy czasami krzywizna całego kręgosłupa - skolioza. Często (ale nie zawsze) nowotwór może być określony przez badanie dotykowe (palpacyjne) kręgosłupa. W przeciwieństwie do łagodnych nowotworów kręgosłupa, rak ma nieregularny kształt, rozmyte kontury, ściśle zespawane z otaczającymi tkankami.

Neurologiczne objawy raka są spowodowane uszkodzeniem rdzenia kręgowego, a także korzeni czuciowych i ruchowych nerwów rdzeniowych. Objawy te charakteryzują się zaburzeniami neurologicznymi różnego stopnia - niedowładem i porażeniem. Niedowład (nie należy mylić z naciętymi ranami, cięciami) jest częściowym, niepełnym naruszeniem wrażliwości i ruchów w pewnej kończynie lub części ciała. Charakteryzuje się ograniczeniem zakresu ruchu, drętwienia, raczkowania. Paraliż lub plegia to całkowity brak ruchu i wrażliwości w dotkniętym obszarze. Mówiąc najprościej, niedowłady i plegia są różnymi etapami tego samego procesu, w tym przypadku raka.

Objawy o różnej lokalizacji

Szyjki macicy

Im wyższy jest nowotwór złośliwy kręgosłupa, tym szersza jest strefa zaburzeń neurologicznych i bardziej wyraźne objawy raka. W związku z tym rak kręgosłupa szyjnego jest najtrudniejszy. Tutaj zaburzenia neurologiczne rozwijają się we wszystkich obszarach ciała poniżej guza szyjki macicy. Przede wszystkim jest to niedowład lub plegia we wszystkich czterech kończynach - tzw. tetrapareza (tetraplegia). W końcowych stadiach raka szyi mięśnie międzyżebrowe piersiowe są sparaliżowane. W wyniku tego pacjentowi trudno jest oddychać, a podczas oddychania za pomocą aparatu przeprowadza się sztuczne oddychanie (ALV).

Z powodu kompresji rdzenia kręgowego przez guz, zaburzony jest krążenie płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu mózgowo-rdzeniowego. W rezultacie płyn mózgowo-rdzeniowy gromadzi się w komorach mózgu, zwiększając ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Towarzyszy temu ostry ból głowy, nudności, wymioty, naruszenie aktu połykania, różne stopnie utraty przytomności, aż do śpiączki. Do lokalizacji szyjki macicy charakteryzuje się tzw. Objaw CSF - gdy naciska się na żyły szyjne szyi, ból występuje w miejscu raka. Innym niespecyficznym objawem naruszenia wypływu alkoholu jest wystąpienie bólu głowy, gdy głowa jest pochylona do przodu.

Oddział klatki piersiowej

W raku piersiowym może rozwinąć się niedowład kończyn górnych, zaburzenia oddychania i zaburzenia funkcjonowania narządów klatki piersiowej. Tutaj zbyt wiele zależy od poziomu guza. Z powodu uszkodzenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwów rdzeniowych unerwione jest serce, płuca i przepona. Towarzyszy temu bicie serca, załamanie rytmu serca, duszność, różne zaburzenia trawienia. Mięśnie pleców w okolicy raka są napięte odruchowo. Często pacjenci ci muszą być również przenoszeni do respiratora.

Sekcja lędźwiowa

W raku lędźwiowym dotyka się narządów miednicy, dolnej części pleców i kończyn dolnych. Klasykiem tej lokalizacji raka jest tzw. zespół skrzypu Faktem jest, że rdzeń kręgowy jest krótszy niż kanał kręgowy - kończy się gdzieś na poziomie pierwszego kręgu lędźwiowego. Poniżej tego poziomu nerwy przechodzące przez kanał kręgowy mają postać wiązki przypominającej ogon konia.

Czasami guz może wpływać na włókna skrzypu polnego. Towarzyszą temu objawy, takie jak:

  • Intensywny palący ból w dolnej części pleców, rozciągający się do kończyn dolnych
  • Zmniejszone napięcie mięśniowe, niedowład lub plegia w obu kończynach dolnych
  • Nietrzymanie moczu
  • Spontaniczne wypróżnianie.

Ponadto guz lędźwiowy prowadzi do dysfunkcji narządów płciowych. U mężczyzn przejawia się to trudnościami w erekcji, ejakulacji u kobiet - różnymi rodzajami zaburzeń miesiączkowania.

