Obrzęk kości

Guz kości jest zbiorowym określeniem, które odnosi się do grupy złośliwych i łagodnych form kości lub chrząstki. Mówiąc o guzach kości, eksperci często oznaczają guzy pierwotne. Stanowią one około 1% wszystkich złośliwych onkopatologii u danej osoby. Częściej nowotwory kości rozpoznaje się w populacji mężczyzn w wieku średnim lub średnim - od 15 do 40 lat. Jeśli chodzi o lokalizację, przeważają kości kanalikowe kończyn i kości miednicy.

Niektórzy naukowcy używają określenia „guz kości” w odniesieniu do guzów wtórnych, to znaczy tych guzów, które powstały w wyniku złośliwości egzostoz, chondromatozy typu deformującego i innych łagodnych patologii kości. Również wtórne guzy kostne obejmują guzy powstałe w wyniku przerzutów nowotworów złośliwych zlokalizowanych w innych narządach.

Osteosarcoma, chondrosarcoma i włókniakomięsak są najczęściej rozpoznawanymi nowotworami, które wpływają na tkankę kostną. W młodym wieku u pacjentów rozpoznaje się głównie mięsaka Ewinga. Współczesna nauka zna ponad 30 rodzajów guzów kości.

Odrosty mogą powstać z tkanki kostnej lub chrząstki, możliwe jest wykrycie guzów olbrzymiokomórkowych i nowotworów szpiku kostnego. Osteoblastoma złośliwa jest typem pośrednim.

Przyczyny guzów kości

Przyczyny nowotworów kości o charakterze złośliwym są nadal niejasne.

Naukowcy sugerują, że następujące czynniki mogą wywołać rozwój patologii raka kości:

Urazy kości. Pomimo braku 100% bazy dowodowej, większość autorów zgadza się z założeniem, że różne urazy odgrywają wiodącą rolę w rozwoju guzów pierwotnych. Ustalono, że ponad 50% wszystkich pacjentów ze złośliwymi guzami kości wskazuje, że wcześniej otrzymali siniaki tkanek miękkich, kończyn lub stawów;

Predyspozycje genetyczne. Nie należy również odrzucać faktu dziedzicznej predyspozycji do tej onkopatologii. Ryzyko rozwoju choroby u krewnych jest większe, jeśli w historii rodziny występują już nowotwory kości;

Choroba Pageta. Innym powodem, który według naukowców może nasilić ryzyko nowotworów złośliwych u ludzi, jest zapalna choroba kości. W szczególności mówimy o chorobie Pageta. Osoby z podobną diagnozą mają stosunkowo wysokie prawdopodobieństwo rozwoju mięsaka kostnego w wieku dorosłym i podeszłym wieku;

Przerzuty guzów pierwotnych i łagodnych nowotworów złośliwych. Wtórne nowotwory kości powstają w wyniku złośliwej degeneracji łagodnych nowotworów lub stają się wynikiem przerzutów pierwotnych nowotworów z innych narządów.

Objawy guzów kości

Główne objawy nowotworów kości reprezentuje klasyczna triada:

Ból W obecności złośliwego nowotworu kości osoba ma postępujący ból o trwałej naturze. Zwykle rosną w nocy. Bardzo trudno jest powstrzymać takie bóle za pomocą środków przeciwbólowych. Jeśli odczucia i osłabienie, to bardzo nieznacznie. Najwcześniejszym objawem obrzęku kości jest ból, z wyjątkiem mięsaka Ewinga. Dzięki tej patologii pojawia się najpierw guz, a bóle pojawiają się nieco później;

Obecność wzrostu guza na dotkniętej kości. Udaje mu się to odczuć, nawet gdy guz zaczyna się powiększać. Guz jest najczęściej reprezentowany przez gęsty, bezbolesny i nieruchomy konglomerat skłonny do ciągłego szybkiego wzrostu. Podczas gdy guzy kości łagodnej natury rosną znacznie wolniej;

Zakłócenie stawu znajdujące się obok guza.

Objawy wszystkich złośliwych guzów kości należy rozpatrywać oddzielnie:

Objawy mięsaka Ewinga. Charakteryzuje się wzrostem temperatury ciała, który odnotowuje się do 50% pacjentów. Czasami wzrasta do bardzo imponującego poziomu 39 stopni. Wzorzec naczyniowy na skórze staje się bardziej wyraźny, gdy próbujesz poczuć dotknięty obszar, osoba ma ból. Objętość kończyny wzrasta. Objawy najczęściej rosną gwałtownie, czasami pada piorunujący przebieg choroby, chociaż okresy remisji i zaostrzeń nie są wykluczone;

Objawy kostniakomięsaka. Statystyki wskazują, że ten nowotwór jest najpowszechniejszy i stanowi około 60% wszystkich złośliwych nowotworów tkanki kostnej. Przejawia się w progresywnych bólach. Najczęściej wpływa na długie kości rurkowe powyżej i poniżej stawu kolanowego. Charakteryzuje się zwiększonym wzorem naczyniowym, lokalnym wzrostem temperatury ciała. Mięśnie znajdujące się poniżej poziomu procesu patologicznego są podatne na atrofię. Stawy blisko siebie często mają ograniczoną mobilność. U pacjentów z podobnym nowotworem charakterystyczne są złamania patologiczne;

Objawy chondrosarcoma. Chondrosarcoma z reguły postępuje powoli, rozwijając się przez ponad 10 lat. Objawy choroby są zamazane. Najczęściej jest to ból i pojawienie się guza podobnego do guza zlokalizowanego na kości. Bóle mają tendencję do zwiększania się wraz ze wzrostem intensywności. Skóra na dotkniętym obszarze kości charakteryzuje się wyższą temperaturą, żyły odpiszczelowe są rozszerzone. Guz ten najczęściej diagnozuje się u starszych mężczyzn;

Objawy włókniakomięsaka. W przypadku włókniakomięsaka ból nasila się w nocy, postępuje powoli i przez długi czas, nie jest tak intensywny, że osoba szuka pomocy medycznej. Od manifestacji onkopatologii do pierwszej wizyty u lekarza częściej niż pół roku. Ten okres złośliwych nowotworów tkanki kostnej jest dość długi. Jeśli chodzi o sam wzrost, często powoduje zmianę konturu znajdującego się obok stawu. Włókniakomięsak jest zawsze nieruchomy w stosunku do kości;

Objawy histiocytoma. Histiocytoma złośliwa włóknista, która jest bardzo rzadka, charakteryzuje się silnym bólem i obecnością nowotworu podobnego do nowotworu podskórnego, ściśle osadzonego w kości.

Wtórne nowotwory złośliwe kości lub tkanki chrzęstnej najczęściej powstają na tle guzów gruczołu krokowego, gruczołu sutkowego i tarczycy, a także nerek, płuc i macicy. Charakteryzuje się powyższą triadą objawów.

Łagodne guzy kości

Osteomery, kostniaki osteoidowe, osteoblastomy, osteochondromie i chondromie są określane jako łagodne guzy kości. Najczęściej łagodne guzy rozwijają się bezobjawowo i nie przejawiają się przez długi czas. Jeśli wystąpi ból, charakteryzuje się on małą intensywnością (z wyjątkiem osteoblastoma).

Diagnoza guzów kości

Rozpoznanie guza kości prawie zawsze zaczyna się od wykonania badania rentgenowskiego w dwóch projekcjach. Możliwe jest również wyznaczenie dodatkowych procedur, takich jak angiografia, tomografia, CT.

Scyntygrafia kości jest bardzo czułą metodą, która umożliwia nie tylko wykrycie guza pierwotnego, ale także dostarcza informacji na temat występowania raka.

Aby wybrać metodę leczenia pacjentów ze złośliwymi nowotworami tkanki kostnej, wykonuje się biopsję aspiracyjną, biopsję otwartą lub trepanobiopsję. Ten rodzaj badań ma kluczowe znaczenie dla diagnozy.

Leczenie guza kości

Leczenie guzów kości opiera się na chirurgii. Jeśli choroba została wykryta na wczesnym etapie rozwoju, pierwszeństwo mają operacje oszczędzające narządy. Gdy wielkość nowotworu jest imponująca, wskazana jest amputacja kości lub eksartykacja. Często ta metoda jest jedynym sposobem na uratowanie życia danej osobie.

Oprócz operacji pacjenci zwykle otrzymują chemioterapię i radioterapię. Decydując się na wybór konkretnej metody leczenia, lekarz bierze pod uwagę wrażliwość wykrytego typu guza na różne rodzaje ekspozycji. Tak więc guzy chrząstki można usunąć tylko za pomocą operacji. Mięsak Ewinga dobrze reaguje na promieniowanie i chemioterapię, a operacja jest w tym przypadku dodatkową metodą leczenia, której nie można stosować w każdym przypadku.

Interwencje chirurgiczne mogą być radykalne i zachowujące. Pierwszy typ obejmuje amputację i ekartykację oraz drugą resekcję. Jednak w każdym przypadku guz należy usunąć razem z osłoną mięśniowo-powięziową, a kończynę - przekroczyć miejsce, w którym znajduje się uszkodzony segment.

Plan działania jest sporządzany w zależności od rodzaju guza kości:

Leczenie mięsaka osteogennego. Guz jest szybko usuwany. Jeśli w poprzednich latach stosowali amputację, teraz coraz częściej uciekają się do zabiegu zachowującego narządy, po którym następuje chemioterapia, którą przeprowadza się przed operacją. Fragment ciętej kości jest zastępowany implantem metalowym lub plastikowym. Rokowanie jest najczęściej korzystne, a pięcioletnie przeżycie pacjentów wynosi około 70% (więcej: mięsak osteogenny);

Leczenie chrzęstniakomięsaka. Podejście do tego typu nowotworu jest głównie złożone. Chemioterapia jest stosowana w połączeniu z techniką radiochirurgiczną w celu usunięcia nowotworu. Rokowanie po wykonaniu radykalnej operacji jest najczęściej korzystne, stosowanie radioterapii daje tylko tymczasowy efekt, zmniejsza ból i przedłuża życie pacjentów;

Leczenie mięsaka Ewinga polega na prowadzeniu chemioterapii wieloskładnikowej, a następnie radioterapii. Jeśli jest taka możliwość, to sama kość i otaczające ją tkanki miękkie powinny zostać usunięte. Odrzucają radykalną interwencję tylko wtedy, gdy istnieją przeciwwskazania do jej wdrożenia. Radioterapię i chemioterapię przeprowadza się zarówno przed, jak i po zabiegu. Jeśli chodzi o rokowanie, pięcioletni wskaźnik przeżycia nie przekracza 50% (więcej: mięsak Ewinga).

