Przewlekła białaczka limfocytowa - objawy, przyczyny, leczenie, rokowanie.

Witryna zawiera podstawowe informacje. Odpowiednia diagnoza i leczenie choroby są możliwe pod nadzorem sumiennego lekarza. Wszelkie leki mają przeciwwskazania. Wymagane konsultacje

Przewlekła białaczka limfocytowa to złośliwy nowotwór podobny do nowotworu, charakteryzujący się niekontrolowanym podziałem dojrzałych nietypowych limfocytów atakujących szpik kostny, węzły chłonne, śledzionę, wątrobę, a także inne narządy. % - limfocyt T. W normalnych limfocytach B przechodzą przez kilka etapów rozwoju, których końcowy jest uważany za tworzenie komórki plazmatycznej odpowiedzialnej za odporność humoralną. Nietypowe limfocyty, które tworzą się w przewlekłej białaczce limfocytowej, nie osiągają tego etapu, gromadząc się w narządach układu krwiotwórczego i powodując poważne nieprawidłowości w układzie immunologicznym.Ta choroba rozwija się bardzo powoli i może również przebiegać bezobjawowo przez lata.

Ta choroba krwi jest uważana za jeden z najczęstszych rodzajów zmian nowotworowych układu krwiotwórczego. Według różnych danych stanowi 30 do 35% wszystkich białaczek. Każdego roku częstość występowania przewlekłej białaczki limfocytowej waha się w granicach 3-4 przypadków na 100 000 populacji. Liczba ta gwałtownie wzrasta wśród osób starszych w wieku powyżej 65-70 lat, od 20 do 50 przypadków na 100 000 osób.

Ciekawe fakty:

  • Mężczyźni mają przewlekłą białaczkę limfocytową około 1,5-2 razy częściej niż kobiety.
  • Ta choroba występuje najczęściej w Europie i Ameryce Północnej. Natomiast ludność Azji Wschodniej cierpi na tę chorobę bardzo rzadko.
  • Istnieje genetyczna predyspozycja do przewlekłej UL, która znacznie zwiększa ryzyko rozwoju tej choroby wśród krewnych.
  • Po raz pierwszy przewlekła białaczka limfocytowa została opisana przez niemieckiego naukowca Virkhova w 1856 roku.
  • Do początku XX wieku wszystkie białaczki leczono arszenikiem.
  • 70% wszystkich przypadków choroby występuje u osób powyżej 65 roku życia.
  • W populacji poniżej 35 lat przewlekła białaczka limfocytowa jest wyjątkową rzadkością.
  • Choroba ta charakteryzuje się niskim poziomem złośliwości. Ponieważ jednak przewlekła białaczka limfocytowa znacząco zaburza układ odpornościowy, często na tle tej choroby występują „wtórne” nowotwory złośliwe.

Czym są limfocyty?

Limfocyty są komórkami krwi odpowiedzialnymi za funkcjonowanie układu odpornościowego. Są uważane za rodzaj białych krwinek lub „białych krwinek”. Zapewniają odporność humoralną i komórkową oraz regulują aktywność innych typów komórek. Spośród wszystkich limfocytów w organizmie człowieka tylko 2% krąży we krwi, pozostałe 98% znajduje się w różnych narządach i tkankach, zapewniając miejscową ochronę przed szkodliwymi czynnikami środowiskowymi.

Żywotność limfocytów waha się od kilku godzin do kilkudziesięciu lat.

Tworzenie limfocytów zapewnia kilka narządów, zwanych narządami limfoidalnymi lub narządami limfopoezy. Są one podzielone na centralne i peryferyjne.

Narządy centralne obejmują czerwony szpik kostny i grasicę (gruczoł grasicy).

Szpik kostny znajduje się głównie w trzonach kręgów, kościach miednicy i czaszki, mostku, żebrach i cewkach kości ludzkiego ciała i jest głównym organem tworzenia krwi przez całe życie. Tkanka hematopoetyczna jest galaretowatą materią, stale wytwarzającą młode komórki, które następnie wpadają do krwiobiegu. W przeciwieństwie do innych komórek, limfocyty nie gromadzą się w szpiku kostnym. Po uformowaniu natychmiast trafiają do krwiobiegu.

Grasica jest organem limfopoezy, która jest aktywna w dzieciństwie. Znajduje się w górnej części klatki piersiowej, tuż za mostkiem. Wraz z początkiem dojrzewania grasica stopniowo zanika. Kora grasicy na 85% składa się z limfocytów, stąd nazwa „limfocyt T” - limfocyt z grasicy. Te komórki wychodzą stąd wciąż niedojrzałe. W krwiobiegu wchodzą do obwodowych narządów limfopoezy, gdzie kontynuują dojrzewanie i różnicowanie. Oprócz wieku, stres lub podawanie leków glukokortykoidowych może wpływać na osłabienie funkcji grasicy.

Narządami obwodowymi limfopoezy są śledziona, węzły chłonne, a także nagromadzenia limfoidalne w narządach przewodu pokarmowego (blaszki „Peyera”). Organy te są wypełnione limfocytami T i B i odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego.

Limfocyty to wyjątkowa seria komórek ciała, charakteryzująca się różnorodnością i osobliwością funkcjonowania. Są to zaokrąglone komórki, z których większość jest zajęta przez jądro. Zestaw enzymów i substancji czynnych w limfocytach różni się w zależności od ich głównej funkcji. Wszystkie limfocyty są podzielone na dwie duże grupy: T i B.

Limfocyty T to komórki charakteryzujące się wspólnym pochodzeniem i podobną strukturą, ale o różnych funkcjach. Wśród limfocytów T istnieje grupa komórek, które reagują na obce substancje (antygeny), komórki, które wykonują reakcję alergiczną, komórki pomocnicze, komórki atakujące (zabójcy), grupę komórek, które tłumią odpowiedź immunologiczną (supresory), a także specjalne komórki, przechowywanie pamięci o pewnej obcej substancji, która kiedyś weszła do ludzkiego ciała. Zatem przy następnym wstrzyknięciu substancja jest natychmiast rozpoznawana dokładnie z powodu tych komórek, co prowadzi do pojawienia się odpowiedzi immunologicznej.

Limfocyty B wyróżniają się również wspólnym pochodzeniem ze szpiku kostnego, ale dzięki ogromnej różnorodności funkcji. Podobnie jak w przypadku limfocytów T, zabójcy, supresory i komórki pamięci są rozróżniane wśród tej serii komórek. Jednak większość limfocytów B to komórki wytwarzające immunoglobuliny. Są to specyficzne białka odpowiedzialne za odporność humoralną, a także udział w różnych reakcjach komórkowych.

Co to jest przewlekła białaczka limfocytowa?

Słowo „białaczka” oznacza chorobę onkologiczną układu krwiotwórczego. Oznacza to, że wśród normalnych krwinek pojawiają się nowe „nietypowe” komórki o zaburzonej strukturze genów i funkcjonowaniu. Takie komórki są uważane za złośliwe, ponieważ stale i niekontrolowanie się dzielą, wypierając normalne „zdrowe” komórki z czasem. Wraz z rozwojem choroby nadmiar tych komórek zaczyna osiedlać się w różnych narządach i tkankach organizmu, zaburzając ich funkcje i niszcząc je.

Białaczka limfocytowa to białaczka, która wpływa na limfocytową linię komórkową. Oznacza to, że nietypowe komórki pojawiają się wśród limfocytów, mają podobną strukturę, ale tracą swoją główną funkcję - zapewniając obronę immunologiczną organizmu. Ponieważ normalne limfocyty są wyciskane przez takie komórki, odporność ulega zmniejszeniu, co oznacza, że ​​organizm staje się coraz bardziej bezbronny przed ogromną liczbą szkodliwych czynników, infekcji i bakterii otaczających go każdego dnia.

Przewlekła białaczka limfocytowa przebiega bardzo powoli. Pierwsze objawy, w większości przypadków, pojawiają się już w późniejszych etapach, kiedy atypowe komórki stają się większe niż normalnie. We wczesnych stadiach „bezobjawowych” choroba jest wykrywana głównie podczas rutynowego badania krwi. W przewlekłej białaczce limfocytowej całkowita liczba leukocytów wzrasta we krwi z powodu wzrostu zawartości limfocytów.

Zwykle liczba limfocytów wynosi od 19 do 37% całkowitej liczby leukocytów. W późniejszych stadiach białaczki limfatycznej liczba ta może wzrosnąć do 98%. Należy pamiętać, że „nowe” limfocyty nie spełniają swoich funkcji, co oznacza, że ​​pomimo ich wysokiej zawartości we krwi, siła odpowiedzi immunologicznej jest znacznie zmniejszona. Z tego powodu przewlekłej białaczce limfocytowej często towarzyszy cały szereg chorób wirusowych, bakteryjnych i grzybiczych, które są dłuższe i trudniejsze niż u osób zdrowych.

Przyczyny przewlekłej białaczki limfocytowej

W przeciwieństwie do innych chorób onkologicznych, związek przewlekłej białaczki limfocytowej z „klasycznymi” czynnikami rakotwórczymi nie został jeszcze ustalony. Ponadto choroba ta jest jedyną białaczką, której pochodzenie nie jest związane z promieniowaniem jonizującym.

Obecnie główna teoria pojawiania się przewlekłej białaczki limfocytowej pozostaje genetyczna: naukowcy odkryli, że wraz z postępem choroby zachodzą pewne zmiany w chromosomach limfocytów związanych z ich niekontrolowanym podziałem i wzrostem. Z tego samego powodu analiza komórek ujawnia różne warianty limfocytów komórkowych.

Z wpływem niezidentyfikowanych czynników na komórkę prekursorową limfocytów B, w materiale genetycznym zachodzą pewne zmiany, które zakłócają jego normalne funkcjonowanie. Ta komórka zaczyna się aktywnie dzielić, tworząc tzw. „Klon nietypowych komórek”. W przyszłości nowe komórki dojrzeją i przekształcą się w limfocyty, ale nie spełniają niezbędnych funkcji. Ustalono, że mutacje genów mogą występować w „nowych” nietypowych limfocytach, prowadząc do pojawienia się subklonów i bardziej agresywnej ewolucji choroby.
W miarę postępu choroby komórki nowotworowe stopniowo zastępują normalne limfocyty, a następnie inne komórki krwi. Oprócz funkcji immunologicznych limfocyty biorą udział w różnych reakcjach komórkowych, a także wpływają na wzrost i rozwój innych komórek. Gdy zostaną zastąpione przez komórki nietypowe, obserwuje się supresję komórek progenitorowych serii erytrocytów i mielocytów. Mechanizm autoimmunologiczny bierze również udział w niszczeniu zdrowych krwinek.

Istnieje predyspozycja do przewlekłej białaczki limfocytowej, która jest dziedziczna. Chociaż naukowcy nie ustalili jeszcze dokładnego zestawu genów uszkodzonych przez tę chorobę, statystyki pokazują, że w rodzinie z co najmniej jednym przypadkiem przewlekłej białaczki limfocytowej ryzyko zachorowania wśród krewnych wzrasta 7 razy.

Objawy przewlekłej białaczki limfocytowej

W początkowej fazie choroby objawy praktycznie się nie pojawiają. Choroba może rozwijać się bezobjawowo przez lata, z niewielkimi zmianami ogólnej liczby krwinek. Liczba leukocytów we wczesnych stadiach choroby waha się w granicach górnej granicy normy.

Najwcześniejsze objawy są zazwyczaj niespecyficzne dla przewlekłej białaczki limfatycznej, są częstymi objawami towarzyszącymi wielu chorobom: osłabieniu, zmęczeniu, ogólnym złym samopoczuciu, utracie wagi, zwiększonej potliwości. Wraz z rozwojem choroby pojawiają się bardziej charakterystyczne objawy.

Przewlekła białaczka limfocytowa

Treść
Artykuły na podobne tematy

Limfocyty - rodzaj białych krwinek (białych krwinek) - kluczowa struktura i element funkcjonalny układu odpornościowego. Zdrowe limfocyty B, różnicujące się w komórki plazmatyczne, wydzielają immunoglobuliny - przeciwciała neutralizujące zakaźne, powodujące choroby, trujące, obce komórki. Limfocyty białaczki nie mają tej zdolności.

Przewlekła białaczka limfocytowa - CLL - przewlekła białaczka limfocytowa - choroba nowotworowa układu krwionośnego z pierwotną zmianą szpiku kostnego.
Kod ICD-10: S91.1

W 95% przypadków morfologicznym substratem guza są dojrzałe atypowe limfocyty B z charakterystycznym zestawem markerów CD: CD5 / CD19 / CD23. W 5% przypadków komórki białaczkowe mają fenotyp komórek T.

Klon limfocytów niefunkcjonalnej białaczki stale mnoży się i gromadzi w szpiku kostnym, krwi obwodowej, węzłach chłonnych, śledzionie, wątrobie.
Im szybsze tempo proliferacji (szybkość podziału komórek), tym bardziej agresywny przebieg CLL.

Cechy przewlekłej białaczki limfocytowej

CLL to 30% wszystkich białaczek ludzkich i 40% wszystkich białaczek u osób powyżej 65 roku życia. CLL różni się zasadniczo od innych form chorób limfoproliferacyjnych:

  • Przewlekła białaczka limfocytowa - choroba osób starszych. Im starszy wiek, tym bardziej powszechna CLL:

- W dzieciństwie częstość CLL jest bliska zeru;
- w wieku 30-45 lat CLL jest niezwykle rzadki;
- po 50 roku życia przypadki choroby wzrastają, w wieku 60-70 lat osiągają maksimum i zmniejszają się po 75 latach.

  • Najczęściej choroba rozwija się bezobjawowo, bardzo powoli i jest wykrywana przypadkowo podczas badania ogólnego badania krwi.
  • W przewlekłej białaczce limfocytowej nieprawidłowe limfocyty nie różnią się wyglądem od normalnego, ale są funkcjonalnie wadliwe.

U pacjentów z CLL zmniejsza się oporność na zakażenia bakteryjne, stopniowo tworzy się stan niedoboru odporności niezgodny z życiem.

Prawdziwa przyczyna przewlekłej białaczki limfocytowej jest nieznana. Czynniki obciążające biorą pod uwagę wpływ na organizm wirusów i podatności genetycznej na chorobę, chociaż nie ma dokładnych dowodów dziedzicznej transmisji CLL. Promieniowanie jonizujące, kontakt z benzenem, benzyna nie odgrywa istotnej roli w rozwoju CLL.

Ludy białej rasy częściej chorują na CLL niż Afrykanie i Azjaci. Przewlekła białaczka limfocytowa jest mało znana w Chinach i Japonii. Jednocześnie CLL często występuje w Izraelu. Mężczyźni cierpią na PBL częściej niż kobiety (średnio 2: 1).

Objawy przewlekłej białaczki limfocytowej
/ jak rosną /

Początek choroby jest bezobjawowy, nie ma subiektywnego dyskomfortu. We krwi - mała, stale rosnąca limfocytoza (wzrost bezwzględnej liczby limfocytów), liczba leukocytów nie przekracza normy.

Rozmaz krwi obwodowej pacjenta z CLL
Nietypowe limfocyty i cienie Humprechta, jądra zniszczonych białaczkowych limfocytów, są wyraźnie widoczne.

Aby ustalić ostateczną diagnozę:
- badanie punkcji szpiku kostnego: mielogram.
Kryterium diagnostyczne dla CLL: liczba limfocytów w szpiku kostnym ≥30%.
- wymagane są badania immunologiczne - immunofenotypowanie: oznaczanie markerów CD limfocytów.

Wraz ze wzrostem liczby limfocytów białaczki obserwuje się leukocytozę we krwi (bezwzględna liczba leukocytów wzrasta). Przy znaczącej leukocytozie ≥50-100-200 x109 / l pojawiają się:

Wzrost szyjnych węzłów chłonnych w postaci guza CLL

  • Słabość, zmęczenie.
  • Pocenie się
  • Bezmotywny świąd.
  • Słaba tolerancja gryzących owadów.
  • Obrzęk węzłów chłonnych: szyjny, pachowy, pachwinowy, wewnętrzny.
  • Utrata masy ciała

Uogólnione powiększenie węzłów chłonnych - najważniejszy kliniczny objaw przewlekłej białaczki limfocytowej - czasami pojawia się na samym początku choroby, czasem dołącza później. Węzły chłonne rosną symetrycznie, bardzo powoli i mogą osiągnąć rozmiar dużej mandarynki. Są ruchome, bezbolesne, nie tworzą przetok. Rozrost węzłów chłonnych określa się podczas badania ultrasonograficznego lub rentgenowskiego.

  • Powiększenie śledziony -
    Bardzo częsty objaw CLL towarzyszący limfadenopatii.
  • Powiększona wątroba -
    może nie być przestrzegany.
  • Zmniejszona odporność, zmniejszona ilość immunoglobulin we krwi.

Częste przeziębienia, infekcje dróg moczowych, ból gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc mogą spowodować śmierć pacjenta.

  • Rozwój procesów autoimmunologicznych: skaza krwotoczna, możliwe są kryzysy hemolityczne.
  • Zmiany skórne: erytrodermia, wyprysk, półpasiec (półpasiec).
  • Zmniejszenie liczby płytek krwi, erytrocytów, neutrofili we krwi w wyniku zastąpienia zdrowych komórek białaczkowymi limfocytami i kiełkami hemopoezy w szpiku kostnym.

Niedokrwistość, małopłytkowość, wzrost ESR pojawiają się wraz z postępem CLL i wzrostem procesów autoimmunologicznych.

  • W przewlekłej białaczce limfocytowej następuje spadek we wszystkich częściach układu odpornościowego. Na tym tle mogą rozwinąć się inne nowotwory - rak o innej lokalizacji.

Formy przewlekłej białaczki limfocytowej
Leczenie / Rokowanie

Wzrost limfocytów i leukocytoza zachodzi bardzo powoli. Wzrost węzłów chłonnych jest nieznaczny. Nie ma anemii. Bez intoksykacji.
Pacjent czuje się zadowalająco.

Przy niewielkim wzroście węzłów chłonnych i stabilnym obrazie krwi nie przeprowadza się specyficznej terapii.
Pacjentowi zaleca się racjonalny tryb pracy i odpoczynku, zdrową żywność, bogatą w naturalne witaminy, nabiał i dietę roślinną.
Powinien przestać palić, alkohol, unikać chłodzenia i nasłonecznienia.
Pacjent jest pod stałą obserwacją hematologa-onkologa, terapeuty. Badanie krwi wykonuje się co najmniej 1 raz w ciągu 3 - 6 miesięcy.

Korzystne. Postęp łagodnej PBL u niektórych pacjentów nie występuje przez wiele lat.

  • Postępująca przewlekła białaczka limfocytowa. Klasyczna forma.

Wzrost liczby leukocytów występuje co miesiąc. Węzły chłonne stopniowo się zwiększają. Istnieją objawy zatrucia: utrata masy ciała, gorączka, pocenie się, osłabienie.

Określona jest specyficzna chemioterapia (chlorambucyl, cyklofosfamid, fludarabina itp.) Ze wzrostem bezwzględnej liczby leukocytów ≥ 50 x 109 / l.
Dzięki odpowiedniemu terminowemu leczeniu możliwe jest osiągnięcie całkowitej długoterminowej remisji.

  • Postać nowotworowa przewlekłej białaczki limfocytowej.

Leukocytoza we krwi obwodowej jest niska.
Znacznie powiększone i skondensowane węzły chłonne, migdałki, śledziona.

Połączone kursy chemioterapii CVP (cyklofosfamid, winkrystyna, prednizolon), CHOP (cyklofosfamid, adriblastyna, winkrystyna, prednizolon) i inne.
Radioterapia

  • Splenomegalicheskaya forma przewlekłej białaczki limfocytowej.

Leukocytoza jest umiarkowana. Węzły chłonne są umiarkowanie powiększone. Znacznie powiększona śledziona.

Radioterapia
Z ciężkim hipersplenizmem - splenektomią (usunięcie śledziony).
Połączona chemioterapia wskazań.

  • Forma szpiku kostnego przewlekłej białaczki limfocytowej.

Powiększone węzły chłonne i śledziona są niewielkie.
W krwi obwodowej - limfocytoza, cytopenia: szybko postępująca redukcja krwinek czerwonych, płytek krwi i zdrowych białych krwinek.
Niedokrwistość, krwawienie.
W szpiku kostnym - agresywna rozproszona proliferacja dojrzałych limfocytów białaczkowych. Mielogram - metaplazja limfocytowa ma tendencję do 90%.

Chemioterapia przedmiotowa w ramach programu VAMP (Cytosar, winkrystyna, metotreksat, prednizolon).

  • Przewlekła białaczka limfatyczna.

Czasami określany jako pro-limfocytowa postać przewlekłej białaczki limfocytowej.
Kod ICD-10: S91.3
Limfocyty białaczki są morfologicznie młodsze i wydają się być bardziej immunologicznie zróżnicowanymi komórkami niż w klasycznych postaciach CLL. Pacjenci mają bardzo wysoką leukocytozę z dużym odsetkiem młodych form limfocytów i znacznym wzrostem śledziony.

Połączone kursy chemioterapii CVP, CHOP itp.
Radioterapia
Ta postać przewlekłej białaczki limfocytowej jest słabo podatna na standardowe leczenie.

  • Przewlekła białaczka limfocytowa włochatych komórek (włochate komórki) VKHLL.

Kod ICD-10: S91.4
Specjalna forma CLL, w której limfocyty białaczkowe mają charakterystyczne cechy morfologiczne: odrosty cytoplazmy w postaci kosmków, jądro „owłosionych” limfocytów przypominają jądro komórki blastycznej.

Owłosiona komórka białaczki w rozmazie krwi.

Wraz z limfocytozą obserwuje się następujące objawy w przypadku ICHLL:
- obwodowe węzły chłonne nie są powiększone;
- Śledziona i wątroba są znacznie powiększone;
- wyrażona cytopenia. Pacjenci z ICHLL często cierpią na infekcje, martwicze zapalenie naczyń, krwawienie i zmiany kostne. Wśród pacjentów z ICHLL przeważają mężczyźni (5: 1).

Długotrwałą metodą leczenia pacjentów z owłosioną postacią przewlekłej białaczki limfocytowej jest usunięcie śledziony.
Obecnie preferowana jest specyficzna chemioterapia (Kladribin i in.).
Wraz z chemioterapią, rekombinowane leki interferon-alfa (Reaferon, Intron A) są z powodzeniem stosowane w leczeniu ICHLL. Skuteczność ich stosowania odnotowano u 80% pacjentów.

Badanie kliniczne

Pacjenci z potwierdzoną diagnozą CLL są poddawani dynamicznej obserwacji przez hematologa-onkologa. Badanie krwi wykonuje się co 1-3-6 miesięcy. W razie potrzeby zaleca się wspomagającą terapię cytostatyczną, która zawiera agresję białaczkową.

Zapobieganie

Do chwili obecnej nie istnieje specyficzna profilaktyka przewlekłej białaczki limfocytowej.
Leczenie ziołami i innymi nietradycyjnymi metodami ludowymi jest mało obiecujące, aw niektórych przypadkach śmiertelnie niebezpieczne dla pacjenta.

Możliwości nowoczesnej terapii CLL

Rewolucją w leczeniu CLL było odkrycie i wdrożenie środków alkilujących, antymetabolitów (analogów puryn i pirymidyny). Zastosowanie chlorambucylu (Leikeran), fludarabiny (Fludara, Flugard) i innych w połączonych schematach leczenia pozwala osiągnąć stabilną remisję w 80-85% przypadków CLL.

Obiecującym kierunkiem w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej są preparaty przeciwciał monoklonalnych. Terapia CLL za pomocą Rituximabu (Mabtera), Alentuzumab (Kampat) w trybie mono, w połączeniu z prednizonem i cytostatykami, była bardzo skuteczna dla dużej liczby pacjentów.

W ostatnich dziesięcioleciach przewlekła białaczka limfocytowa przekształciła się z nieuleczalnej choroby w chorobę, która MOŻE BYĆ UDANYM LECZENIEM.

Przewlekła białaczka limfocytowa: co to jest, leczenie, stadium, diagnoza, objawy, rokowanie, przyczyny

Co to jest przewlekła białaczka limfocytowa

Przewlekła białaczka limfatyczna jest grupą chorób charakteryzujących się wzrostem liczby komórek limfoidalnych we krwi. Choroby te są klasyfikowane na podstawie cech morfologicznych, objawów immunofenotypowych, cytogenetycznych i molekularnych nieprawidłowości onkologicznych. Niektóre chłoniaki objawiają się wzrostem liczby komórek limfoidalnych we krwi i ich naciekaniem szpiku kostnego.

Przewlekła białaczka limfocytowa B-komórkowa stanowi 30-40% wszystkich białaczek diagnozowanych w Europie i Ameryce Północnej. Częstość występowania przewlekłej białaczki limfocytowej B-komórkowej wynosi 2,5 przypadków na 100 000 ludności, mężczyźni cierpią 2 razy częściej niż kobiety. Mediana wieku, w którym rozpoznaje się chorobę, wynosi 65-70 lat, wiek 79% pacjentów do czasu rozpoznania wynosi ponad 60 lat. Nie wykryto wyraźnego związku z występowaniem przewlekłej białaczki limfocytowej B-komórkowej z jakimikolwiek czynnikami środowiskowymi. W etiologii choroby mogą odgrywać rolę czynniki genetyczne. Tak więc Japończycy, zarówno mieszkający w Japonii, jak i emigrujący do innych krajów, rzadziej cierpią na przewlekłą białaczkę limfocytową B-komórkową. Opisano również przypadki rodzinne choroby.

Stosunek mężczyzn i kobiet wynosi 2: 1; średni wiek manifestacji choroby wynosi 65-70 lat. Masa komórek nieimmunologicznych gromadzi się, cierpią funkcje odpornościowe i hematopoeza w szpiku kostnym.

Etapy przewlekłej białaczki limfocytowej

Stopień kliniczny A (60% pacjentów)

  • Brak anemii i małopłytkowości; powiększenie mniej niż trzech grup węzłów chłonnych

Stopień kliniczny B (30% pacjentów)

  • Brak anemii i małopłytkowości;

Stadium kliniczne C (10% pacjentów)

  • Niedokrwistość i / lub małopłytkowość

Przyczyny przewlekłej białaczki limfocytowej

Niekontrolowany wzrost klonu komórek białaczkowych jest wynikiem tego, że nie reagują na sygnały apoptozy. Komórki te wyrażają białko Bcl-2, które hamuje apoptozę.

Stopniowa akumulacja małych limfocytów w węzłach chłonnych, śledzionie, szpiku kostnym i krwi prowadzi do postępującego wzrostu wielkości węzłów chłonnych, naciekania śledziony i szpiku kostnego. Wyniki ostatnich badań w tej dziedzinie pozwoliły nam zidentyfikować dwa podtypy przewlekłej białaczki limfatycznej B-komórkowej. Oba podtypy rozwijają się z limfocytów B, aktywowanych przez antygeny i zmieniających swoje geny immunoglobulin. Jednak w przypadku jednego podtypu komórek białaczkowych charakterystyczne są dodatkowe nabyte mutacje w genach immunoglobulin, występujące w miarę dojrzewania powinowactwa (hipermutacja), podczas gdy w drugim podtypie mutacje takie nie występują.

Inne cechy patologiczne przewlekłej białaczki limfatycznej B-komórkowej obejmują takie jak:

  • idiopatyczna plamica małopłytkowa;
  • hipogammaglobulinemia;
  • dysfunkcja limfocytów T.

Objawy i objawy przewlekłej białaczki limfocytowej

Często choroba zaczyna się niezauważona i przez długi czas nie wykazuje żadnych objawów.

W przyszłości powiększają się węzły chłonne szyi, pachowych i pachwinowych. Węzły chłonne nie są bolesne i nie powodują niepokoju u pacjentów, jednak nadal rosną, tworząc konglomeraty. W tym samym czasie występuje również powiększenie śledziony. Czasami rozrost aparatu limfatycznego zaczyna się w jamie gardłowej, a węzły chłonne jamy brzusznej i śródpiersia są często dominujące.

Martwi się ciężkością w żołądku. Obniża się masa ciała.

Istnieje zwiększona wrażliwość pacjentów na zakażenie. Jest to spowodowane upośledzeniem stanu immunologicznego pacjentów, zmniejszeniem syntezy przeciwciał i naciekiem białaczkowym narządów. Najczęstsze zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie opłucnej, zapalenie migdałków, ropnie, zapalenie tkanki łącznej, półpasiec, zakażenia dróg moczowych.

Początek choroby jest bardzo subtelny. Diagnoza jest ustawiana losowo podczas rutynowego badania krwi u 70% pacjentów. Choroba może objawiać się niedokrwistością, infekcjami, bezbolesną limfadenopatią i ogólnymi objawami, takimi jak nocne poty lub utrata masy ciała. Częściej jednak wszystkie objawy pojawiają się później wraz z postępem choroby.

Objawy kliniczne są zróżnicowane, ale ogólnie przewlekła białaczka limfocytowa rozwija się stopniowo. Obecnie często diagnozuje się go na wczesnym etapie, często na podstawie badania krwi z innych powodów. Choroba objawia się bezbolesną limfadenopatią, niedokrwistością lub infekcjami, takimi jak półpasiec. Częste objawy występują u pacjentów z zaawansowaną białaczką limfocytową i obejmują zmęczenie, silne poty w nocy, utratę masy ciała. Ten etap charakteryzuje się nieodpowiednimi funkcjami szpiku kostnego w postaci niedokrwistości, trombopenii i neutropenii wyrażonych w różnym stopniu.

Limfadenopatia jest symetryczna, często uogólniona. W momencie rozpoznania splenomegalię wykrywa się u 66% pacjentów, a wątrobiak jest mniej powszechny.

Klęska innych organów przy pierwszej wizycie u lekarza rzadko wykrywana.

Diagnoza przewlekłej białaczki limfocytowej

W celach diagnostycznych wykonaj następujące badania.

  • Analiza kliniczna krwi.
  • Badanie rozmazu krwi.
  • Nakłucie i trepanobiopsja szpiku kostnego.
  • Immunofenotypowanie limfocytów.
  • Badanie cytogenetyczne w kariotypowaniu i fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ przy użyciu sond do najczęściej dotkniętych loci.

National Cancer Institute opracował kryteria diagnostyczne dla przewlekłej białaczki limfocytowej. Liczba limfocytów wzrasta, a małe limfocyty i liczne cienie zniszczonych limfocytów pojawiają się w rozmazie krwi, związane z technicznymi błędami w przygotowywaniu rozmazu Immunofenotypowanie antygenów powierzchniowych odgrywa ważną rolę w eliminowaniu reaktywnego wzrostu limfocytozy spowodowanego przez inne guzy limfoidalne. Dla białaczki limfocytowej charakteryzuje się ekspresją antygenów limfocytów i słabą ekspresją IgM powierzchniowej. Charakterystyczne odchylenia cytogenetyczne, które mają znaczenie prognostyczne, obejmują delecję długiego chromosomu 11 i krótkiego ramienia chromosomu 17.

Rozpoznanie opiera się na wykryciu we krwi obwodowej dojrzałej limfocytozy (> 5 x 109 / l) o charakterystycznej morfologii i markerów komórek powierzchniowych. Immunofenotypowanie pokazuje, że limfocytoza jest powodowana przez monoklonalne komórki B z antygenami powierzchniowych komórek B CD19 i CD23 oraz innymi lekkimi łańcuchami kappa lub lambda immunoglobuliny i, co jest charakterystyczne, przez antygen CD5 komórek T.

Inne cenne badania nad CLL to liczba retikulocytów i bezpośredni test Coombsa, ponieważ niedokrwistość hemolityczna jest prawdopodobna. Aby ocenić stopień immunosupresji charakterystyczny dla tej choroby i postępujący, określ poziomy immunoglobulin w surowicy. W diagnostyce CLL nie ma potrzeby badania punkcji szpiku kostnego i biopsji trefiny, ale mogą one być przydatne w trudnych przypadkach do przewidywania i monitorowania skuteczności leczenia. Etap choroby - główny czynnik prognostyczny. Na złe rokowanie wskazują niedawno odkryte markery, takie jak ekspresja CD38, mutacje genów IgVH i podziały cytogenetyczne na chromosomach 11 i 17.

Diagnostyka różnicowa

W obecności wzrostu węzłów chłonnych konieczne jest najpierw przeprowadzenie diagnostyki różnicowej z chłoniakami - guzami węzłów chłonnych.

Lymphogranulomatosis, lub chłoniak Hodgkina, charakteryzuje się złośliwym nowotworem tkanki limfatycznej i jest wykrywany przez odkrycie w próbce histologicznej węzła chłonnego wielordzeniowych komórek Berezovsky-Sternberg lub dużych jednorzędowych komórek Hodgkina.

Wraz ze wzrostem liczby węzłów chłonnych dochodzi do wielu chorób zakaźnych: mononukleozy zakaźnej, gruźlicy, zakażenia HIV, zakaźnego zapalenia przyusznic, tularemii, zakażenia wirusem cytomegalii, toksoplazmozy itp. Wraz z gorączką wykrywa się objawy typowe dla każdej choroby zakaźnej.

Zapalenie węzłów chłonnych jest związane z miejscowym procesem ropnym, jest zlokalizowane.

Leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej

Leczenie nie zwiększa oczekiwanej długości życia pacjentów z wczesnym stadium przewlekłej białaczki limfocytowej, gdy przejawia się głównie w limfocytozie i niepowikłanej limfadenopatii. Terapia ogólnoustrojowa jest sygnalizowana wystąpieniem objawów klinicznych i stadium rozwiniętych objawów.

Poniżej przedstawiono wskazania do leczenia pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową zgodnie z zaleceniami opracowanymi przez British Hematology Standards Commission.

  • Objawy ogólne związane z białaczką limfocytową [utrata masy ciała o ponad 10% w ciągu 6 miesięcy, zwiększone zmęczenie lub niska aktywność funkcjonalna (2 punkty), gorączka bez oczywistych objawów zakażenia, nadmierne pocenie się w nocy].
  • Objawy kliniczne limfadenopatii i hepatosplenomegalii.
  • Postępująca niedokrwistość.
  • Postępująca małopłytkowość.
  • Postępująca limfocytoza (ponad 300 x 109 / l) lub szybki wzrost liczby limfocytów (krótki okres podwojenia liczby limfocytów).
  • Choroba autoimmunologiczna, oporna na prednizon.
  • Nawracające zakażenie z hipogammaglobulinemią lub bez niej.

Zalecenia British Hematology Standards Commission określają jasne podejście do leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej.

Swoiste leczenie nie jest wymagane u większości pacjentów w stadium klinicznym A, chyba że wystąpi progresja. Rokowanie u pacjentów w podeszłym wieku jest zwykle normalne. Pacjenci muszą otrzymywać dokładne informacje na temat CLL i być przekonani o „łagodnym” charakterze choroby, ponieważ diagnoza białaczki jest nieuniknioną przyczyną niepokoju.

Pacjentom, którzy wymagają leczenia, podaje się doustny środek alkilujący chlorambucyl jako środek do wyboru. Prowadzi to do zmniejszenia całkowitej masy limfocytów i daje objawową poprawę większości pacjentów. Średnie przeżycie pacjentów wynosi 5-6 lat. Analog purynowy fludarabiny jest również skuteczny, chociaż zwiększa ryzyko infekcji. Niewydolność szpiku kostnego i autoimmunologiczne cytopenie mogą reagować na leczenie kortykosteroidami.

W miarę postępu choroby wzrasta zapotrzebowanie na leczenie wspomagające, takie jak transfuzja w przypadku objawowej niedokrwistości lub małopłytkowości, szybkie leczenie zakażeń oraz u niektórych pacjentów z hipogammaglobulinemią, terapia zastępcza immunoglobulinami. Radioterapia jest stosowana w węzłach chłonnych powodujących dyskomfort lub miejscową niedrożność oraz w objawowej splenomegalii. W celu poprawy niskiej morfologii krwi z powodu zniszczenia autoimmunologicznego lub hipersplenizmu i wyeliminowania masywnej splenomegalii może być konieczne wykonanie splenektomii.

Terapia pierwszej linii

Najczęściej stosowanym środkiem alkilującym jest chlorambucyl lub analog nukleozydu fludarabina. Oba leki można podawać doustnie. Zwykle mają częściowy efekt: zmniejszenie limfocytozy, zwiększenie zawartości hemoglobiny i liczby płytek krwi, zmniejszenie wielkości węzłów chłonnych i powiększenie śledziony, zmniejszenie nasilenia typowych objawów. Według randomizowanych badań fludarabina miała bardziej kompletny efekt, który trwał dłużej niż chemioterapia według schematu SAR (cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon) lub chlorambucyl. Jednak nie było statystycznie istotnej różnicy w przeżyciu pacjentów, którzy otrzymywali fludarabinę jako terapię pierwszego rzutu i inne leki. Istnieją dowody na wysoką skuteczność (ponad 90%) fludarabiny w połączeniu z cyklofosfamidem (FC) i rytuksymabem (FCR). Ostatnie badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii zakończyło badanie CLL4 dotyczące analizy porównawczej skuteczności leczenia fludarabiną, fludarabiną i cyklofosfamidem i chlorambucylem.

Leczenie chlorambucylem jest zwykle kontynuowane przez 6-12 miesięcy, aż parametry krwi i stan pacjenta poprawią się, i zostają zatrzymane, gdy tylko liczba limfocytów ulegnie normalizacji. Fludarabinę przepisuje się na sześć kursów. Ma wyraźną właściwość immunosupresyjną, zwłaszcza zmniejszającą liczbę limfocytów CD4, dlatego pacjenci mają zwiększone ryzyko zakażeń oportunistycznych, takich jak opryszczka i pneumocysty, które utrzymują się przez wiele miesięcy po leczeniu. W związku z tym pacjentom profilaktycznym przepisuje się septrynę i acyklowir przez 6–12 miesięcy. Leki alkilujące i fludarabina mogą powodować hemolizę autoimmunologiczną, dlatego powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów, u których bezpośrednia reakcja antyglobulinowa jest dodatnia. W „długo zakończonym badaniu CLL4 chlorambucyl powodował hemolizę częściej niż fludarabina, chociaż hemoliza spowodowana przez tę ostatnią była bardziej nasilona.

Glukokortykoidy

Prednizolon w monoterapii powoduje zmniejszenie nacieku szpiku kostnego w limfocytach i znacznie zmniejsza cytopenię i inne objawy kliniczne. Zaleca się przepisywanie terapii prednizonem przez 1-2 tygodnie na początku leczenia pacjentom z ciężką pancytopenią, a następnie przejście do chemioterapii. Powinien być również przepisywany na hemolizę autoimmunologiczną i małopłytkowość.

Terapia drugiej linii i kolejne leczenie

Jeśli nawrót wystąpi po pierwotnej remisji uzyskanej przez chlorambucyl, chlorambucyl można ponownie wyznaczyć, jeśli remisja była przedłużona. Fludarabinę przepisuje się pacjentom opornym na małe dawki chlorambucylu lub z krótką pierwotną remisją. Polychemoterapia według schematu CVP lub CHOP staje się alternatywą w przypadkach, w których leczenie fludarabiną nie jest możliwe. Pacjenci, którzy po roku lub dłużej po leczeniu fludarabiną wykazują objawy progresji przewlekłej białaczki limfocytowej, mogą ponownie otrzymać monoterapię fludarabiną.

Jeśli objawy progresji przewlekłej białaczki limfocytowej pojawiają się przed końcem roku po leczeniu fludarabiną, zaleca się leczenie skojarzone z fludarabiną i cyklofosfamidem.

U pacjentów opornych na fludarabinę lub u których później rozwinęła się oporność na ten lek rokowanie jest słabe.

Alemtuzumab

Alemtuzumab jest chimerycznym przeciwciałem anty-C052, które ulega ekspresji w szerokim zakresie limfocytów, w tym białaczek. Lek został przetestowany na 341 pacjentach, opornych na fludarabinę, w pięciu randomizowanych badaniach. Ogólna skuteczność wynosiła 39% (całkowitą remisję odnotowano w 9,4% przypadków, częściową - w 40%), odnotowano wzrost mediany wskaźnika przeżycia w tej dziedzinie ze znanym przeżyciem pacjentów z opornością na fludarabinę. Alemtuzumab jest lekiem licencjonowanym do leczenia pacjentów z przewlekłą limfocytozą, których fludarabina nie pomaga. Terapia trwa 12 tygodni lub dłużej, jest skuteczna w zaburzeniach morfologii krwi iw mniejszym stopniu pomaga zmniejszyć objawy limfadenopatii. Alemtuzumab ma wyraźne działanie immunosupresyjne i zwiększa ryzyko infekcji wirusowych, w szczególności reaktywacji wirusa cytomegalii.

Przeszczep komórek macierzystych

Tradycyjna allotransplantacja komórek macierzystych w przewlekłej białaczce limfocytowej jest rzadko wykonywana, ponieważ wiąże się z wysoką śmiertelnością (40–70%) z powikłań, głównie z powodu wieku pacjentów w podeszłym wieku i poważnych zmian towarzyszących związanych z wcześniejszymi kursami chemioterapii. Jednak biorąc pod uwagę możliwą reakcję „przeszczep przeciwko nowotworowi”, badają oni obecnie możliwość zastosowania allotransplantacji komórek macierzystych po przygotowaniu pacjenta do chemioterapii zgodnie ze schematem oszczędzania.

Czas trwania remisji w przewlekłej białaczce limfocytowej zależy od jej pełności, dlatego przy badaniu metod molekularnych lub cytometrii przepływowej należy osiągnąć brak minimalnej choroby resztkowej. Można to osiągnąć za pomocą chemioterapii wysokodawkowej i autotransplantacji komórek macierzystych. Pacjenci, którzy kwalifikują się do ich skuteczności, mogą zostać włączeni do badania CLL5 prowadzonego obecnie w Wielkiej Brytanii w celu zbadania skuteczności wczesnego i opóźnionego autotransplantacji komórek macierzystych po pierwszej remisji przewlekłej białaczki limfocytowej.

Radioterapia

W przypadku kompresji ważnych narządów przez powiększone węzły chłonne skuteczna jest ogniskowa radioterapia. Napromienianie śledziony przynosi ulgę pacjentom z powiększeniem śledziony, któremu towarzyszy ból, chociaż w przypadkach, w których śledziona osiąga znaczne rozmiary i pozwala na to stan pacjenta, lepiej jest go usunąć.

Splenektomia

Splenektomia jest skuteczna w przypadku znacznej splenomegalii. z towarzyszącą ciężką niedokrwistością lub małopłytkowością związaną z hipersplenizmem oraz z autoimmunologiczną niedokrwistością hemolityczną, oporną na prednizon i leki cytotoksyczne.

Przed splenektomią pacjent otrzymuje szczepionkę przeciw pneumokokom. infekcje meningokokowe i hemofilne. Po splenektomii konieczna jest dożywotnia profilaktyka penicyliny, aby zapobiec zakażeniom, którym towarzyszy wysoka śmiertelność u dzieci.

Przy stosunkowo niewielkich rozmiarach śledziony można ją usunąć laparoskopowo, co wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań, ale w przypadku ciężkiej splenektomii konieczna jest tradycyjna operacja.

Rokowanie w przewlekłej białaczce limfocytowej

Radykalna chemioterapia prowadzi do osiągnięcia całkowitej remisji w 20-45% przypadków, z wysokim 5-letnim przeżyciem, ale toksyczność tej terapii w 10% przypadków może być śmiertelna.

Pacjenci z przewlekłą białaczką limfocytową. których limfocyty zawierają hiper-zmutowane geny immunoglobulin mogą żyć długo: średni wskaźnik przeżycia wynosi 25 lat. Jednak u pacjentów z niezmutowanymi genami immunoglobulin mediana współczynnika przeżycia wynosi tylko 8 lat Ekspresja niektórych antygenów, w tym CD38 i ZAP-70, wiąże się z mniej korzystnym rokowaniem. Ekspresja ZAP-70 koreluje z liczbą mutacji w genach immunoglobulin, więc ten antygen może służyć jako marker o wartości prognostycznej. Nieprawidłowości genetyczne, w tym delecja długiego ramienia chromosomu 11 i krótkie ramię chromosomu 17 [del (11q) i del (17p)], jak również oporność na fludarabinę, są związane z niekorzystnym rokowaniem.

Ogólny średni czas przeżycia pacjentów z CLL wynosi około 6 lat. U większości pacjentów w stadium klinicznym A perspektywa życia jest normalna, ale w stadium C średni wskaźnik przeżycia wynosi 2-3 lata.

Perspektywy

Coraz bardziej oczywiste staje się, że skuteczność leczenia przewlekłej białaczki limfocytowej zależy od czasu trwania remisji. Wyniki chemioterapii wysokodawkowej i leczenia alemgumaumabem wykazały znaczenie osiągnięcia całkowitej remisji i braku minimalnej choroby resztkowej podczas badania za pomocą czułych metod molekularnych lub cytometrii przepływowej. Dalsze działania mające na celu osiągnięcie całkowitej remisji i zwiększenie skuteczności terapii są następujące:

  • połączenie chemioterapii wysokodawkowej z alemtuzumabem;
  • współpodawanie przeciwciał, takich jak alemtuzumab i rytuksymab;
  • terapia wspomagająca za pomocą przeciwciał i leków stosowanych w chemioterapii;
  • allogeniczny przeszczep komórek macierzystych z nowymi schematami przygotowania pacjenta;
  • leczenie mające na celu przezwyciężenie nabytej blokady apoptozy, na przykład przy użyciu flawopirydolu.

Rokowanie dla przewlekłej białaczki limfocytowej

Treść

Dla większości ludzi przerażająca diagnoza przewlekłej białaczki limfocytowej, której długość życia jest wystarczająco długa, staje się wyrokiem. Rak krwi to tylko przerażający wyraz. W ciągu ostatnich 20 lat medycyna znalazła wiele sposobów walki z chorobą i zaopatrzyła w swój arsenał szereg leków o super mocy. Skuteczność leków pomaga osiągnąć warunkową regenerację i długoterminową remisję, podczas gdy leki z grupy farmakologicznej są całkowicie anulowane.

Przyczyny przewlekłej białaczki limfocytowej

Uszkodzenie leukocytów, szpiku kostnego, krwi obwodowej z udziałem narządów limfatycznych nazywa się przewlekłą białaczką limfocytową.

Ilu ludzi żyje z tą chorobą? Przewlekła białaczka limfocytowa (CLL) jest chorobą podstępną, ale powolną. Guz obejmuje wyjątkowo dojrzałe limfocyty. Choroba ma kilka cech, które w szczególności wpływają na przebieg choroby, a także na długość życia. Najczęściej choroba występuje u osób starszych i postępuje dość powoli przez dziesięciolecia.

Naukowcy na całym świecie uważają, że przyczyny raka krwi leżą w podłożu genetycznym człowieka. Predyspozycja do choroby na poziomie ogólnym nabiera wyraźnego charakteru. Uważa się, że u dzieci predyspozycje rodzinne do choroby są bardzo wysokie. Ważne jest, aby zauważyć, że sam gen, który generuje rozwój choroby, nie został zidentyfikowany.

Ameryka i Europa Zachodnia są na pierwszym miejscu pod względem liczby pacjentów z rakiem krwi. Azja i Japonia mają jednostki takich pacjentów. Podobne obserwacje doprowadziły do ​​jednoznacznego wniosku: środowisko i jego czynniki nie mogą stać się patogenami choroby.

Przewlekła białaczka limfocytowa może być konsekwencją leczenia chorób nowotworowych przez promieniowanie jonizujące.

Jak rozpoznać chorobę?

CLL ma następujące objawy:

  • wątroba, śledziona i węzły obwodowe znacznie się zwiększają;
  • czerwone krwinki są uszkodzone;
  • ogólne osłabienie mięśni i ból kości;
  • pocenie się zwiększa;
  • pojawiają się wysypki skórne, temperatura ciała wzrasta;
  • apetyt zmniejsza się, osoba ostro schnie i cierpi na ogólną słabość;
  • ślady krwi pojawiają się w moczu, pojawia się krwawienie;
  • powstają nowe guzy.

Nie ma szczególnych i charakterystycznych objawów choroby. Gdy choroba postępuje aktywnie, pacjent zwykle czuje się świetnie.

Podróż do lekarza wiąże się z chorobą zakaźną, z którą układ odpornościowy organizmu nie może sobie poradzić.

Niektóre z powyższych symptomów pacjent uważa za objawy przeziębienia, które szybko się leczy. Jednak obniżona odporność nie jest w stanie poradzić sobie z pasożytami, bakteriami i różnymi rodzajami infekcji wirusowych.

Z reguły objawy raka są rozpoznawane w analizie krwi, która zawiera wiele nieprawidłowych leukocytów. W miarę postępu choroby liczba leukocytów wzrasta powoli.

Jeśli diagnoza przewlekłej białaczki limfocytowej zostanie podjęta na wczesnym etapie, leczenie nie będzie wymagane. Wszystko tłumaczy się powolną naturą choroby, która nie wpływa na ogólne samopoczucie osoby. Jednak jak tylko choroba przejdzie do etapu intensywnego rozwoju, chemioterapia jest nieunikniona.

Etapy rozwoju choroby i metody diagnozy

Stopień zaawansowania choroby zależy od liczby krwinek i zależy od liczby węzłów chłonnych zaangażowanych w proces zmian patologicznych:

  1. Etap grupy A. Nie jest obszerny i obejmuje od 1 do 2 obszarów. Wyraźne zmiany patologiczne w liczbie limfocytów we krwi obwodowej. Osoba może żyć z taką sceną przez ponad 15 lat.
  2. Dotyczy etapów regionów grupy B. 4. Limfocytoza jest niebezpieczna. Ryzyka są oceniane jako średnie. Ludzkie przeżycie nie przekracza 10 lat.
  3. Stopień zaawansowania grupy C. Cały układ limfatyczny jest zaburzony. Liczba limfocytów jest kilka razy wyższa niż normalnie. Poziom płytek krwi w czerwonym szpiku kostnym jest znacznie niedoszacowany. Jest niedokrwistość. Ryzyko jest duże, osoba żyje nie dłużej niż 4 lata.

Bez względu na to, jak przerażające mogą być dane dotyczące długowieczności, powikłania infekcyjne są główną przyczyną śmierci w tej chorobie.

Aby prawidłowo zdiagnozować, eksperci korzystają z następujących badań:

  1. Ogólną metodą badania jest ogólne kliniczne badanie krwi pod kątem stosunku wszystkich typów białych krwinek.
  2. Charakterystyka komórek za pomocą przeciwciał monoklonalnych jest diagnozą, która pozwala im dokładnie określić ich rodzaj i funkcjonalność, co pozwoli przewidzieć przyszły przebieg choroby.
  3. Badanie na obecność komórek nowotworowych za pomocą trepanobiopsji szpiku kostnego jest zabiegiem diagnostycznym, który pozwala na pobranie całościowego kawałka tkanki.
  4. Badanie związku między czynnikiem dziedzicznym a strukturą komórki, metoda badania mikroskopowego.
  5. Diagnoza tła genów, genetyczne odciski palców, analiza PCR zapalenia wątroby typu C. Pozwala rozpoznać chorobę na wczesnym etapie i zalecić skuteczne leczenie.
  6. Pobieranie próbek krwi i moczu do analizy za pomocą badań immunochemicznych. Pomaga określić objętość leukocytów.

Przyszła progresja choroby i długowieczność

W przypadku choroby, takiej jak przewlekła białaczka limfocytowa, rokowanie całkowitego wyzdrowienia jest rozczarowujące. Norma jest brana pod uwagę, gdy każda komórka ludzkiego ciała ma specyficzną strukturę, która charakteryzuje obszar, dla którego funkcjonuje. Gdy tylko tło komórkowe ulegnie zmianom patologicznym, zdrowa komórka zamienia się w nowotworową jednostkę struktury ludzkiego ciała. Według statystyk dziedzina onkologii zajmuje drugie miejsce pod względem liczby zgonów. Jednak przewlekła białaczka limfocytowa ma minimalną wydajność.

Mediana całkowitej długości życia u takich pacjentów sięga około 30 lat. Ale pacjenci z genami immunoglobulin, którzy nie przeszli mutacji, żyją nie dłużej niż 9 lat.

Skuteczność walki z chorobą zależy całkowicie od czasu remisji.

W takim przypadku zaleca się:

  • Pacjentów zachęca się do porzucenia wszelkiej aktywności fizycznej, zmniejszenia aktywności zawodowej i przestrzegania reżimu odpoczynku.
  • Jeśli chodzi o żywność, menu powinno zawierać dużo białka zwierzęcego, substancji organicznych i witamin.
  • Dieta pacjenta powinna składać się głównie ze świeżych warzyw i owoców.

Podczas leczenia choroba może objawiać się innymi powikłaniami w organizmie. Układ odpornościowy może samozniszczać komórki krwi, a nowotwory złośliwe zaczną intensywny rozwój. W przypadku jakichkolwiek objawów takich objawów ważne jest, aby natychmiast skonsultować się ze specjalistą w celu wczesnego rozpoznania choroby i wyznaczenia najbardziej skutecznego leczenia.

Jak stało się jasne, przewlekła białaczka limfocytowa jest nieodłączna u osób starszych. Zgodnie z długoterminowymi obserwacjami wzorzec rozwoju choroby jest bezpośrednio związany ze starzeniem się człowieka. Im więcej ludzi żyło, tym większe ryzyko choroby. Najwyższe prawdopodobieństwo wystąpienia choroby występuje w wieku 65 lat, w większości u mężczyzn. Przyczyna separacji seksualnej jest nadal nieznana.

Odpowiednio dobrane leczenie gwarantuje stabilny przebieg choroby, co oznacza, że ​​pogorszenie samopoczucia nie jest dokładnie przewidziane.

Przewlekła białaczka limfocytowa

Przewlekła białaczka limfocytowa jest częstym nowotworem w krajach zachodnich.

Rak ten charakteryzuje się wysoką zawartością dojrzałych nieprawidłowych leukocytów B w wątrobie i krwi. Dotyczy to również śledziony i szpiku kostnego. Charakterystyczny objaw choroby można nazwać szybkim zapaleniem węzłów chłonnych.

W początkowej fazie białaczka limfocytowa przejawia się w postaci wzrostu narządów wewnętrznych (wątroby, śledziony), niedokrwistości, krwotoku, zwiększonego krwawienia.

Ponadto następuje gwałtowny spadek odporności, występowanie częstych chorób zakaźnych. Ostateczną diagnozę można ustalić dopiero po przeprowadzeniu całego kompleksu badań laboratoryjnych. Następnie zalecana jest terapia.

Przyczyny przewlekłej białaczki limfocytowej

Przewlekła białaczka limfocytowa należy do grupy chorób onkologicznych chłoniaków nieziarniczych. To przewlekła białaczka limfocytowa stanowi 1/3 wszystkich rodzajów i postaci białaczki. Warto zauważyć, że choroba częściej diagnozowana jest u mężczyzn niż u kobiet. Szczyt wieku przewlekłej białaczki limfocytowej uważa się za 50-65 lat.

W młodszym wieku objawy postaci przewlekłej są bardzo rzadkie. Dlatego przewlekła białaczka limfocytowa w wieku 40 lat jest diagnozowana i objawia się tylko u 10% wszystkich pacjentów z białaczką. W ciągu ostatnich kilku lat eksperci mówią o „odmłodzeniu” choroby. Dlatego ryzyko rozwoju choroby jest zawsze obecne.

Jeśli chodzi o przebieg przewlekłej białaczki limfocytowej, może być inny. Istnieje długotrwała remisja bez progresji i szybki rozwój ze śmiertelnym końcem w ciągu pierwszych dwóch lat po wykryciu choroby. Do tej pory główne przyczyny CLL nie są jeszcze znane.

Jest to jedyny rodzaj białaczki, który nie ma bezpośredniego związku między początkiem choroby a niekorzystnymi warunkami środowiska zewnętrznego (substancje rakotwórcze, promieniowanie). Lekarze zidentyfikowali jeden z głównych czynników szybkiego rozwoju przewlekłej białaczki limfocytowej. Jest to czynnik dziedziczności i predyspozycji genetycznych. Potwierdzono również, że w tym przypadku mutacje chromosomów występują w organizmie.

Przewlekła białaczka limfocytowa może mieć również charakter autoimmunologiczny. W ciele pacjenta przeciwciała przeciwko komórkom krwiotwórczym zaczynają się szybko tworzyć. Przeciwciała te mają również patogenny wpływ na dojrzewające komórki szpiku kostnego, dojrzałe komórki krwi i szpik kostny. Tak więc dochodzi do całkowitego zniszczenia czerwonych krwinek. Typ autoimmunologiczny CLL jest potwierdzony przez przeprowadzenie testu Coombsa.

Przewlekła białaczka limfocytowa i jej klasyfikacja

Biorąc pod uwagę wszystkie objawy morfologiczne, objawy, szybki rozwój, odpowiedź na leczenie przewlekłej białaczki limfocytowej dzieli się na kilka typów. Tak więc jeden gatunek jest łagodnym CLL.

W tym przypadku dobre samopoczucie pacjenta pozostaje dobre. Poziom leukocytów we krwi wzrasta w wolnym tempie. Od momentu założenia i potwierdzenia tej diagnozy do wyraźnego wzrostu węzłów chłonnych, z reguły mija długi czas (dziesięciolecia).

Pacjent w tym przypadku w pełni zachowuje swoją aktywną pracę, nie zakłóca rytmu i stylu życia.

Możemy również zauważyć te typy przewlekłej białaczki limfocytowej:

  • Forma postępu. Leukocytoza rozwija się szybko, przez 2-4 miesiące. Równolegle zwiększa się liczba węzłów chłonnych u pacjenta.
  • postać guza. W tym przypadku można zaobserwować wyraźny wzrost wielkości węzłów chłonnych, ale leukocytoza jest łagodna.
  • forma szpiku kostnego. Obserwowana szybka cytopenia. Węzły chłonne nie zwiększają się. Pozostają normalne rozmiary śledziony i wątroby.
  • przewlekła białaczka limfocytowa z paraproteinemią. Do wszystkich objawów tej choroby dodaje się monoklonalne M lub G-gammopatię.
  • formularz premyoftsitnaya. Ta postać charakteryzuje się tym, że limfocyty zawierają nukleole. Są one wykrywane przez analizę rozmazów szpiku kostnego, krwi, badanie tkanek śledziony i wątroby.
  • białaczka włochatokomórkowa. Nie obserwuje się zapalenia węzłów chłonnych. Ale w badaniu ujawniono powiększenie śledziony, cytopenię. Badania krwi wykazują obecność limfocytów z nierówną, złamaną cytoplazmą, z kiełkami przypominającymi kosmki.
  • Forma komórek T. Jest to dość rzadkie (5% wszystkich pacjentów). Charakteryzuje się naciekaniem (białaczkowej) skóry właściwej. Rozwija się bardzo szybko i szybko.

Dość często w praktyce występuje przewlekła białaczka limfocytowa, której towarzyszy powiększona śledziona. Węzły chłonne nie są objęte stanem zapalnym. Eksperci zaznaczają tylko trzy stopnie objawowego przebiegu tej choroby: początkowy, stadium rozwiniętych objawów, termiczny.