Testy diagnostyczne

Diagnoza raka kręgosłupa, jak każda choroba, rozpoczyna się od badania i rozmowy z pacjentem. Już na tym etapie charakterystyczny wygląd (kacheksja), dolegliwości (ból kręgosłupa) i objawy neurologiczne mogą skłonić lekarza do zastanowienia się nad obecnością raka kręgosłupa. Ale nie zawsze obraz kliniczny jest tak jasny. Jak już wspomniano, rak to nie tylko niebezpieczna choroba, ale także podstępna.

Dlatego potrzebne są specjalne metody badawcze. Tradycyjna radiografia w 3 rzutach (bezpośrednim, skośnym i bocznym) nie zawsze pozwala rozpoznać proces złośliwy. Znacznie bardziej informacyjna radiografia warstwa po warstwie, przeprowadzona na tomografie komputerowym (CT). Jednak nawet CT nie zawsze rozpoznaje małe guzy zlokalizowane w grubości substancji rdzenia kręgowego. W takich przypadkach najskuteczniejszą metodą diagnostyczną jest magnetyczny rezonans jądrowy.

Aby wyjaśnić charakter guza, należy wykonać punkcję (nakłucie) kanału kręgowego i pobranie płynu mózgowo-rdzeniowego do badań laboratoryjnych. Jednak nakłucie lędźwiowe jest możliwe tylko w okolicy lędźwiowej, a w oddziałach leżących powyżej ta interwencja obarczona jest trudnościami technicznymi i stanowi zagrożenie dla zdrowia pacjenta. Rokowanie w przypadku raka kręgosłupa jest zawsze poważne - odsetek niepełnosprawności i zgonów jest zbyt wysoki. Uważa się, że wynik raka jest korzystny w przypadkach, gdy pacjent przeżył ponad 5 lat po terminowym i kompleksowym leczeniu (chemioterapia, radioterapia, chirurgia).

Komentarze

Sasha - 26.11.2014 - 14:25

Hera - 14.12.2014 - 10:11

Galina ma 65 lat - 30 września 2016 r. - 14:58

Gość - 03/06/2017 - 00:08

Dodaj komentarz

My Spina.ru © 2012—2018. Kopiowanie materiałów jest możliwe tylko w odniesieniu do tej strony.
UWAGA! Wszystkie informacje na tej stronie są tylko w celach informacyjnych lub popularne. Diagnoza i przepisywanie leków wymaga znajomości historii choroby i badania przez lekarza. Dlatego zdecydowanie zalecamy skonsultowanie się z lekarzem w celu leczenia i diagnozy, a nie samoleczenia. Umowa użytkownika dla reklamodawców

Ścięgna pochewki ścięgna: długie bicepsy, mięśnie podkolanowe i bicepsy barku

Ortopedzi i traumatolodzy często spotykają się z konkretną zmianą chorobową, którą określa się jako ścięgno zapalenia pochewki ścięgna. Patologia charakteryzuje się długim utajonym kursem, który zmniejsza prawdopodobieństwo szybkiego dostępu do lekarza. Choroba powoduje nadmierną sztywność ścięgien, obrzęków i bolesnych wrażeń. Leczenie jest skomplikowane, jeśli obecność mikrokryształów soli w ścięgnach jest potwierdzona, a one same uległy zmarszczkom.

Przyczyny

Aktywny rozwój choroby jest promowany przez infekcję sąsiadujących tkanek lub przenikanie patogennej mikroflory do struktury ścięgna. W 80% przypadków jest to spowodowane przebiciem lub innym naruszeniem integralności ścięgien. Główne sposoby niszczenia:

  1. Istniejące zakażenia, zwłaszcza choroby przenoszone drogą płciową (w 90% przypadków rozpoznanego zakaźnego zapalenia pochewki ścięgna, pacjent cierpiał na rzeżączkę).
  2. Uraz fizyczny, po którym przenoszona ostra infekcja jest podzielona na monomikrobową i polimikrobową. Każdy z nich postępuje w zależności od charakteru, stopnia obrażeń.
  3. Fizjologiczny proces starzenia (częsta przyczyna zapalenia pochewki mięśni kolana).
  4. Migracja z naskórka Staphylococcus aureus, który był wcześniej zainfekowany przez pacjenta.
  5. Ugryzienie przez zwierzę i późniejsze ropienie ugryzionej rany.
  6. Dożylne stosowanie twardych leków (prawdopodobnie wystąpi zapalenie pochewki ścięgna długiego ścięgna głowy bicepsa).
  7. Otwarte uszkodzenia skóry, na których powierzchni występowała świeża lub słona woda w obecności prątków.