Wszyscy pacjenci, którzy przeszli leczenie złośliwych guzów kości, są zarejestrowani u onkologa. Są aktywnie obserwowani przez lekarza w ciągu pierwszych pięciu lat po zabiegu. W kolejnych latach konieczne jest poddanie się badaniu rentgenowskiemu raz na 365 dni.

Autor artykułu: Evgeny Bykov | Onkolog, chirurg

Edukacja: Ukończył rezydencję w „Rosyjskim Naukowym Centrum Onkologii”. N. N. Błochin ”i otrzymał dyplom„ Onkologa ”

Łagodne guzy właściwej tkanki kostnej;

KORZYŚCIOWE Guzy kości

Guzy kości

Zgodnie z przebiegiem klinicznym pierwotne nowotwory kości dzielą się na łagodne i złośliwe. Właściwości te są nierozerwalnie związane z biologicznymi właściwościami guza i zależą głównie od stopnia jego dojrzałości.

Rozpoznanie guzów kości opiera się na danych klinicznych i radiologicznych, a czasami stwarza pewne trudności. Zadaniem radiologa jest określenie cech morfologicznych nowotworu w każdym przypadku guza kości. Jednak nie zawsze jest możliwe zweryfikowanie wniosku tylko na podstawie danych klinicznych i radiologicznych. W takich przypadkach konieczne jest uciekanie się do biopsji punkcji guza i późniejszego badania morfologicznego.

Równie ważna dla prawidłowej diagnozy guzów kości jest znajomość ich klasyfikacji. Znane klasyfikacje guzów kości (Ewing, 1939; Lichtenstein, 1951-1965; IG Lagunova, 1957; Coley, 1960; M.V. Volkov, 1968; T.P. Vinogradova, 1973) nie są wolne od wad.

Wydaje nam się celowe sklasyfikowanie, w którym odzwierciedlone są wszystkie główne formy nowotworów, których nazewnictwo opiera się na cechach histogenetycznych i histologicznych. Pod tym względem klasyfikacja pierwotnych guzów kości zaproponowana przez T. P. Vinogradova ułatwia diagnostykę różnicową guzów.

Prezentując kurs wykładowy i naszą pracę praktyczną, korzystamy głównie z tej klasyfikacji, zmieniając kilka rzędów grup nowotworowych i nie obejmując egzostoz chrząstki kostnej, chondromatozy kości i procesów z guzami w klasyfikacji łagodnych guzów kości.

Nowotwór złośliwy Ewinga przypisuje się nowotworom neosteogennym z tkanki siateczkowo-śródbłonkowej.

Istnienie równoległych klasyfikacji, w tym głównych form nowotworów najczęściej spotykanych w praktyce, jest w pełni uzasadnione.

Osteoblastoclastoma (olbrzymiokomórkowy guz, osteoklastoma, gigantoma).

Termin „osteoblastoclastoma” stał się powszechny w Związku Radzieckim w ciągu ostatnich 15 lat. Pierwszy szczegółowy opis tego guza należy do Nelatona (1860). Z biegiem lat jego nauczanie uległo znacznym zmianom. W drugiej połowie XIX wieku osteoblastoclastoma (guz olbrzymiokomórkowy) został włączony do grupy osteodystrofii włóknistych. W pracach S. A. Reinberga (1964), I. A. Lagunova (1962), S. A. Pokrovsky (1954), guz olbrzymiokomórkowy uważany jest za miejscową osteodystrofię włóknistą. V.R. Braytsov (1959) wyraził swój pogląd na „guz olbrzymiokomórkowy” kości jako proces zarodkowego zaburzenia rozwoju kości, który jednak nie został jeszcze potwierdzony. Obecnie większość badaczy nie wątpi w charakter guza tego procesu (A.V. Rusakov, 1959; A.M. Vakhurkina, 1962; T.P. Vinogradova, Bloodgood).

Osteoblastoclastoma jest jednym z najczęstszych nowotworów kości. Nie obserwuje się zauważalnych różnic płciowych w częstości występowania osteoblastoclastoma. Opisano przypadki chorób rodzinnych i dziedzicznych.

Zakres wiekowy pacjentów z osteoblastoclastoma waha się od 1 roku do 70 lat. Według naszych danych 58% osteoblastoklastów występuje w drugiej i trzeciej dekadzie życia.

Osteoblastoclastoma jest zwykle pojedynczym guzem. Rzadko obserwowano jego podwójną lokalizację, a głównie w sąsiadujących kościach. Najczęściej dotyka kości długich kanalików (74,2%), rzadziej kości płaskich i małych.

W długich kościach kanalikowych guz jest zlokalizowany w części epimafizycznej (u dzieci w metafizie). Nie kiełkuje chrząstki stawowej i chrząstki nasadowej. W rzadkich przypadkach występuje osteoblastoclastoma w trzonie kości (według naszych danych w 0,2% przypadków).

Objawy kliniczne osteoblastoclastoma w dużej mierze zależą od lokalizacji guza. Pierwszym znakiem jest ból w dotkniętym obszarze, rozwija się deformacja kości, możliwe są patologiczne złamania.

Zdjęcie rentgenowskie osteoblastoclastoma długich rurkowatych kości.

Dotknięty segment kości wydaje się asymetrycznie obrzęknięty. Warstwa korowa jest nierównomiernie cienka, często falista i może zostać zniszczona na dużą odległość. W momencie przerwania warstwa korowa jest gąbczasta lub zaostrzona w postaci „zaostrzonego ołówka”, który w niektórych przypadkach imituje „osłonkę okostnową” w mięsaku osteogennym. Guz, niszczący warstwę korową, może rozciągać się poza kości w postaci cienia tkanki miękkiej.

Istnieją fazy komórkowo-beleczkowate i lityczne osteoblastoclastoma. W pierwszym przypadku określa się ogniska zniszczenia tkanki kostnej, jakby oddzielone przegrodami. Faza lityczna charakteryzuje się obecnością nidusa ciągłego niszczenia. Środek zniszczenia znajduje się asymetrycznie względem centralnej osi kości, ale zwiększenie może zajmować całą średnicę kości. Charakteryzuje się wyraźnym ograniczeniem źródła zniszczenia z nienaruszonej kości. Kanał szpiku kostnego jest oddzielony od guza przez płytkę przełączającą.

Rozpoznanie osteoblastoclastoma długich rurkowatych kości jest czasami trudne. Największe trudności dotyczą diagnostyki różnicowej osteoblastoklastów z mięsakiem osteogennym, torbielą kostną i torbielą aiohismatyczną.

Wskaźniki kliniczne i radiologiczne, takie jak wiek pacjenta, historia choroby, lokalizacja zmiany, mają duże znaczenie w diagnostyce różnicowej.

Tabela 2 przedstawia główne objawy kliniczne i radiologiczne charakterystyczne dla „osteoblastoclastoma, osteogennego mięsaka osteoklastycznego i torbieli kostnej.

Torbiel tętniaka w długich kościach kanalikowych, w przeciwieństwie do osteoblastoclastoma, jest zlokalizowana w trzonie lub w metafizie. W przypadku mimośrodowego położenia torbieli kości tętniaka, zlokalizowane jest obrzęk kości, ścieńczenie warstwy korowej, czasami położenie biegaczy kości jest prostopadłe do torbieli wzdłużnej. Torbiel kości tętniaka, w przeciwieństwie do osteoblastoclastoma, w tych przypadkach przeważnie rozciąga się wzdłuż długiej kości i może mieć wtrącenia wapienne (A. E. Rubasheva, 1961). W centralnej torbieli tętniaka obserwuje się symetryczny obrzęk przysadki lub trzonu kości, który nie jest typowy dla osteoblastoclastoma.

Osteoblastoclastoma może być mylony z mono-niezbędną postacią włóknistej osteodysplazji długiej kości rurkowej. Jednakże osteodysplazja włóknista pojawia się z reguły w pierwszym lub na początku drugiej dekady życia dziecka (M. V. Volkov, L. I. Samoilova, 1966; Furst, Schapiro, 1964). Odkształcenie kości objawia się w postaci jej krzywizny, skrócenia, rzadko wydłużania, ale nie wyraźnego obrzęku, który występuje w osteoblastoclastoma. W osteodysplazji włóknistej proces patologiczny jest zwykle zlokalizowany w metafizie i trzonie kości kanalikowych. Być może pogrubienie warstwy korowej (kompensacyjnej), obecność stwardnienia wokół ośrodków zniszczenia, co nie jest typowe dla osteoblastoclastoma. Ponadto, gdy nie obserwuje się osteodysplazji włóknistej nieodłącznie związanej z osteoblastoclastoma, wyraźny objaw bólu, szybki postęp procesu z tendencją do wzrostu w kierunku stawu, łamiąc warstwę korową z uwolnieniem guza w tkance miękkiej. Główne objawy kliniczne i radiologiczne charakterystyczne dla osteoblastoclastoma i włóknistej dysplazji przedstawiono w tabeli 3.

Zdjęcie rentgenowskie płaskich kości osteoblastoklastoidalnych.

Z płaskich kości najczęściej obserwuje się zmiany w kościach miednicy i łopatkach. Na dolną szczękę wpływa około 10% przypadków. Charakterystyczne są również pojedyncze i pojedyncze zmiany. Określa się rozdęcie kości, ścieńczenie, falistość lub zniszczenie warstwy korowej i wyraźne ograniczenie patologicznie zmienionego obszaru kości. W fazie litycznej przeważa zniszczenie warstwy korowej w fazie komórkowo-beleczkowej, przerzedzenie i falowanie tej ostatniej.

(Największe trudności różnicowe występują, gdy osteoblastoclastoma znajduje się w dolnej szczęce. W tych przypadkach osteoblastoclastoma ma wielkie podobieństwo do adamantinoma, odontoma, fibroma kości i prawdziwej torbieli pęcherzykowej.

Łagodny osteoblastoclastoma może być złośliwy. Przyczyny złośliwości łagodnego nowotworu nie są dokładnie wyjaśnione, ale istnieją powody, by sądzić, że przyczynia się do tego uraz i ciąża. Obserwowaliśmy przypadki osteochylacji długich kości kanalikowych przez osteoblastoclastoma po wielokrotnych seriach odległej radioterapii.

Objawy osteoblaste osteoblastoclastoma: szybki wzrost guza, wzrost bólu, wzrost średnicy ogniska zniszczenia lub przejście fazy komórkowo-beleczkowej do litycznej, zniszczenie warstwy korowej na długim dystansie, niewyraźne zarysy ogniska zniszczenia płytki ogniska, które wcześniej ograniczały wejście do kanału szpiku kostnego i zniszczenie płytki endoskopowej, która poprzednio weszła do szpiku kostnego i zniszczenie płytki endoskopowej, która poprzednio weszła do szpiku kostnego.

Wnioski dotyczące złośliwości osteoblastoclastoma na podstawie danych klinicznych i radiologicznych należy potwierdzić badaniem morfologicznym guza.

Oprócz złośliwości łagodnej postaci osteoblastoclastoma, mogą również występować pierwotne złośliwe osteoblastoclastoma, które zasadniczo (TP Vinogradova) są różnorodnymi mięsakami osteogennymi. Lokalizacja złośliwych osteoblastoclastoma jest taka sama jak łagodnych guzów. Podczas badania radiologicznego określa się cel zniszczenia tkanki kostnej bez wyraźnych konturów. Warstwa korowa jest niszczona na dużą odległość, guz często wyrasta na tkankę miękką. Istnieje wiele cech odróżniających złośliwego osteoblastoclastoma od osteogennego mięsaka osteoklastycznego: starszych pacjentów, mniej wyraźny obraz kliniczny i korzystniejsze wyniki długoterminowe.

Leczenie łagodnych osteoblastoklastów przeprowadza się dwiema metodami - chirurgiczną i radiacyjną. Duże znaczenie w ocenie leczenia ma badanie rentgenowskie, które pozwala na ustalenie zmian anatomicznych i morfologicznych w zaatakowanym szkielecie w trakcie terapii iw dłuższym okresie po nim. W takich przypadkach, oprócz radiografii wieloosiowej, można zalecić radiografię z bezpośrednim powiększeniem i tomografię. Pewne cechy strukturalne osteoblastoclastoma są znane w różnym czasie po przeprowadzeniu odległej radioterapii. Średnio 3-4 miesiące z korzystnym przebiegiem procesu na miejscu wcześniej

cienie beleczkowate pojawiają się na niestrukturalnych miejscach guza; stopniowo beleczki stają się bardziej gęste. Zmiana nabiera drobnej lub grubej struktury. Odtłuszczona lub zniszczona warstwa korowa zostaje przywrócona; może zmniejszyć rozmiar guza. Zauważa się tworzenie sklerotycznego trzonu między guzem a niezmienionym obszarem kości. Czas trwania osteogenezy reparatywnej waha się od 2-3 miesięcy do 7-8 lub więcej miesięcy. W przypadku rozwoju zjawiska „paradoksalnej reakcji” opisanego po raz pierwszy przez Herendeena (1924), 2-8 tygodni po radioterapii, ból w dotkniętym chorobą obszarze wzrasta, centra zniszczenia zwiększają się, beleczki rozpuszczają się, warstwa korowa staje się cieńsza. Reakcja paradoksalna ustępuje po około 3 miesiącach. Jednakże nie można zaobserwować paradoksalnej reakcji podczas radioterapii osteoblastoklastem.

Ważnym kryterium skuteczności terapii osteoblastoklastami jest nasilenie remineralizacji poprzedniej zmiany. Względne stężenie substancji mineralnych w różnym czasie po radioterapii i leczeniu chirurgicznym osteoblastów określa się metodą względnej symetrycznej fotometrii radiogramów. Względna symetryczna fotometria wykonanych radiogramów umożliwiła ustalenie, że w grupie pacjentów z osteoblastoclastoma badanych w różnych okresach po radioterapii remineralizacja zmian wynosiła średnio 66,5 + 4,8% w porównaniu z osteomią obszaru kontrolnego szkieletu. Szczegółowe badanie tego nowotworu przez klinicystów i radiologów rozpoczęto w 1935 r. Po tym, jak Jaffe wyróżnił go pod nazwą osteomaid osteoid. Pięć lat wcześniej Bergstrand przedstawił opis tego patologicznego procesu „choroby osteoblastycznej” jako wady rozwoju zarodkowego.

Obecnie istnieją dwie opinie dotyczące charakteru osteomii osteoidów. Niektórzy autorzy (S. A. Reinberg, I. G. Lagunova) uważają, że kostniak osteoidu jest procesem zapalnym. S. A. Reinberg uważał kostniak osteoidowy za przewlekłe ogniskowe martwicze nie-ropne zapalenie kości i szpiku, w którym możliwe jest wyizolowanie bakteriologicznego zwykłego ropnego patogenu.

Inni autorzy (Jaffe, Lichtenstein, T.P. Vinogradov) odnoszą się do kostniaka osteoidów do guzów. Jedna ze sprzeczności w stanowisku S. A. Reinberga, T.P. Vinogradova, rozważa rozbieżność między obecnością w wybuchu drobnoustrojów ropotwórczych a kwalifikacją tego ogniska jako ropnego zapalenia szpiku. Według TP Vinogradovej badania bakteriologiczne i bakterioskopowe tkanki ze zmiany są negatywne.

Rozważamy najbardziej akceptowalny widok osteomaidowego osteoma jako guza.

Osteomaid kostniaka obserwuje się głównie u młodych ludzi (11–20 lat). Mężczyźni są dwa razy bardziej narażeni na choroby częściej niż kobiety. Osteomaid kostny jest z reguły pojedynczym guzem, zlokalizowanym w dowolnej części szkieletu. Najczęściej guz obserwuje się w długich kościach kanalikowych. Na pierwszym miejscu pod względem częstości urazów jest kość udowa, następnie piszczel i kość ramienna.

Obraz kliniczny kostniaka osteoid jest bardzo charakterystyczny. Pacjenci obawiają się bólu, zwłaszcza w nocy. Miejscowe bóle, czasem nasilone przez nacisk na palenisko. Działanie przeciwbólowe aspiryny jest charakterystyczne. Skóra pozostaje niezmieniona. Gdy proces lokalizacji korowej można określić poprzez badanie dotykowe pogrubienia kości. W niektórych przypadkach w badaniach laboratoryjnych u pacjentów z umiarkowaną leukocytozą i przyspieszoną szybkością sedymentacji erytrocytów (Ponselti, Bartha). W naszych obserwacjach parametry laboratoryjne u pacjentów z osteomią osteoidów nie odbiegały od normy.

Zdjęcie rentgenowskie osteomii osteoidów. Przeważnie w trzonie lub metadiafizie długiej kości rurkowej określa się owalny kształt z wyraźnymi konturami ogniska zniszczenia tkanki kostnej, nieprzekraczającej 2 cm średnicy. Strefa osteosklerozy definiowana jest wokół ogniska zniszczenia, szczególnie wyraźna w przypadku wewnątrzkręgowej lokalizacji ogniska zniszczenia. Strefa stwardnienia z powodu okostnej i, w mniejszym stopniu, zmian śródkostnych powoduje jednostronną deformację długiej kości rurkowej. Masywne wzrosty kości uniemożliwiają wykrycie źródła zniszczenia na radiogramach. Dlatego, aby wyjaśnić naturę zmiany chorobowej i wyraźniej określić skupienie („gniazdo guza”), pokazuje tomografię.

Wraz z lokalizacją źródła zniszczenia w gąbczastej substancji odnotowuje się wąski brzeg stwardnienia. Wtrącenia kostne, które Walker (1952) nazywa „małymi okrągłymi sekwestrami” i uważają je za typowe dla osteomii osteoidów, można zobaczyć wewnątrz ogniska zniszczenia.

Opisano rzadkie przypadki „osteoma gigantycznego osteoida” o średnicy 5-6 cm (Dahlin). M. V. Wołkow w swojej monografii przytacza obserwację 12-letniego dziecka z olbrzymią postacią kostniaka osteoidowego wyrostka kolczystego III kręgu szyjnego.

Diagnostyka różnicowa kostniaka kości osteoidowej prowadzona jest głównie z ropniem kości Brodiego. Izolowany ropień kości przebiega z mniejszą intensywnością

bóle. Na zdjęciu rentgenowskim określa się środek zniszczenia wydłużonego kształtu, otoczony mniej wyraźnym obszarem stwardnienia, czasem z reakcją okostną w przeciwieństwie do hiperostozy w osteomii osteoidów. Charakterystyczne przenikanie zmiany przez chrząstkę nasadową przynasady do nasady.

Należy zauważyć, że kostniak osteoidowy nie ozlokachestvlyaetsya i po radykalnym leczeniu chirurgicznym, co do zasady, nie nawraca.

Osteoma. Stosunkowo rzadki, przeważnie samotniczy, egzofityczny rosnący guz, składający się z tkanki kostnej o różnej dojrzałości od drobnoziarnistej do blaszkowatej. Wykryty częściej w dzieciństwie, czasami losowe wykrycie rentgenowskie. Istnieją dwa typy kostniaków: zwarte i gąbczaste. Na radiogramach jest to zawsze „cień plus”, dodatkowa edukacja związana z kością z szeroką podstawą lub nogą. Zwarty kostniak jest zlokalizowany w kościach sklepienia czaszki, w zatokach przynosowych, głównie w czołowej, rzadziej w szczęce i zatokach kości sitowej. W tych przypadkach są one wielokrotne, można je odłączyć i leżeć we wnękach zatok w postaci wolnych ciał o gęstości kości, okrągłym kształcie (rhinoliths).

Osteoma gąbczasta jest najczęściej zlokalizowana w krótkich i długich kościach cewek i kościach szczęki.

Przebieg kliniczny kostniaka jest korzystny, wzrost guza jest powolny. Objawy kliniczne w dużej mierze zależą od lokalizacji kostniaków.

Zwarty osteoma czaszki, rosnąca do wewnątrz, może powodować poważne komplikacje.

Radiodiagnostyka przez osteome nie jest trudna. Kompaktowy kostniak ma kształt kuli lub półkuli i daje jednolity, pozbawiony struktury, intensywny cień. Gąbczasty kostniak kości rurkowej odsuwa się od stawu, gdy rośnie, jego kontury są czyste, warstwa korowa jest śledzona przez cały czas, staje się cieńsza, ale nie przerywana. Struktura kostna guza różni się nieco od struktury głównej kości w przypadkowym rozmieszczeniu wiązek kostnych.

Radiodiagnozę różnicową z kończynami kostnymi należy wykonywać głównie ze skostniającym zapaleniem mięśni, krwiakiem podokostnowym, kostniakomięsakiem i egzostozą chrząstki kostnej. Podczas kostnienia mięśni występuje ból, brak komunikacji z samą kością, nieregularna plamista, włóknista struktura skostniałego mięśnia. Krwiak podokostnowy reprezentuje cień w kształcie wrzeciona, którego podłużna linia łączy się z długą osią kości. Ponadto różni się od kostniaka brakiem strukturalnego wzoru kości.

U dzieci podokostnowa żyła zatokowa czaszki, zatokowa osierdziowa, jest mylona z osteomą, która jest wariantem rozwojowym.

Rokowanie w przypadku kostniaka jest korzystne. Osteoma nie jest złośliwa, ale wymaga radykalnego leczenia chirurgicznego w celu uniknięcia ewentualnego nawrotu guza.

Guzy kości: rodzaje, opis, rokowanie

Guzy kości

Guzy tkanki kostnej rozwijają się, gdy niekontrolowany podział rozpoczyna się w komórkach szpiku kostnego. Mogą być niezmienione i patologiczne.

Diagnostyka różnicowa zależy od takich czynników, jak:

  • morfologia zmiany kostnej, określona przez zwykłe zdjęcie rentgenowskie;
  • struktura i granice guza (dobrze lub słabo zdefiniowane);
  • laboratoryjne badanie histologiczne tkanki guza, które pozwala zidentyfikować cechy nowej formacji;
  • ustanowienie dokładniejszego rodzaju edukacji, w zależności od specyfiki guza i wyników poprzednich danych.

Rodzaje i klasyfikacja guzów kości

Istnieją główne rodzaje mas guza tkanki kostnej:

Główną cechą jest wyraźna lokalizacja. Takie formacje występują częściej u osób poniżej 30 roku życia, a także u dzieci. Są pod wpływem hormonów wzrostu. Dlatego wiele spośród nowotworów tego typu przestaje rosnąć, dopóki pacjent nie osiągnie pełnoletności. Niektóre łagodne wzrosty mogą być agresywne miejscowo i szkodzić pacjentowi.

Takie formacje są podatne na przerzuty i poważne zniszczenie otaczających tkanek. Są takie rodzaje raka kości:

  1. Pierwotny rak, początkowo występujący w dowolnym miejscu kości lub tkanki chrzęstnej.
  2. Wykształcenie średnie oznacza kość jako odległe miejsce dla inwazji innego rodzaju nowotworu złośliwego.

Łagodne guzy kości

Reprezentuje 35-40% wszystkich łagodnych formacji. Składa się z kości i chrząstki. Najczęściej rozwija się u młodzieży. Zlokalizowany w aktywnie rosnących końcach długich kości (udo, goleń, górna kość barku).

Występuje w rurowych kościach rąk i nóg, może być zarówno pojedyncza, jak i wielokrotna.

Rzadkie gatunki, zwykle występujące w nasadach kości długich (biodra, ramiona, kolana). Edukacji towarzyszy ból stawów i zanik mięśni. Zabieg przewiduje skrobanie płytki kostnej.

Miejscowo destrukcyjna postępująca zmiana w kręgach. Biopsja jest wymagana, aby wyeliminować złośliwość.

Fibroma występuje częściej u dzieci i młodzieży.

Jest to mutacja genu, która sprawia, że ​​włóknista struktura kości jest podatna na zniszczenie.

Torbiel kości tętniaka:

Anomalia naczyń, zaczynająca się w obojętnym mózgu. Choroba jest niebezpieczna, ponieważ wpływa na wzrost płytki.

Powstaje w szpiku kostnym. Równie dotyczy dzieci i dorosłych.

Osteoklastoma (guz olbrzymiokomórkowy):

Dość agresywne formacje występujące u dorosłych na zaokrąglonych końcach kości, a nie w płytce wzrostu. Bardzo rzadko.

Złośliwe guzy kości

Szpiczak mnogi (szpiczak) jest onkologiczną formacją szpiku kostnego, który rozwija się wewnątrz kości. Pojawienie się i rozwój edukacji jest zazwyczaj wieloośrodkowy. Badania obrazowe wykazują ograniczone uszkodzenia lub rozproszoną demineralizację. Rzadko, guz może pojawić się jako stwardniała lub rozlana osteopenia w trzonie kręgowym.

Jedna z najczęstszych pierwotnych formacji nowotworowych u dzieci w wieku 15-19 lat. Osteosarcoma wytwarza złośliwy osteoid z guza kości. Występuje w metafizie długich kości. Częsta lokalizacja jest obserwowana wokół kolana (75%) lub bliższej kości ramiennej. Skłonny do przerzutów do płuc.

Ma podobne cechy do kostniakomięsaka, ale występuje w włóknistych tkankach komórek nowotworowych.

Histiocytoma złośliwa włóknista:

Różni się charakterystyką histologiczną. Z reguły histiocytoma występuje u dzieci i młodzieży, ale może również wystąpić u osób starszych jako zmiana wtórna.

Jest onkologiczną formacją chrząstki. W 90% przypadków pierwotne nowotwory występujące w obecności łagodnego wzrostu. Często rozwija się w płaskich tkankach (na przykład miednicy, łopatki), ale może być również wszczepiony w otaczające tkanki miękkie. Chondrosarcoma dotyka starszych ludzi.

Mięsak kości Ewinga:

Neuroektodermalny guz tkanki kostnej powstający z mezenchymalnych komórek macierzystych. Dotyczy młodych ludzi poniżej 25 roku życia. Ma tendencję do ogromu. Z reguły reprezentuje masy i obrzęki długich kości rąk i nóg, miednicy, klatki piersiowej, a także czaszki i płaskich kości ciała.

Guz składa się z okrągłych małych komórek, często z mieszaniną limfoblastów i limfocytów. Badania obrazowe wykazują niejednolite lub przenikliwe niszczenie tkanki kostnej. W późniejszych stadiach guz może całkowicie zastąpić kość.

Złośliwy guz olbrzymich komórek:

Z reguły znajduje się na samym końcu długiej kości. Przeważnie rozwija się z wcześniej łagodnych formacji.

Akordoma występuje niezwykle rzadko, rozwija się z pozostałości prymitywnego akordu. Ma tendencję do formowania się na końcu kręgosłupa, zwykle w środku kości krzyżowej lub w pobliżu podstawy czaszki.

Mięsak wrzeciona komórkowego:

Jest to mieszana grupa złośliwych guzów kości, która obejmuje włókniakomięsaka, złośliwą włóknistą histiocytomę, mięsak gładkokomórkowy i mięsaka niezróżnicowanego.

Taktyka leczenia

Metody terapeutyczne zależą od rodzaju, wielkości guza, lokalizacji i zaawansowania procesu złośliwego. Opcje leczenia to:

  1. Chirurgia jest najodpowiedniejszym sposobem radzenia sobie ze złośliwym nowotworem kości i jedyną możliwą metodą leczenia łagodnych zmian. Specjalista usuwa raka i część zdrowego obszaru wokół zmiany.
  2. Chemioterapia - przewiduje stosowanie leków przeciwnowotworowych do niszczenia nieprawidłowych komórek. Obecnie metoda nie dotyczy chondrosarcoma.
  3. Leczenie radiacyjne: uzupełnia komplementarnie leczenie chirurgiczne lub jest główną metodą terapeutyczną dla pacjentów, którzy nie mogą lub nie chcą zastosować resekcji.
  4. Kriochirurgia jest nowoczesną techniką, w niektórych przypadkach umożliwiającą zastąpienie konwencjonalnej chirurgii.

Przewidywanie guza kości

Przetrwanie zależy od cech edukacji. Wynik leczenia łagodnych formacji jest pozytywny. Rokowanie nowotworów złośliwych opiera się na klasie, stadium rozprzestrzeniania się procesu i zastosowanym leczeniu:

  1. W początkowej fazie choroby leczenie jest całkiem skuteczne. Prawie 60 osób na 100 będzie żyć przez co najmniej 5 lat po potwierdzeniu diagnozy.
  2. Leczenie terapią wspomagającą zwiększa przeżycie z 20% do 65%.
  3. Przy całkowitej martwicy nieprawidłowej tkanki 5-letnia prognoza wskazuje na 90% wskaźnik przeżycia.
  4. W raku przerzutowym przeżycie spada do 25%.

Guzy kości są dość powszechnymi nowotworami. Jednak terminowa diagnoza i innowacyjne leczenie raka kości przyczyniają się do niszczenia nagromadzonych mas i pozytywnego wyniku jako całości.

Łagodne i złośliwe guzy kości: objawy

Do dość rzadkich wykrywalnych chorób układu mięśniowo-szkieletowego w medycynie należą guzy. Jest to zbiorowe określenie oznaczające w medycynie całą grupę nowotworów wpływających na tkankę kostną i chrząstkową.

Definicja

Guzy kości obejmują złośliwą lub łagodną degenerację normalnych komórek w nietypowe.

Nowotwory mogą być pierwotne, to znaczy, w tego typu patologii, nietypowy proces zaczyna się od komórek kości lub samej chrząstki. Guzy wtórne są wynikiem przerzutów komórek nowotworowych z pierwotnego ogniska, mogą to być rak prostaty, gruczoły sutkowe i inne narządy wewnętrzne.

Pierwotne atypowe procesy w kościach występują częściej u osób poniżej 30 roku życia. Wtórne guzy wykrywane są głównie u osób w wieku podeszłym.

