Łagodny nowotwór kości i chrząstki stawowej (D16)

Wyłączone: kość żuchwy (D16.5)

W Rosji Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób z 10. rewizji (ICD-10) została przyjęta jako pojedynczy dokument regulacyjny w celu uwzględnienia występowania, przyczyn publicznych wezwań do instytucji medycznych wszystkich departamentów, przyczyn śmierci.

ICD-10 został wprowadzony do praktyki opieki zdrowotnej na terytorium Federacji Rosyjskiej w 1999 r. Na mocy rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia Rosji z dnia 27 maja 1997 r. №170

Wydanie nowej wersji (ICD-11) planuje WHO w 2022 roku.

Łagodny nowotwór kości i chrząstki stawowej, nieokreślony

Nagłówek ICD-10: D16.9

Łagodny, rzadko występujący guz. W zależności od struktury występują zwarte, gąbczaste i mieszane osteomy.

Zwarte kostniaki dotyczą głównie zatok czołowych i sitowych (75%), zatoki kości klinowej i kości sklepienia czaszki (4%). Gąbczaste i mieszane kostniaki są najczęściej zlokalizowane w kościach kości ramiennej i udowej.

Klinicznie guz jest zwykle bezobjawowy. Tylko ze zmianami kości czaszki i znaczną ilością wykształcenia możliwe bóle głowy i zaburzenia funkcjonalne. Przebieg kliniczny kostniaków jest powolny. Ich wzrost występuje głównie z powodu apofizycznego wzrostu tkanki kostnej wzdłuż ich obwodu, jak tworzenie kości okostnej, co normalnie prowadzi do wzrostu kości w grubości.

Zdjęcie rentgenowskie charakteryzuje się obecnością patologicznego skupienia w kształcie okrągłego, związanego z kością szeroką podstawą. Edukacja ma normalną strukturę kości. Mikroskopowo, guz ma gąbczastą, beleczkowatą architekturę. Widać aktywne tworzenie kości z transformacją w kość blaszkowatą. Kość blaszkowata składa się z warstw dojrzałej matrycy z gęstymi włóknami kolagenowymi.

Diagnostyka różnicowa powinna być prowadzona z osteochondromą, exostozami, kostniejącym zapaleniem mięśni, osteomią para-oste.

Często znaleziono guz o pochodzeniu osteogennym i swoisty przebieg.

Według Schajowicza (1981), kostniak osteoidowy stanowi 9-11% wszystkich łagodnych guzów szkieletowych.

Osteomaid kostny został wyizolowany w oddzielnej postaci nosologicznej przez H. Jaffe w 1935 roku. Choroba przeważa u młodych ludzi od 11 do 20 lat.

Najczęściej guz atakuje kości udowe i piszczelowe (50%), z czego w 65-80% przypadków znajduje się w regionach metafizycznych kości długich. W 10-15% przypadków wykrywa się uszkodzenia kręgosłupa, z których w 90% przypadków występuje uszkodzenie elementów tylnych i 10% trzonów kręgowych.

Objawy kliniczne kostniaka osteoidów są dość specyficzne. Typowe bóle o różnym natężeniu, nasilające się w nocy. Ból można przerwać przyjmując leki przeciwbólowe. Często ból napromienia w naturze, co utrudnia znalezienie lokalizacji patologii.

Gdy śródstawowe położenie guza ujawnia trwałe zapalenie błony maziowej stawów. W większości przypadków określa się miejscowy ból w dotkniętym segmencie. Przy długotrwałej chorobie powstaje hipotrofia miękkich tkanek kończyny.

Analiza zmian radiologicznych pokazuje, że w zależności od lokalizacji wskazane jest przydzielenie gąbczastego, korowego i podokostnowego osteomaidu.

Obrazowanie rentgenowskie osteomaidalnego osteoma charakteryzuje się obecnością ograniczonego ogniska osteolitycznego zniszczenia, zwykle owalnego kształtu, do 1 cm Gdy nowotwór znajduje się w korowej części kości długich, obserwuje się dobrze rozwinięty obszar stwardnienia obwodowego. Zmiany twardzinowe w gąbczastych kostniakach osteoidowych są mniej wyraźne lub nie występują. Struktura skupienia różni się gęstością od jednorodnego oświecenia do intensywnego z obecnością cienkiego brzegu oświecenia na obwodzie. Wewnątrz „gniazda” guza mogą znajdować się inkluzje przypominające sekwestrację w zapaleniu szpiku.

Tomografia komputerowa zapewnia znaczącą pomoc w poszukiwaniu kostniaków osteoidowych, zwłaszcza w przypadkach, w których nie można zweryfikować guza przy użyciu tradycyjnych metod radiacyjnych. Szczególne znaczenie ma CT w diagnostyce guzów o złożonych lokalizacjach - kręgosłupa, kości miednicy, łopatki.

Mikroskopowo, „gniazdo” osteomii osteoidowej jest splotem losowo zlokalizowanych beleczek kostnych o prymitywnej strukturze, pozbawionych włóknistości, o jednorodnym wyglądzie. Osteoidy, słabo zwapnione lub nie w pełni zwapnione wiązki są otoczone tkanką osteogenną, składającą się z okrągłych lub wydłużonych komórek typu osteoplastycznego lub osteoklastów, ściśle dopasowanych do wiązek.

Diagnostyka różnicowa kostniaków kości i stawów powinna być prowadzona z osteoblastoma, przewlekłym stwardniającym zapaleniem kości i szpiku z Garre, ropniem Brodiego, pourazowym zapaleniem okostnej.


Osteoblastoma (gigantyczny osteoid osteoma, osteogenic fibroma)

Guz, który jest mało znany szerokiemu kręgowi lekarzy, często nie jest podzielony na osteomę osteoidową. Jednocześnie guz ten ma pewne różnice w procesie, strukturze morfologicznej, aw konsekwencji w taktyce leczenia chirurgicznego. Guz został wyizolowany w oddzielną postać nosologiczną w 1956 r. Przez amerykańskich badaczy H. Jaffe i L. Lichtenstein.

Najczęstszą lokalizacją osteoblastoma jest kręgosłup (40% przypadków); elementy tylne (60%); elementy tylne z rozłożeniem na ciało (25%); bezpośrednio trzon kręgowy (15% przypadków). Prawdopodobieństwo wystąpienia dolegliwości przynasadowych kości długich szkieletu (30%), kości stóp (15%) i miednicy (5%) jest mniejsze.

Osteoblastoma charakteryzuje się podostrym początkiem choroby ze stałą tendencją do zwiększania objawów klinicznych związanych ze wzrostem guza i jego rozprzestrzenianiem się na otaczające struktury. Głównym objawem nowotworu jest ból, często w nocy, z możliwym napromieniowaniem sąsiedniego segmentu.

Gdy guz znajduje się w kręgosłupie, występuje napięcie mięśni pleców (wałek mięśniowy po stronie przeciwnej do patologicznej).

Dość często wykrywa się sztywność lędźwiową i gładkość krzywych fizjologicznych kręgosłupa. Możliwe naruszenia stanu neurologicznego podczas podrażnienia błon lub korzeni rdzenia kręgowego.

Lokalizacji guza wewnątrzstawowego towarzyszy wyraźne zapalenie błony maziowej i przykurcze, co powoduje wyznaczenie nieodpowiednich, a czasem szkodliwych metod leczenia.

Semiotyka radiologiczna, w zależności od stadium osteoblastoma, może być inna. Według N.V. Kochergina (2005), w początkowym okresie, guz manifestuje się jako ognisko osteolitycznej destrukcji z rozmytymi i nierównymi konturami. Zniszczenie ma tendencję do wyraźnego postępu. Pod koniec pierwszego roku choroby proces się stabilizuje, zaczyna się rozwijać osteoskleroza. Miejscowy obrzęk jest możliwy w tym okresie. Następuje postęp osteosklerozy, który staje się dominujący. CT zapewnia znaczącą pomoc w wizualizacji i ocenie struktury guza, określając jego prawdziwe granice i relacje z otaczającymi tkankami.

Mikroskopowo, osteoblastoma ma objawy podobne do osteomii osteoidów, ale z bardziej intensywnym tworzeniem osteoidów i unaczynieniem. Liczne wielojądrzaste komórki gigantyczne (osteoblasty) są obecne. Z agresywnymi osteoblastoma wykrywa się osteoblasty nabłonkowe.

Diagnostyka różnicowa osteoblastów powinna być prowadzona z osteomaidem, kostniakomięsakiem, torbielą tętniaka i przewlekłym zapaleniem szpiku.

Dość często znaleziono łagodny guz.

Chondroma odpowiada za 4% wszystkich przypadków pierwotnych guzów kości. Guz może być umiejscowiony centralnie (enchondroma) lub obwodowo (echchondromia okostnowa). Taki podział należy uznać za względny, ponieważ enchondromę ze wzrostem można przekształcić w guz okostnowy. Chondroma występuje zarówno w dzieciństwie, jak iu dorosłych.

Najczęściej dotknięte są krótkie kości rurkowe rąk i stóp (60%), przysadka biodra (17%), kość ramienna (7%) i kości miednicy (3%).

Podobnie jak wszystkie pierwotne łagodne nowotwory, chondroma charakteryzuje się pojedynczym skupieniem w jednej kości. Wiele chondromii towarzyszy dysplastycznemu procesowi układowemu szkieletu - dyschondroplazji (choroba Olle). Przez długi czas chondromy są bezobjawowe. Wraz z późniejszym wzrostem guza i obrzękiem warstwy korowej może pojawić się ból i dyskomfort w dotkniętej chorobą kończynie. W wyniku wzrostu chondromii na dłoniach i stopach powstają deformacje kości, znacząco zakłócające funkcje segmentów.

Radiograficznie, enchondromy objawiają się wrzecionowatym obrzękiem kości z ostrym ścieńczeniem warstwy korowej, która w niektórych miejscach może nie zostać wykryta. Ognisko guza nie jest jednorodne. Istnieją miejsca zwapnienia, mające blokowy charakter o różnej długości i intensywności.

Kolumna chondromiczna u podstawy może mieć osłonę kości, która przechodzi w niewidzialną granicę guza w tkankach miękkich utworzonych przez okostną. Struktura guza ma czasami wzór z plamistymi oczkami.

Mikroskopowo ujawniają zraziki dojrzałej chrząstki szklistej z oświeconą macierzą międzykomórkową (mały kolagen). Zraziki są oddzielone przez normalne przestrzenie szpiku kostnego. Często pojawiają się oznaki zwapnienia, w zależności od rodzaju kostnienia.

Diagnostyka różnicowa chondromy jest wykonywana z chrzęstniakomięsakiem, kostniakiem okostnowym, osteochondromą, torbielą tętniaka.

Synonimy: egzostoza, osteochondralna egzostoza

Dość częsty nowotwór występujący u młodych ludzi.

Dyskusje na temat guza lub dysplastycznej natury tej formacji wciąż trwają. Większość zagranicznych badaczy odnosi się do wielokrotnych egzostoz jako anomalii chondrogenezy i monospecyficznych formacji jako prawdziwych guzów szkieletowych. Czynnik ten może zostać zakwestionowany przez fakt, że tempo wzrostu egzostoz zależy bezpośrednio od tempa wzrostu pacjenta, a autonomiczny wzrost guza jest sygnałem do regeneracji egzostozy do wtórnego chondrosarcoma. Jednak zgodnie z międzynarodową klasyfikacją tę nozologię należy rozważyć w sekcji łagodnych guzów tworzących chrząstki.

Najczęściej osteochondromy wpływają na metafizę kości długich (70%), rzadziej - na kości stopy (10%), kości miednicy, łopatkę i kręgosłup (20%).

Choroba w większości przypadków jest bezobjawowa, tylko przy znacznej wielkości egzostozy może powodować pewien dyskomfort u pacjenta. Opisano rzadkie przypadki nowotworów układu nerwowo-naczyniowego.

Znaki radiologiczne wskazują na obecność części kostnej guza i jego części chrzęstnej z różnym stopniem nasilenia zwapnienia i kostnienia.

Obraz mikroskopowy guza jest reprezentowany przez chrząstkową „czapeczkę” zawierającą powierzchnię podstawną wraz z kostnieniem. Guz ma woreczek śluzowy, którego ściana jest wyłożona błoną maziową.

Diagnostyka różnicowa osteochondromii prowadzona jest z kostniakiem i chondromą okostną.

Po raz pierwszy chondroblastoma (chrzęstniak z nadbrzusza) została opisana przez Codmana w 1931 r. W oddzielnej postaci nosologicznej została wyizolowana w 1942 r. Przez H. Jaffe i L. Lichtensteina.

Chondroblastoma dotyka głównie pacjentów w drugiej dekadzie życia, tj. w okresie dojrzewania. Jednak rozwój tego nowotworu jest możliwy w późniejszym wieku.

Guz częściej dotyka nasadowych części kości długich: głowy kości udowej i krętarza większego (23%), nasady dalszej kości udowej (20%), głowy kości ramiennej (18%), bliższej kości piszczelowej (17%), kości dłoni i stopy ( 10%).

W obrazie klinicznym chondroblastomy przeważa zespół bólowy, nasilający się po wysiłku. Biorąc pod uwagę śródstawową lokalizację guza, prawie zawsze odnotowuje się ograniczenie ruchów w dotkniętym stawie, co jest związane z bólem. Intensywność bólu i nasilenie przykurczu zależą od stopnia zniszczenia nasady. Guz wpływa na nasadę kości i rozciąga się na część przynasadową kości, strefa wzrostu ulega zniszczeniu, a następnie powstają deformacje i skrócenie kończyny.

Uszkodzenie zniszczenia litycznego charakteru jest zwykle zlokalizowane mimośrodowo, ma zaokrąglony lub owalny kształt, rozmiary od 1,5 do 5,0 cm. Z sąsiednich części kości, uszkodzenie jest ograniczone przez pasek stwardnienia. Centrum oświecenia ma niejednolitą strukturę z powodu istnienia miejsc zwapnienia klybchaty. Mimośrodowe położenie zmiany prowadzi do przerzedzenia i obrzęku warstwy korowej CT pozwala ocenić zmiany strukturalne we wczesnych stadiach rozwoju guza, prawdziwe wymiary powstawania i stan chrząstki stawowej, co ma duże znaczenie przy wyborze metody leczenia chirurgicznego.

Mikroskopowo określają zwarte masy komórek, reprezentowane przez ten sam typ zaokrąglonych komórek z dużymi jądrami, komórkami podobnymi do osteoklastów, w macierzy międzykomórkowej - ogniska tkanki chondromów z elementami zwapniającymi.

Diagnostyka różnicowa jest najczęściej wykonywana z gruźliczym zapaleniem kości, osteoblastoma, guzem olbrzymiokomórkowym, chondrosarcomą.


Włókniak chondromyksoidalny (fibromyxoid chondroma)

Bardzo rzadki guz tworzący chrząstkę. Wyodrębniony w osobnej postaci nosologicznej w 1948 r. Przez H. Jaffe i L. Lichtenstein z grupy chondrosarcoma.

Najczęstszą lokalizacją guza jest proksymalna piszczel (60%), krótkie rurkowate kości dłoni i stóp (25%), kości miednicy (8%), aw innych przypadkach wpływa to na trzon kości długich.

Obraz kliniczny guza zależy od wieku pacjenta. W dzieciństwie charakterystyczny jest zespół bólowy, ograniczenie ruchu w okolicznych stawach, zanik mięśni i przekrwienie dotkniętego obszaru. U dorosłych pacjentów guz jest zwykle bezobjawowy.

Radiograficznie w metaphysis lub metadiaphysis określa się mimośrodowo umiejscowiony środek zniszczenia jednorodnej, rzadziej beleczkowatej struktury. Zniszczenie jest otoczone obrzeżem osteosklerozy. Przypadki zniszczenia guza w warstwie korowej i wyjścia guza do tkanek miękkich nie są rzadkością.

Mikroskopowo określają tkankę zrazikową ze zwiększoną precyzją kleju na krawędziach zrazików, komórkach nowotworowych o wydłużonym lub gwiaździstym kształcie, spotykają komórki podobne do osteoklastów.

Diagnostyka różnicowa powinna być przeprowadzona z guzem olbrzymiokomórkowym, torbielą tętniaka, włóknieniem desmoplastycznym, dysplazją włóknistą.


Guz olbrzymiokomórkowy (osteoklastoma, osteoblastoclastoma)

W większości przypadków osteoblastoclastoma jest łagodnym guzem, ale w 1-1,5% przypadków napotyka się pierwotne złośliwe formy, aw 10-25% przypadków rozpoznaje się wtórne nowotwory złośliwe (Burdygin VN, 1997; Makhson NE, 1998). W niektórych przypadkach przerzuty nowotworu (bez morfologicznych oznak złośliwości tego ostatniego) do płuc, kości i tkanki podskórnej. Agresywny charakter guza potwierdzają częste nawroty choroby i przerzuty, nawet kilka lat po operacji.

Dzieci ujawniają się niezwykle rzadko. Stanowi 5% wszystkich pierwotnych guzów kości. W 75% przypadków chorobę rozpoznaje się u osób w wieku 20–40 lat. Informacje historyczne Ponad 100-letnia historia badania guza olbrzymiokomórkowego uległa zmianie w odniesieniu do tej choroby. Nowotwór został opisany pod różnymi nazwami - miejscowe włókniste zapalenie kości, miejscowa osteodystrofia włóknista, młodzieńcza osteodystrofia torbielowata, włókniste włókniste komórki (Vinogradova TP, 1973; Volkov MV, 1974).

Przez długi czas torbiele tętniaka były określane jako guzy olbrzymiokomórkowe jako ostatni etap procesu nowotworowego. Jest to błędna ocena, ponieważ udowodniono inny charakter tych chorób (Berezhniy AP).

Częstą i typową lokalizacją guza jest metaepipiza kości długich kończyn - 75% przypadków (w 50-65% przypadków - w kościach tworzących staw kolanowy), rzadziej kręgosłup (7%), kości rąk i stóp (5%), kości miednicy (4 %).

Objawy kliniczne guza olbrzymiokomórkowego nie różnią się pod żadnym względem. Pierwszym objawem choroby jest zwykle ból w strefie guza promieniującej do stawu. Tworzyły się guzy, bolesne przy badaniu dotykowym. Dotknięty segment ulega deformacji. Określa się miejscową przekrwienie, skóra staje się błyszcząca, z wyraźnym wzorem naczyniowym. Możliwy wzrost regionalnych węzłów chłonnych.

Radiologiczne wydzielające lityczne i komórkowe formy guza.

• W pierwszej kolejności powstaje rozległy lityczny obszar zniszczenia wraz ze zniszczeniem warstwy korowej i uwolnieniem guza do tkanek miękkich (ryc. 13-13). Guz występuje mimośrodowo w przysadce kości, rozciąga się na nasadę, dociera do chrząstki stawowej, ale nie kiełkuje. Granica między zmianą a zdrową kością nie jest widoczna. Ta forma choroby charakteryzuje się najbardziej agresywnym rodzajem przepływu.

• Forma komórkowa guza olbrzymiokomórkowego przejawia się w komórkowym tulekulowaniu wzoru zmiany spowodowanej częściowym zachowaniem wiązek kostnych.

Stosunkowo rzadka choroba, łagodny nowotwór, składający się z dojrzałej tkanki tłuszczowej bez nietypowych objawów.

Obraz kliniczny i diagnoza

Guz częściej wpływa na metaprzeszczep długich kości rurkowych. Zdjęcie rentgenowskie charakteryzuje się utworzeniem jamy zamiast gąbczastej kości w strefie metaepiphyseal.

Klinicznie sam guz praktycznie nie wykazuje, co do zasady, przypadkowego znalezienia podczas badania rentgenowskiego dotkniętego segmentu kości.

Za pomocą CT można określić gęstość tkanki, która wykonuje jamę, a jeśli parametry tkanki tłuszczowej odpowiadają, diagnoza może być ustalona precyzyjnie.

Łagodny histiocytoma włóknista


Definicja i informacje ogólne

Łagodny włóknisty histiocytoma kości jest rzadkim łagodnym guzem o strukturze histologicznej identycznej z niewchłanialnym włókniakiem (wyróżnionym we własnej postaci na podstawie danych klinicznych). Występuje w wieku od 15 do 60 lat. Najczęstszą lokalizacją jest trzon kości długich, kości miednicy, żebra, rzadziej kości kręgosłupa, czaszka, obojczyk, rzepka.

W guzie występują duże pola histiocytów z pienistą cytoplazmą i olbrzymimi komórkami wielojądrowymi. W rezultacie nowotwór jest czasami określany takimi terminami jak „ksantomia”, „xanthofibroma” lub „ksantomia włóknista”.

Radiograficznie - dobrze ograniczone uszkodzenie lityczne bez oznak kostnienia, ze stwardniałymi krawędziami; w przypadku dużych zmian warstwa korowa może zostać zniszczona.

Makroskopowo gęsta tkanina od czerwonawo brązowego do żółtawego. Histologia jest identyczna z niechłodzoną fibromą.

Chirurgiczne Wynik jest korzystny.

Naczyniak jest rzadkim łagodnym guzem neosteogennym.

Częstość występowania naczyniaków wśród innych nowotworów nie przekracza 1-2% (Adler, 1983). Obraz kliniczny

Najczęstszą lokalizacją naczyniaków jest kręgosłup (28%), następnie kości czaszki (20%), długie kości, kości miednicy, stopy, łopatka.

Zależy od lokalizacji guza. Wraz z porażką długich kości, bólem, obrzękiem, deformacje dotkniętych segmentów pojawiają się odpowiednio wcześnie. Naczyniaki kręgowe przez długi czas są bezobjawowe i często są to badania rentgenowskie. W przypadku patologicznego złamania może rozwinąć się ucisk rdzenia kręgowego lub jego korzeni.

Radiologicznie, naczyniak krwionośny pojawia się jako ośrodek rozrzedzenia, który ma zaokrąglony lub owalny kształt, czasami bez wyraźnych granic. Na tle zniszczenia, kościste poprzeczki, tworzące promienny wzór, który jest bardziej charakterystyczny dla ciał kręgowych, działają. Wraz z lokalizacją naczyniaków krwionośnych w kościach długich, guz objawia się małymi ogniskami litycznego zniszczenia owalnego kształtu. Określ pęcznienie i przerzedzenie warstwy korowej.

Mikroskopowo guz reprezentowany jest przez jamy jamiste, które wypełniają przestrzenie szpiku kostnego. W świetle naczyń jamistych tworzą się skrzepy, w zależności od organizacji.


Guz Glomus (naczyniak)

Łagodny nowotwór, który rozwija się z pochwy neuroartialnej z przeważającą proliferacją zespoleń tętniczo-żylnych.

Spotykaj się bardzo rzadko.

Guz dotyka głównie dystalnych paliczków palców u rąk i nóg.

Klinicznie, guz objawia się ostrymi bólami, nasilonymi przez nacisk w obszarze patologicznego skupienia. Ze względu na mały rozmiar guza (do 1 cm) nie zawsze jest możliwe jego kliniczne określenie. Częściej znajduje się pod płytką paznokcia, czasami deformując ją.

Radiograficznie z typową lokalizacją guza określa się regionalne zniszczenie falangi o gładkich konturach. W rzadkich przypadkach tworzy się rozdrobniona guzowatość.

Pewna pomoc w poszukiwaniu guza kłębuszkowego może być zapewniona przez CT i MRI.

Mikroskopowo, guz składa się z konglomeratu naczyń szczelinopodobnych, nabłonkowe komórki kłębka i włókna nerwowe znajdują się między ich ścianami.

Diagnostyka różnicowa powinna być przeprowadzana z panaritium kostnym, egzostozą podpaznokciową, osteomidem osteoidowym.

Co to jest kostniak zatoki czołowej, gdy konieczne jest operowanie kostniaka i zalecenia po usunięciu

Osteoma zatoki czołowej to dziedzina badań otolaryngologii, chirurgii i onkologii. Nowotwór powstaje w wyniku chaotycznego podziału komórek chrzęstno-kostnych zatok. Choroba nie ma różnic płci i wieku, występuje jednakowo u dzieci i dorosłych. Osteoma może atakować prawie wszystkie zatoki kości twarzy, ale najczęstszą lokalizacją są płaty czołowe.

Osteoma zatoki czołowej - co to jest?

Osteoma przedniego płata czołowego jest łagodnym nowotworem utworzonym z tkanki kostnej i chrzęstnej. Średnica guza rzadko przekracza 4 cm, ale imponujące wymiary stają się widoczne gołym okiem - w obszarze czoła pojawia się guzek.

Guz charakteryzuje się powolnym wzrostem, więc objawy są nieobecne przez długi czas. Wraz z rozwojem kostniaków, otaczające tkanki zagęszczają się, a w zatokach tworzy się wypukły obszar.

Osteoma może być pojedyncza lub wielokrotna, gdy obserwuje się kilka ognisk patologicznych w jednej kości. Osteoma kodu kości czołowej według ICD-10 - D16.4 - kostniak kości czaszki i twarzy.

Guz kości czołowej czaszki może prowadzić do zaburzeń czynnościowych narządów układu oddechowego, organicznego uszkodzenia mózgu. Z powodu powikłań często wskazywanych przez interwencję chirurgiczną - usuwa się duże nowotwory kości twarzowych czaszki.

Klasyfikacja

Osteoma zatoki czołowej jest podzielona na typy i formy guza w zależności od jego szczególnego wzrostu. Kryteria te uzupełniają obraz kliniczny, pomagają w prognozowaniu i taktyce leczenia.

Według typów

Lekarze identyfikują kilka kluczowych typów:

  • Solidna (zwarta kostnica zatoki czołowej), utworzona równolegle do powierzchni kości, struktura zawiera koncentryczne płytki;
  • Gąbczasty, zawiera największą objętość porowatej tkanki;
  • Mózg zawierający dużą liczbę szpiku kostnego w strukturze.

Każdy z typów charakteryzuje się intensywnością wzrostu i indywidualnym obrazem klinicznym. Solidny osteoma ma porównywalną gęstość z kością słoniową.

Przez wzrost

Zmiany osteomatyczne kości czołowej różnią się strukturą morfologiczną, która decyduje o naturze wzrostu.

Istnieją dwa główne typy:

  1. Hiperplastyczny, utworzony z tkanki kostnej, przypomina wyrośnięcia (zewnętrzne wzrosty kości) i powoduje enostozę (wewnętrzne łuki guzów);
  2. Heteroplastyka, utworzona z tkanki mięśniowej lub łącznej, zlokalizowana w obszarze ścięgien, a także przywiązanie mięśni do kości.

Hiperplastyczne kostniaki charakteryzują się szybkim, chaotycznym wzrostem zdrowych komórek, co powoduje pogrubienie kości w dotkniętym obszarze. Jednocześnie ze wzrostem obserwuje się hipoplazję i nadmierne wyczerpywanie sąsiednich tkanek.

Zmniejszenie siły kości czołowej zwiększa ryzyko mikropęknięć, różnych przemieszczeń i złamań.

Przyczyny kostniaka kości czołowej

Kostniaki czołowe są częściej diagnozowane u młodych mężczyzn, a ich rozwój odnotowuje się już w dzieciństwie. Takie statystyki nie oznaczają, że patologia nie rozwija się u kobiet. Niezawodnie nieznane powody, które bezpośrednio wpływają na pojawienie się guzów.

Następujące czynniki mogą prowokować formacje osteomatyczne:

  • czynnik traumatyczny (uszkodzenia mechaniczne, stłuczenia, złamania);
  • poprzednie operacje na kościach twarzy (medyczne, plastikowe);
  • przewlekłe zapalenie zatok (zwłaszcza zapalenie błony śluzowej, zapalenie przednie, zapalenie etmoidalne);
  • potrzeba regularnego zasysania zatok ze śluzówki za pomocą sond;
  • promieniowanie, chemioterapia;
  • choroby zapalne kości i tkanki chrzęstnej, zapalenie szpiku.

Ważnym czynnikiem predysponującym jest:

  • dziedziczność
  • przewlekłe infekcje dróg oddechowych
  • obciążona ciąża
  • wady rozwojowe płodu.

Przy ciężkim zapaleniu kości, na przykład z krwiotwórczym zapaleniem kości i szpiku, ryzyko wystąpienia kostniaka wzrasta kilka razy.

Objawy kostniaka lewej i prawej zatoki czołowej

Strona umiejscowienia kostniaka w zatoce czołowej nie odgrywa szczególnej roli w charakterze objawów objawowych. Małym wzrostom rzadko towarzyszy jawna symptomatologia.

Jednakże, gdy zlokalizowane są wokół zatok nosowych, prawdopodobny jest rozwój następujących objawów:

  • podrażnienie oczu;
  • wypukłość gałki ocznej;
  • podwójne widzenie lub rozwidlenie różnych przedmiotów w zasięgu wzroku.

Zaburzenia okulistyczne związane są z uciskiem korzeni nerwowych w miarę wzrostu kostniaków. Zaburzenia widzenia są odwracalne i po usunięciu guza funkcja oka zostaje przywrócona.

Istnieją inne objawy choroby:

  • częste zaostrzenia zapalenia zatok;
  • bóle głowy;
  • pojawienie się ogniskowych lub uogólnionych drgawek;
  • zaburzenie zdrowia psychicznego.

Po zlokalizowaniu w zatokach czołowych dochodzi do kompresji opon mózgowych, małych naczyń krwionośnych, często rozwija się zespół niedotlenienia i śmierć komórek. Wszystko to prowadzi do zaburzeń neurologicznych, zaburzeń stanu psycho-emocjonalnego.

Innym znakiem jest pojawienie się tępego, promieniującego bólu. Naciskając na guz, nasila się ból i rozprzestrzenia się na różne części twarzy, czaszkę.

Diagnostyka

Rozpoznanie guza płata czołowego obejmuje obowiązkowe badania instrumentalne.

Następujące rodzaje badań mają istotne znaczenie kliniczne:

  • Zdjęcie rentgenowskie w kilku projekcjach;
  • tomografia komputerowa (tomografia komputerowa kostnego płata czołowego);
  • rezonans magnetyczny;
  • biopsja.

Na zdjęciu rentgenowskim kostniak zatoki czołowej wygląda jak zacieniona, gęsta plama o regularnym kształcie.

Pomimo braku bezpośredniego zagrożenia dla powstawania nowotworu złośliwego, przy pewnych czynnikach predysponujących taki scenariusz kliniczny jest możliwy. Biopsja pozwala określić strukturę morfologiczną kostniaka.

Leczenie kostniaka na czole

Leczenie guzów kości, głównie chirurgicznych. Farmakoterapia i tradycyjne metody leczenia nie wpływają na powstały guz. Leczenie zachowawcze jest przepisywane w celu złagodzenia objawów objawowych i jest tymczasowe.

Jeśli ujawniony kostniak nie przejawia się jako zewnętrzny niedobór, nie towarzyszą mu objawy i nie pogarsza jakości życia pacjenta, lekarz wybiera taktykę oczekiwania i zobaczenia. W przypadku skomplikowanego przebiegu choroby zaleca się radykalne leczenie - operację.

Kiedy należy operować kostniak zatoki czołowej?

Usunięcie chirurgiczne jest obiecującą metodą leczenia kostniaka czaszki czołowej, eliminując ryzyko nawrotu w przyszłości. Istnieje kilka kluczowych wskazań do interwencji chirurgicznej, a przede wszystkim pojawienie się objawów i wad wyglądu z powodu wysunięcia się wzrostu. Operację przeprowadzają chirurdzy, onkolodzy.

Przebieg manipulacji zależy od wybranej metody leczenia. Istnieje kilka podstawowych metod usuwania: otwarte tradycyjne, endoskopowe.

Sposób wykonywania operacji - tradycyjne usuwanie

Tradycyjne usuwanie jest dość traumatyczne, odpowiednie do usuwania dużych nowotworów.

  1. Dostęp operacyjny odbywa się poprzez nacięcia twarzy.
  2. Kość jest odsłonięta z mięśni i błon śluzowych, określana jest strefa guza.
  3. Kość usuwa guz kości lub po prostu usuwa uszkodzoną kość.
  4. Pustka jest wypełniona własnym implantem lub płytką tytanową (siatką).
  5. Otaczana tkanka kostna zostaje przywrócona, a szew jest ciasno zszyty za pomocą nici absorbujących.

Dzięki silnemu, wyginającemu się bólowi, usuwanie jest zawsze radykalne poprzez cięcie na czole. Interwencja jest przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym. Pacjent nadal przebywa w szpitalu przez kilka dni po operacji pod nadzorem lekarzy.

Wadą operacji otwartej jest niebieska skóra na zimno w obszarze instalacji siatki tytanowej, blizny i blizny.

Aby poprawić wyniki estetyczne, wykonuje się nacięcie na skórze głowy. Jeśli to konieczne, chirurg ucieka się do kraniotomii.

Metody mało inwazyjne

Małe guzy bez widocznej symptomatologii (zazwyczaj przypadkowo wykryte podczas badania) można leczyć metodami endoskopowymi. Endoskopia jest uważana za środek zapobiegawczy i jest stosowana jako zapobieganie dalszemu wzrostowi guza. Delikatną metodą leczenia jest promieniowanie o częstotliwości radiowej pod kontrolą tomografu komputerowego.

Operacja jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym. Cienki czujnik częstotliwości radiowej jest wkładany przez cienkie przebicia lub nacięcia, które nagrzewają się i niszczą patologiczne komórki. Odzyskiwanie trwa zaledwie kilka tygodni.

Główne zalety tej metody to:

  • brak ryzyka wtórnych powikłań;
  • utrzymanie integralności otaczającej zdrowej tkanki;
  • bez nawrotu.

Niestety, endoskopowa metoda usunięcia kostniaka zatoki czołowej jest operacją kosztowną, nie każda klinika i instytucja medyczna jest dostępna.

To, czy objawy HPV są naprawdę niebezpieczne i czy lekarze powinni z nimi walczyć, daje różne informacje. Czy konieczne jest usunięcie płaskich brodawczaków w miejscach intymnych, powiedzieliśmy w oddzielnym artykule na temat naszego zasobu.
Dowiedz się, jak usunąć brodawczaka w nosie tutaj. Zazwyczaj wirus nie może zostać ugaszony przez jedno usunięcie, konieczne jest kompleksowe leczenie, które opisaliśmy również w naszej publikacji.

Zalecenia po leczeniu chirurgicznym

Ostateczny powrót do zdrowia po zabiegu przychodzi za kilka miesięcy. Wczesna rehabilitacja prowadzona jest w warunkach stacjonarnych, obejmuje bandażowanie, mycie środkami antyseptycznymi, wyznaczenie antybiotykoterapii w celu zapobieżenia ostremu procesowi zakaźnemu.

Po wypisie pacjent zostaje odesłany do domu z następującymi zaleceniami:

  • leczenie szwu środkami antyseptycznymi kilka razy dziennie;
  • zgodność z reżimem ochronnym;
  • smarowanie blizny regenerującymi maściami, roztworami (na przykład, Contractubex);
  • przyjmowanie witamin o wysokiej zawartości wapnia.

Podczas regeneracji nie zaleca się odwiedzania gorących zabiegów, saun, łaźni. W dzielnicy mieszkalnej należy utrzymywać normalny poziom wilgotności. Ogólnie zalecenia są proste i dostępne dla każdego pacjenta. Ważne jest, aby unikać chorób zapalnych i zakaźnych, przeziębień, źródeł reakcji alergicznych.

Dlaczego potrzebuję przynajmniej raz w życiu wykonać MRI mózgu:

Rokowanie w przypadku kostniaka zatoki czołowej jest głównie korzystne. Wczesna diagnoza w dużej mierze determinuje wielkość interwencji chirurgicznej, czas rehabilitacji. Po usunięciu nie ma żadnych powtórzeń. Osteoma zatok czołowych wymaga obowiązkowego leczenia, aby uniknąć powikłań w miarę rozwoju guza.

Czym jest brodawczak przełyku, przeczytaj ten artykuł.

Łagodne guzy kości - opis.

Krótki opis

Chondroma - guz wieku dziecięcego i dojrzewania. Częściej występują krótkie kości rurkowe ręki i stopy. Chondromy należy traktować jako potencjalnie złośliwe guzy. Chondromie są podzielone na enchondromy i ecchondromas. • Enchondroma to guz zlokalizowany wewnątrz kości. W środku rozdętego pojedynczego paleniska znajduje się jednorodne oświecenie o nieregularnym okrągłym lub owalnym kształcie z wyraźnymi konturami. Na jednolitym tle znaleziono pojedyncze cienie ognisk zwapnienia chrząstki •

Ecchondroma jest guzem wychodzącym z kości i rosnącym w kierunku tkanek miękkich. Na tle zagęszczenia tkanek miękkich wykrywane są miejsca zwapnień o różnych rozmiarach i intensywnościach. Granice guza i jego podstawy są trudne do znalezienia. • Obraz kliniczny. Paliczki palców dłoni i stóp, kości śródstopia, stępu i kości śródręcza są częściej dotknięte, rzadziej kości udowe i kości ramiennych. Charakteryzuje się stopniowo rozwijającym się obrzękiem, w bliskim sąsiedztwie stawu - bóle stawów, zjawiskiem zapalenia błony maziowej. Enchondromę można przekształcić w chondrosarcoma: przyspiesza to wzrost guza, pojawia się ból, istnieją obszary zwapnienia guza i akumulacja izotopów podczas scyntygrafii. Aby wyjaśnić diagnozę, wskazana jest biopsja guza. • Leczenie chondromii to tylko chirurgiczne - wydalanie guza, resekcja kości z przeszczepem kości. Jeśli podejrzewa się nowotwór złośliwy - segmentowa resekcja zaatakowanej kości.

Chondroblastoma jest rzadkim guzem, który stanowi 1-1,8% pierwotnych guzów kości (10% wszystkich guzów szkieletu). Występuje głównie w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Ulubiona lokalizacja - długie kości rurkowe. Wpływa na nasady i przynasady (proksymalne i dystalne części kości udowej, proksymalne części kości piszczelowej i kości ramiennej), rzadziej - kości miednicy i łopatki • Obraz kliniczny. Przeważa ból, występuje niewielki obrzęk, czasem ograniczający ruch w zaniku stawów i mięśni • Diagnoza. Radiograficznie określ heterogeniczne ognisko zniszczenia kształtu okrągłego lub owalnego. Diagnostyka różnicowa chondroblastoma jest wykonywana z pojedynczą enchondromą i lityczną postacią osteoblastoclastoma • Leczenie chondroblastoma jest chirurgiczne (kiretaż), jednak biorąc pod uwagę możliwość złośliwości, zaleca się resekcję kości.

Fibroma chondromyksoidalna jest bezbolesnym łagodnym guzem. Jego metafizyczne mimośrodowe położenie w długiej kości rurkowej z przerzedzeniem i pęcznieniem warstwy korowej przypomina chondroblast. Występuje częściej przed 30 rokiem życia • Objawy kliniczne są minimalne; przez długi czas bezobjawowy; wykrywany losowo na radiogramach w postaci ogniska zniszczenia, czasami otoczony obrzeżem sklerotycznym. Na tle ogniska zniszczenia widoczny jest wzór beleczkowy i zwężenia. • Leczenie - chirurgiczne (wydalanie guza z późniejszym zastąpieniem ubytku kości przeszczepem).

Osteochondroma - występuje często • Lokalizacja: głównie w długich kościach kanalikowych (przyśrodkowa powierzchnia bliższej przynasady kości ramiennej, dystalna przysadka kości udowej, proksymalna przysadka kości piszczelowej) • Badanie rentgenowskie. Guz jest prezentowany w postaci dodatkowego cienia, nogi połączonej z kością, rzadziej szerokiej podstawy. Kontury są nierówne, nierówne. Przy dużych rozmiarach guza stwierdzono wyraźną deformację sąsiednich kości • Diagnostyka różnicowa - z pojedynczym i wielokrotnym wyrostkiem kości i chrząstki. Osteochondroma może być złośliwa • Leczenie jest chirurgiczne.
Osteoblastoclastoma (guz olbrzymiokomórkowy) występuje w młodym wieku (u osób poniżej 30 roku życia), wpływa zarówno na nasadę, jak i na przynasadę długich kości kanalikowych. - torbielowaty i pasywny - torbielowaty • Obraz kliniczny: ból w dotkniętym obszarze, czasami - przekrwienie skóry, deformacja kości, możliwe patologiczne złamania • badanie rentgenowskie. Guz ma postać owalnego ogniska oświecenia. Brak osteoporozy jest ważnym sygnałem radiologicznym wszystkich postaci osteoblastoclastoma, który odróżnia ją od gruźliczych zmian kostnych • Diagnostyka różnicowa: bada wykluczenie dysplazji (chondroma, chondroblastoma, dysplazja włóknista itp.) • Operacja osteoblastoclastoma jest chirurgiczna. Oszczędzająca resekcja kości z usunięciem guza i jednoczesnym przeszczepem kości (auto-, homograft lub zastąpienie metakrylem metylu) jest metodą z wyboru. Po pokonaniu guza kręgosłupa stosuje się radioterapię.

Osteoid - osteoma. Niektórzy autorzy uważają, że osteoid - osteoma jako przewlekłe ogniskowe - martwicze nieżelazne zapalenie kości i szpiku, inne odnoszą się do osteoid - osteoma do guzów • Częstotliwość. Osteoid - osteoma jest wykrywana u młodych ludzi (11–20 lat), mężczyźni cierpią 2 razy częściej. Zwykle osteoid - kostniak - pojedynczy guz, zlokalizowany w dowolnej części szkieletu (zwykle w długich kościach rurkowych). Na pierwszym miejscu pod względem częstości uszkodzeń jest kość udowa, następnie piszczel i kość ramienna. • Obraz kliniczny. Ból, zwłaszcza w nocy, zlokalizowany, nasilony przez nacisk na palenisko. Skóra pozostaje niezmieniona. Z lokalizacją guza na kończynach dolnych - kulawizna. Radiograficznie ujawniają centrum zniszczenia tkanki kostnej o owalnym kształcie z wyraźnymi konturami. Wokół skupia się strefa osteosklerozy spowodowana okostną, aw mniejszym stopniu zmiany śródkostne. Aby wyjaśnić naturę zmiany chorobowej i bardziej wyraźne wykrycie ostrości pokazanej CT. Diagnostyka różnicowa kostniaka kości osteoidowej wykonywana jest z ropniem kości Brody'ego • Leczenie chirurgiczne. Po usunięciu rodników z reguły osteoid - osteoma nie nawraca.

Osteoma jest jednym z najbardziej morfologicznie dojrzałych łagodnych nowotworów szkieletowych pochodzących z osteoblastów. Zdiagnozowany częściej w dzieciństwie, czasami przypadkowe odkrycie rentgenowskie • Typy: zwarte i gąbczaste. Osteoma gąbczasta jest często zlokalizowana w kościach cewkowych. Zwarty kostniak może być zlokalizowany w kościach sklepienia czaszki, zatok przynosowych. Radiodiagnostyka przez osteome nie jest trudna. Zwarty osteoma daje jednolity, nieustrukturyzowany intensywny cień. Gąbczasty kostniak kości rurkowej odsuwa się od stawu, gdy rośnie; w całej rozcieńczonej warstwie korowej można prześledzić. Guz ma strukturę beleczkowatą. Egzofityczny wzrost guza • Leczenie - usunięcie guza z miejsca zdrowej tkanki kostnej i okostnej.

Naczyniak jest wrodzoną nieprawidłowością, w której proliferacja komórek śródbłonka prowadzi do powstawania skupisk przypominających guz; najczęściej kręgosłup dotykają kości: w ciele 1-2 kręgów ujawnia się proliferacja naczyń włosowatych lub jam jamistych z częściowym zniszczeniem • Obraz kliniczny: drobne bóle, nasilone przez nacisk na wyrostek kolczysty, ruch, długotrwałe siedzenie lub chodzenie • Badanie rentgenowskie: w późniejszych etapach - stwardnienie i ucisk kręgów • Leczenie - łagodzenie kręgosłupa: noszenie sztywnego gorsetu, radioterapia, ucisk rdzenia kręgowego - laminektomia.

ICD-10 • D16 Łagodny nowotwór kości i chrząstki stawowej

Łagodny nowotwór kości i chrząstki stawowej (D16)

Wyłączone: kość żuchwy (D16.5)

Szukaj według tekstu ICD-10

Szukaj według kodu ICD-10

Wyszukiwanie alfabetyczne

Klasy ICD-10

  • I Niektóre choroby zakaźne i pasożytnicze
    (A00-B99)

W Rosji Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób z 10. rewizji (ICD-10) została przyjęta jako pojedynczy dokument regulacyjny w celu uwzględnienia występowania, przyczyn publicznych wezwań do instytucji medycznych wszystkich departamentów, przyczyn śmierci.

ICD-10 został wprowadzony do praktyki opieki zdrowotnej na terytorium Federacji Rosyjskiej w 1999 r. Na mocy rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia Rosji z dnia 27 maja 1997 r. №170

Wydanie nowej wersji (ICD-11) jest planowane przez WHO w 2017 2018

D16 Łagodny nowotwór kości i chrząstki stawowej

Łagodne nowotwory kości są łagodnymi guzami powodującymi ból i deformacje kości. Najczęściej dotyka dzieci i młodzież, bardzo rzadko - dorosłych po 40 latach. Płeć, genetyka, styl życia nie mają znaczenia.

Łagodne guzy kości mogą wpływać na dowolne kości. Najczęściej rozwijają się w kościach cewkowych kończyn, na przykład kości udowej, a także często w kościach rąk.

Chociaż guz zwykle nie objawia się, ale dotknięte obszary mogą boleć lub kość rośnie i deformuje się. Dotknięta kość ulega złamaniu nawet po drobnych obrażeniach. Czasami guz ściska nerwy, powodując mrowienie lub utratę czucia; czasami ogranicza ruchliwość lub odczuwa ból podczas ruchów - jeśli guz ściska najbliższe ścięgno (włóknisty sznur, mocując mięsień do kości).

Guzy kości są zwykle diagnozowane za pomocą promieni rentgenowskich, rezonansu magnetycznego lub skanów radioizotopowych. Aby potwierdzić nienowotworowy charakter guza, lekarz wykonuje biopsję próbki kości.

Jeśli guz powoduje ból, deformuje kość lub szybko rośnie, zostaje usunięty chirurgicznie. Czasami konieczna jest wymiana uszkodzonej kości na sztuczną, pobraną z innej części ciała lub od dawcy. Zazwyczaj nowotwory są skutecznie leczone chirurgicznie, ale możliwe są nawroty, a następnie wymagana jest druga operacja.

Pełne odniesienie medyczne / Trans. z angielskiego E. Makhiyanova i I. Dreval. - M.: AST, Astrel, 2006.- 1104 p.

Osteoma

Osteoma jest łagodnym rozgraniczonym guzem kości pochodzącym z kości i składającym się z tkanki kostnej, która jest długa i powoli rośnie i ma wygląd półkuli. Wcześniej pojęcie osteomii, niezależnie od pochodzenia, obejmowało wszystkie formacje kostne (traumatyczne, wybuchowe, zapalne i neuropatyczne), ale obecnie, ze względu na trudności z odróżnieniem guza od edukacji hiperplastycznej w medycynie, wspomniane powyżej wzrosty nie są związane z pojęciem osteomii.

Guz powstaje na kościach szkieletu i często znajduje się na kościach udowych, kluczowych, skroniowych i czołowych, a także w jamach i orbicie kości twarzy. Osteoma kości czołowej i kości klinowej często pochodzi z pozostałości chrząstki germinalnej.

Osteoma znajdująca się powyżej powierzchni kości nazywana jest egzostozą, a więźniem substancji gąbczastej jest enostoza.

Zwykle występują pojedyncze guzy, ale występują również liczne egzostozy, które są chorobami ogólnoustrojowymi i należą do ekchondromii. W bardzo rzadkich przypadkach stwierdza się osteoblastomę pochodzącą z osteoblastów, która leży na granicy łagodnych nowotworów i mięsaków (nowotworów złośliwych).

Przyczyny kostniaka

W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy wielokrotnym wysiedleniu, kostniak pojawia się z powodu predyspozycji dziedzicznych, ponieważ choroba przenoszona jest na bezpośrednich potomków z prawdopodobieństwem 50%. Przyczynami kostniaka są również:

Klasyfikacja osteomii

Kości osteomy są podzielone według kolejności struktur na następujące typy:

Bryła, która składa się z gęstej, zwartej substancji przypominającej kość słoniową. Substancja ta nie zawiera szpiku kostnego i jest prawie całkowicie wolna od kanałów Gaversovy;

Gąbczasty, który składa się z porowatej gąbczastej substancji;

Mózg, który składa się z dużych, szerokich jam szpiku kostnego.

Według genezy, kostniaki dzielą się również na egzostozy nasadowe i okostnowe.

Struktura osteomii

Osteoma kości zawiera płytki kostne z leżącymi wśród nich ciałami kostnymi. Płyty te znajdują się wokół kanałów Gaversa i przestrzeni szpiku kostnego. W zależności od rodzajów nowotworów wymienionych powyżej, liczba kanałów Gaversa i wielkość przestrzeni szpiku kostnego zmieniają się. Tkanka kostna, która jest częścią kostniaka kości czołowej, często składa się z wysepek chrzęstnych osadzonych w warstwie podkorowej lub substancji gąbczastej.

Objawy osteomii

Często kostniak rozwija się bezobjawowo, a bolesne odczucia pojawiają się tylko wtedy, gdy guz jest przeszkodą w ruchu kości lub nacisku na nerw. Gdy guz znajduje się na górnej warstwie kości czaszki, mogą wystąpić bóle głowy, napady padaczkowe i problemy z pamięcią. Jeśli kostniak znajduje się w zatokach nosowych, następuje pogorszenie wzroku, a gdy guz jest zlokalizowany w obszarze kości klinowej, obserwuje się zaburzenia hormonalne.

Leczenie osteomii

Początkowo, w oparciu o wyniki danych klinicznych i radiologicznych, rozpoznaje się kostniaka, po czym przepisuje się leczenie.

Leczenie kostniaka jest radykalnym usunięciem guza. Interwencja chirurgiczna jest wskazana w przypadku dysfunkcji narządów, silnego bólu, opóźnienia wzrostu i zmian w kształcie kości, co prowadzi do ograniczonej mobilności i zaburzeń statyki kończyn. Podczas zabiegu chirurg usuwa guz, a następnie wycina leżącą pod spodem blaszkę zdrowej kości. Jeśli przebiegowi choroby nie towarzyszą objawy i guz o niewielkich rozmiarach, uważa się za celowe prowadzenie dynamicznej obserwacji.

Nowotwory złośliwe kości i stawów stawów (C40-C41)

Wyłączone:

  • BDU szpiku kostnego (C96.7)
  • błona maziowa (C49.-)

W Rosji Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób z 10. rewizji (ICD-10) została przyjęta jako pojedynczy dokument regulacyjny w celu uwzględnienia występowania, przyczyn publicznych wezwań do instytucji medycznych wszystkich departamentów, przyczyn śmierci.

ICD-10 został wprowadzony do praktyki opieki zdrowotnej na terytorium Federacji Rosyjskiej w 1999 r. Na mocy rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia Rosji z dnia 27 maja 1997 r. №170

Wydanie nowej wersji ICD jest planowane przez WHO w 2017 2018

Dotychczasowe zmiany i uzupełnienia do ICD-10 dokonane przez WHO.

Nowotwory łagodne kości - leczenie chirurgiczne

RCHD (Republikańskie Centrum Rozwoju Zdrowia, Ministerstwo Zdrowia Republiki Kazachstanu)
Wersja: Archiwum - Protokoły kliniczne Ministerstwa Zdrowia Republiki Kazachstanu - 2010 (zarządzenie nr 239)

Ogólne informacje

Krótki opis

Protokół „Łagodne wzrosty kości - leczenie chirurgiczne”

Kody ICD-10:

D 16,0 Łagodne nowotwory łopatki i długie kości kończyny górnej

D 16.1 Łagodne nowotwory krótkich kości kończyny górnej

D 16.2 Łagodne nowotwory długich kości kończyny dolnej

D 16.3 Łagodne nowotwory krótkich kości kończyny dolnej

D 16.7 Łagodne nowotwory żeber, mostka i obojczyka.

D 16.8 Łagodne nowotwory kości miednicy, kości krzyżowej i kości ogonowej

D 16.9 Łagodne nowotwory kości i chrząstki stawowej, nieokreślone

Klasyfikacja

3. Egzostoza osteochondralna.

Diagnostyka

Kryteria diagnostyczne


Skargi i anamnezy: odkształcenia śródkostne i kostne ujawnione podczas badania rentgenowskiego.


Badanie fizykalne: pogrubienie kości, wyczuwalne narosty kości, ograniczające funkcjonowanie stawów.


Badania laboratoryjne: nie obserwuje się zmian w klinicznych, biochemicznych analizach przy braku współistniejącej patologii.


Badania instrumentalne: na radiogramach kostnych, śródkostnych lub nowotworach wyrastających z kości wykrywa się obrzęk kości.


Wskazania do konsultacji specjalistów: laryngologa, stomatologa - do rehabilitacji zakażeń nosogardzieli, jamy ustnej; w przypadku nieprawidłowości w EKG - konsultacja kardiologa; w obecności IDA - pediatra; z wirusowym zapaleniem wątroby, chorobami odzwierzęcymi i wewnątrzmacicznymi i innymi infekcjami - infekologiem; z patologią endokrynologiczną - endokrynolog; neuropatolog - z patologią neurologiczną; onkolog - podczas diagnostyki różnicowej.


Minimalne badanie po wysłaniu do szpitala:

3. Test na HIV, zapalenie wątroby w przypadku wcześniejszych interwencji chirurgicznych.


Główne środki diagnostyczne:

1. Pełna morfologia (6 parametrów), hematokryt, płytki krwi, krzepnięcie.

2. Oznaczanie resztkowego azotu, mocznika, białka całkowitego, bilirubiny, wapnia, potasu, sodu, glukozy, ALT, AST.

3. Oznaczanie grupy krwi i czynnika Rh.

4. Ogólna analiza moczu.

5. Radiografia zaatakowanych kości w dwóch rzutach.

6. Badanie ultrasonograficzne narządów jamy brzusznej według wskazań.

9. ELISA dla markerów HIV wirusa zapalenia wątroby typu B, C, D, jeśli jest wskazana.


Dodatkowe środki diagnostyczne:

1. Analiza moczu według Addis-Kakovsky, według wskazań.

2. Analiza moczu według Zimnitsky'ego.

3. Hodowla moczu z wyborem kolonii według wskazań.

4. Radiografia klatki piersiowej według wskazań.

5. Echokardiografia według wskazań.

Diagnostyka różnicowa

Znak

Łagodny nowotwór kości

Osteosarcoma

Chondrosarcoma

Brakuje lub w nocy

Stały lokalny ból

Niestabilny, tępy ból

Przerzuty do wszystkich narządów

Przerzuty do płuc

Obrzęk kości, wyraźne kontury, ścieńczenie warstwy korowej, brak reakcji okostnej

Warstwowe periostozy, rozmyte kontury, reakcja okostnej, liza warstwy korowej

Wykorzystanie warstwy korowej, plamienie cienia, zwapnienia

Leczenie

Taktyka leczenia

Cele leczenia: resekcja nowotworu kości.

Leczenie nielekowe: dieta przy braku chorób współistniejących - w zależności od wieku i potrzeb organizmu. Reżim na następne 3-7 dni odpoczynku w łóżku, później chodzenie z kulami dla uszkodzeń kości kończyny dolnej. Unieruchomienie gipsu w zależności od leczenia chirurgicznego wynosi 7-15 dni.

Leczenie lekami:

1. Terapia antybakteryjna w okresie pooperacyjnym od pierwszego dnia - cefalosporyny 2-3 generacji i linkomycyna w dawce wiekowej przez 7-10 dni, zgodnie z wskazaniami.

2. Leki przeciwgrzybicze - Mikosist raz lub nystatyna w dawce 7-10 dni z powołaniem antybiotyków.

3. Leczenie anestezjologiczne w okresie pooperacyjnym od pierwszego dnia (tramadol, ketonal, trigan, promedol) według wskazań w wieku dawkowania przez 1-5 dni.

4. W przypadku niedokrwistości pooperacyjnej preparaty żelaza (actiferrin, ranferon, ferrum lek) do znormalizowania morfologii krwi.

5. Aby zapobiec hipokalcemii, preparaty wapnia (glukonian wapnia, wapń-Dz Nycomed, Calcid, osteogenon) podaje się doustnie od 3-5 dni po zabiegu, w dawce wiekowej zgodnie ze wskazaniami.

6. Transfuzja składników krwi (FFP, pojedyncza grupa ermassa) śródoperacyjnie iw okresie pooperacyjnym według wskazań.

Środki zapobiegawcze:

- zapobieganie zakażeniom bakteryjnym i wirusowym;

- zapobieganie przykurczom i sztywności stawów;

Dalsza wiedza: celem jest przywrócenie funkcjonalnego zakresu ruchu w stawach. Przeprowadzenie rehabilitacji stawów (terapia ruchowa, fizjoterapia, terapia cieplna). Okres rehabilitacji wynosi 10-14 dni.

Niezbędne leki:

1. Antybiotyki - cefalosporyny 2-3 pokolenia, linkomycyna

2. Leki przeciwgrzybicze - Mikosist, nystatyna

3. Leki przeciwbólowe - tramadol, ketonal, promedol, trigan

4. Preparaty do znieczulenia - calypsol, diazepam, środki zwiotczające mięśnie, narkotyki, fentanyl, tlen

5. Tabletki wapnia

Dodatkowe leki:

1. Preparaty żelaza na os

2. Roztwory glukozy

3. 0,9% roztwór NaCl w

4. Bandaże gipsowe

Wskaźniki efektywności leczenia:

1. Przywrócenie zakresu funkcjonalnego ruchu w stawach.

Hospitalizacja

Wskazania do hospitalizacji: planowane, obecność pogrubienia kości, wzrost kości, ograniczenie ruchu w stawach, zespół bólowy.