Każda z tych metod prowadzi do tenosynovita. Obejmuje to sytuacje, w których pacjent nie ukończył kursu leczenia reumatoidalnego lub reaktywnego zapalenia stawów.

Objawy

Badanie wystarczające dla lekarza do diagnozy wstępnej. Metody diagnostyczne, które potwierdza lekarz, określające niuanse patologii.

Ścięgna Tenosynovitis długiej głowy bicepsa barku są chorobą zwężającą, która objawia się specyficznym bolesnym uczuciem ciągnięcia. W 9 na 10 przypadków pacjent skarży się, że nieprzyjemne uczucie obejmuje ramię, rozprzestrzenia się wzdłuż przedniej powierzchni ramienia (wzdłuż mięśnia dwugłowego). Obmacywanie dotkniętego obszaru daje bolesne uczucie: jego lokalizacja to rowek między guzkami kości ramiennej i w kierunku poniżej, gdzie ścięgno jest jeszcze lepiej dostępne do omacywania. Na tle bólu u pacjenta odwodzenie ramienia jest trudne.

Zapalenie pochewki ścięgna podkolanowego objawia się takimi charakterystycznymi cechami:

  • wzrost bólu po nieznacznym wysiłku fizycznym;
  • rozległy obrzęk wokół stawu kolanowego;
  • widoczne przekrwienie skóry.

Symptomatologia może zostać uzupełniona w zależności od przedawnienia.

Diagnostyka

Rozpoznanie ścięgna zapalenia pochewki ścięgna jest trudne tylko z powodu przedwczesnej recepty na antybiotykoterapię, którą 60% lekarzy przeprowadza przed ustaleniem ostatecznej diagnozy. Badania laboratoryjne dotyczące rozważanej patologii są drugorzędne.

Metody wykrywania patologii ścięgien są następujące:

  1. Badania laboratoryjne. We krwi wzrost zawartości leukocytów, wzrost ESR, jest ustalony jako wskaźnik aktywnego procesu zapalnego.
  2. Badanie rentgenowskie. Głównym celem metody jest potwierdzenie obecności zapalenia pochewki ścięgna i wykluczenie jednoczesnego rozwoju zapalenia szpiku, zapalenia kaletki, zapalenia stawów.
  3. Badanie z wykorzystaniem ultradźwięków. Metoda ma charakter informacyjny, ma przewagę nad MRI: niska cena, techniczna prostota. Ultradźwięki nie obejmują energii pola magnetycznego. Zabieg jest bezpieczniejszy dla zdrowia i nie wpływa na urządzenia wszczepione do ciała (rozruszniki serca). Ultradźwięki pomagają w szczegółowym badaniu struktury ścięgien i więzadeł, co pozwala na różnicowanie zapalenia pochewki ścięgna, w tym poprzez zastosowanie kolorowego mapowania dopplerowskiego (DCT).
  4. MRI Metoda zapewnia obraz całego stawu, w tym kapsułki z więzadłami ramienno-ramiennymi, chrząstką stawową na głowie kości ramiennej. Wizualizowane są także otaczające mięśnie i ścięgna oraz worki maziowe.

MRI i USG barku lub kolana nie są wymiennymi metodami diagnostycznymi. Realizacja każdego z nich obejmuje konkretne cele, cele.

Leczenie

Opóźnienie w złożeniu wniosku do szpitala nie obiecuje pozytywnej prognozy - choroba wchodzi w jeszcze bardziej zaostrzony etap. Wtedy pacjent traci możliwość nawet samoobsługi i nie ma powodu mówić o realizacji pracy. Jedną z opcji marnowania czasu jest chęć normalizacji zdrowia za pomocą nieoficjalnych metod. Tradycyjna medycyna nie zawiera jednego przepisu, który mógłby przywrócić aparat więzadła ścięgnistego. A pacjenci przyjmujący wywary i kompresy stosowane do ciała tracą czas, zwiększając ryzyko rozwoju niepełnosprawności.

Konserwatywny

Jeśli zgodnie z wynikami diagnostyki zostanie potwierdzone, że istniejącym naruszeniem jest zapalenie pochewki ścięgna długiej głowy bicepsa, leczenie metodami zachowawczymi obejmuje następujące cele: