Rak płuc IIIst, T2N3Mx. Jakie opcje leczenia są możliwe?

Witaj, doktorze, powiedz mi, jakie są możliwości dalszego leczenia tego pacjenta?
Dwa lata temu u mojego taty zdiagnozowano raka płuc IIIst, T2N3Mx. W tym czasie 12 kursów chemioterapii. W rezultacie tylko negatywny trend. Pojawiło się wiele innych chorób, w tym zapalenie płuc i wodobrzusze. Pod koniec zimy i wiosny cierpiał na zapalenie płuc i zapalenie opłucnej przez długi czas. W ciągu ostatnich kilku miesięcy dramatycznie cienka i bardzo słaba. Hemoglobina jest znacznie zmniejszona.
Onkologia była monitorowana i leczona w Perm, a lekarze staży w Regionie Perm. W ostatniej konsultacji onkolog nie dawał już zwykłych zaleceń, by pojawić się po 3 miesiącach, a także pozwolił terapeucie na stosowanie narkotycznych środków przeciwbólowych. Zrozumieliśmy, że odmówił.
Lekarze twierdzą, że w Perm nie ma dobrych onkologów, dlatego opinie ekspertów są bardzo potrzebne.
Co jeszcze można zrobić, czy warto pojechać do Moskwy, czy warto wypróbować inne rodzaje leczenia, wzmocnienie odporności, terapię cytokinami itd. I tak dalej?

Tutaj dołączę ankietę od kwietnia do maja.
Nie wiem, czy jest to możliwe, ale link to wszystkie dokumenty, które są w zasięgu ręki (28 sztuk)
https://cloud.mail.ru/public/3Cyv/4mE4ucMbW

Nieco bardziej szczegółowa historia medyczna:
1 05.22.15. -21.05.15. Był hospitalizowany w Perm w chirurgii klatki piersiowej, gdzie przeszedł kurację. W szpitalu przeszedł biopsję pod obojczykiem, gdzie wykryto komórki nowotworowe. Zwolniony do domu, leczony w domu do końca maja.

2 05/29/15. Konsultacje w onkologii, gdzie przepisano leczenie (ostre infekcje dróg oddechowych, zapalenie płuc) w domu, a następnie testy w celu uzyskania chemioterapii.
Wykonano również radiografię (dołączoną do wniosku). Poszedł do domu, był traktowany zgodnie ze wszystkimi spotkaniami (patrz. Na odwrocie)

3 07/08/15. -15/07/15. Rozładuj epicrisis po pierwszej chemii (pierwszy rodzaj leków). Przygotowania wskazane w dokumencie zostały wykonane przy użyciu dwóch dodatkowych substancji chemicznych.
W sumie odbyły się trzy sesje chemii.

4 02.12.15. -14.12.15. 4 kursy chemii (przepisane nowe leki). W tym samym czasie wykonano USG i CT (dołączone).
Frekwencja miała być 01/19/16., Ale była chora, więc następnym razem poszedł do szpitala dopiero w lutym.

5 01.02.16. -05.02.16. 5. kurs chemii (przepisane nowe leki). Od lutego do lipca 2016 r. Przyjmowano leki na kolejne 6, 7, 8, 9, 10 kursów chemioterapii

7 08/17/16. -19.08.16. 11 kursów chemii (leki są prawie podobne).

8 13.09.16. -26.09.16. Kurs 12 chemii (przepisano nowe leki). Frekwencja na trzynastym kursie miała wynosić 10/18/16. Ale byłam chora, więc dotarłam do kliniki na wizytę nie na czas (gdzie był koniec października).
Wysłano do domu - nie było miejsca.

9 14.11.16. Drugi raz przyszedł na 13. kurs. Wysłano do domu - stabilizacja, kontrola kontrolna po 3 miesiącach. W listopadzie było bardzo zimno, podczas jazdy do domu z Permu, bardzo zimno.
Choroba: ostre infekcje dróg oddechowych, następnie zapalenie płuc i do marca 2017 r. Były leczone antybiotykami z powodu zapalenia płuc.

10 1/19/17. Konsultacje z onkologiem w Perm.
Wniosek: Nie pokazano chemii (ponieważ zapalenie płuc nie jest wyleczone).
W okresie od listopada 2016 r. Do maja 2017 r. Wykonano zdjęcie rentgenowskie (załączono zdjęcia)
Daty promieni rentgenowskich na zdjęciach.

12 05/30/17. Konsultacje z onkologiem w Perm.
Stan ogólny: W kwietniu 2017 r. Nogi zaczęły puchnąć. Utrata masy ciała Osłabienie ciała. Duszność wzrosła.

Diagnoza: centralny rak górnego płata prawego płuca T2N2M0. III A art.

20.09.2006 r. Pacjent został przyjęty do szpitala z rozpoznaniem raka centralnego górnego płata prawego płuca T2N2M0. III A art.

Z wywiadu: diagnoza została ustalona w marcu 2005 roku. Histologicznie: nieprogowy rak płaskonabłonkowy. Leczenie: zdalna terapia gamma SOD 40 Gy z chemioterapią 5-fluorouracylem. W maju drugi kurs radioterapii SOD 22 gr. W czerwcu kurs polikhemoterapii (cyklofosfamid, vepezid), w lipcu, kolejny kurs (cyklofosfamid, etopozyd, novoban). Przerzuty do węzłów chłonnych śródpiersia pojawiły się na tle leczenia.

Po przyjęciu do kliniki przez CT w górnym płacie prawego płuca określa się tworzenie 56 × 43 mm, przerzuty w węzłach chłonnych śródpiersia.

22.09.2006 r. Przeprowadzono pierwszą ogólną sesję hipertermii z polikhemoterapią (cyklofosfamid, doksorubicyna, cisplatyna). Maksymalna temperatura wynosi 42,47 oC. Okres pooperacyjny bez powikłań. Pacjent został wypisany w zadowalającym stanie piątego dnia po sesji hipertermii po terapii detoksykacyjnej.

Druga sesja hipertermii w połączeniu z chemioterapią (cyklofosfamid, doksorubicyna, cisplatyna) odbyła się 10.22.2006. Maksymalna temperatura wynosi 42,78 ° C W okresie pozagałkowym obserwowano leukopenię II etapu, niewydolność nerek I stopnia. Po leczeniu został wypisany ze szpitala w zadowalającym stanie.

Ponowne przyjęcie po 6 tygodniach. 12.12.2006, trzecia ogólna sesja hipertermii została przeprowadzona w połączeniu z polichemoterapią (cyklofosfamid, doksorubicyna, cisplatyna). Maksymalna temperatura wynosi 42,89 ° C Okres pooperacyjny bez powikłań. Zwolniony po leczeniu rehabilitacyjnym siódmego dnia.

Podczas kontroli tomografii komputerowej klatki piersiowej od 02.04.2007 r. Nie otrzymuje się danych dotyczących guza. Rozstrzenie oskrzeli w dolnych płatach po obu stronach. Ograniczona pneumoskleroza górnego płata po prawej stronie.

05.04.2007, czwarta sesja ogólnej hipertermii została przeprowadzona w połączeniu z polichemoterapią (cyklofosfamid, doksorubicyna, cisplatyna). Maksymalna temperatura wynosi 42,92 ° C Okres pooperacyjny bez powikłań. Zwolniony po leczeniu rehabilitacyjnym trzeciego dnia w zadowalającym stanie.

Od kwietnia 2007 r. Pacjent nie otrzymał żadnego specjalnego leczenia. Kursy immunoterapii (reaferon) odbywają się dwa razy w roku. Co 3 miesiące badanie kontrolne, w tym tomografia komputerowa klatki piersiowej. Brak danych dotyczących nawrotu guza.

Etapy raka

W tej sekcji odpowiemy na pytania takie jak: Co to jest stadium raka? Jakie są etapy raka? Jaki jest początkowy etap raka? Co to jest rak stadium 4? Jakie są prognozy dla każdego stadium raka? Co oznaczają litery TNM opisujące stadium raka?


Kiedy dana osoba mówi, że ma raka, pierwszą rzeczą, którą chce wiedzieć, jest etap i rokowanie. Wielu pacjentów z rakiem boi się nauczyć etapu choroby. Pacjenci boją się raka w stadium 4, myśląc, że jest to zdanie, a rokowanie jest tylko niekorzystne. Jednak we współczesnej onkologii wczesny etap nie gwarantuje dobrego rokowania, podobnie jak późny etap choroby nie zawsze jest równoznaczny z niekorzystnym rokowaniem. Istnieje wiele niekorzystnych czynników, które wpływają na rokowanie i przebieg choroby. Obejmują one cechy histologiczne guza (mutacje, indeks Ki67, różnicowanie komórek), jego lokalizację, typ wykrytych przerzutów.

