WSZYSTKO O MEDYCYNIE

Zdrowa osoba jest naturalnie skłonna do posiadania dwóch płuc, ale zdarza się, że gruźlica, nowotwory, poważne obrażenia i różne guzy nie pozostawiają lekarzom drogi wyjścia z wyjątkiem usunięcia jednego z płuc. Po takiej operacji pacjenci najczęściej popadają w szok, nie rozumiejąc, co robić dalej, jak zmieni się czas trwania i jakość życia.

Okres pooperacyjny po usunięciu płuca

W okresie pooperacyjnym wyznacza się terapeutyczną kulturę fizyczną w celu:

• Zapobieganie powikłaniom płucnym przez wentylację płuc, prostowanie pozostałych płuc, drenaż oskrzeli;

• Zapobieganie zakrzepicy żył;

• Poprawa czynności układu oddechowego i serca;

• Zapobieganie zaburzeniom przewodu pokarmowego (zatrzymanie stolca, niedowład i żołądek jelit, wzdęcia i inne);

• Zapobieganie ograniczonej mobilności w stawie barkowym po stronie operowanej;

• Zwiększ ton systemu nerwowego;

• Przygotowanie pacjenta do ekspansji motorycznej.

Ćwiczenia oddechowe po usunięciu płuc przepisuje się 1-2 godziny po zakończeniu znieczulenia. Ćwiczenia powinny być wykonywane od trzech do pięciu razy dziennie. W pozycji wyjściowej, leżącej na plecach, pacjent wykonuje głębokie oddychanie przeponowe. Podczas wydechu instruktor delikatnie naciska na górną część brzucha, bliżej boku, na którym operowano. Pod koniec wydechu pacjent kaszle, z jedną ręką instruktora na ranie pooperacyjnej, a drugą na obszarze hipochondrium strony operowanej. Jeśli często wykonujesz to ćwiczenie (od dziesięciu do dwunastu razy dziennie), już pod koniec pierwszego dnia pacjent będzie mógł samodzielnie wykonywać je co 30-60 minut.

Powikłania po usunięciu płuc

Najczęstszymi powikłaniami w okresie pooperacyjnym są: niewydolność oddechowa, powikłania septyczne i ropne, powstawanie przetoki oskrzelowej i niewydolność powstałego kikuta oskrzeli.

Niemal natychmiast po przebudzeniu ze znieczulenia pacjent odczuwa duszność, trudności w oddychaniu, brak tlenu, kołatanie serca i zawroty głowy. Są to objawy niedoboru tlenu, które będą towarzyszyć osobie przez 6-12 miesięcy po zabiegu.

Czy istnieje życie po operacji?

Nie powinniście wpadać w rozpacz, ponieważ ludzie z jednym płucem są w stanie prowadzić pełne życie. Ile żyć po usunięciu płuc? Jeśli zastosujesz się do wszystkich zaleceń medycznych, operacja nie wpłynie na oczekiwaną długość życia.

Oczywiście operacja wpływa na styl życia danej osoby. Wzajemne anatomiczne i topograficzne połączenie narządów, na przykład przełyku i żołądka, pozostałych płuc i przepony, jest naruszone.

Po wypisaniu ze szpitala w celu szybkiego powrotu do zdrowia, stymulacji zdolności kompensacyjnych, wzmocnienia klatki piersiowej, zapobiegania zatorom w płucach, rehabilitacji i zwiększenia ogólnej aktywności fizycznej zaleca się:

• Specjalne ćwiczenia po usunięciu płuca (terapia ruchowa);

Po operacji nieuchronnie zmniejszy się aktywność ruchowa, a zatem będą problemy z masą ciała. W każdym razie należy ich unikać, ponieważ zwiększenie masy ciała nieuchronnie zwiększy obciążenie układu oddechowego, a to nie jest absolutnie konieczne dla osoby po usunięciu płuc.

Konieczne będzie ponowne rozważenie żywności - aby wykluczyć produkty tłuste, słone, smażone, gazotwórcze. Pomoże to uniknąć niepotrzebnego stresu na przewód pokarmowy, a przez to na ciśnienie w jamie brzusznej. Przejadanie się, zwiększanie ciśnienia i naciskanie przepony i płuc, znacznie pogarsza stan pacjenta, a także zgagę, zaburzenia pęcherzyka żółciowego, trzustki i wątroby.

Konieczne jest zminimalizowanie ryzyka SARS, hipotermii, pozostanie w dusznych zadymionych pokojach, wyeliminowanie palenia.

Jak długo możesz żyć z jednym płucem?

Najbardziej zdumiewającą rzeczą w ludzkim ciele jest to, że funkcja jednego usuniętego narządu z sparowanych organów jest częściowo przejęta przez pozostały organ. Dotyczy to również nerek i płuc. Nikt nie powie dokładnie, jak długo może żyć osoba z usuniętym płucem, ponieważ nie ma ograniczeń co do długości życia. Jednocześnie powód, dla którego lekarze musieli usunąć jedno płuco, jest bardzo ważny.

Jeśli jest to rak, musisz poczekać na zachowanie tego procesu. Jeśli ktoś wyzdrowieje z raka, będzie żył spokojnie. Jeśli pojawią się przerzuty, konieczne jest połączenie dalszego życia z onkologią.

Podobnie z gruźlicą.

W dobry sposób, jeśli osoba żyjąca z jednym płucem prowadzi prawidłowe życie, w sensie bycia zdrowym, nie pali, nie wdycha dymu papierosowego, nie nadużywa napojów alkoholowych, żyje w ekologicznie czystym obszarze bez zanieczyszczenia powietrza, nie przeziębia się, nie przechładza ciała - wtedy będzie żył długo i pełno. Z jednym płucem musisz szczególnie chronić układ oddechowy.

One-Light Life: Emily Bennett Taylor's Life After Cancer

W 2012 roku, w wieku 28 lat, u Emily Bennett Taylor zdiagnozowano raka płuca w stadium 4. Jest to najczęstszy rodzaj raka płuc, który rozwija się u ludzi, którzy nie palą.

W większości przypadków choroby w stadium 4 szanse na przeżycie są niskie. Leczenie to zazwyczaj opieka paliatywna, której celem jest wyeliminowanie niewygodnych objawów, a nie leczenie. Ale guz Emily znacznie zmniejszył się podczas leczenia chemioterapią, lekarze zalecili pneumonektomię lub chirurgiczne usunięcie płuc.

