Zespół rakowiaka

Zespół rakowiaka jest kompleksem objawów, który powstał w wyniku wydzielania przez hormony różnych hormonów i ich wejścia do krwiobiegu. Po takim wprowadzeniu wielu czytelników zadecyduje, że czeka na opis innego nowotworu: objawy, objawy, metody leczenia, aw finale - prognozę zdarzeń (oczywiście niekorzystnych) i niewiążącą frazę dotyczącą konieczności zebrania testamentu w pięść i uwierz w cud. Przecież nawet ci z nas, którzy są bardzo daleko od medycyny „doskonale” wiedzą, że guz jest nieuleczalny, a rak jest nieuniknionym wyrokiem, nie podlegającym odwołaniu.

Drodzy czytelnicy! Jeśli chcesz znaleźć potwierdzenie swoich obaw, musisz się zdenerwować: obróciłeś się pod niewłaściwy adres. I nie chodzi tu wcale o to, że staramy się przekazywać tylko pozytywne, zachęcające informacje. Wręcz przeciwnie: w Internecie jest wystarczająca ilość zasobów, które twierdzą, że rak (zwłaszcza każdy!) Leczy się dobrze lub stopniowo przygotowuje pacjenta do przejścia do innego świata, oferując akceptację nieuniknionego i myślenie o czymś wiecznym.

Preferujemy inne podejście: podanie najbardziej dokładnych informacji dotyczących konkretnej choroby. Tak, guz to przypadek szczególny: straszne objawy, oczywiste oznaki niewiążącej sympatii dyżurnej w oczach lekarza i przerażenie, które otacza pacjenta po kolejnej wizycie w poradni onkologicznej. Wyczerpująca analiza takich błędów wymaga osobnej rozmowy, zwłaszcza że zespół rakowiaka, o którym dzisiaj będziemy mówić, w rzeczywistości nie jest nowotworem złośliwym. To znowu kompleks objawów, spowodowany przenikaniem hormonów do krwiobiegu.

Istota problemu

Rakowiak jest szczególnym rodzajem nowotworu złośliwego, rozwijającego się z komórek układu hormonalnego i nerwowego. Różni się od innych typów nowotworów tym, że wyrzuca dużą ilość pewnych hormonów (serotoniny, histaminy, bradykininy i prostaglandyn) do krwiobiegu. Z tego powodu pacjent, oprócz „normalnych” objawów onkologicznych, ma również pewne specyficzne objawy, które nie są związane z miejscem występowania guza: przekrwienie, biegunka i skurcze żołądka, zwane „zespołem rakowiaka”.

Aby jednak raz na zawsze zamknąć temat „nieuleczalności” takich guzów, należy go szczególnie wyjaśnić: rakowiaki rosną i rozprzestrzeniają się bardzo powoli, tak że przerzuty (główna przyczyna śmierci w onkologii) pojawiają się znacznie później niż w przypadku zwykłych nowotworów. Co prowadzi nas do dość oczywistego wniosku: dzięki wczesnej diagnozie i terminowemu leczeniu leczenia często unika się zgonu. Ale w tym celu będziesz musiał regularnie przechodzić badania profilaktyczne, rezygnować ze złych nawyków i zacząć dbać o swoje zdrowie. Zgadzam się, gdzie jest „prostsze” przez 5-7 lat, aby udawać, że nic się nie dzieje, a kiedy lekarz poinformuje cię, że masz kilka miesięcy swojego życia, zacznij opłakiwać swój gorzki los. Oczywiście onkolog, a nie sam pacjent, będzie „winny” takiego rozwoju wydarzeń...

Możliwe lokalizacje

1. Guz jelita cienkiego (10% przypadków). Rzadko zdarza się, że jest „kompensowany” przez wielkie trudności z jego wykryciem. Przez długi czas może się to nie objawiać w żaden sposób (w wyjątkowych przypadkach problem ujawnia się w badaniu rentgenowskim). Rozpoznanie zwykle pojawia się po pojawieniu się przerzutów, zaangażowaniu w proces patologiczny wątroby, aw konsekwencji znacznym pogorszeniu rokowania. Największym zagrożeniem życia jest niedrożność jelita cienkiego, aw niektórych przypadkach śmierć jego części (martwica) lub pęknięcie. Typowymi objawami klinicznymi są nudności, biegunka, wymioty, napadowy ból brzucha i zmniejszenie drożności naczyń krwionośnych.

2. Guz końcowy. Występuje w mniej niż 1% przypadków, gdy wyrostek jest usuwany. Takie nowotwory rzadko osiągają znaczną wielkość (zwykle nie więcej niż 1 cm średnicy) i najczęściej rozwijają się bez żadnych objawów klinicznych. Jeśli guz wyrostka robaczkowego zostanie wykryty podczas zabiegu chirurgicznego w celu usunięcia wyrostka robaczkowego, prawdopodobieństwo nawrotu jest bardzo niskie, a rokowanie pacjenta jest korzystne. Duże nowotwory (nie mniej niż 2 cm) są złośliwe w około 30% przypadków, ale występują stosunkowo rzadko.

3. Guz odbytnicy. W tym przypadku zespół rakowiaka rozwija się bardzo rzadko, a prawdopodobieństwo przerzutu zależy bezpośrednio od wielkości guza. Jeśli średnica guza jest mniejsza niż 1 cm, dzieje się to w 1-2% przypadków, ale przy większych rozmiarach (od 2 cm i więcej) ryzyko wzrasta do 60-80%.

4. Guz żołądkowy (żołądkowy). Mogą istnieć trzy typy różniące się wielkością, charakterem guza i prawdopodobieństwem przerzutów.

  • Typ I (rozmiar mniejszy niż 1 cm). Prawie zawsze taki łagodny nowotwór, że prawdopodobieństwo przerzutu zmierza do zera. Najczęściej u pacjentów z przewlekłym zanikowym zapaleniem żołądka lub niedokrwistością złośliwą. Dzięki terminowej diagnozie i terminowej operacji rokowanie jest korzystne.
  • Typ II (od 1 do 2 cm). Bardzo mało rozprzestrzeniania, a szansa na przekształcenie w postać złośliwą jest bardzo niska. Grupa ryzyka - pacjenci z patologią miesiączkową (wielorakie nowotwory endokrynologiczne, rzadkie zaburzenie genetyczne), aw tym przypadku podobne guzy powstają również w trzustce, gruczołach przytarczyc lub nasadach.
  • Typ III (ponad 3 cm). Prawie zawsze takie nowotwory są złośliwe, a ryzyko kiełkowania w otaczających tkankach i narządach jest wyjątkowo wysokie. Rokowanie jest często niekorzystne, a im później zostanie postawiona prawidłowa diagnoza, tym gorsze perspektywy.

5. Guz okrężnicy. Zazwyczaj znajduje się po prawej stronie końcowej części przewodu pokarmowego. Najczęściej jest wykrywany zbyt późno, gdy boczny rozmiar guza jest większy niż 5 cm, a przerzuty obserwuje się u dwóch trzecich pacjentów. Rokowanie jest niekorzystne.

Objawy

Mówiąc o objawach klinicznych, należy rozumieć, że mogą być dwojakiego rodzaju. Zespół rakowiaka ma pewne objawy i jego przyczynę - guz - inne. Często zdarza się, że podczas wstępnego badania objawy kliniczne są „zmieszane”, a lekarz zaczyna leczenie zaczerwienienia, biegunki, bólu serca i żołądka, kryzysu rakowiaka i świszczącego oddechu, nieświadomego tego, co powoduje. Jednocześnie onkologiczna natura choroby może pozostać w cieniu, a pacjent dowie się o swojej prawdziwej diagnozie znacznie później. Dlatego w tym przypadku indywidualne podejście do każdego pacjenta jest niezwykle ważne, a same objawy (które zostaną omówione poniżej) należy traktować jako całość.

1. Hiperemia. Występuje u 90% pacjentów i jest oczywistym (ale bynajmniej nie jedynym) objawem zespołu. Zakłada się, że bradykinina i serotonina „są odpowiedzialne za” przekrwienie, chociaż to pytanie nie zostało jeszcze w pełni wyjaśnione. Charakterystyczne objawy kliniczne:

  • wysoka temperatura;
  • zaczerwienienie skóry twarzy i szyi;
  • kołatanie serca na tle niskiego ciśnienia krwi;
  • ataki zawrotów głowy.

2. Biegunka. Obserwuje się to u 75% pacjentów ze zdiagnozowanym zespołem rakowiaka. Często (ale nie zawsze) występuje na tle przekrwienia. Głównym „winowajcą” jest serotonina, dlatego określone leki, które hamują działanie tego hormonu (ondansetron, zofran) mogą złagodzić stan pacjenta. W rzadkich przypadkach biegunka występuje z powodu pobliskiego guza lub ze względu na wpływ ogniska przerzutowego.

3. Patologia układu sercowo-naczyniowego. Występuje u co drugiego pacjenta. Najczęściej cierpi na to zastawka płucna, której naruszenie ruchliwości znacznie zmniejsza zdolność serca do przenoszenia krwi z prawej komory do innych narządów i układów organizmu. Możliwe objawy kliniczne (z powodu nadmiernej produkcji serotoniny):

  • powiększona wątroba;
  • obrzęk kończyn (najczęściej dotyczy to nóg);
  • gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze).

4. Kryzys rakowiaka. Ostry i zagrażający życiu stan, który może wystąpić podczas operacji. Dlatego też, jeśli pacjent z potwierdzonym zespołem rakowiaka wymaga operacji, wcześniejsze podanie somatostatyny jest obowiązkowe. Główne objawy kryzysu rakowiaka:

  • nagły i dramatyczny spadek ciśnienia krwi;
  • zagrażający życiu wzrost częstości akcji serca;
  • zwiększone poziomy glukozy we krwi;
  • ciężki skurcz oskrzeli.

5. Świszczący oddech (10% pacjentów). Są bezpośrednią konsekwencją skurczu dróg oddechowych, ale na powierzchniowym badaniu można je wytłumaczyć problemami z układem oddechowym.

6. Ciężki ból brzucha. Tłumaczy się to przerzutami do wątroby lub nagłą niedrożnością jelit. W drugim przypadku pacjent wymaga pilnej operacji, a główną przyczyną niedrożności (zespół rakowiaka i guz pierwotny) jest postępowanie lekarza po wyeliminowaniu bezpośredniego zagrożenia życia.

Na szczególną uwagę zasługują tak zwane pływy. Jest to specyficzny objaw, objawiający się nagłym uczuciem ciepła, niepomyślnym lękiem, zwiększoną potliwością i zaczerwienieniem skóry. Większość kobiet w wieku zna pływy, często objawiające się wystąpieniem menopauzy, ale opisując zespół rakowiaka, odpowiednie objawy kliniczne wyglądają nieco inaczej:

  • Typ I (rumieniowaty): atak trwa 1-2 minuty i jest ograniczony do twarzy i szyi;
  • Typ II: twarz nabiera cyjanotycznego odcienia przez 5-10 minut, a nos staje się czerwono-fioletowy;
  • Typ III: atak może trwać kilka godzin lub dni i może objawiać się pojawieniem się głębokich zmarszczek na czole, rozszerzeniem naczyń spojówkowych, ciężkim łzawieniem, biegunką i napadami niedociśnienia;
  • Typ IV: plamy o nieregularnym kształcie o jasnoczerwonym kolorze, zwykle na ramionach i wokół szyi.

Przybliżona zgodność typów pływów i obszaru lokalizacji guza:

  • I i II typ: środkowa część przewodu pokarmowego, oskrzela, trzustka;
  • Typ III: przód przewodu pokarmowego;
  • Typ IV: żołądek.

Diagnostyka

1. Badania biochemiczne pokazują:

  • wysoka zawartość serotoniny w osoczu krwi;
  • zwiększone wydzielanie kwasu 5-hydroksyindoskopowego w moczu.

Ważne jest jednak, aby zrozumieć, że końcowe wyniki mogą być czasami poważnie zniekształcone. Główne czynniki wpływające na ich wiarygodność są następujące:

  • stosowanie niektórych produktów (orzechy włoskie, kiwi, banany, cytrusy, ananasy);
  • przyjmowanie pewnych leków farmakologicznych;
  • niedrożność jelit.

2. Badanie immunofluorescencyjne ujawni:

  • obecność neuropeptydów (substancja P, serotonina, neurotensyna);
  • Zmiana poziomu CEA (antygen karcynoembrionalny).

3. Studia instrumentalne

  • scyntygrafia (dożylne podawanie izotopów indu-111, a następnie wizualizacja na tomografie gamma);
  • badanie endoskopowe narządów wewnętrznych za pomocą cienkiej sondy z miniaturową kamerą na końcu (często ta procedura jest połączona z biopsją);
  • selektywna arterio- i flebografia;
  • badanie radiograficzne;
  • CT i MRI w celu potwierdzenia diagnozy.

Niestety, zespół rakowiaka jest jedną z tych patologii, dla których nie opracowano jeszcze w 100% skutecznej metody diagnostycznej. Dlatego nawet kompleksowe badanie gwarantuje prawidłową diagnozę tylko w 70% przypadków. Ale co z charakterystycznymi objawami i objawami klinicznymi, pytasz? Niestety, nie można ich nazwać wyjątkowymi. Mogą być przydatne w opracowywaniu taktyk leczniczych, ale niewiele pomogą w postawieniu diagnozy i jej potwierdzeniu.

Leczenie

Pacjentowi z rozpoznaniem „zespołu rakowiaka” można zaproponować różne opcje leczenia:

1. Chirurgia radykalna. Główna metoda leczenia o udowodnionej skuteczności i wysokim współczynniku przeżycia. Objętość i rodzaj interwencji określa lokalizacja guza pierwotnego oraz obecność lub brak przerzutów:

  • jelito czcze i jelito kręte: resekcja zaatakowanego obszaru, odpowiadający mu obszar krezki i ewentualnie blisko leżących węzłów chłonnych (współczynnik przeżycia: 40 do 100%);
  • zwieracz krętniczo-kątniczy: hemicolektomia prawostronna;
  • krezkowe węzły chłonne (duże rakowiaki od 2 cm), jelito grube: hemikolektomia;
  • dodatek: wyrostek robaczkowy.

2. Operacja paliatywna. Przy jego przeprowadzaniu usuwa się pierwotny węzeł guza i największe przerzuty. Rozmowa o lekarstwie w tym przypadku nie jest konieczna, ale poprawa jakości życia jest możliwa.

3. Minimalnie inwazyjna interwencja: embolizacja lub doping tętnicy wątrobowej. Procedura daje dużą (od 60 do 100%) szansę na pozbycie się uderzeń gorąca i biegunki.

4. Chemioterapia. Uważa się za pożądane uogólnienie tego procesu, w kompleksie środków terapeutycznych po zabiegu chirurgicznym, i pod warunkiem obecności pewnych niekorzystnych czynników (uszkodzenie serca, wysokie wydalanie 5-HIAA, zaburzenia czynności wątroby).

  • najskuteczniejsze leki: streptozotsin, doksorubicyna, 5-fluorouracyl, etopozyd, daktynomycyna, dakarbazyna, cisplatyna;
  • czas trwania okresu umorzenia wynosi od 4 do 7 miesięcy;
  • uśredniona skuteczność w monoterapii - mniej niż 30%, w trybie kombinowanym - do 40%;
  • W przypadku niektórych typów guzów (anaplastyczna neuroendokryna) skuteczność chemioterapii znacznie wzrasta - do 65-70%.

5. Terapia radiacyjna. Skuteczność w leczeniu zespołu rakowiaka nie została jeszcze udowodniona, chociaż przy zintegrowanym podejściu mającym na celu maksymalizację przedłużenia życia, nie warto odmawiać.