Klasyfikacja guzów kości i tkanek miękkich

Guzy kości nie są w pełni badane i badane, dlatego często stosuje się różne kwalifikacje tej choroby.

Zwykle dzieli się z nimi nowe wzrosty kości i wiele tkanek miękkich na łagodne i złośliwe.

W zależności od formy wybierane jest najbardziej skuteczne i bezpieczne leczenie pacjenta.

Łagodny

  • Osteoma w medycynie jest uważana za jeden z najkorzystniejszych rodzajów zmian kostnych. Nowotwór ten rośnie powoli i prawie nigdy nie ulega odrodzeniu w procesie nowotworowym. Główny wiek pacjentów to 5-25 lat. Osteomy są zwykle zlokalizowane na zewnętrznych stronach kości i wpływają na kości czaszki, zatoki, kości piszczelowej i barku. Z rzadką lokalizacją na wewnętrznej powierzchni kości należących do czaszki, guz może prowadzić do ucisku mózgu, co grozi wystąpieniem drgawek, migrenowych bólów głowy, uwagi i zaburzeń pamięci.
  • Osteomaid osteoma jest podtypem pierwszego typu nowotworu. Charakteryzuje się minimalnym rozmiarem, wyraźnymi granicami i bólem w większości przypadków. Miejsca kostniaków osteoidalnych to kości rurkowe nóg, kości ramiennej, kości miednicy, paliczków na palcach i nadgarstku.
  • Osteoblastoma w swojej strukturze jest podobna do osteomaidowego osteoma, ale ma o rząd wielkości większy. Powstaje w kościach kręgosłupa, miednicy, kości piszczelowej i udowej. W miarę wzrostu ból wzrasta. Przy lokalizacji powierzchniowej zauważalne jest zaczerwienienie i obrzęk tkanek, a przy długotrwałym braku niezbędnej terapii dochodzi do atrofii.
  • Osteochondroma lub egzostoza kostno-chrzęstna wpływa na tkankę chrząstki występującą w długich kościach rurkowych. Struktura tego guza jest podstawą kości, która jest pokryta od góry tkanką chrzęstną. Osteochondromy w ich położeniu w prawie 30% przypadków wybierają staw kolanowy, rzadziej rosną w kręgosłupie, kości ramiennej, w głowie kości strzałkowej. Znajdująca się w pobliżu jednego ze stawów ciała egzostoza może być główną przyczyną upośledzenia funkcji kończyn. Osoba może mieć kilka osteochondromii, a następnie istnieje ryzyko powstania chrzęstniakomięsaka.
  • Chondroma wyrasta z chrząstki. Główne miejsca lokalizacji to kości rąk, stóp, rzadziej kości rurkowych i żeber. Nowotwory złośliwe z chondromą wykrywa się w 8% przypadków, tworzenie się tego nowotworu początkowo przebiega prawie bez widocznych objawów.
  • Guzy olbrzymiokomórkowe zaczynają formować się w końcowych segmentach kości iw procesie ich wzrostu często rosną w okoliczne tkanki miękkie i mięśnie. Ten typ nowotworu rozpoznaje się głównie w wieku od 20 do 30 lat.

Złośliwy

  • Osteosarcoma lub mięsak kostny rozpoznaje się u ludzi, zwykle w wieku od 10 do 30 lat, a wśród chorych jest więcej mężczyzn. Guz jest podatny na szybki wzrost, jego główną lokalizacją jest metaepipiza związana z kośćmi kończyn dolnych. W prawie połowie przypadków kostniakomięsak dotyczy kości udowej, a następnie kości piszczelowej, miednicy, kości biodrowej i kości ramiennej.
  • Chondrosarcoma rozwija się z chrząstki. Guz ten występuje u starszych mężczyzn. Lokalizacja chrzęstniakomięsaka - żebra, kości miednicy, obręczy barkowej, kości nóg. Guz rośnie raczej powoli, gdy znajduje się w objawach kręgosłupa często przypomina osteochondrozę.
  • Mięsak Ewinga dotyka dystalnych części długich cewkowych kości nóg, rzadziej zlokalizowanych w żebrach, obręczy barkowej, kościach kręgosłupa i kości biodrowej. Ten typ nowotworu występuje częściej u nastolatków, a wśród nich jest więcej chłopców. Mięsak rozwojowy Ewinga jest agresywny, z wykryciem tego nowotworu zwykle rozpoznaje się przerzuty. Początkowo choroba martwi się o niejasny ból, nasilający się w nocy. Wraz ze wzrostem mięsaka zespół bólowy zakłóca zwykłe ruchy życiowe i nawykowe, a przy późnym stadium złamania występują przy najmniejszym urazie.
  • Mięsak siatkówki może przebiegać bezpośrednio z samej kości lub pojawiać się w wyniku przerzutów komórek nowotworowych z innego narządu. Taki nowotwór objawia się bólem i obrzękiem, w miarę wzrostu guza wzrasta ryzyko złamań.

Oprócz pierwotnych nowotworów złośliwych wydzielają one również guzy przerzutowe. Ich wzrost jest spowodowany przenikaniem komórek z innych ognisk zmienionych przez raka.

Najczęściej kości są dotknięte rakiem w obecności złośliwego procesu w ludzkiej piersi, tkance płucnej, u mężczyzn, w prostacie, tarczycy i nerkach. Czasami przerzuty w kościach są wykrywane wcześniej niż pierwotna zmiana jest procesem nowotworowym.

Objawy kliniczne u dzieci

Dzieci mogą mieć zarówno złośliwe, jak i łagodne formacje nowotworowe wpływające na układ kostny i tkankę chrzęstną.

Wśród nowotworów złośliwych guzy pierwotne przeważają nad guzami wtórnymi. W drugiej dekadzie życia odsetek zmian nowotworowych kości wynosi 3,2% wszystkich złośliwych patologii. Najczęściej rozpoznawany mięsak i kostniakomięsak Ewinga.

Skłonność do złośliwych zmian kostnych jest wyższa u chłopców i głównie w okresie dojrzewania.

Osteosarcoma u dzieci dotyczy długich kości rurkowych i kości tworzących staw kolanowy. Rzadziej guz znajduje się w kościach miednicy, obojczyku, kręgosłupie, dolnej szczęce. Zazwyczaj guz ten zaczyna się formować podczas rearanżacji hormonalnej (zakres ten wynosi od 12 do 16 lat) i wpływa na segmenty najbardziej intensywnego wzrostu kości szkieletu.

Mięsak Ewinga u dzieci jest wykrywany w płaskich kościach, to miednica, łopatka, żebra. Przeszczep kości kanalikowych może być zaburzony. Podczas diagnozowania często możliwe jest jednoczesne wykrycie procesów nowotworowych w kilku kościach, czasami dotyczy to również tkanek miękkich. Szczyt występowania mięsaka Ewinga występuje w wieku od 10 do 15 lat.

Mięsaki kości w dzieciństwie objawiają się szybkim powstawaniem, pojawieniem się wczesnych ognisk przerzutów i agresywnym przebiegiem. W porównaniu ze starszymi nowotworami złośliwymi układu kostnego u dzieci i młodzieży leczenie jest gorsze.

Przyczyny rozwoju

Wiarygodna przyczyna powstawania złośliwych guzów w układzie mięśniowo-szkieletowym do końca nauki nie jest jeszcze znana.

Do onkologów, którzy wywołują tę chorobę, należą:

  • Urazy kości szkieletu.
  • Narażenie na promieniowanie.
  • Predyspozycje genetyczne.
  • Chemiczne i fizyczne niekorzystne skutki dla organizmu.

Wraz z rozwojem guzów kości u młodzieży sugerują pojawienie się nowotworów z powodu szybkiego wzrostu szkieletu. W przypadku wykrycia zmiany nowotworowej u dzieci w wieku poniżej 5 lat rozważa się teorię nieprawidłowego umieszczenia tkanki zarodkowej.

Objawy

Łagodne zmiany struktur kostnych rzadko objawiają się dyskomfortem i bólem. Zwykle zwracaj uwagę na wystającą część szkieletu. Możliwe ograniczenie ruchów.

Złośliwe zmiany charakteryzują się bólem. Na początku rozwoju nowotworu nowotworowego ból może pojawić się i zniknąć. Potem staje się prawie stały, nasila się w nocy. W miejscu wzrostu obojętnego guza można zauważyć obrzęk, jego wielkość stale rośnie, skóra powyżej niego jest gorąca w dotyku, hiperemiczna lub niebieskawa.

Gdy staw jest dotknięty, narusza się stopniowo jego funkcje. Czasami tylko złamania kości stają się pierwszym objawem wzrostu guza. Podczas prowadzenia radiografii ujawniły się zmiany nowotworowe.

Typowe objawy to osłabienie, letarg, brak apetytu i utrata masy ciała, a czasem wzrost temperatury.

Diagnostyka

Rozpoznanie guzów rozpoczyna się od badania pacjenta i zbierania wywiadu. Z metod instrumentalnych korzystaj:

  • RTG. Zgodnie z pewnymi objawami radiologicznymi radiolog może sugerować rodzaj guza u pacjenta.
  • Tomografia komputerowa jest przeznaczona do wewnętrznego badania i badania całego guza, jego granic i stopnia spójności z otaczającymi tkankami.
  • Biopsja kości pozwala określić histologiczny wygląd nowotworu. Ta procedura nie jest wykonywana, jeśli lekarz jest pewien, że nie ma złośliwej zmiany kości.

Leczenie

Leczenie zdiagnozowanych guzów kości przeprowadza się głównie za pomocą operacji. Dotyczy to zarówno procesów łagodnych, jak i złośliwych.

Chemioterapia i promieniowanie jako odrębne rodzaje terapii guzów kości są praktycznie nieużywane, ponieważ ich skuteczność w tym przypadku jest minimalna.

Radioterapia lub leczenie substancjami chemicznymi przepisanymi przed i po operacji, pomaga zapobiegać dalszym przerzutom. W 4. stadium raka kości wskazana jest tylko chemioterapia, która służy do przedłużenia życia.

Zgodnie ze wskazaniami podczas zabiegu kończyna może być całkowicie usunięta (amputowana). Chociaż w ostatnich latach ten rodzaj operacji stara się zaoferować pacjentom tylko w ostateczności.