Podczas zabiegu usunęli prawe płuco, część prawej przepony i węzły chłonne w środku jej klatki piersiowej. Usunęli także część worka osierdziowego (dwuwarstwowy woreczek wokół serca, który utrzymuje serce w miejscu, zapobiegają wypełnieniu go krwią i zapewniają smarowanie, aby uniknąć tarcia podczas bije) i odbudowali go za pomocą Gore-Tex. Emily wiedziała, że ​​jej życie zmieni się po operacji, ale nie wiedziała, jak bardzo się różni. Jest blizna, która biegnie od prawej piersi do prawej strony klatki piersiowej w wyniku rozszczepienia jej na pół przez lekarza. „

Chirurg opowiedział Emily historie o pacjentach z pląsawicą, którzy mogliby jeździć na rowerze 10 mil dziennie. Ale słyszała też mniej optymistyczne historie. „Znałem ludzi, którzy mieli tylko płatek, i potrzebowali tlenu za każdym razem, gdy wsiadali do samolotu” - powiedziała.

Nauka spowalniania

Podczas gdy większość ludzi z dwoma płucami oczekuje, że ludzie z jednym płucem będą się nawijać przez cały czas, zaskakujący jest fakt, że pozostałe płuco rozszerza się, zastępując przestrzeń w klatce piersiowej. Po wyzdrowieniu osoba z jednym płucem może doświadczyć co najmniej 70% poprzedniej czynności oddechowej.

Emily nie oddycha cały czas, ale musi poruszać się znacznie wolniej niż wcześniej.

Powolne tempo życia Emily wynosi 180 lat od jej życia do operacji. Przed diagnozą Emily nie poświęcała wiele czasu na opiekę nad sobą. Nawet gdy brała dzień pracy z pracy, wykorzystywała go do wykonywania swoich zadań. „Będąc silną, wystarczająco zdrową, aktywną, 20-letnią kobietą z karierą, przyzwyczaiłem się do tego wszystkiego” - powiedziała.

Teraz, zamiast wstać z łóżka i chodzić rano po pokoju, Emily musi najpierw usiąść na brzegu swojego łóżka przez kilka minut, aby przywrócić równowagę krwi, zanim będzie mogła wstać. Jeśli spróbuje zbyt szybko wstać z łóżka, zniknie.

„Mój mąż i ja uważamy, że był to duży powód, dla którego udało mi się odnieść sukces i przetrwać, gdy szanse na przetrwanie były tylko 1%. To marzenie, regeneracja i relaksacja mojego ciała. „

Ponieważ brzmi to łatwo, Emily musiała nauczyć się relaksować. Ta lekcja była jednym z nieoczekiwanych skutków ubocznych chemioterapii.

„Potrzebowałem mojego męża, by wiele razy mówił mi, że musisz być samolubny. „To jest takie trudne słowo, ponieważ powiedziano nam, że całe nasze życie nie jest egoistyczne, ale aby pomóc innym, być dobrym człowiekiem i tym wszystkim, i wydawało mi się, że jestem złym człowiekiem, będąc egoistą. Kilka tygodni po mojej diagnozie zaczął pogrążyć się w czymś, co kiedyś będzie egoistyczne. To jest, gdy zdiagnozowano raka. „

Spowolnienie i dbanie o siebie stało się decydujące dla jej powrotu do zdrowia po pneumonektomii.

Życie z niewidzialną niepełnosprawnością

Brak olbrzymiego narządu życiowego nie jest jedynym dostosowaniem dla Emily. Większość ludzi nie zauważa, że ​​może być niepełnosprawna, jeśli nie jest w kostiumie kąpielowym, i widzą bliznę na plecach.

„Wyglądam dobrze; ludzie oczekują ode mnie normalnego działania ”- mówi. Czasami stara się zdecydować, kiedy i kiedykolwiek powiedzieć komuś o swojej niepełnosprawności. „Kiedy mówisz ludziom:„ Och, walczę z tymi schodami. Proszę, przepuść mnie, bo mam tylko jedno płuco. „

Przed diagnozą uważała się za zbyt silną, by potrzebować pomocy. Teraz, kiedy Emily idzie do sklepu spożywczego, pomaga komuś pomóc wyciągnąć kosz i załadować swoje produkty do samochodu.

„Jestem niepełnosprawny i wciąż trudno powiedzieć, ponieważ mentalnie chcę myśleć o sobie jako o niesamowicie silnym. Ale to jest część mojego procesu uczenia się i świadomość, że mam nową normalną postać i normalne jest, że mam niepełnosprawność. „

Przemyślenie idei rodziny i macierzyństwa

Bycie matką Emily jest czymś więcej niż kiedykolwiek sobie wyobrażała.

Emily i jej mąż Miles planowali założyć rodzinę przed rozpoznaniem raka. Po poznaniu jej raka i przed rozpoczęciem leczenia Emily przeszła zapłodnienie in vitro i zamroziła dziewięć zarodków. Po dwóch latach w NED (bez oznak choroby) postanowili założyć rodzinę.

Jej lekarze obawiali się, że jej ciało jest w stanie przeprowadzić ciążę, więc para znalazła zastępcę.

W 2016 roku urodziły się ich bliźniaczki, Hope i Maggie.

Podczas gdy Emily spędziła dwa lata swojego NED, budując siłę, nadal potrzebuje dużo odpoczynku, aby iść cały dzień.

„Moje serce jest pompowane o wiele trudniej, aby spróbować dotlenić moją krew, a moje lewe płuco działa znacznie ciężej, po prostu bardzo się męczy. „

Obliczyła, że ​​potrzebuje około 10-12 godzin snu każdej nocy. Emily i Miles wiedzieli, że nie będzie praktyczna przez całą dobę, jak wiele innych matek. Ale para zdecydowała, że ​​jeśli nadal będą mieć rodzinę, Emily będzie musiała poświęcić się zdrowiu dla swoich dzieci.

Kiedy ich córki urodziły się jako pierwsze, miały pielęgniarkę nocną, która pomagała przez pierwsze trzy miesiące. Jej rodzice przybyli do miasta, aby pomóc, a jej krewni i krewni przeprowadzili się z nimi. Jej mąż pełnił służbę nocną, dopóki ich córki nie spały całą noc. „Musiałam zrozumieć, że nie musiałam być idealną super zdrową mamą, która mogłaby zrobić wszystko od razu, żeby zostać mamą w ogóle. „

Doceniając jej nowe życie

Uroczyste kamienie milowe były ogromną częścią procesu leczenia i regeneracji Emily. Dzień przed operacją w Nowym Jorku Emily i jej mąż zauważyli, co jej mąż ochrzcił „Księżycowym dniem”. „Dzień Księżyca wypełniony był czynnościami, które można było łatwo wykonać dwoma płucami. Ich celem było zrobienie tego ponownie w przyszłym roku, kiedy Emily miała tylko jeden łatwy.

Wypuściła balon i wystrzeliła świeczki urodzinowe. Tańczyli w Central Parku. Poszła na szczyt państwowego budynku imperium i krzyknęła: „Jestem NED! „

„Nie byłem wtedy”, powiedziała Emily, „ale to był nasz ogromny cel. „

W rocznicę swojej działalności mieli kolejny Dzień Księżycowy.

„Mój mąż obudził mnie i przyniósł śniadanie do łóżka, a potem powiedział:„ Przygotuj się. Masz 10 minut. '

Wspiął się na dach i krzyknął: „Jestem NED. „To było trochę kłopotliwe dla Emily, ponieważ sąsiedzi byli blisko, ale podobnie jak urodziny, Lung Day jest wart świętowania. W tym samym roku jej przyjaciółka zrobiła z niej ciasto jak ciasto, a ona pływała na kolanach w basenie i wszyscy witali.

Cztery lata po zabiegu Emily żyje szczęśliwie z jednym płucem, dwiema córkami i mężem Milesem. Jej życie zwolniło się od diagnozy, ale nadal jest pełna.

„Możesz żyć pełnią życia z jednym łatwym i nikt nie powinien cię ograniczać i mówić ci, co możesz, a czego nie możesz zrobić. Dla siebie nienawidziłem biegać, więc dla mnie powrót do pracy nigdy nie był wielkim celem. Znam ludzi z jednym płucem, którzy wykonują 5, 10 i pół maratonu. Biegają codziennie i są tak samo aktywni jak wszyscy inni. Jest to całkiem możliwe. Nigdy nie obawiaj się, że po pneumonektomii nie będziesz miał pełnego życia. „

Jak żyć bez światła

Jest takie urządzenie, nazywane to - Hemolung RAS.

Hemolung RAS może pobrać dwutlenek węgla z krwi i nasycić go tlenem. Łączy się z osobą za pomocą specjalnego cewnika z podwójną rurką, który jest wprowadzany do żyły udowej lub szyjnej. Przez cewnik pobiera się krew, a następnie powraca do żyły. To znaczy w rzeczywistości urządzenie działa jak zewnętrzne sztuczne płuco.

Jednocześnie, nawet jeśli ofiara ma przebite własne płuco - zostanie zapewniona funkcja nasycenia tlenem. A na oddziale intensywnej terapii (po operacji) pacjent będzie mógł odpoczywać, jeść i komunikować się normalnie.

P.s - Moim zdaniem (chociaż mogę się mylić), jeśli krąży krew, to znaczy zastępuje nie tylko płuca, ale także serce, nerki i samą wątrobę.

Życie bez płuc...

Czy życie jest możliwe bez płuc? Okazuje się możliwe. 6-letnia Melissa Benoit, mieszkanka Kanady, spędziła 6 dni życia bez płuc.

Mieszkaniec Kanady Melissa Benois chorowała na mukowiscydozę. Jest to poważna dziedziczna choroba, w której produkty wytwarzane przez gruczoły wydzieliny zewnętrznej stają się gęste i słabo wydalane. Zawartość zastyga, tworzą się torbiele, gruczoły są zagęszczone, pojawiają się powikłania infekcyjne. Drogi oddechowe i przewód pokarmowy są głównie dotknięte. Tacy pacjenci najczęściej umierają z powodu ciężkiej niewydolności oddechowej lub zakaźnej zmiany w płucach.

W marcu 2016 roku, po cierpieniu na grypę, Melissa rozwinęła zapalenie płuc. Była hospitalizowana w szpitalu SV. Michael w Toronto. Zakażenie było jednak oporne na antybiotyki, więc stan pacjenta szybko się pogorszył.

Została przeniesiona do sztucznej wentylacji płuc i przewieziona w stanie nieprzytomności do specjalistycznego oddziału intensywnej opieki medycznej zlokalizowanego w Toronto General Practice Hospital.

Pomimo leczenia stan Melissy pogorszył się, a sztuczna wentylacja płuc nie kompensowała niewydolności oddechowej. Teraz było oczywiste, że nie wolno robić bez przeszczepu płuc.

Aby kobieta mogła poczekać na płuca dawcy, została podłączona do pozaustrojowego aparatu do utleniania błonowego (ECMO). Zazwyczaj takie urządzenie jest stosowane tylko w ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej (jak w przypadku Benoit), a także podczas operacji na otwartym sercu, jednocześnie z pomostowaniem krążeniowo-oddechowym.

Aparat do pozaustrojowej oksygenacji membranowej (ECMO)

To urządzenie, za pomocą specjalnych kaniul, pobiera krew żylną z prawego serca, wzbogaca ją w tlen i usuwa dwutlenek węgla, a następnie przywraca go do przepływu krwi tętniczej.

Jednak kobieta była coraz gorsza, ponieważ infekcja z płuc dostała się do krwiobiegu i zaczęła się sepsa - zakażenie krwi, które zagraża życiu. W tym stanie transplantacja jest niemożliwa.

Aby ratować życie Melissy, chirurdzy, za zgodą swoich krewnych, postanowili zrobić coś, czego nikt wcześniej nie zrobił. Postanowiono przeprowadzić pierwszą tego typu interwencję eksperymentalną - całkowicie usunąć płuca, które były źródłem infekcji iw pełni polegać na ECMO w oczekiwaniu na przeszczep.

Operacja usunięcia płuc trwała 9 godzin, obejmowała zespół chirurgów 13 osób. Usunięte płuca były wypełnione śluzem i ropą i były bardzo gęste.