Przewlekła białaczka limfocytowa: objawy

Ten rak jest bardzo podstępny. W początkowej fazie postępuje bez żadnych objawów. Może upłynąć dużo czasu, zanim pojawią się pierwsze objawy. Klęska ciała nastąpi systematycznie. W tym przypadku CLL można wykryć tylko poprzez analizę krwi.

Jeśli jest początkowy etap rozwoju choroby, pacjent ma limfocytozę. A poziom limfocytów we krwi jest możliwie najbliższy poziomowi granicznemu dopuszczalnej szybkości. Węzły chłonne nie zwiększają się. Wzrost może wystąpić tylko w obecności choroby zakaźnej lub wirusowej. Po całkowitym odzyskaniu odzyskują normalny rozmiar.

Stały wzrost węzłów chłonnych, bez wyraźnego powodu, może wskazywać na szybki rozwój tego nowotworu. Ten objaw często łączy się z powiększeniem wątroby. Można również prześledzić szybkie zapalenie narządu, takie jak śledziona.

Przewlekła białaczka limfocytowa zaczyna się od zwiększenia liczby węzłów chłonnych w szyi i pod pachami. Potem następuje porażka węzłów otrzewnej i śródpiersia. Wreszcie, węzły chłonne strefy pachwinowej są zapalone. Podczas badania określa się palpację ruchliwych, gęstych guzów, które nie są związane z tkankami i skórą.

W przypadku przewlekłej białaczki limfocytowej wielkość węzłów może dochodzić do 5 centymetrów, a nawet więcej. Duże obwodowe węzły pękają, co prowadzi do powstania zauważalnej wady kosmetycznej. Jeśli w przypadku tej choroby pacjent ma wzrost i stan zapalny śledziony, wątroby i zakłóca pracę innych narządów wewnętrznych. Ponieważ istnieje silne ściskanie sąsiednich organów.

Pacjenci z tą przewlekłą chorobą często skarżą się na takie powszechne objawy:

  • zwiększone zmęczenie;
  • zmęczenie;
  • niepełnosprawność;
  • zawroty głowy;
  • bezsenność

Podczas badania krwi u pacjentów występuje znaczny wzrost limfocytozy (do 90%). Poziom płytek krwi i erytrocytów z reguły pozostaje normalny. Małopłytkowość obserwuje się również u niewielkiej liczby pacjentów.

Zaniedbana forma tej przewlekłej choroby charakteryzuje się znacznym poceniem się w nocy, wzrostem temperatury ciała i spadkiem masy ciała. W tym okresie zaczynają się różne zaburzenia odporności. Następnie pacjent zaczyna bardzo często cierpieć na zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, przeziębienie i choroby wirusowe.

W podskórnej tkance tłuszczowej występują ropnie, a nawet najbardziej nieszkodliwe rany są tłumione. Jeśli mówimy o śmiertelnym końcu białaczki limfatycznej, przyczyną tego są częste choroby zakaźne i wirusowe. Tak więc często stwierdza się zapalenie płuc, co prowadzi do zmniejszenia tkanki płucnej, upośledzenia wentylacji. Można również zaobserwować taką chorobę jak wysięk opłucnowy. Powikłaniem tej choroby jest pęknięcie przewodu limfatycznego w klatce piersiowej. Bardzo często u pacjentów z białaczką limfocytową, ospą wietrzną, opryszczką i półpaścem.

Niektóre inne komplikacje obejmują utratę słuchu, szum w uszach, naciekanie wyściółki mózgu i korzeni nerwowych. Czasami CLL przekształca się w zespół Richtera (chłoniak rozlany). W tym przypadku następuje szybki wzrost węzłów chłonnych, a ogniska sięgają daleko poza granice układu limfatycznego. Do tego etapu białaczka limfocytowa przeżywa nie więcej niż 5-6% wszystkich pacjentów. Zabójczy wynik z reguły wynika z wewnętrznego krwawienia, powikłań zakażeń i niedokrwistości. Może wystąpić niewydolność nerek.

Diagnoza przewlekłej białaczki limfocytowej

W 50% przypadków choroba jest wykrywana przypadkowo, przy rutynowym badaniu lekarskim lub ze skargami na inne problemy zdrowotne. Diagnoza pojawia się po ogólnym badaniu, badaniu pacjenta, wyjaśnieniu objawów pierwszych objawów, wynikach badań krwi. Głównym kryterium wskazującym na przewlekłą białaczkę limfocytową jest wzrost poziomu białych krwinek we krwi. Jednocześnie istnieją pewne naruszenia immunofenotypu tych nowych limfocytów.

Diagnostyka mikroskopowa krwi w tej chorobie wykazuje takie odchylenia:

  • małe limfocyty B;
  • duże limfocyty;
  • cienie Humprechta;
  • nietypowe limfocyty.

Stopień przewlekłej białaczki limfocytowej określa się na podstawie obrazu klinicznego choroby, wyników diagnozy węzłów chłonnych. W celu opracowania planu i zasady leczenia choroby, w celu oceny rokowania, konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki cytogenetycznej. Jeśli podejrzewa się chłoniaka, wymagana jest biopsja. Bez wątpienia, aby określić główną przyczynę tej chronicznej patologii onkologicznej, wykonuje się punkcję kości mózgowej, badanie mikroskopowe pobranego materiału.

Przewlekła białaczka limfocytowa: leczenie

Leczenie różnych stadiów choroby odbywa się różnymi metodami. Tak więc na początkowym etapie tej przewlekłej choroby lekarze wybierają taktykę oczekiwania. Pacjent musi być badany co trzy miesiące. Jeśli w tym okresie nie dojdzie do rozwoju choroby, progresja, leczenie nie jest wyznaczane. Po prostu regularne ankiety.

Terapia jest zalecana w przypadkach, gdy liczba leukocytów jest co najmniej podwojona w ciągu sześciu miesięcy. Głównym leczeniem tej choroby jest oczywiście chemioterapia. Jak pokazuje praktyka lekarzy, połączenie takich preparatów odnotowuje się z wysoką wydajnością:

Jeśli postęp przewlekłej białaczki limfocytowej nie ustanie, lekarz przepisuje dużą ilość leków hormonalnych. Ponadto ważne jest terminowe wykonanie przeszczepu szpiku kostnego. W podeszłym wieku chemioterapia i operacja mogą być niebezpieczne, trudne do przeprowadzenia. W takich przypadkach eksperci decydują o leczeniu przeciwciał monoklonalnych (monoterapia). Używa leku takiego jak chlorambucyl. Czasami jest łączony z rytuksymabem. Prednizolon może być przepisywany w przypadku cytopenii autoimmunologicznej.

Zabieg ten trwa do momentu zauważalnej poprawy stanu pacjenta. Średnio przebieg tej terapii wynosi 7-12 miesięcy. Jak tylko ustabilizuje się poprawa stanu, terapia ustaje. Przez cały czas po zakończeniu leczenia pacjent jest regularnie diagnozowany. Jeśli w analizach lub w stanie zdrowia pacjenta występują nieprawidłowości, wskazuje to na powtarzający się aktywny rozwój przewlekłej białaczki limfocytowej. Terapia zostaje wznowiona bez przerwy.

Aby złagodzić stan pacjenta na krótki czas, skorzystaj z pomocy radioterapii. Wpływ występuje na obszarze śledziony, węzłów chłonnych, wątroby. W niektórych przypadkach promieniowanie o wysokiej wydajności obserwuje się w całym ciele, tylko w małych dawkach.

Ogólnie rzecz biorąc, przewlekła białaczka limfocytowa odnosi się do liczby nieuleczalnych chorób onkologicznych, które trwają długo. Dzięki terminowemu leczeniu i ciągłemu badaniu lekarza, choroba ma stosunkowo korzystne rokowanie. Tylko w 15% wszystkich przypadków przewlekłej białaczki limfocytowej występuje szybki postęp, wzrost leukocytozy, rozwój wszystkich objawów. W takim przypadku śmierć może nastąpić rok po diagnozie. We wszystkich innych przypadkach charakterystyczny jest powolny postęp choroby. W takim przypadku pacjent może przeżyć do 10 lat po wykryciu tej patologii.

W przypadku stwierdzenia łagodnego przebiegu przewlekłej białaczki limfocytowej pacjent żyje przez dziesięciolecia. Dzięki terminowemu prowadzeniu terapii poprawa samopoczucia pacjenta występuje w 70% przypadków. To bardzo duży procent na raka. Ale pełnoprawne uporczywe remisje są rzadkie.