Skuteczność całej terapii zależy od etapu procesu złośliwego, wieku pacjenta i obecności przerzutów. Wskaźnik przeżycia pacjentów z pierwotnym tworzeniem kości nowotworowych wzrósł w ostatnich latach, co wynika z zastosowania nowoczesnych metod leczenia skojarzonego.

Zapobieganie

Nie ma specyficznej profilaktyki złośliwych zmian w ludzkim układzie kostnym.

Ale zawsze należy unikać obrażeń i nie narażać się na promieniowanie.

Konieczne i okresowe poddawanie się badaniom profilaktycznym i badanie, wiele guzów wykryto na wczesnym etapie podczas takich badań lekarskich.

:
(1 5,00 z 5)

Guzy kości

Guzy kości to grupa nowotworów złośliwych i łagodnych powstających z tkanki kostnej lub chrząstki.

Najczęściej grupa ta obejmuje guzy pierwotne, ale wielu badaczy nazywa nowotwory kości i wtórne procesy, które rozwijają się w kościach podczas przerzutów nowotworów złośliwych zlokalizowanych w innych narządach.

Aby wyjaśnić diagnozę, wykorzystuje się radiografię, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, USG, radionuklidy i biopsję tkanek. Leczenie łagodnych i pierwotnych nowotworów złośliwych kości jest zwykle szybkie. Gdy przerzuty często wykorzystywały metody zachowawcze.

Guzy kości - złośliwa lub łagodna degeneracja tkanki kostnej lub chrzęstnej. Pierwotne nowotwory złośliwe kości są rzadkie i stanowią około 0,2-1% całkowitej liczby nowotworów.

Wtórne (przerzutowe) nowotwory kości są częstym powikłaniem innych nowotworów złośliwych, takich jak rak płuc lub rak piersi.

U dzieci pierwotne guzy kości są częściej wykrywane u osób dorosłych, wtórnych.

Łagodne guzy kości są rzadsze niż złośliwe. Większość guzów zlokalizowana jest w kościach kanalikowych (w 40-70% przypadków). Dolne kończyny są dotknięte dwa razy częściej niż górna.

Lokalizację proksymalną uważa się za niekorzystny prognostycznie - takie nowotwory są bardziej złośliwe i towarzyszą im częste nawroty.

Pierwszy szczyt zapadalności to 10-40 lat (w tym okresie częściej rozwija się mięsak Ewinga i mięsak kostny), drugi - po 60. roku życia (często występują włókniakomięsak, mięsak siateczki i chondrosarcoma). Ortopedzi, traumatolodzy i onkolodzy, złośliwi - tylko onkolodzy zajmują się leczeniem łagodnych guzów kości.

Łagodne guzy kości

Osteoma jest jednym z najbardziej łagodnych łagodnych guzów kości. Jest to normalna gąbczasta lub zwarta kość z elementami regulacji. Najczęściej osteomię wykrywa się w okresie dojrzewania i młodości. Rośnie bardzo powoli, może być bezobjawowy przez lata.

Zwykle jest umiejscowiony w kościach czaszki (kostniak zwarty), kości ramiennej i kości udowej (osteoma mieszana i gąbczasta).

Jedyną niebezpieczną lokalizacją jest blaszka wewnętrzna kości czaszki, ponieważ guz może ścisnąć mózg, powodując wzrost ciśnienia śródczaszkowego, epifizji, zaburzeń pamięci i bólów głowy.

Jest to nieruchoma, gładka, gęsta, bezbolesna formacja. Na zdjęciu rentgenowskim kości czaszki zwarty osteoma jest wyświetlany w postaci owalnej lub zaokrąglonej gęstej jednorodnej formacji z szeroką podstawą, wyraźnymi granicami, a nawet konturami.

Na radiogramach kości kanalikowych gąbczaste i mieszane osteomy są wykrywane jako struktury o jednorodnej strukturze i wyraźnych konturach. Leczenie - usunięcie kostniaków w połączeniu z resekcją sąsiedniej płytki.

Przy bezobjawowym przepływie możliwa jest dynamiczna obserwacja.

Osteomaid kostny jest guzem kości składającym się z osteoidu, jak również niedojrzałej tkanki kostnej. Charakterystyczne są małe rozmiary, wyraźnie widoczna strefa reaktywnego tworzenia kości i wyraźne granice.

Jest częściej wykrywany u młodych mężczyzn i zlokalizowany w cewkach kości kończyn dolnych, rzadziej w okolicy kości ramiennej, miednicy, kości nadgarstka i paliczków palców. Z reguły objawia się ostrymi bólami, w niektórych przypadkach możliwy jest przebieg bezobjawowy.

Na zdjęciach rentgenowskich wykrytych w postaci owalnego lub zaokrąglonego defektu z wyraźnymi konturami, otoczonego strefą tkanki stwardniałej. Leczenie - resekcja wraz z ogniskiem stwardnienia rozsianego. Rokowanie jest korzystne.

Osteoblastoma jest guzem kości, który ma podobną budowę do osteomidu, ale różni się od niego dużym rozmiarem. Zazwyczaj dotyczy kręgosłupa, kości udowej, piszczeli i kości miednicy. Objawiony zespół silnego bólu.

W przypadku lokalizacji powierzchownej można wykryć zanik, zaczerwienienie i obrzęk tkanek miękkich. Zdecydowana radiologicznie owalna lub zaokrąglona powierzchnia osteolizy z rozmytymi konturami, otoczona strefą niewielkiej obwodowej stwardnienia.

Leczenie - resekcja ze stwardniałym obszarem położonym wokół guza. Po całkowitym usunięciu prognoza jest korzystna.

Osteochondroma (inna nazwa egzostozy chrzęstno-kostnej) jest guzem kości zlokalizowanym w strefie chrząstki długich kości rurkowych. Składa się z podstawy kości pokrytej osłoną chrząstki. W 30% przypadków osteochondroma jest wykrywana w obszarze kolana.

Może rozwinąć się w proksymalnej części kości ramiennej, głowie kości strzałkowej, kręgosłupie i kościach miednicy. Ze względu na lokalizację w pobliżu stawu często staje się przyczyną reaktywnego zapalenia stawów, dysfunkcji kończyny.

Podczas prowadzenia radiografii ujawniono wyraźnie zarysowany guz guzowaty o niejednorodnej strukturze na szerokiej nodze. Leczenie - resekcja, z powstaniem istotnej wady - przeszczep kości.

W przypadku wielokrotnych exostose przeprowadzana jest dynamiczna obserwacja, operacja jest wskazana przez szybki wzrost lub ucisk sąsiednich struktur anatomicznych. Rokowanie jest korzystne.

Chondroma jest łagodnym guzem kości, który rozwija się z chrząstki. Może być pojedyncza lub wielokrotna. Chondroma zlokalizowana w kościach stopy i dłoni - przynajmniej w żebrach i kościach rurkowych.

Może być zlokalizowany w kanale szpiku kostnego (enchondroma) lub na zewnętrznej powierzchni kości (ecchondroma). Ozlokachestvlyaetsya w 5-8% przypadków. Zazwyczaj jest to bezobjawowe, możliwe są bóle nieintensywne.

Na zdjęciach rentgenowskich określa się okrągły lub owalny punkt skupienia zniszczenia z wyraźnymi konturami. Odnotowuje się nierówną ekspansję kości, u dzieci możliwa jest deformacja i opóźnienie wzrostu segmentu kończyny.

Leczenie chirurgiczne: resekcja (w razie potrzeby z artroplastyką lub przeszczepem kości), z pokonaniem kości stopy i ręki, czasami wymagana jest amputacja palców. Rokowanie jest korzystne.

Mięsak osteogenny jest nowotworem kości, który powstaje z tkanki kostnej i jest podatny na szybki przebieg i szybkie tworzenie przerzutów. Rozwija się głównie w wieku 10-30 lat, mężczyźni cierpią dwa razy częściej niż kobiety.

Zazwyczaj jest on zlokalizowany w metaepiphizie kości kończyn dolnych, w 50% przypadków dotyczy uda, a następnie kości piszczelowej, strzałkowej, barku, łokcia, barku i miednicy. W początkowej fazie objawia się tępy, niejasny ból.

Następnie metaepiphyseal koniec kości zgęstnieje, tkanki stają się ciastowate, widoczna sieć żylna jest tworzona, tworzą się przykurcze, bóle rosną, stają się nie do zniesienia.

Na radiogramach kości udowej, piszczeli i innych kości dotkniętych chorobą w początkowych stadiach wykrywa się ośrodek osteoporozy z niewyraźnymi konturami. W kolejnym powstaje ubytek kostny, określony przez obrzęk okostnej w kształcie wrzeciona i zapalenie okostnej igły.

Leczenie - chirurgiczne usunięcie guza. Wcześniej stosowano amputacje i exartykulacje, a obecnie operacje zachowywania narządów są częściej wykonywane na tle przed- i pooperacyjnej chemioterapii. Defekt kości zastępuje się alloprotezą, implantem metalowym lub plastikowym.

Wskaźnik przeżycia pięcioletniego wynosi około 70% dla zlokalizowanych guzów.

Chondrosarcoma jest złośliwym nowotworem kości utworzonym z tkanki chrzęstnej. Jest to rzadkie, zwykle u starszych mężczyzn.

Zwykle jest umiejscowiony w żebrach, kościach obręczy barkowej, kościach miednicy i bliższych częściach kości kończyn dolnych.

W 10–15%, echchondromie, enchondromy, osteochondromatoza, pojedyncze osteochondromy, choroba Pageta i choroba Olliera poprzedzają tworzenie się chondrosarcoma.

Objawia się intensywnym bólem, trudnościami w poruszaniu się w sąsiednim stawie i obrzękiem tkanek miękkich. Po zlokalizowaniu w kręgach rozwija się zapalenie lędźwiowo-krzyżowe. Przepływ jest zwykle powolny. Na radiogramach ujawniono cel zniszczenia.

Warstwa korowa jest zniszczona, nakładki okostnowe są łagodne, mają wygląd kolców lub daszka. Aby wyjaśnić, diagnoza może być przypisana do MRI, CT, skanowania kości, otwartej i penetrującej biopsji igły.

Leczenie jest często złożone - chemioterapia lub radiochirurgia.