Czekając na płuca dawcy, lekarze pogrążyli pacjenta w śpiączce medycznej. Po 6 dniach znaleziono płuca dawcy. Lekarze stwierdzili, że stan Melissy jest dość stabilny i wykonano przeszczep. Operacja zakończyła się pomyślnie. Jednak potem trwała długa rehabilitacja, ponieważ po dłuższym bezruchu mięśnie pacjenta zanikły tak mocno, że nie mogła się ruszyć.

8 miesięcy po operacji Melissa poczuła się znacznie lepiej niż przed operacją. Według niej nigdy nie oddychała tak łatwo w swoim życiu.

Eksperci uważają, że prognoza jest bardzo dobra, ponieważ płuca w pełni funkcjonują. Pacjent swobodnie radzi sobie z codziennymi sprawami, prowadzi samochód i docenia każdą sekundę życia, która została mu zwrócona.

Nie ma defektu genetycznego w przeszczepionych płucach, dlatego mukowiscydoza nie może się w nich pojawić. Jednakże istnieje ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego i innych narządów.

RTG przed i po usunięciu zaatakowanych płuc

Szpital ogólny w Toronto okazał się najbardziej odpowiednim ośrodkiem do takiego eksperymentalnego leczenia. W 1983 r. Przeprowadzono tutaj pierwsze na świecie udane przeszczepy jednego i obu płuc.

Pomimo faktu, że przeszczepy płuc były przeprowadzane na świecie od dziesięcioleci, takich eksperymentów nie przeprowadzono wcześniej. Kanadyjscy lekarze byli w stanie utrzymać życie pacjenta przez 6 dni za pomocą urządzenia do natleniania krwi po usunięciu obu płuc. Wcześniej urządzenie było używane tylko przez czas trwania operacji. Jednak do tej pory nikt nie był w stanie całkowicie usunąć płuc i zaufać takiemu urządzeniu przez tak długi czas.
Kwestionowano nawet techniczną możliwość takiego leczenia. W tym przypadku nie było innego wyboru..

Czy można żyć z jednym płucem lub jedną nerką?

W życiu zdarzają się różne rzeczy - z powodu chorób i wypadków ludzie muszą amputować kończyny lub usuwać niektóre narządy. Naukowcy są zaangażowani w tworzenie sztucznych narządów, które mogą zastąpić uszkodzone lub utracone - testy sztucznego serca są już przeprowadzane, skuteczność sztucznej trzustki jest testowana i podejmowane są próby hodowania wątroby i płuc w laboratorium.

Wydaje się, że usunięcie wyrostka robaczkowego lub migdałków nie ma prawie żadnego negatywnego wpływu na życie pacjentów. A co z usunięciem płuc lub nerek?

Okazuje się, że usunięcie jednego płuca nie podwaja objętości oddechowej - zwykle wskaźnik ten zmniejsza się tylko o 20-30%. Pozostałe płuco przejmuje funkcje pilota i, pod warunkiem wykonania specjalnych ćwiczeń, szybko staje się w stanie skompensować brak sparowanego organu. Pacjenci, którzy zostali usunięci z płuc, mogą mieć trudności w wykonywaniu czynności związanych ze zwiększoną aktywnością fizyczną, jednak z reguły w normalnym życiu nie doświadczają problemów z oddychaniem. Jednym z najpoważniejszych skutków ubocznych pneumoektomii jest stronniczość ciała - narządy wewnętrzne są przemieszczane, a skrzywienie kręgosłupa rozwija się.

Jedna nerka (pod warunkiem, że działa normalnie) jest w pełni zdolna do radzenia sobie z filtracją całej krwi. Ci, którzy przeszli usuwanie nerki, stając się, na przykład, dawcą tego narządu, szybko odzyskują i nie doświadczają prawie żadnych komplikacji związanych z usunięciem.

W lecie 2015 roku w San Francisco odbył się cały „maraton”, w którym wzięło udział 18 osób - 9 dawców i 9 odbiorców. Bliski krewny pacjenta, który przeszedł przeszczep nerki, postanowił zostać biorcą innych osób oczekujących na przeszczep. Jego akt zainspirował innych ludzi - w rezultacie wykonano dziewięć przeszczepów. Transplantolog Andrew Posselt (Andrew Posselt) podkreślił, że oddanie jednej nerki ciału zdrowej osoby nie jest szkodliwe i jest to „działanie całkowicie bezpieczne”.

W gastrektomii funkcja usuniętego żołądka przejmuje część jelita cienkiego. Podczas takiej operacji jelito jest szyte do przełyku. Pacjentowi zaleca się spożywanie małych porcji i przyjmowanie szeregu dodatków wspomagających trawienie.

W niektórych przypadkach operacja usunięcia żołądka jest przeprowadzana w celach profilaktycznych - na przykład, jeśli u osoby i jego rodziny występuje mutacja związana z agresywną postacią raka. Pacjenci decydują się przyjąć taką operację w celu zminimalizowania występowania guza.

Specjaliści z kliniki Mayo wyjaśniają, że splenektomia przy pęknięciu śledziony znacznie zwiększa podatność pacjenta na różne infekcje. Szczególnie wysokie ryzyko zakażenia wkrótce po zabiegu.

Aby zmniejszyć ryzyko infekcji, lekarze zalecają szczepienie osób, które przeszły taką operację, przeciwko zapaleniu płuc, grypie, meningokokom i zakażeniom hemofilnym. Grupy wysokiego ryzyka obejmują dzieci poniżej piątego roku życia i pacjentów z obniżoną odpornością.

Nie wszystkie organy są sobie równe. Nasze części ciała nie są tylko różnymi kształtami i rozmiarami.

Jak żyć bez problemów: tajemnica łatwego życia

W rozumieniu wielu współczesnych, zwłaszcza tych, którzy żyją w przestrzeni poradzieckiej, życie jest ciągiem niekończących się cierpień i problemów. Bycie wymaga nieustannego pokonywania przeszkód, a na każdym kroku człowiek z pewnością potknie się o bryłę trudności. W całym segmencie życia dorosłych głowa puchnie od problemów. Załadowani przerośnięci mężczyźni i ich zrzędliwi towarzysze życia na zawsze są z czegoś niezadowoleni. Ich irytujące przynosi białe ciepło. Nigdy nie mają czasu. Jednym słowem, ich życie jest czystą męką bez radości, uśmiechów i śmiechu.

Łatwo jest żyć bez problemów - wzniosły sen, który może zostać zrujnowany. Życie bez problemów to utopijny pomysł, który łatwo sprzedaje się i kupuje z zachwytem. Znalezienie tajemnicy łatwego życia jest silną zachętą dla naukowców, elokwentnych polityków i przywódców religijnych. Tworzą dziwne pomysły, które działają jak cudowna pigułka: wzięły pigułkę - pozbyły się bólu serca, wypiły lek - rozwiązały codzienne problemy, posmarowały go maścią - nawiązały rodzinne relacje.

Wielu współczesnym podobała się ta bezmyślna wersja: leniwy, słaby charakter i przesadnie życzliwy. W końcu nie ma potrzeby szukania źródła problemu, pracy nad sobą, poprawiania ustalonej postaci. Każdy chce szybko wykorzenić to, co przeszkadza życiu, i przekreślić dotknięcia, które przeszkadzają. Każdy nie chce myśleć o konsekwencjach, które urzeka chimera, jak łatwo żyć.
Jakie są problemy w rzeczywistości, jaka jest tajemnica łatwego życia, czytaj dalej.

Dlaczego życie jest problemem: współczesny światopogląd
Dla niektórych słowiańskich Aborygenów każdy czyn w życiu jest problemem. Zabranie zwierzaka to trudne zadanie. Rezygnacja z mało obiecującej pozycji i znalezienie innej pracy to niemożliwy akt. Rezygnacja z męża alkoholika jest kontrowersyjną kwestią nierozwiązaną przez naukę. Dla jednostek codzienne pytania o życie są problemem: co gotować, co kupować, co nosić, gdzie spędzić dzień wolny.
Okazuje się, że każda drobna zmiana w rutynowym sposobie życia jest przerażająca i przerażająca. To właśnie nowość i niepewność uniemożliwiają człowiekowi przekroczenie linii nieszczęśliwej przeszłości i nie pozwalają mu iść do szczęśliwego życia bez problemów. Każda zmiana wiąże się z trudnościami i powoduje napięcie nerwowe. Mały akt, który wymaga od nas odwagi i zdecydowania, zapewnia zły nastrój i prowadzi do ponurych myśli.

W naszej mentalności brak stabilności jest najstraszniejszym grzechem, po którym następuje niebiańska kara. Mocno kojarzymy wszelkie zmiany z czarnymi czynami sił nieziemskich. Boimy się radować teraźniejszością, oczekując, że tylko w przyszłości będziemy mieli powody do śmiechu i radości. Nasze credo słowne sprowadza się do fraz: „nie ma jeszcze czasu na radość”, „teraz nie ma co podziwiać”, „jest zbyt wcześnie, aby być zadowolonym”.
W rzeczywistości, dla osób „problemowych” objętych najostrzejszym zakazem, istnieje możliwość radowania się teraz, w chwili obecnej, zanim znikną wszystkie trudności życiowe. I te trudności związane z nigdy nie kończą się, one, jak śnieżna kula, powiększają się, płynąc z drobnych problemów do globalnych katastrof.

Jednocześnie, gdy osoba się starzeje, coraz trudniej jest osobie zrelaksować się, dostroić się do pozytywnej fali i po prostu poczuć piękno życia. W dojrzałych latach radość osoby „problemowej” jest prezentowana w takim rozmiarze, że po prostu nie można jej zobaczyć bez potężnego mikroskopu.
Fakt, że życie jest obciążone problemami, gdy człowiek dorasta, potwierdza elementarną obserwację światopoglądu różnych pokoleń. Dla małego dziecka życie jest zawsze interesujące i piękne, każde odkrycie powoduje burzliwą rozkosz dla dziecka. Są podekscytowani czekaniem na nowe kroki w ich życiowej podróży, oczekując pierwszej podróży do przedszkola, pierwszego dzwonka w szkole, pierwszych spotkań z kolegami z klasy.

Jeśli przyjrzysz się życiu uczniów, wydaje się, że większość z nich nie ma wielu nierozwiązanych problemów. Ich zmartwienia sprowadzają się do tego, gdzie zdobyć modne i niedrogie ubrania, jak zjeść smaczne jedzenie na stypendium, jak zdać egzamin bez nudnych drani, gdzie iść z ładną dziewczyną. To dzieciństwo i dorastanie, które pamiętamy, ponieważ najpiękniejsze lata żyły łatwo, wesoło i bez problemów.
Po związaniu się z więzami Błogosławionego, mając potomstwo, człowiek ma znacznie więcej obowiązków i kłopotów, co wielu ludzi z rodziny określa jako „problemy”. Żonaty podmiot, który doświadczył radości z pojawienia się potomstwa, musi się nieprędko poruszać, rozwiązując różne zadania: jak ubrać i ubrać dziedzica, jak karmić, jak i gdzie leczyć, jak kształcić i rozwijać.
Nawet najbardziej kochający wolność rodzic musi przekroczyć swoją pozaziemską elewację i światowy brak przywiązania. Musi dbać o dach nad głową, o środki utrzymania, o potrzebę zarządzania domem. Oznacza to, że żonaty mężczyzna, który został ojcem, musi przełamać istniejące stereotypy i przepisać ustalone zasady łatwego życia.

W tym przypadku pojawia się paradoks: im silniejsze jest pragnienie podmiotu, aby jego dom był szczęśliwszy i bezpieczniejszy, tym więcej problemów ma osoba. Im poważniej osoba odnosi się do powierzonych jej obowiązków, tym bardziej tragiczny jest dramat życia. Im więcej zakładów dana osoba wykonuje w określonym scenariuszu życiowym, tym bardziej obawia się, że coś pójdzie zgodnie z planem. Jednym słowem: im silniejsze i większe ludzkie pragnienie, tym większy wewnętrzny dyskomfort wynikający z oczekiwania nieuchronnego nieszczęścia.

Taka osoba robi wszystko, aby złapać nieistniejące szczęście w przyszłości i rozpaczliwie trzyma się iluzji stworzonych przez wyobraźnię. Taka osoba nieustannie się boi, boi się popełnić najmniejszy błąd, który jest po prostu nieunikniony na drodze życia. Dla nich każda zmiana jest problemem i nie są w stanie łatwo żyć. Ten styl myślenia można opisać słowami „albo pan albo gone”. Psychologowie nazywają taki model czarno-białym myśleniem - dychotomiczny.

Jak żyć bez problemów: tajemnica łatwego życia
Czy możesz żyć łatwo i uniknąć problemów? Jest to całkowicie realistyczne i absolutnie nie jest trudne. Każda osoba, bez względu na płeć, wiek, status społeczny i sytuację finansową, ma naturalną zdolność - tak cieszyć się życiem. Każda żywa istota może skutecznie rozwiązywać istniejące problemy, aby uniknąć prawdziwych problemów.

Zasada 1
Jak żyć bez problemów? Wiele zależy od tego, jak dana osoba postrzega sytuację, odnosi się do trudności i zachowuje się w trudnych chwilach życia. Nasi ludzie mają dwie tradycje „nawrócenia” z trudnościami. Pierwszym jest zamknięcie oczu i zignorowanie wymagań zmieniającej się rzeczywistości, przeniesienie do utopijnego świata fantazji. Drugi to iść naprzód, burząc wszystko na swojej drodze, tylko po to, by zniszczyć niedostępną górę.
Niewielu żyjących ludzi stosuje złoty środek: studiować istniejące rozwiązania problemu, motywować się do celowych działań i działać zgodnie z planem. Ma to na celu zbadanie sposobów przezwyciężenia trudności, a nie miesięcy, aby rozważyć problem ze wszystkich stron i żałośnie narzekać na „nieszczęście” innych.
Łatwe życie bez problemów pojawia się z dnia na dzień, jeśli świadomie zmienimy nasze podejście do istniejącego problemu. Nie robimy słonia z muchy, ale uważamy obecną trudność za tymczasową przeszkodę na drodze życia, którą można pokonać.
Należy pamiętać: będzie można żyć bez problemów, jeśli nie ukryjesz się przed trudnościami i unikniesz kłopotów, ale zwróć uwagę na sprawy, które inspirują i zachwycają. Kładź nacisk w życiu na zadania, których udana realizacja pozwala zasnąć w spokojnym śnie i daje ci możliwość budzenia się ze szczęśliwym uśmiechem na twarzy.

Zasada 2
Łatwe życie zaczyna się, jeśli osoba nie boi się bycia przegranym w jakimkolwiek przedsięwzięciu, nie obawia się, że jego pomysły zakończą się niepowodzeniem. Kiedy ktoś głosi strategię: każdy wynik przedsiębiorstwa ma prawo być i nic katastrofalnego z drobnego fiaska w skali globalnej nie nastąpi.
Łatwe życie przychodzi do ludzi, którzy wyraźnie dzielą pragnienia, fantazje z rzeczywistymi okolicznościami. Możliwe jest życie bez problemów dla tych osób, które nie potrzebują wielkich prezentów z otaczającej rzeczywistości. Są to ludzie, którzy z pokorą, ale nie z rezygnacją, spotykają się z niespodziankami losu.
Łatwe życie jest dostępne dla ludzi, którzy są uczciwi wobec siebie i akceptują fakt, że ich los jest nieprzewidywalny. Jednakże osoby te nie istnieją jako uległe i pozbawione prawa niewolnicy, pływające po oceanie życia. Są w stanie i gotowi stanąć w obronie siebie, a ciosy losu są witane z podniesionymi głowami. Ale jednocześnie nie próbują pływać pod prąd i robić to wbrew istniejącej prawdzie.

Należy to rozumieć: łatwość w odniesieniu do każdego aspektu życia nie jest absolutnie równoważna głupiej zawrotom głowy, lekceważeniu obowiązków, prostackiemu złagodzeniu zachowania. Lekkość jest tym wewnętrznym stanem, w którym dana osoba dąży do pomyślnego ukończenia przedsiębiorstw, ale jest gotowa spełnić inny rezultat przedsięwzięcia. Taka jest mądrość życia, gdy podmiot zdaje sobie sprawę, że los nadal będzie go pozbywać na swój sposób, ale nie przestaje działać aktywnie i racjonalnie, pomimo pojawiających się kłopotów.
Jak żyć łatwo? Przepis na łatwe życie jest prosty: porzucić wymyślone zdjęcia własnej przyszłości i nie żądać od losu dokładnego wykonania skomponowanego scenariusza. Podążaj za sekretami wielkiego Buddy, który nazwał ludzkie nadzieje głównym źródłem cierpienia. Dlatego musimy zdobyć duchowe oświecenie, wyeliminować zależność od marzeń naszego niedoskonałego umysłu i zaakceptować rzeczywistość taką, jaka jest obecnie.

Zasada 3
Inną tajemnicą łatwego życia jest to, że bardzo wielu ludzi musi dokonać zasadniczych zmian w swoim istnieniu, aby obudzić się ze stanu zombie. Odnosi się to do tych, którzy pogrążeni są w bagnach trudności, pogodzili się z ich losem i nie mogą wydostać się z ochronnego kokonu podczas noszenia maski niewolników. Cierpiące żony muszą uciec od pijanego męża, zakończyć związek z zazdrosnym awanturnikiem, złożyć wniosek o rozwód z dziesięcioleciami bezrobotnych małżonków. Samo poświęcające się matki powinny w końcu dać wolność swym synom i brodatym synom, przestać ich pielęgnować i chronić. Zacznij żyć swoim życiem, ciesząc się ekscytującymi podróżami i ekscytującymi zajęciami.


Niewątpliwie bardzo trudno jest zdecydować się na zmianę i zrobić pierwszy krok w nietypowym kierunku. Taki czyn może początkowo przynieść mękę i mękę, nagradzać wątpliwościami i poczuciem winy. Chociaż uczucie zmiany w bycie przynosi emocje i niepokój, niezwykle ważne jest wypróbowanie siebie w nowym stylu życia, aby zdobyć nowe doświadczenie i zrozumieć, czym naprawdę jest łatwe życie.

Należy pamiętać: decyzja o przerwaniu niefortunnego związku wcale nie jest bezduszna, nie jest bez serca, nie jest samolubna. Jest to rozsądna opcja pozbycia się problemów narzuconych z zewnątrz, które powstały na czyjejś woli i utrudniają życie.

Jak żyć bez światła

Pneumektomia powoduje większą traumę, a po tej operacji możemy spodziewać się większego odsetka niepełnosprawności. Jednak tutaj pytanie jest przede wszystkim rozwiązane przez wiek pacjenta i stan pozostałych płuc.
Po całkowitym usunięciu całej dotkniętej chorobą części tkanki płucnej pacjenci odzyskują zdrowie i stają się pełnoprawnymi pracownikami. W ciężkiej ropnej chorobie płuc po usunięciu chorego płuca pacjenci czują się lepiej, ich oddech staje się bardziej wolny, duszność jest znacznie mniejsza niż przed operacją.

Pacjent V., 24, przed operacją, wspiął się na 3 piętro z wielką dusznością, spoczywając na każdej platformie schodów. Po usunięciu całego lewego płuca, po 4 miesiącach, swobodnie i szybko wspięła się na 4 piętro. 6 lat po operacji biegnie, tańczy, chodzi pieszo przez kilka kilometrów, bez żadnych trudności i praktycznie nie różni się od zdrowych dziewcząt w jej wieku.

To samo można powiedzieć o pacjentach po usunięciu całego płuca na temat jego raka. Pomimo, że pneumektomia na raka jest zwykle wykonywana u osób w średnim i starszym wieku, po operacji, zazwyczaj stają się one w pełni funkcjonalne i po pneumektomii powracają do pracy, którą wykonały przed operacją.

W konsekwencji można stwierdzić, że po całkowitym usunięciu płuca pacjenci szybko odzyskują zdolność do pracy i z reguły wracają do pracy, którą wykonywali przed operacją. W tym samym czasie odzyskiwanie funkcji następuje szybciej i bardziej kompletnie, im młodsi są pacjenci i tym bardziej wypełniają swoje pozostałe płuca.

Sprawdziliśmy stan pacjentów po radykalnym zabiegu chirurgicznym częściowego lub całkowitego usunięcia płuc podczas przewlekłego procesu ropnego i gruźlicy w okresie od sześciu miesięcy do 7 lat po zabiegu. Spośród 100 pacjentów, którzy pomyślnie przeszli operację, mamy informacje na temat wyników długoterminowych w 85, w tym 28 po zakończeniu i 57 w częściowym usunięciu płuc.

Okazało się, że na 30 pacjentów, którzy usunęli całe płuco, 23 czuje się całkowicie zdrowych iw pełni sprawnych, 3 ma znaczącą poprawę, 1 pacjent zmarł po usunięciu płuc z ropnego procesu w drugim płucu.

Spośród 57 pacjentów z częściowym usunięciem płuc 47 osób czuje się całkowicie zdrowych i skutecznych; 6 osób otrzymało znaczną ulgę, chociaż nadal przedstawiają pewne dolegliwości, 2 osoby nie zauważają ulgi, a 2 zmarły w ciągu pierwszych dwóch lat po operacji (jedna z uogólnienia procesu gruźlicy, druga z ropnego procesu w obu płucach, nierozpoznana przed jednostronną lobektomią).

Zatem spośród 85 pacjentów, którzy przeszli radykalną operację z powodu częściowego lub całkowitego usunięcia płuc, 70 osób czuje się całkowicie zdrowych i skutecznych, 9 pacjentów otrzymało znaczną ulgę i czuje się zadowalająco, 3 pacjentów nie otrzymało ulgi, a 3 zmarło.

Jednocześnie wszyscy pacjenci, którzy czują się niepełnosprawni, nie cierpią z powodu usunięcia mniej lub bardziej tkanki płucnej, ale z tego, jak szybko i radykalnie wykonano tę operację. W tych przypadkach, w których cała dotknięta tkanka płucna nie została usunięta, pacjenci nadal czują się chorzy i niewykonalni, niezależnie od tego, czy usunęli jeden płat czy całe płuco.

Analiza skarg pacjentów i badanie ich historii przypadków sugerują, że w niektórych przypadkach nie usunęliśmy całej chorej sekcji płuc. Bliższe zbadanie pacjenta za pomocą segmentarnej bronchografii i zdobycie większego doświadczenia w interpretacji uzyskanych bronchogramów pozwoli na lepsze dobranie wielkości interwencji chirurgicznej dla każdego pacjenta, a tym samym poprawę wskaźników wyników długoterminowych.

Czy osoba może żyć z jednym płucem?

W przypadku jednego płuca ludzie żyją, u których z jakiegoś powodu usunięto jedno płuco, zwykle jedno płuco jest usuwane na raka płuc, urazy i gruźlicę. Najważniejszą rzeczą jest dbanie o siebie, unikanie przeciągów, rzucenie palenia, unikanie tłoku w okresie grypy i ARVI. Regularnie odwiedzaj lekarza w celu profilaktyki, poddawaj się prześwietleniu co roku.

Tak, żyją z jednym płucem, a także z jedną nerką. Mój kolega z klasy ma jedno płuco. Co więcej, operacja trwała dość długo. Według niej nie można powiedzieć, że czuje się pozbawiona lub chora. Nie możesz nazywać jej sportowcem, ona żyje jak wszyscy, ma troje dzieci.

Czas życia z rakiem płuc na różnych etapach.

Każda osoba, która usłyszała od lekarza smutną diagnozę „rak płuc”, natychmiast zadaje pytanie - jak długo żyją z tą chorobą i ile leczenia może przedłużyć ich życie? Oczekiwana długość życia w przypadku raka opiera się na połączeniu wielu czynników - kształtu i stadium guza, przerzutów.

Dla każdej osoby to pytanie jest indywidualne. Jeśli jeden pacjent może żyć dłużej niż 10-15 lat, dla innego pacjenta wskaźnik ten może wynosić tylko 2-4 miesiące. Jakie czynniki dokładnie określają wskaźnik przeżycia w onkologii narządów oddechowych?

  • Terminowość diagnozy - im wcześniej postawiona zostanie diagnoza, tym większe szanse pacjenta na długie życie. Jeśli choroba została wykryta już w późnych stadiach, z wyraźnym przerzutem, prawdopodobieństwo przeżycia w ciągu roku wynosi 15-20%, przez pięć lat liczba ta wynosi już 5-8%.
  • Stopień rozwoju guza - w pierwszym etapie choroby wskaźnik przeżycia wynosi 80%. Jednocześnie terminowe leczenie i resekcja płuca lub jego fragmentu pozwala zwiększyć tę liczbę do 90%. W czwartym etapie tylko 8-10% pacjentów może przeżyć.
  • Ważną rolę odgrywa wiek pacjenta. Młodzi ludzie o silnym ciele i wysokiej odporności mogą żyć znacznie dłużej z rakiem płuc niż osoby starsze.