6. Leczenie objawowe

  • antagoniści serotoniny: metysergid, cyproheptadyna;
  • selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny: citalopram, dapoksetyna, fluoksetyna;
  • leki przeciwdepresyjne: fluoksetyna, fluwoksamina, sertralina, paroksetyna;
  • Blokery receptorów H1 i H2: cymetydyna, difenhydramina, ranitydyna;
  • syntetyczne analogi somatostatyny: oktreotyd, sandostatyna, lanreotyd;
  • interferon alfa (poprawa w 30-75% przypadków).

Czynniki ryzyka

  • predyspozycje genetyczne (MEN 1 - zespół wielu nowotworów endokrynologicznych pierwszego typu);
  • niektóre typy nerwiakowłókniakowatości;
  • płeć: kobiety są bardziej narażone na zespół rakowiaka;
  • rasa: Europejczycy częściej mają rakowiaki płuc, a Afroamerykanie częściej mają przewód pokarmowy;
  • historia chorób żołądka;
  • palenie i nadużywanie alkoholu.

Prognoza

Biorąc pod uwagę niezwykle powolny wzrost guza pierwotnego, skuteczną interwencję chirurgiczną i pewną poprawę rokowania przy złożonej chemioterapii, większość pacjentów może liczyć na 10-15 lat pełnego życia. Wykrycie zespołu rakowiaka we wczesnych stadiach często zapewnia całkowite wyleczenie, ponieważ nie należy zaniedbywać badań profilaktycznych. Uwierz mi, lepiej spędzić kilka godzin w roku, niż żałować straconych szans.

Zespół rakowiaka

Zespół rakowiaka jest zespołem objawów, które powstają w wyniku wydzielania przez rakowiaki guzów (najczęstszych nowotworów komórek neuroendokrynnych) hormonów i ich wejścia do krwiobiegu. Nowotwory rakowiaka to wolno postępujące nowotwory, które są stosunkowo rzadkie. Zespół rakowiaka występuje u 15-20% pacjentów z rakowiakami. Wszystkie kategorie wiekowe populacji podlegają rozwojowi procesu patologicznego.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Zespół rakowiaka zwykle występuje na tle endokrynologicznie aktywnych nowotworów w jelicie krętym i odbytnicy, wyrostku robaczkowym lub innych częściach przewodu pokarmowego, a także w trzustce, oskrzelach itp.

Formy choroby

W zależności od objawów klinicznych rozróżnia się następujące formy patologii:

  • utajony zespół rakowiaka (przy braku objawów klinicznych, ale zmienione parametry biochemiczne krwi i moczu);
  • zespół rakowiaka bez identyfikacji pierwotnego miejsca guza i jego przerzutów;
  • zespół rakowiaka z identyfikacją pierwotnej zmiany nowotworowej i jej przerzutów lub tylko przerzutów do wątroby.

W zależności od lokalizacji zespół rakowiaka wyróżnia się w przypadku obrzęku przedniej, środkowej lub tylnej części przewodu pokarmowego.

Objawy

Symptomatologia zależy od hormonów wydzielanych przez nowotwór. Obraz kliniczny zespołu rakowiaka w nowotworach jelitowych z reguły objawia się tylko wtedy, gdy przerzuty do wątroby.

Charakterystyczną cechą patologii jest nagłe przekrwienie skóry twarzy, szyi i klatki piersiowej spowodowane przypływem krwi. Często przekrwienie skóry występuje na tle przyjmowania pokarmu, spożywania alkoholu, cierpienia. Charakter przekrwienia różni się w zależności od lokalizacji guza rakowiaka. U pacjentów z nowotworami jelit, hiperemii może towarzyszyć uczucie ciepła, a wraz z postępem choroby, skóra podczas ataków może uzyskać odcień cyjanotyczny.

Gdy guz znajduje się w żołądku, na skórze mogą pojawić się plamki przekrwienia, którym towarzyszy silny świąd. W przypadku lokalizacji rakowiaka w oskrzelach, napady mają cięższy i przedłużony przebieg (do kilku dni), mogą towarzyszyć drżenie i dezorientacja w przestrzeni.

Oprócz przekrwienia charakterystyczne jest występowanie pajączków lub sieci naczyniowych na skórze (głównie w trójkącie nosowo-wargowym na kościach policzkowych).

Inną typową manifestacją zespołu rakowiaka jest biegunka. Częstotliwość wypróżnień może zmieniać się od kilku do kilkudziesięciu razy dziennie. Biegunce często towarzyszy ból brzucha, skurcze żołądkowo-jelitowe.

U pacjentów z chorobą zastawkową serca wystąpiły szmery w sercu.

Ponadto można zaobserwować zespół rakowiaka:

  • świszczący oddech;
  • duszność;
  • łzawienie;
  • obrzęk wokół oczu;
  • zwiększone wydzielanie śliny;
  • obniżone libido;
  • niedociśnienie;
  • tachykardia;
  • oliguria i inne
Zobacz także:

Diagnostyka

Do diagnozowania zespołu rakowiaka należy:

  • przyjmowanie historii;
  • oznaczanie wydalania kwasu 5-hydroksyindolooctowego (produkt metabolizmu rakowiaka) w moczu dobowym;
  • badanie biochemiczne krwi i moczu;
  • USG narządów wewnętrznych;
  • tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny;
  • pozytonowa tomografia emisyjna;
  • flebografia, arteriografia selektywna;
  • badanie endoskopowe;
  • biopsja z morfologicznymi, histologicznymi i immunohistochemicznymi badaniami biopsji.

Aby uniknąć fałszywie dodatnich wyników w analizie laboratoryjnej moczu, trzy dni przed badaniem produkty zawierające serotoninę, a także leki, które mogą zniekształcić wyniki analizy, są wyłączone z diety pacjenta.

Zespół rakowiaka występuje u 15-20% pacjentów z rakowiakami.

Elektrokardiografia i echokardiografia są wykonywane w celu wykrycia uszkodzenia serca.

Jeśli diagnoza jest wątpliwa, pobiera się próbki pentagastryną, katecholaminami, alkoholem itp. W celu wywołania określonych napadów („uderzeń gorąca”).

Konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej z idiopatyczną anafilaksją, skutkami ubocznymi leków, objawami menopauzy, zespołem jelita drażliwego itp.

Leczenie

Radykalne leczenie guzów rakowiaka i jego przerzutów eliminuje objawy kliniczne zespołu rakowiaka. W przypadku nieoperacyjnego nowotworu niemożność interwencji chirurgicznej ze względu na ogólny stan pacjenta lub z innych powodów, jak również w celu wyeliminowania objawów zespołu rakowiaka w niewykrytym guzie, wskazane jest leczenie zachowawcze.

Leczenie objawowe objawów zespołu rakowiaka przeprowadza się za pomocą leków hamujących produkcję hormonów, rakowiaków, a także glikokortykosteroidów, leków przeciwdepresyjnych itp.

Możliwe komplikacje i konsekwencje

W niektórych przypadkach zespół rakowiaka komplikuje kryzys rakowiaka, który może wystąpić na tle:

  • poważna operacja;
  • stres;
  • instrumentalne badanie diagnostyczne;
  • chemioterapia;
  • znieczulenie podczas operacji.

Oznaki kryzysu rakowiaka:

  • ostra zmiana ciśnienia krwi (nadciśnienie lub niedociśnienie);
  • pogorszenie ogólnego stanu;
  • częste hałaśliwe oddychanie;
  • tachykardia, tętno nitkowe;
  • zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego itp.

Kryzys rakowy występuje ostro, a przy braku pilnego kompleksu środków intensywnej terapii może przerodzić się w szok i śpiączkę.

Prognoza

Rokowanie zespołu rakowiaka zależy od rozpowszechnienia procesu nowotworowego. Jeśli występuje tylko pierwotny nowotwór i jego skuteczne leczenie, średni wskaźnik przeżycia pięcioletniego wynosi 95%, u pacjentów z wieloma przerzutami odległymi wskaźnik ten nie przekracza 20%. W przypadku zaangażowania regionalnych węzłów chłonnych w proces patologiczny, pięcioletni wskaźnik przeżycia spada do 60-70%.

Przy udanej interwencji prognoza jest korzystna.

Czynnikiem prognostycznym w zespole rakowiaka jest aktywność proliferacyjna komórek pierwotnego nowotworu. W przypadku rakowiaków o niskim wskaźniku proliferacji rokowanie jest bardziej korzystne.

Zapobieganie

Nie opracowano szczególnych środków zapobiegających zespołowi rakowiaka. Niespecyficzne środki zapobiegawcze obejmują:

  • zdrowy styl życia;
  • wystarczająca aktywność fizyczna;
  • odrzucenie złych nawyków;
  • zrównoważona zbilansowana dieta;
  • unikanie wpływu na organizm substancji onkogennych (w tym zagrożeń zawodowych);
  • terminowa diagnoza i leczenie chorób wewnętrznych itp.

Filmy z YouTube związane z artykułem:

Wykształcenie: 2004-2007 specjalizacja „First Kiev Medical College” „Diagnostyka laboratoryjna”.

Informacje są uogólnione i mają charakter wyłącznie informacyjny. Przy pierwszych oznakach choroby skonsultuj się z lekarzem. Samoleczenie jest niebezpieczne dla zdrowia!

Jeśli uśmiechasz się tylko dwa razy dziennie, możesz obniżyć ciśnienie krwi i zmniejszyć ryzyko zawału serca i udaru mózgu.

Większość kobiet jest w stanie czerpać więcej przyjemności z kontemplowania swojego pięknego ciała w lustrze niż z seksu. Więc kobiety, dążcie do harmonii.

U 5% pacjentów lek przeciwdepresyjny Clomipramine powoduje orgazm.

Aby powiedzieć nawet najkrótsze i najprostsze słowa, użyjemy 72 mięśni.

Podczas pracy nasz mózg zużywa pewną ilość energii równą 10-watowej żarówce. Tak więc obraz żarówki nad głową w momencie pojawienia się interesującej myśli nie jest tak daleki od prawdy.

Ludzka krew „biegnie” przez naczynia pod ogromnym ciśnieniem i, z naruszeniem ich integralności, jest w stanie strzelać z odległości do 10 metrów.

74-letni mieszkaniec Australii James Harrison stał się dawcą krwi około 1000 razy. Ma rzadką grupę krwi, której przeżywają przeciwciała pomagające noworodkom z ciężką niedokrwistością. Tak więc Australijczyk uratował około dwóch milionów dzieci.

Opadając z osła, bardziej prawdopodobne jest złamanie szyi niż upadek z konia. Po prostu nie próbuj obalać tego stwierdzenia.

Najwyższą temperaturę ciała odnotowano w Willie Jones (USA), który został przyjęty do szpitala o temperaturze 46,5 ° C

Nawet jeśli serce człowieka nie bije, może nadal żyć przez długi okres czasu, jak pokazał nam norweski rybak Jan Revsdal. Jego „silnik” zatrzymał się o 4 po tym, jak rybak zgubił się i zasnął na śniegu.

Praca, która nie służy sympatii człowieka, jest znacznie bardziej szkodliwa dla jego psychiki niż brak pracy w ogóle.

W celu wyciągnięcia pacjenta lekarze często posuwają się za daleko. Na przykład pewien Charles Jensen w okresie od 1954 do 1994 roku. przetrwał ponad 900 operacji usuwania nowotworów.

Ludzie, którzy są przyzwyczajeni do regularnego śniadania, są znacznie mniej narażeni na otyłość.

Podczas życia przeciętna osoba produkuje aż dwa duże zbiorniki śliny.

Próchnica jest najczęstszą chorobą zakaźną na świecie, z którą nawet grypa nie może konkurować.

Osteochondroza jest chorobą zwyrodnieniowo-dystroficzną związaną z otarciami krążków międzykręgowych, stopniowym naruszaniem integralności elementów strukturalnych.

Zespół rakowiaka - co to jest, leczenie i rokowanie

Najczęściej diagnozowane nowotwory powstające z komórek układu neuroendokrynnego nazywane są rakowiakami. Zestaw objawów występujących podczas rozwoju rakowiaka nazywa się zespołem rakowiaka.

Czym jest zespół rakowiaka

Guzy neuroendokrynne (rakowiaki) uwalniają hormony do krwi (zwykle histamina, serotonina, prostaglandyna i inne). Z powodu spożycia tych hormonów, zespół rakowiaka krwi zaczyna się rozwijać, z charakterystycznymi objawami.

Guzy neuroendokrynne mogą rozwijać się w prawie każdym narządzie.

Zazwyczaj nowotwory powodujące zespół rakowiaka znajdują się w:

  • jelito cienkie - 39% przypadków;
  • załącznik - 26% przypadków;
  • odbytnica - 15%;
  • oskrzela - 10%;
  • inne części jelita grubego - 1-5%;
  • trzustka - 2-3%;
  • żołądek - 2-4%;
  • wątroba - 1%.

W niektórych przypadkach rakowiakowe nowotwory przewodu pokarmowego są połączone z innymi nowotworami jelita grubego. Rakowiaki jelitowe mogą nie manifestować się przed pojawieniem się przerzutów i dopóki choroba nie przejdzie do stadium końcowego.

Chociaż przez długi czas uważano, że rakowiaki są łagodnymi nowotworami, stwierdzono, że pomimo powolnego rozwoju guzy te mają pewne oznaki złośliwości i są zdolne do przerzutów do pewnych grup narządów.

Zespół rakowiaka występuje zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet z tą samą częstotliwością, najczęściej występuje po 50-60 latach.

Podobne filmy:

Patogeneza zespołu rakowiaka

Czynnikami predysponującymi do powstawania zespołu rakowiaka są:

  • predyspozycje genetyczne (na przykład liczne nowotwory endokrynologiczne);
  • płeć (częściej u mężczyzn);
  • nadmierne spożywanie alkoholu, palenie;
  • niektóre typy nerwiakowłókniakowatości;
  • choroby żołądka w historii.

Można zauważyć, że różne postacie raka rozpoznaje się u osób należących do różnych ras, Afroamerykanie są bardziej narażeni na nowotwory żołądka, a Europejczycy cierpią na raka płuc.

Przyczyną zespołu rakowiaka jest aktywność hormonalna nowotworów pochodzących z komórek neuroendokrynnych systemu APUD. Symptomatologia jest spowodowana zmianą zawartości różnych hormonów we krwi pacjenta. Takie nowotwory częściej wydzielają większą ilość serotoniny, obserwuje się wzrost liczby histaminy, bradykininy, prostaglandyn i hormonów polipeptydowych.

To ważne! Zespół rakowiaka nie pojawia się u wszystkich pacjentów z rakowiakami.

W przypadku guzów jelita grubego i jelita cienkiego zespół częściej obserwuje się po przerzutach do wątroby. Przerzuty do wątroby prowadzą do tego, że produkty rakowe zaczynają przepływać bezpośrednio przez żyły wątrobowe do ogólnego krążenia, nie rozszczepiając się w komórkach wątroby.

W przypadku rakowiaków zlokalizowanych w oskrzelach, płucach, trzustce, jajnikach i innych narządach, zespół ten może wystąpić przed wystąpieniem przerzutów, ponieważ krew z zakażonych narządów nie jest oczyszczana w wątrobie przed wejściem do krwiobiegu układu. Nowotwory złośliwe częściej wywołują zespół rakowiaka niż nowotwory, które nie wykazują oznak złośliwości.

Zwiększenie poziomu serotoniny powoduje biegunkę, bóle brzucha, zaburzenia serca i zaburzenia wchłaniania. Wraz ze wzrostem poziomu bradykininy i histaminy dochodzi do uderzeń gorąca.

Objawy zespołu rakowiaka

Ten zespół ma następujące objawy:

  • pływy;
  • włóknista zmiana w prawym sercu;
  • ból brzucha;
  • uporczywa biegunka;
  • skurcz oskrzeli.

Najczęstszym objawem zespołu rakowiaka są uderzenia gorąca. Występuje u prawie wszystkich pacjentów. Przypływ charakteryzuje się nagłym, okresowym zaczerwienieniem górnej części ciała. Częściej przekrwienie wyraża się bardziej w strefie karku, szyi lub osoby. Pacjenci z zespołem rakowiaka odczuwają gorączkę, drętwienie i pieczenie. Przypływom towarzyszy wzrost częstości akcji serca i spadek ciśnienia krwi. Mogą wystąpić zawroty głowy z powodu zmniejszonego dopływu krwi do mózgu. Atakom mogą towarzyszyć: łzawienie i zaczerwienienie twardówki.

We wczesnych stadiach zespołu rakowiaka uderzenia gorąca odczuwane są raz na kilka dni lub tygodni. W miarę rozwoju zespołu ich liczba wzrasta do 1-2 lub nawet 10-20 razy dziennie. Czas trwania pływów wynosi od kilku minut do kilku godzin. Częściej napady występują na tle spożywania alkoholu, tłustych, pikantnych, pikantnych potraw, stresu psychicznego, wysiłku fizycznego i przyjmowania leków zwiększających poziom serotoniny. Rzadko, ale przypływy mogą wystąpić spontanicznie, bez wyraźnego powodu.

Patologię serca rozpoznaje się u połowy pacjentów z zespołem rakowiaka. Zwłóknienie wsierdzia często objawia się towarzyszącym uszkodzeniem prawej strony serca. Lewa strona rzadko podlega wpływowi zniszczenia serotoniny podczas przechodzenia krwi przez płuca. Następnie może rozwinąć się niewydolność serca i przekrwienie w krążeniu ogólnoustrojowym. Mogą manifestować się wodobrzuszem, obrzękiem kończyn dolnych, bólem prawego podbrzusza, pulsacją i obrzękiem żył szyi.

Innym częstym objawem zespołu rakowiaka jest ból brzucha, który tłumaczy się obecnością barier w ruchu treści jelitowych. Wynika to ze wzrostu wielkości guza pierwotnego lub pojawienia się w jamie brzusznej wtórnych ognisk.

Biegunka występuje u 75% pacjentów z zespołem rakowiaka. Rozwija się z powodu zwiększonej ruchliwości jelita cienkiego pod wpływem serotoniny. Często objawem jest przewlekły uporczywy, a jego intensywność może być inna. Z powodu złego wchłaniania zaburza się wszystkie rodzaje metabolizmu (węglowodany, białka, woda-elektrolit, tłuszcz), rozwija się hipowitaminoza. Z reguły jest to spowodowane podrażnieniem błony śluzowej przewodu pokarmowego, upośledzeniem drożności jelit.

U 10% pacjentów z zespołem rakowiaka rozwija się skurcz oskrzeli. Mogą wystąpić epizody duszności wydechowej, którym towarzyszy świszczący oddech i buczenie.

Niebezpieczna konsekwencja zespołu rakowiaka jest uważana za kryzys rakowiaka. Stan, który występuje podczas operacji i któremu towarzyszy gwałtowny spadek ciśnienia krwi, zwiększona częstość akcji serca, silny skurcz oskrzeli i zwiększenie ilości glukozy we krwi.

W przypadku długotrwałego zespołu rakowiaka obserwuje się: osłabienie mięśni, senność, suchość skóry, szybkie zmęczenie, stałe pragnienie i utratę wagi. W ciężkich przypadkach pojawiają się obrzęki, osteomalacja, niedokrwistość i przemiany troficzne tkanki skóry.

Uwaga! Objawy zespołu rakowiaka są typowe, ale nie są uważane za ważne diagnostyczne, ponieważ indywidualnie mogą wystąpić w innych patologiach narządów wewnętrznych.

Rak w różnych narządach

Rak płuc

Objawy guzów w płucach będą niespecyficzne, czasami nie będą całkowicie, co oznacza, że ​​zespół rakowiaka będzie nieobecny. Wynika to z niewielkich rozmiarów guza i braku przerzutów.

Objawy raka w płucach nie są typowe:

  • objawy dyspeptyczne;
  • kołatanie serca;
  • duszność, kaszel;
  • spłukiwanie górnej części tułowia;
  • skurcz oskrzeli.

Z tymi objawami trudno jest podejrzewać rakowiaka - nie ma wyczerpania, nie ma dramatycznej utraty wagi, zmęczenia, obniżonej odporności i innych charakterystycznych objawów procesu nowotworowego.

Guz jelita cienkiego

W jelicie cienkim nieco częściej niż w płucach rozpoznaje się nowotwór i towarzyszący mu zespół rakowiaka. Spośród tych objawów obecne są niespecyficzne bóle brzucha, co wiąże się z niewielkim rozmiarem nowotworu. Często edukacja jest diagnozowana losowo podczas badania rentgenowskiego. Około 10% wszystkich guzów jelita cienkiego o tej etiologii powoduje zespół rakowiaka. Oznacza to, że proces przerodził się w złośliwy i rozprzestrzenił się na wątrobę. Takie guzy mogą powodować niedrożność światła jelita i niedrożność jelit. Przyczyną niedrożności może być wielkość guza lub skrętu jelita z powodu zwłóknienia i zapalenia błony śluzowej.

Dodatek guz

Guzy procesu robaczkowego - rzadkie zjawisko. Zazwyczaj rakowiaki w wyrostku robaczkowym są wykrywane przez patologów po wycięciu wyrostka robaczkowego. Guz ma niewielkie rozmiary - mniej niż jeden centymetr. Szanse, że po usunięciu dodatku pojawią się w innym miejscu (nawrót), są bardzo małe. Ale jeśli wykryty guz ma rozmiar większy niż 2 cm, istnieje ryzyko przerzutów do lokalnych węzłów chłonnych i przeniesienia komórek nowotworowych do innych narządów.

Rakowiak guz odbytnicy

W tym przypadku zespół rakowiaka praktycznie nie ulega ekspresji. Nie ma żadnych oznak, a guzy są przypadkowo wykrywane podczas badań diagnostycznych (kolonoskopia lub sigmoidoskopia). Ryzyko złośliwości (złośliwość) i pojawienie się odległych przerzutów zależy od wielkości guza. Jeśli jego rozmiar jest większy niż 2 cm, ryzyko wystąpienia powikłań wynosi około 80%, jeśli mniej niż 2 cm - 98%, że nie będzie przerzutów. Niewielki guz usuwa się przez wycięcie jelita, jeśli występują oznaki złośliwości, usuwa się całą odbytnicę.

Rakowiak żołądka

Istnieją 3 rodzaje rakowiaka guzów żołądka, które przyczyniają się do zespołu rakowiaka:

  • Guzy pierwszego typu mają małe rozmiary (do 1 cm), łagodny przebieg. Wraz ze złożonym rozprzestrzenianiem się procesu nowotworowego obejmuje cały żołądek.
  • Guzy typu 2 rosną powoli, rzadko stają się złośliwe. Przeważają u pacjentów z zaburzeniami genetycznymi, takimi jak wielorakie nowotwory endokrynologiczne. Zaatakowany jest nie tylko żołądek, ale także trzustka, nasada, tarczyca.
  • Typ 3 - duże nowotwory. Mają charakter złośliwy, wnikają głęboko w ścianę narządu i dają wiele przerzutów. Może powodować perforację i krwawienie.

Guzy okrężnicy

W jelicie grubym najczęściej diagnozowany jest rakowiak i obserwuje się zespół rakowiaka. Zasadniczo istnieją duże (pięć centymetrów lub więcej) nowotwory. Przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych i prawie zawsze są złośliwe. Rokowanie przeżycia dla tych pacjentów jest słabe.

Diagnoza choroby

Diagnozę choroby przeprowadza się na podstawie badania zewnętrznego, objawów i badań:

  • testy biochemiczne;
  • badania immunofluorescencyjne;
  • CT i MRI;
  • radiografia;
  • scyntygrafia;
  • endoskopia;
  • gastroskopia;
  • kolonoskopia;
  • bronchoskopia;
  • laparoskopia;
  • phlebo i arteriografia.

Wysokie poziomy serotoniny są wykrywane w osoczu krwi. Specyficznym testem jest ilość kwasu 5-hydroksyindolowego. Dzięki zwiększonemu poziomowi prawdopodobieństwo rakowiaka wynosi prawie 90%.

Aby potwierdzić obecność nowotworu, wykonuje się biopsję dotkniętego obszaru i bada się powstałą tkankę. Zastosowano również testy w celu określenia podwyższonego poziomu hormonów, ale takie dane mogą wskazywać na kilka chorób.

Przeprowadzić diagnostykę różnicową z mastocytozą układową, pływami menopauzalnymi i skutkami ubocznymi przyjmowania leków.

Leczenie zespołu rakowiaka

Terapia tego schorzenia obejmuje leczenie podstawowej przyczyny.

Główne metody leczenia to:

  • wycięcie chirurgiczne;
  • chemioterapia i radioterapia;
  • leczenie objawowe.

Usuwanie chirurgiczne jest główną metodą leczenia nowotworu, może być radykalne, paliatywne i mało inwazyjne.

Radykalne wycięcie usuwa dotknięty obszar, otaczające tkanki, węzły chłonne i przerzuty. W przypadku interwencji paliatywnej usuwa się tylko guz pierwotny i największe przerzuty. Chirurgia małoinwazyjna polega na domieszkowaniu żyły wątrobowej, co ratuje pacjenta przed uderzeniami gorąca i biegunką. Po operacji przepisywana jest chemioterapia, która pozwala pozbyć się przerzutów w organizmie i usunąć resztki guza.

W zespole rakowiaka spowodowanym przez guzy jelita cienkiego wykonuje się resekcję jelita cienkiego z częścią krezki. W przypadku guzów jelita grubego i obecności guza w okolicy zwieracza krętniczo-kątniczego wykonuje się prawidłową hemikolektomię.

W zespole rakowiaka, spowodowanym przez guz w okolicy wyrostka robaczkowego, wykonuje się wyrostek robaczkowy. Czasami dodatkowo oczyszcza pobliskie węzły chłonne.

W przypadku przerzutów wskazana jest interwencja paliatywna. Polega ona na usunięciu dużych ognisk w celu zmniejszenia poziomu hormonów i nasilenia zespołu rakowiaka.

Wskazaniem do chemioterapii jest obecność przerzutów. Jest on stosowany w okresie pooperacyjnym z uszkodzeniami serca, nieprawidłową czynnością wątroby i znacznym nadmiarem normalnego poziomu kwasu 5-hydroksyindolucetycznego w moczu. Aby uniknąć pojawienia się kryzysu rakowiaka, terapia rozpoczyna się od małych dawek leków, powoli zwiększając dawkę. Skuteczność chemioterapii w zespole rakowiaka jest raczej niska. Poprawa występuje u 30% pacjentów, średni czas remisji wynosi około 4-7 miesięcy, możliwe są nawroty.

Jako leczenie objawowe zespołu rakowiaka stosuje się leki z grupy antagonistów serotoniny: „Sertralina”, „Fluoksetyna”, „Paroksetyna” i inne. W przypadku guzów, które wytwarzają dużą ilość histaminy, użyj „Ranitydyny”, „Difenhydraminy”, „Cymetydyny”. Aby wyeliminować biegunkę, należy przyjmować loperamid. Aby stłumić wydzielanie substancji biologicznie czynnych w obszarze nowotworu i zmniejszyć przejaw zespołu rakowiaka, należy stosować: „Lanreotyd” i „Oktreotyd”.

Połączone stosowanie metod chirurgicznych i chemioterapii umożliwia przedłużenie życia pacjenta, aw niektórych przypadkach (jeśli nowotwór zostanie zdiagnozowany w początkowej fazie), można go całkowicie wyleczyć. Leczenie objawowe jest konieczne, aby złagodzić stan pacjenta. W tym celu należy stosować antagonistów serotoniny, leki przeciwdepresyjne, retinoidy, interferon alfa, blokery receptorów H1 i H2 oraz inne leki zgodnie ze wskazaniami.

Rokowanie choroby

Rokowanie zespołu rakowiaka zależy od częstości występowania i poziomu złośliwości guza. Dzięki radykalnemu usunięciu guza pierwotnego i braku przerzutów możliwe jest całkowite wyleczenie. W obecności przerzutów rokowanie jest gorsze. Ze względu na powolny rozwój rakowiaka, średnia długość życia wynosi od 5 do 15 lat lub więcej. Przyczyną śmierci jest wiele przerzutów w odległych narządach, niewydolność serca, wyczerpanie, niedrożność jelit.

W przypadku guzów płuc prognozy dotyczące przewidywanej długości życia są najgorsze, a najbardziej optymistyczna jest dla guza w wyrostku robaczkowym.

Zespół rakowiaka

Istnieje pewien rodzaj guzów neuroendokrynnych - rakowiaki, które uwalniają do krwi pewne hormony (najczęściej jest to serotonina, prostaglandyna, histamina i inne). Z powodu uwalniania tych hormonów do krwi, u pacjenta rozwija się zespół rakowiaka, który charakteryzuje się pewnymi objawami.

Okazuje się, że podstawową przyczyną rozwoju takiego stanu patologicznego jest guz w którymkolwiek z narządów. W tym samym czasie można zlokalizować guz wytwarzający hormony:

  • w dodatku;
  • w jelicie cienkim lub grubym;
  • w żołądku.

Powody

Jak już wynika z definicji patologii, przyczyną zespołu rakowiaka jest obecność guza neuroendokrynnego w ciele pacjenta. Na szczęście guzy te rosną bardzo powoli, dlatego jeśli patologia zostanie wykryta na wczesnym etapie, możliwe jest całkowite wyleczenie lub przedłużenie życia osoby na 10 lub więcej lat. Dlatego ważne jest, aby poddawać się regularnym badaniom i zwracać uwagę na wszelkie podejrzane objawy, które mogą wskazywać na zespół rakowiaka - oznakę raka w organizmie.

Czynnikami predysponującymi do rozwoju tego stanu patologicznego mogą być:

  • predyspozycje genetyczne (w szczególności neoplazja wewnątrzwydzielnicza);
  • płeć - patologia częściej występuje u mężczyzn;
  • nadmierne picie i palenie;
  • niektóre typy nerwiakowłókniakowatości;
  • Choroby żołądka w historii.

Ponadto różne postacie raka występują u ludzi różnych ras. Na przykład Afroamerykanie częściej doświadczają nowotworów żołądka, a Europejczycy mają raka płuc.

Objawy

W przypadku guzów o różnej lokalizacji objawy zespołu rakowiaka pojawiają się z pewnym prawdopodobieństwem. Na przykład nowotwory jelita cienkiego wszystkich guzów neuroendokrynnych występują w 10% przypadków. W tym przypadku objawy zespołu rakowiaka z taką chorobą onkologiczną będą następujące:

  • biegunka;
  • napadowy charakter bólu brzucha;
  • nudności i wymioty.

Guzy wyrostka robaczkowego są jeszcze rzadsze i często rokowanie po usunięciu wyrostka robaczkowego jest korzystne, gdy guz jest mały i nie daje przerzutów.

Najczęstszym rakiem neuroendokrynnym jest żołądek, który ma trzy rodzaje i ma wysokie prawdopodobieństwo przerzutów:

  • Typ I to guz o rozmiarze mniejszym niż 1 cm, często łagodny, dlatego rokowanie w leczeniu patologii jest korzystne;
  • Typ II - nowotwór o wielkości do 2 cm, który niezwykle rzadko odradza się w nowotworze złośliwym;
  • Typ III jest najbardziej powszechny - są to guzy do 3 cm wielkości, które są złośliwe i często kiełkują w otaczających tkankach. Rokowanie, nawet w odpowiednim czasie, jest niekorzystne. Ale jeśli w trakcie rutynowego badania znajdziesz guz we wczesnym stadium i kompleksowo go leczysz, możesz zapewnić osobie 10–15 lat pełnego życia, co już jest bardzo poważne.

W innych miejscach lokalizacji nowotworu zespół rakowiaka rozwija się niemal natychmiast po wystąpieniu guza, dlatego terminowa wizyta u lekarza i leczenie leżącej u jego podstaw patologii może uratować życie danej osobie. Jeśli mówimy o objawach zespołu rakowiaka, są one typowe, ale nie są ważne diagnostycznie, ponieważ mogą występować osobno w wielu innych patologiach narządów wewnętrznych.

Tak więc głównymi objawami stanu, takiego jak zespół rakowiaka, są:

  • biegunka;
  • przekrwienie;
  • ból brzucha;
  • świszczący oddech;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • pływy.

Ponadto u niektórych osób może wystąpić kryzys rakowiaka - stan zagrażający życiu z poważnymi konsekwencjami.

Biegunkę obserwuje się u większości pacjentów z zespołem rakowiaka. Występuje z dwóch powodów - albo z powodu działania hormonu serotoniny, albo z powodu lokalizacji guza w jelicie. Charakterystyczna jest hiperemia w stanie takim jak zespół rakowiaka. Osoba ma czerwoną twarz na policzkach i szyi, wzrasta temperatura ciała, pojawiają się zawroty głowy i przyspiesza bicie serca, chociaż ciśnienie krwi mieści się w normalnych granicach.

Inne objawy, takie jak ból brzucha, świszczący oddech w płucach i obrzęk kończyn lub nagromadzenie płynu w jamie brzusznej (jak w przypadku patologii serca) nie są charakterystyczne - mogą wystąpić w każdej chorobie, więc nie stanowią wartości diagnostycznej. Ale pływy, podobne do tych, z którymi kobiety przeżywają menopauzę, mogą charakteryzować zespół rakowiaka, ponieważ nie występują w innych chorobach. W przeciwieństwie do pływów klimakteryjnych są one czterech typów:

  • w pierwszym typie występuje zaczerwienienie twarzy i szyi, które trwa kilka minut;
  • w drugim twarz nabiera cyjanotycznego odcienia, który trwa 5–10 minut, podczas gdy nos pęcznieje i staje się purpurowo-czerwony;
  • w trzecim typie czas trwania przypływu może wynosić od kilku godzin do kilku dni - stan charakteryzuje się łzawieniem, pojawieniem się głębokich zmarszczek na twarzy, rozszerzeniem naczyń twarzy i oczu;
  • przy czwartym rodzaju pływów na szyi i rękach osoby pojawiają się czerwone plamy o nieregularnym kształcie.

Diagnoza i leczenie

Diagnozowanie stanu, takiego jak zespół rakowiaka, jest trudne, ponieważ wszystkie objawy patologii są powszechne, a jeśli nie ma charakterystycznego zaczerwienienia twarzy lub uderzeń gorąca, trudno jest określić zaburzenie, które spowodowało te objawy, więc pacjenci otrzymują kompleksowe badanie obejmujące:

  • dostarczanie testów do biochemii;
  • badania immunofluorescencyjne;
  • instrumentalne metody badawcze.

Najbardziej pouczające metody instrumentalne to obrazowanie metodą CT i rezonansu magnetycznego, które mogą wykrywać guzy w narządach nawet na wczesnym etapie rozwoju, co zwiększa szanse pacjenta na wyzdrowienie. Ale przypisywane są również inne metody instrumentalne, które są do dyspozycji diagnozy: radiografia, scyntygrafia, endoskopia, flobia i arteriografia.

Leczenie stanu patologicznego, takiego jak zespół rakowiaka, obejmuje leczenie przyczyny pierwotnej, to znaczy guza. Metoda leczenia pozwala określić diagnozę, ponieważ pokazuje lokalizację guza, jego etap rozwoju i inne kryteria, które są ważne dla opracowania planu leczenia.

Główne metody leczenia onkologii to:

  • chirurgiczne wycięcie guza;
  • chemioterapia;
  • radioterapia;
  • leczenie objawowe.

Główną metodą jest chirurgiczne usunięcie guza, który może być radykalny, paliatywny i mało inwazyjny. Radykalne wycięcie obejmuje usunięcie dotkniętego obszaru, sąsiednich tkanek i węzłów chłonnych, a także przerzutów w organizmie.

Operacja paliatywna polega na usunięciu tylko pierwotnego guza i największego przerzutu. Minimalnie inwazyjny zabieg chirurgiczny polega na domieszkowaniu żyły wątrobowej, co pozwala pozbyć się takich objawów, jak uderzenia gorąca i biegunka. Po wycięciu chirurgicznym przepisywany jest kompleks leków chemioterapeutycznych, który umożliwia zniszczenie przerzutów w organizmie i pozostałości guza (jeśli występują). Połączone stosowanie metod chirurgicznych i chemioterapii przedłuża życie pacjenta, aw niektórych przypadkach (gdy guz wykryty jest na wczesnym etapie) i jest całkowicie wyleczone.

W odniesieniu do leczenia objawowego konieczne jest złagodzenie stanu pacjenta. W tym celu przepisuje się antagonistów serotoniny, blokerów receptorów H1 i H2, leki przeciwdepresyjne, interferon alfa i inne leki, jeśli jest to wskazane.

Przyczyny zespołu rakowiaka i nowoczesne metody jego leczenia

Niewydolność serca bez znacznego wzrostu ciśnienia, ciężka biegunka, ból brzucha, czerwona cera są oznakami wzrostu guza neuroendokrynnego - rakowiaka. Obecność takich manifestacji w agregacie u człowieka pozwala podejrzewać rozwój zespołu rakowiaka. Nowotwory mogą być łagodne lub złośliwe, infekują jelito cienkie i duże, odbytnicę, wyrostek robaczkowy, płuca i inne narządy.

Ten typ guza jest wyjątkowy. Jest w stanie samodzielnie produkować hormony i dostarczać je do układu krążenia, co powoduje główne objawy procesu patologicznego.

Charakterystyczną cechą zespołu rakowiaka jest długi utajony okres rozwoju. Taka niebezpieczna sytuacja powstaje z powodu niejasnej manifestacji objawów na początku choroby, ich podobieństwa z oznakami wielu patologii. Często diagnozuje się już uformowany nowotwór, który ma przerzuty, co znacznie pogarsza rokowanie pacjenta na powrót do zdrowia.

Przyczyny zespołu rakowiaka

Aktywne wytwarzanie hormonów (serotoniny, histaminy, bradykininy, prostaglandyn) tworzących rakowiak wywołuje objawy zespołu o tej samej nazwie. Wyniki badań nie dostarczają pełnych informacji o przyczynach rozwoju procesu nowotworowego. Nowotwór może rozwinąć się z pojedynczej zmienionej komórki i spowodować zespół. Obecność ludzkiego rakowiaka nie oznacza, że ​​czeka on na obowiązkowy rozwój zespołu.

Kilka typowych czynników może powodować pojawienie się guza, a następnie rozwój objawów zespołu rakowiaka:

  • obecność nowotworów endokrynologicznych u bliskich krewnych;
  • uporczywe palenie, picie;
  • niezdrowa dieta;
  • obecność chorób żołądka i jelit;
  • dziedziczna nerwiakowłókniakowatość;
  • wiek powyżej 50 lat, należący do płci męskiej.

W zależności od lokalizacji guza odnotowuje się najbardziej prawdopodobne przyczyny procesu patologicznego. Powinny być one rozważone bardziej szczegółowo.

Rak płuc

Główną przyczyną raka płuc i raka jest palenie. Aktywny miłośnik tytoniu lub ludzie z jego najbliższego otoczenia, którzy muszą regularnie wdychać niebezpieczne substancje rakotwórcze wraz z dymem, mogą zachorować. Innymi czynnikami prowokującymi są infekcja wirusowa, cząsteczki azbestu, kurz i ekspozycja na radioaktywny radon.

Guz jelita cienkiego

Proces nowotworowy w jelicie cienkim jest związany z kilkoma chorobami:

  • obecność polipów gruczolakowatych;
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego (niespecyficzne);
  • Choroba Crohna;
  • procesy wrzodziejące w dwunastnicy;
  • zapalenie uchyłków;
  • zapalenie jelit;
  • patologie pęcherzyka żółciowego, powodujące zastój żółci i podrażnienie jelita cienkiego.

Rakowiak guz odbytnicy

Rak jelita grubego jest spowodowany chorobami dziedzicznymi, w których obserwuje się mutacje genów - zespoły Lyncha, Petza-Egersa i Cowdena oraz różne polipy. Ryzyko powstawania nowotworu wzrasta u pacjentów z gruczolakami jelita grubego, patologiami kobiecymi - dysfunkcją jajników, endometriozą, guzami piersi. Niekorzystne czynniki środowiskowe i niezdrowa dieta mogą wywołać proces nowotworowy.

Guzy okrężnicy

Tworzenie się guzów neuroendokrynnych w okrężnicy jest związane z obecnością mutacji genowych, brakiem wystarczającej aktywności fizycznej i złych nawyków. Proces patologiczny wywołuje niezdrowa dieta, w której w potrawach dominują tłuszcze zwierzęce, drożdże i rafinowane węglowodany.

Główne cechy

Zespół rakowiaka charakteryzuje się charakterystycznymi objawami. Stan skóry pacjenta zmienia się zauważalnie. Widoczne obszary - twarz, szyja, ramiona - mogą nagle zmienić kolor, stają się wyraźne różowe, czerwone. Po kilku minutach powraca naturalny odcień skóry.

Atak może wystąpić kilka razy dziennie, nie towarzyszy mu zwiększona potliwość, która pozwala nazwać go „suchym przypływem”. U różnych pacjentów ten objaw może być bardzo krótki (pierwszego typu), inni ludzie zaczynają wyglądać inaczej:

  • ich twarz ma stały różowy odcień, podczas ataku nos może stać się purpurowy (drugi typ);
  • przedłużony, przez kilka godzin lub dni, atakowi trzeciego typu towarzyszy obecność wyraźnych zmarszczek, łzawienia i zaczerwienienia oczu, występują oznaki spadku ciśnienia krwi i ciężkiej biegunki;
  • utrzymujące się jasne czerwone plamy na szyi, dłonie pojawiają się przy wysokich pływach czwartego typu, pigmentacja pojawia się w postaci plam o nierównych konturach.

Twarz osoby z zespołem rakowiaka jest przedstawiona na zdjęciu. Objaw wywołuje aktywna produkcja histaminy przez guz.

Wraz z rozwojem procesu patologicznego obserwuje się reakcję narządów układu pokarmowego. Charakterystycznym objawem zespołu rakowiaka jest biegunka. Towarzyszy temu ból, pacjenci opisują je jako silne, regularne skurcze. Odchody mają specjalną konsystencję tłuszczową. Stabilne nudności i wymioty uzupełniają obraz kliniczny zespołu brzucha.

Zmiany w pracy układu sercowo-naczyniowego są zauważalne, są one związane z działaniem serotoniny. Struktura serca ulegnie zmianie, jego tkanki zostaną zastąpione łącznikami (proces ten często dotyczy prawej połowy narządu), kanały wewnętrzne tętnic zwężają się, co utrudnia krążenie krwi. Takim przemianom towarzyszą objawy - podwyższone ciśnienie krwi (niewielkie), ból serca, tachykardia.

Zwiększenie zawartości hormonów we krwi prowadzi do pojawienia się kolejnego objawu zespołu rakowiaka - skurczu oskrzeli. Obraz kliniczny w tym przypadku jest podobny do astmy oskrzelowej. Występują ekstremalne trudności w oddychaniu, ból, świszczący oddech i świst w płucach, brak powietrza, zawroty głowy.

Badania

Potrzebna jest diagnoza, aby potwierdzić zespół rakowiaka pacjenta. Głównymi wskaźnikami, na które zwraca uwagę lekarz, są charakterystyczne objawy zewnętrzne, wzrost poziomu serotoniny w próbce krwi, zmiana moczu wraz ze wzrostem stężenia kwasu 5-hydroksyindolucyjnego.

Aby potwierdzić rozwój zespołu, stosuje się kilka laboratoryjnych i instrumentalnych metod badawczych:

  • próbka krwi na obecność hormonów;
  • analiza moczu;
  • Procedury MRI lub CT;
  • usuwanie radiogramów;
  • diagnostyka ultradźwiękowa;
  • badanie endoskopowe i laparoskopowe jelita;
  • badanie oskrzeli;
  • kolonoskopia;
  • gastroduodenoskopia;
  • biopsja tkanek żołądka, jelit, płuc, serca.

Ważną metodą diagnostyczną dla potwierdzenia objawów zespołu rakowiaka jest diagnostyka różnicowa. Lekarz ma obowiązek wykluczyć rozwój innych chorób, które mają podobne objawy.

Nowoczesne metody leczenia

Główną metodą leczenia po potwierdzeniu zespołu rakowiaka jest operacja usunięcia obrzęku. Wykazano, że w celu zmniejszenia tempa rozwoju chorób nowotworowych rozprzestrzenianie się przerzutów w ciele pacjenta, chemioterapia i dodatkowe leczenie farmakologiczne łagodzą lub łagodzą główne objawy. Dobry efekt terapeutyczny można zaobserwować przy użyciu tradycyjnych receptur tradycyjnej medycyny.

Przygotowania

Leki są przepisywane pacjentom do chemioterapii i leczenia objawowego. W pierwszym przypadku zastrzyki leków cytotoksycznych są stosowane w celu stłumienia wzrostu guza, zmniejszenia jego wielkości, zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się komórek nowotworowych w ciele pacjenta. Kurs i program leczenia są ściśle indywidualne, wybrane dla konkretnego pacjenta. Aby poprawić jego ogólny stan, pokazano:

  • antagoniści serotoniny;
  • leki przeciwhistaminowe;
  • leki przeciwbiegunkowe;
  • środki do regulacji równowagi hormonalnej.

Interwencja operacyjna

Głównym etapem leczenia jest chirurgiczne usunięcie guza typu rakowiaka. Chirurg kieruje dodatkowymi działaniami na usunięcie tkanek z objawami przerzutów, blisko zlokalizowanych węzłów chłonnych. Pacjenci wymagają manipulacji tętnic wątrobowych - ich podwiązania. Stosuje się go w celu złagodzenia objawów wyniszczających pacjenta - biegunki i regularnych uderzeń gorąca. Po operacji wskazana jest chemioterapia.

Środki ludowe

Aby złagodzić objawy zespołu rakowiaka, można stosować leki ziołowe. Tradycyjne metody terapii mają podobny cel w leczeniu farmakologicznym - zmniejszanie objawów. Ważne są właściwości przeciwhistaminowe i przeciwbiegunkowe naturalnych środków. W recepturze przepisanej przez lekarza napary ziołowe, wywary mogą być pokrzywy, orzecha włoskiego, lepiężnika, piołunu, kory dębu i dziurawca.

Możliwe powikłania i rokowanie

Oczekiwana długość życia pacjenta i jego jakość po leczeniu zależy od głównego czynnika - stopnia rozwoju nowotworu, obecności przerzutów. Jeśli operacja została przeprowadzona we wczesnych stadiach raka, odsetek 15-letniego przeżycia jest wysoki - około 95.

Jeśli zespół rakowiaka rozwija się przez długi czas, liczba osób, które przeżyły, gwałtownie spada do 5% całkowitej liczby przypadków. Rokowanie u pacjentów znacznie komplikuje proces przerzutów, upośledzoną czynność serca, występowanie niedrożności jelit, kacheksji.