Mięsak Ewinga jest trzecim najczęściej występującym złośliwym nowotworem kości. Najczęściej dotyka dystalnych części długich cewkowych kości kończyn dolnych, rzadziej wykrywanych w okolicy kości obręczy barkowej, żeber, miednicy i kręgosłupa. Opisany w 1921 r. Przez Jamesa Ewinga.

Chłopcy zwykle diagnozowani u młodzieży cierpią półtora razy częściej niż dziewczęta. Jest to niezwykle agresywny guz - nawet na etapie diagnozy stwierdzono, że połowa pacjentów ma przerzuty wykrywane za pomocą konwencjonalnych metod badawczych.

Częstotliwość mikroprzerzutów jest jeszcze wyższa.

We wczesnych stadiach objawia się niejasnymi bólami, pogarszającymi się w nocy i nie ustępującymi w spoczynku. Następnie zespół bólu staje się intensywny, zakłóca sen, zakłóca codzienną aktywność, powoduje ograniczenie ruchów.

W późniejszych stadiach możliwe są złamania patologiczne. Charakterystyczne są również typowe objawy: utrata apetytu, wyniszczenie, gorączka, niedokrwistość.

Podczas badania wykrywa się rozszerzone żyły odpiszczelowe, pastowatą tkankę miękką, miejscową hipertermię i przekrwienie.

Można wyjaśnić diagnozę, radiografię, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, pozytonową tomografię emisyjną, angiografię, osteoscintigrafię, ultradźwięki, biopsję trefiny, biopsję guza, badania genetyczne i immunohistochemiczne. Na zdjęciach rentgenowskich określa się obszar z obszarami zniszczenia i osteosklerozy. Warstwa korowa jest niewyraźna, złuszczona i niezwiązana. Wykrywane jest zapalenie okostnej igły i wyraźny składnik tkanki miękkiej o jednolitej strukturze.

Leczenie to chemioterapia wieloskładnikowa, w miarę możliwości radioterapia, radykalne usunięcie guza (w tym komponentu tkanek miękkich) jest przeprowadzane, aw ostatnich latach często stosowane są operacje oszczędzania narządów.

Jeśli usunięcie nowotworu jest niemożliwe, całkowicie wykonywana jest interwencja nie radykalna. Wszystkie operacje wykonywane są na tle przedoperacyjnej i pooperacyjnej radioterapii i chemioterapii. Pięcioletnie przeżycie dla mięsaka Ewinga wynosi około 50%.

Opis raka kości, objawy, diagnoza, leczenie

Rak kości jest nowotworem, który dotyka głównie młodych ludzi, nawet nastolatków, w wieku 15-20 lat. Prawie bezobjawowe wystąpienie komplikuje wykrywanie na wczesnym etapie, co prowadzi do szybkiego rozwoju raka kości i złożonych konsekwencji dla organizmu.

Przedstawiony typ nowotworu wpływa częściowo lub całkowicie na układ kostny. Chorobie onkologicznej towarzyszy rozdzierający ból i zwiększona łamliwość kości.

Zastanów się, jakie objawy tej patologii wskazują na rozwój patologii nowotworowych, a także jakie środki zapobiegania i leczenia raka kości są stosowane obecnie.

Rak kości Przyczyny i objawy

Złośliwy guz kości

Nowotwory złośliwe kości mogą być pierwotne i wtórne.

Jeśli chodzi o pierwotne patologie, są to guzy, które rozpoczynają swój rozwój bezpośrednio z tkanki kostnej, drugorzędne to przerzuty, które powstają w wyniku procesu nowotworowego w innych narządach.

Wczesne objawy nowotworu pojawiają się dość rzadko, ponieważ podstawowe procesy nie zostały jeszcze dokładnie poznane.

Przyczyny raka kości są również niejasne, ale istnieje wzorzec oparty na czynnikach ryzyka patologii nowotworowej, które obejmują:

  • Młody wiek z predyspozycją genetyczną;
  • Ostre choroby zakaźne tkanki kostnej;
  • Częste obrażenia i rozciąganie.

Pacjenci cierpiący na chorobę Pageta - proces zapalny w tkance kostnej, który prowadzi do deformacji, kruchości i rozciągania narządów układu kostnego - są również podatni na patologię.

Częściej młodzi ludzie chorują, ale ryzyko zachorowania na starość wzrasta w obecności patologii Pageta.

Rak kości Gatunki

Rak kości może dotyczyć kończyn górnych, dolnego - kostniakomięsaka, rąk i kości cewkowych - mięsaka Ewinga. Oprócz tkanki kostnej, proces patologiczny może rozwinąć się z chrząstką i łączem.

Objawy nowotworu złośliwego w tkance kostnej:

  • Pierwszym i trwałym objawem raka kości jest ból. Jest długa, bolesna i niemożliwe jest całkowite unieruchomienie kończyny lub wykluczenie jakiegokolwiek nacisku na kość;
  • W procesie proliferacji puchnie kość staje się krucha, co powoduje złamania od minimalnych czynników drażniących. Normalny cios może złamać kość lub ją zdeformować;
  • Już w późniejszych etapach można wyczuć małe formacje guza przez skórę, co dokładnie wskazuje na raka kości;
  • Szybka utrata masy ciała, pogorszenie procesów psychicznych i nieuzasadniona drażliwość są obowiązkowymi czynnikami towarzyszącymi każdej chorobie onkologicznej.

Diagnoza raka w kości

Najbardziej dokładną metodą określania raka w tkance kostnej jest badanie rentgenowskie pacjenta w celach diagnostycznych.

Gdy możliwe jest sondowanie nowotworu złośliwego, przeprowadzana jest dyfrakcja rentgenowska miejsca lokalizacji procesu, w przeciwnym razie konieczne będzie pobranie wielu obrazów w celu określenia lokalizacji procesu nowotworowego.

Ponadto pacjent przechodzi pełne badanie medyczne przez każdego specjalistę. Pozwala to zidentyfikować przyczynę, a podczas leczenia działać bezpośrednio na czynnik etiologiczny, który jest bardziej skuteczny w eliminowaniu tej choroby.

Jednocześnie konieczne jest zbadanie parametrów krwi i moczu. We krwi pacjenta z nowotworami złośliwymi w kości obserwuje się podwyższoną zawartość wapnia.

Dodatkowe metody badania to obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego i tomografia komputerowa, które pokazują szczegółowy obraz patologicznego przebiegu raka kości, a na zdjęciach można prześledzić obecność przerzutów i uszkodzenia sąsiednich tkanek.

Rak kości Leczenie

Leczenie raka kości

Podobnie jak w przypadku każdej patologii nowotworowej, preferuje się interwencję chirurgiczną narządu patologicznego, a następnie radioterapię i leczenie chemioterapeutyczne.

Te metody różnych form procesu patologicznego są skuteczne, zarówno indywidualnie, jak i razem. Próbują stosować chemioterapię tylko w skrajnych przypadkach, gdy inne metody są bezsilne wobec patologii.

Leczenie chirurgiczne nowotworów złośliwych kości

  • Przygotowanie przedoperacyjne pacjenta z rakiem;
  • Otwieranie dostępu do patologii paleniska;
  • Usuwanie tkanek patologicznych;
  • Przeprowadzane jest usuwanie zdrowych tkanek, które miały kontakt z patologicznym skupieniem. Jest to konieczne, aby uniknąć powtarzającego się rozwoju raka kości;
  • Usunięto i nerwy, naczynia krwionośne w pobliżu paleniska.

Po leczeniu chirurgicznym prowadzony jest kurs radioterapii, którego celem jest wzmocnienie leczenia i całkowite usunięcie pozostałych nieprawidłowych komórek.

Potrzeba chemioterapii występuje, gdy nie ma całkowitego wyleczenia po usunięciu i radioterapii. Dla pacjenta jest to duży stres i powoduje wiele skutków ubocznych.

Zapobieganie genetycznej podatności na onkopatologię

Osteosarcoma. Rak kości

Nie ma precyzyjnie ustalonych środków zapobiegawczych mających na celu uniknięcie patologii nowotworowej. W związku z tym, w zależności od predyspozycji genetycznych i stylu życia, można jedynie poprawić i zminimalizować efekt wywoływania czynników ryzyka.

Zapobieganie powinno być wszechstronne dzięki stałej obserwacji. Obejmuje stosowanie preparatów witaminowych, niektóre leki, a także regularne badania przesiewowe w diagnostyce chorób powiązanych, które, jeśli objawy się pokrywają, mogą informować o procesie nowotworowym.

Kilka zasad zapobiegania rakowi kości u młodzieży:

  • Konieczne jest zminimalizowanie nadmiernych obciążeń układu kostnego i jego rozciąganie;
  • Stale monitoruj poziom wapnia w organizmie. Jego niedobór prowadzi do kruchości kości, a jeśli mówimy o „młodej” chorobie, brak pierwiastka śladowego prowadzi do niedorozwoju kości, co prowokuje ich porażkę;
  • Całkowicie wylecz wszystkie zakaźne uszkodzenia tkanki kostnej i ich uszkodzenia. Stałe podrażnienie uszkodzonej tkanki może wywołać rozwój nowotworu złośliwego;
  • Regularne rutynowe kontrole ze specjalistą i nadzorem tłoka przez onkologa, jeśli ujawnione zostaną predyspozycje genetyczne;
  • Zrównoważona dieta o wysokiej zawartości mikroelementów wspomoże prawidłowe funkcjonowanie tkanki kostnej;
  • Sport powinien być umiarkowany, w przeciwnym razie urazy sportowe mogą być przyczyną patologicznego wzrostu tkanki;

Oprócz zdrowia fizycznego należy zwracać mniejszą uwagę na stan psychiczny. Nawet idealne warunki życia i przestrzeganie wszystkich środków zapobiegawczych może nie pomóc, jeśli osoba jest w ciągłym napięciu i stresującej sytuacji.

Młodzież zagrożona powinna odpowiednio ocenić swoje możliwości i znaleźć wsparcie od rodziców i specjalistów.

Rak kości: objawy, manifestacja, leczenie, rokowanie

Aparat ludzkiej kości jest najsilniejszym układem ciała. Ale nawet szkielet nie zawsze jest w stanie oprzeć się nowotworowym zmianom. Powstają zarówno niezależnie, w wyniku złośliwości tkanki kostnej, jak i działają jako powikłania dla łagodnych guzów.

Przyczyny złośliwych formacji kostnych nadal nie są w pełni zrozumiałe. Jednak niektóre przyczyny, które mogą mieć wpływ na występowanie raka, zostały zidentyfikowane:

  • choroby o charakterze genetycznym: zespół Rotmunda lub Li-Fraumeni, glejak siatkówki:
  • Choroba Pageta. Najczęściej działa jako przyczyna u osób powyżej 50 roku życia;
  • częste i nadmierne narażenie na promieniowanie jonizujące;
  • operacja przeszczepu szpiku kostnego;
  • urazy kości;
  • dziedziczność.

W trakcie badań naukowcy odkryli, że z powodu dziedzicznej natury występuje tylko niewielka część raka. Główną rolę odgrywają nabyte zmiany tkanek.

W zależności od lokalizacji początkowej lokalizacji procesu patologicznego istnieją trzy rodzaje raka kości: tworzenie się w tkance kostnej, chrząstce i łączniku.

Osteosarcoma

Należy do najczęstszych rodzajów raka, którego obszar to tkanka kostna. Ten typ patologii dotyka głównie ludzi od 10 do 30 lat. Spośród nich jest dwa razy więcej mężczyzn niż kobiet.

Choroba zaczyna się rozwijać w głębokich warstwach kości, tworząc się bezpośrednio w komórkach tkanki. Dorastając, zastępuje je tkanką włóknistą.

Osteosarcoma charakteryzuje się agresywnym wzrostem i szybkim przenikaniem do chrząstki i tkanki łącznej.

Nieleczona wpływa na sąsiednie mięśnie i stawy, prowadząc do zakłócenia ich struktury i zniszczenia.

Główną cechą patologii jest to, że zaczyna szybko przerzuty do odległych obszarów: płuc i mózgu.

Objawy tego typu choroby to:

  • umiejscowienie guza w aparacie kostnym kończyn dolnych, szczególnie często dotyczy bioder w stawach;
  • gdy pacjent jest chory, występuje zwiotczenie i ból w ruchu. Im bardziej zaniedbany jest proces patologiczny, tym silniejszy ból;
  • na zdjęciu rentgenowskim określa ostro zdefiniowany obszar dotknięty chorobą.

Chondrosarcoma

Ten typ nowotworu dotyka tkanki chrząstki. Liczba przypadków chondrosarcoma u wszystkich pacjentów z rakiem kości wynosi tylko 15%. Ponad 60% przypadków ma ponad 40 lat.

Główną przyczyną patologii jest egzostoza chrzęstno-kostna lub chondrom, gdzie rak objawia się jako wtórna postać choroby.

Obszar dotknięty chorobą znajduje się w kościach miednicy, żeber i kończyn górnych. Patologia na początkowym etapie rozwoju jest prawie bezobjawowa. Wraz ze wzrostem guza pojawiają się bolesne odczucia na dotkniętym obszarze i ograniczony ruch, który może później doprowadzić do całkowitego unieruchomienia zapalnej części ciała.

Powyżej miejsca guza skóra staje się czerwonawa i opuchnięta. Jednocześnie temperatura tego obszaru jest nieco wyższa niż całkowita temperatura ciała.

Włókniakomięsak

Najrzadszy rodzaj raka kości, który atakuje tkankę łączną. Głównym miejscem lokalizacji są ścięgna. Patologia charakteryzuje się szybkim procesem przerzutów i dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Najczęściej choroba dotyka ludzi w wieku od 4 do 20 lat.

Guz może być zlokalizowany na stopach, tułowiu lub głowie. Najczęściej choroba rozwija się po toczniu, kserodermii, radiodermatozie, nerwiakowłókniakowatości i kserodermii.

Objawy guza nie są specyficzne. We wczesnych stadiach węzły mają niebieskawo-brązowy kolor. Skóra na obszarze dotkniętym chorobą staje się nietknięta, ale bierze udział w procesie patologicznym, tylko w późniejszych stadiach choroby. Niemal natychmiast po pojawieniu się guza pojawia się ból, który z czasem zwiększa jego intensywność.

Jak rozpoznać

Na rozwój raka kości wskazują następujące objawy:

  • zlokalizowany ból, który we wczesnych stadiach jest tylko tymczasowy. W miarę wzrostu guza ból staje się intensywny i trwały. Maksymalny ból występuje po wysiłku;
  • naruszenie aktywności ruchowej dotkniętej części ciała;
  • obrzęk okolicy zapalnej ze skórą przekrwioną, która później staje się niebieskawa;
  • częste złamania spowodowane osłabieniem tkanki kostnej. Złamaniom towarzyszy ostry ostry ból;
  • typowe objawy: osłabienie, gorączka, utrata masy ciała, obrzęk węzłów chłonnych.

Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, szpik kostny charakteryzuje się stopniowym rozwojem, który przejawia się w 4 etapach.

Etap 1

Pierwszy etap podzielony jest na dwa etapy. Pierwszy etap charakteryzuje się lokalizacją guza w głębszych warstwach tkanki kostnej. W tym czasie nowotwór rośnie już do 8 cm, ale nadal pozostaje w kościach. Ten etap charakteryzuje się obrzękiem tkanki wokół dotkniętego obszaru.

W drugim etapie tego etapu cała kość jest uszkodzona, z penetracją w jej ściany. Ale przejście do sąsiedniej tkanki nie jest obserwowane.

Etap 2

Drugi etap charakteryzuje się lokalizacją w obszarze kości, w której komórki rakowe tracą różnicowanie i stopniowo rozprzestrzeniają się na chrząstkę i tkankę łączną.

Etap 3

W trzecim etapie komórki nowotworowe zaczynają rozprzestrzeniać się na tkanki miękkie zlokalizowane w obszarze kości. Na tym etapie pacjent zaczyna odczuwać stały ból. Podczas badania dotykowego można poczuć konsolidację guza.

Etap 4

Ten etap jest ostatni i charakteryzuje się rozległymi przerzutami daleko poza obszar dotknięty chorobą. Przerzuty są najczęściej definiowane w płucach i układzie limfatycznym. Wzrost guza osiąga takie wymiary, które pozwalają na jego wizualne określenie.

Leczenie

W raku kości, jak również w innych nowotworach złośliwych, stosuje się kombinację kilku metod.

Leczenie chirurgiczne jest podstawową metodą w początkowej fazie tej choroby. Jest to wycięcie dotkniętego obszaru kości. W przypadku małych zmian w celu uzupełnienia obszaru ubytku stosuje się materiały wypełniające kości.

W przypadku rozległych defektów stosuje się zamienne konstrukcje metalowe. Pełną amputację przeprowadza się tylko w pojedynczych przypadkach, gdy guz znajduje się w obszarze dużych stawów z przyleganiem głównych naczyń i nerwów.

Niestety, z rakiem kości, promieniowanie i chemioterapia są praktycznie nieskuteczne. Są używane jako dodatkowe leczenie. Podczas chemioterapii stosuj kombinację 3 leków o innym mechanizmie działania.

Leki są podawane w kompleksie w tętnicy, który znajduje się najbliżej obszaru dotkniętego chorobą. W ten sposób osiąga się maksymalne stężenie substancji przeciwnowotworowych we krwi.

Ostatnio terapia celowana staje się coraz bardziej powszechna. W swej istocie przypomina chemioterapię, tylko do podawania dożylnego stosować specjalne leki, ukierunkowane działanie.

Leki te powstały na podstawie uwzględnienia zmian klinicznych nowotworu podczas rozprzestrzeniania się choroby. Terapia celowana ma mniej skutków ubocznych niż chemioterapia i jest bardziej skuteczna.

Rehabilitacja

Leczenie złośliwych formacji kostnych nie przebiega bez śladu. Interwencja chirurgiczna zawsze wymaga rehabilitacji, nawet przy niewielkich operacjach. Ponadto ich rolę odgrywa promieniowanie i chemioterapia, które prowadzą do pojawienia się wielu komplikacji i osłabienia wszystkich układów organizmu.

Złożony efekt czynników negatywnych wymaga pełnego odzyskania ciała. W tym celu zaleca się przeprowadzenie szeregu wydarzeń specjalnych mających na celu i ogólne działanie:

  • wczesna aktywacja pacjentów poprzez zaangażowanie w aktywność fizyczną;
  • ćwiczenia terapeutyczne i masaż;
  • Terapia wysiłkowa, przeprowadzana w szpitalu;
  • stosowanie urządzeń podtrzymujących i naprawczych: bandaże elastyczne, bandaże, bandaże;
  • instalacja protez;
  • równowaga żywieniowa, w menu której główną część zajmują produkty o wysokiej zawartości witamin i pierwiastków, które przyczyniają się do szybkiego odzyskiwania tkanki kostnej;
  • odmowa złych nawyków: palenie, alkohol;
  • tworzenie normalnego snu i odpoczynku.

W okresie rehabilitacji surowo zabrania się samoleczenia za pomocą ziół o działaniu stymulującym, ponieważ może to spowodować nawrót choroby.

Prognoza

Wszystkie statystyki dotyczące tej choroby opierają się na danych z ostatnich 5 lat. Zebrane informacje wykazały, że na ogół liczba osób, które przeżyły z rakiem kości, wynosi prawie 70%. Jeśli rozpatrzymy każdy gatunek osobno, prognoza jest następująca:

  • z kostniakomięsakiem przeżyło 60% pacjentów;
  • z chondrosarcoma - 54%;
  • z włókniakomięsakiem około 50%.

Z tej liczby większa liczba osób, które przeżyły, występuje we wczesnych stadiach. Podczas diagnozowania patologii stopnia 4 wskaźnik przeżycia jest bardzo niski.

Rak kości to patologia, która dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn w każdym wieku. Sądząc po opiniach, leczenie choroby wiąże się z wieloma powikłaniami, ale w większości przypadków daje pozytywny wynik.

Proponujemy Ci zostawić swoją opinię na temat tej patologii w komentarzach do tego artykułu.

Zalecamy zapoznanie się z przydatnym filmem na temat rozważanej choroby:

, Wybierz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.