Rokowanie dla raka płuc

Wskaźnik przeżycia w przypadku raka płuc zależy od etapu, w którym dana osoba złożyła wniosek o pomoc medyczną i od przyjętej taktyki leczenia. A jeśli na początkowym etapie raka płuc rokowanie jest bardzo korzystne, to na późniejszych etapach wiele osób ma całkowicie rozczarowujące rokowanie.

Ponadto rokowanie w raku płuc różni się w zależności od rodzaju raka. Najbardziej agresywna postać nowotworu, raka drobnokomórkowego, wymaga natychmiastowego leczenia natychmiast po rozpoznaniu. W tym celu stosuje się chirurgiczne usunięcie guza, dotkniętego fragmentem płuc lub całego narządu, a następnie chemioterapię i radioterapię.

Bez odpowiedniego leczenia rokowanie przeżycia w przypadku raka drobnokomórkowego jest wyjątkowo rozczarowujące i wynosi nie więcej niż 2-6 miesięcy.

Chemioterapia umożliwia przedłużenie życia osoby o około 5 razy, ponieważ postać drobnokomórkowa nowotworu onkologicznego jest bardzo wrażliwa na leczenie chemioterapeutyczne. Średnia długość życia podczas kompleksowego leczenia może wahać się od 1 roku do 5 lat. I tylko 3-5% pacjentów radzi sobie z pięcioletnim reżimem.

Jeśli guz drobnokomórkowy jest już wykryty w późnych stadiach, gdy mają miejsce przerzuty do innych narządów wewnętrznych, operacja staje się niemożliwa. W takich przypadkach ludzie mogą żyć od 6 do 12 miesięcy.

Niedrobnokomórkowy rak płuc charakteryzuje się prawie całkowitym brakiem objawów we wczesnych stadiach, co utrudnia terminową diagnozę. Z reguły chorobę można wykryć już na etapie 3-4. W takich przypadkach, nawet przy odpowiednim leczeniu, średnia długość życia osoby wynosi 2-3 lata. I tylko 15% pacjentów żyje ponad 4-5 lat.

Każda forma onkologii układu oddechowego wymaga leczenia. Bez odpowiedniej operacji lub terapii w 90% przypadków śmierć osoby następuje w ciągu 2 lat.

Ważną rolę odgrywa poziom przerzutów i miejsce przerzutów. Pojedyncze przerzuty dobrze reagują na chemioterapię i radioterapię, co pozwala pacjentowi przedłużyć życie na kilka lat. Wiele przerzutów wpływających na ważne narządy i układy jest praktycznie nieuleczalna.

Najczęściej onkologia narządów oddechowych wpływa na wątrobę. Przerzutowemu uszkodzeniu wątroby towarzyszy bardzo złe rokowanie - nawet przy terapii maksymalny czas życia takich osób wynosi 3-6 miesięcy.

Nie mniej często rak może przerzuty do układu kostnego. Po pokonaniu kości leczenie chirurgiczne lub lekowe praktycznie nie daje żadnych rezultatów. W takich przypadkach głównym celem terapii jest złagodzenie bólu i maksymalne przedłużenie życia pacjenta. Ale z całym wysiłkiem lekarzy zazwyczaj czas życia nie przekracza 9-12 miesięcy.

Rokowanie przeżycia dla różnych stadiów raka

Podstawową rolę w kwestii długości życia w raku płuc przypisuje się stadium choroby. Najbardziej korzystne rokowanie dla osób z stadium 1 i 2 nowotworów onkologicznych - szybkie usunięcie guza z jednoczesną chemioterapią i radioterapią może znacznie zwiększyć długość życia pacjenta. W tym przypadku prognozy życia danej osoby w ciągu zaledwie 2-3 lat różnią się od całkowicie zdrowej osoby.

  1. Choroba w stadium 1 - na tym etapie wielkość guza zwykle nie przekracza 3 cm. Choroba jest często bezobjawowa, a osoba często „obwinia” kaszel, duszność i chrypkę na zimno. Rak najczęściej wykrywany jest przypadkowo podczas fluorografii. Przy rozpoczętym w odpowiednim czasie leczeniu rokowanie jest korzystne - 80% pacjentów zdoła pokonać próg przeżycia 5-10 lat. Po szybkim usunięciu chorego płuca lub jego fragmentu, liczba ta wzrasta do 90-92%.
  2. Stopień 2 choroby - guz ma rozmiar 5-6 cm, mogą występować pojedyncze przerzuty do węzłów chłonnych i innych narządów wewnętrznych. Operacja, chemioterapia, przeprowadzana w 2. stadium raka płuca, może osiągnąć 45-48% przeżycia.
  3. Guzy płuc w stopniu 3 charakteryzują się dalszym wzrostem nowotworu, który już przekracza 6 cm. Choroba szybko się rozwija, przerzuty dotyczą nie tylko węzłów chłonnych, ale także serca, a także innych ważnych organów. Na tym etapie współczynnik przeżycia dla niedrobnokomórkowego raka płuc wynosi 23%, dla małych komórek liczba ta nie przekracza 10-12%.
  4. Etap 4 onkologii płuc - przerzuty atakują prawie wszystkie narządy i układy wewnętrzne, sam guz wykracza poza płuco. Niestety ostatni etap raka płuc prawie nie łączy się z życiem i pozostawia człowiekowi zaledwie kilka miesięcy życia.

W czwartym stadium choroby nawet najbardziej skuteczne i zaawansowane metody leczenia są nieskuteczne. Nieodwracalne procesy patologiczne praktycznie nie podlegają żadnej kontroli medycznej. Ludzkie ciało jest całkowicie zniszczone przez raka. Na tym etapie leczenie ma na celu złagodzenie stanu osoby i zminimalizowanie objawów choroby.

Rokowanie 5-letniego przeżycia dla raka płuc 4 stopnie zwykle nie przekracza 2-5%.

Rak płuc jest jednym z najcięższych i najbardziej niebezpiecznych nowotworów. Ale w żadnym wypadku nie należy rezygnować i zaprzestać walki o swoje życie. Odpowiedni stan psychiczny, duch walki, stosowanie różnych nowoczesnych metod leczenia - wszystko to pomaga nie tylko przedłużyć oczekiwaną długość życia, ale także poprawić jego jakość.

Będziemy bardzo wdzięczni, jeśli ocenisz to i udostępnisz w sieciach społecznościowych.