Stopień zaawansowania nowotworów w grupach w zależności od ich rozpowszechnienia jest konieczny, aby uwzględnić dane dotyczące guzów jednej lub drugiej lokalizacji, planowania leczenia, z uwzględnieniem czynników prognostycznych, oceny wyników leczenia i monitorowania nowotworów złośliwych. Innymi słowy, określenie stadium raka jest konieczne, aby zaplanować najbardziej efektywną taktykę leczenia, a także pracę statystów.

Klasyfikacja TNM

Istnieje specjalny system stopniowania dla każdej choroby onkologicznej, który został przyjęty przez wszystkie krajowe komitety ds. Zdrowia, klasyfikacja nowotworów złośliwych TNM, opracowana przez Pierre Denois w 1952 roku. Wraz z rozwojem onkologii przeszedł kilka zmian, a teraz siódma edycja, opublikowana w 2009 roku, jest istotna. Zawiera najnowsze zasady klasyfikacji i stopniowania chorób onkologicznych.

Podstawa klasyfikacji TNM do opisu występowania nowotworów opiera się na 3 składnikach:

    Pierwszym z nich jest T (łac. Guz nowotworowy). Wskaźnik ten określa częstość występowania guza, jego wielkość, kiełkowanie w otaczającej tkance. Każda lokalizacja ma własną gradację od najmniejszej wielkości guza (T0) do największej (T4).

Drugi składnik - N (łac. Nodus - węzeł), wskazuje na obecność lub brak przerzutów w węzłach chłonnych. Podobnie jak w przypadku komponentu T, dla każdej lokalizacji guza istnieją różne zasady określania tego składnika. Gradacja przechodzi od N0 (brak dotkniętych węzłów chłonnych) do N3 (wspólne uszkodzenie węzłów chłonnych).

  • Trzecia - M (grecka. Metástasis - ruch) - wskazuje na obecność lub brak odległych przerzutów do różnych narządów. Liczba obok składnika wskazuje na stopień rozpowszechnienia nowotworu złośliwego. Tak więc M0 potwierdza brak odległych przerzutów, a M1 - ich obecność. Po oznaczeniu M zwykle nazwa organu, w którym wykryto przerzuty odległe, jest zapisana w nawiasach. Na przykład M1 (oss) oznacza, że ​​w kościach znajdują się odległe przerzuty, a M1 (bra) oznacza, że ​​przerzuty znajdują się w mózgu. Dla reszty ciał użyj symboli podanych w poniższej tabeli.
  • T2n2m0 rak płuc

    Bez leczenia rak płuc przechodzi trzy etapy:
    1) przez miesiące lub lata, zwiększa się stopień atypii komórek, co można zaobserwować w badaniu cytologicznym plwociny;
    2) okres o różnym czasie trwania, podczas którego atypia przechodzi w raka in situ;
    3) okres rozwoju klinicznego guza. Tylko w tej fazie występują objawy związane z miejscowym wzrostem, regionalnym lub ogólnoustrojowym uogólnieniem guza lub rozwijają się ogólnoustrojowe zespoły paraneoplastyczne, które nie zależą od lokalizacji zmiany.

    W zależności od stadium systemu TNM, postaci histologicznej, ogólnego stanu pacjenta i biologicznych cech nowotworu, nieleczony pacjent żyje 3-6 miesięcy. Śmierć występuje albo w wyniku miejscowego postępu z oddziaływaniem na drogi oddechowe i naczynia krwionośne, albo w wyniku odległych przerzutów lub z obu przyczyn.

    Istnieją cztery główne typy raka płuc: rak płaskonabłonkowy, gruczolakorak, rak drobnokomórkowy i wielkokomórkowy. Przy starannym rozważeniu 2-4% guzów stanowi połączenie gruczołowych i płaskonabłonkowych elementów.

    Oprócz szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego wykonuje się radiografię przednio-tylną i boczną klatki piersiowej, z którą zwykle dokonuje się wstępnej diagnozy. Jeśli to możliwe, wykonuje się tomografię komputerową, która bada również nadbrzusze (wątrobę i nadnercza). Diagnoza morfologiczna może być dokonana przy użyciu jednej lub więcej procedur wymienionych poniżej w stopniu wzrostu ich inwazyjności:

    • cytologia plwociny,
    • bronchoskopia,
    • mediastinoskopia,
    • nakłuć biopsję cienką igłą pod kontrolą fluoroskopii,
    • biopsja przezklatkowa,
    • torakotomia.

    Do celów stopniowania można wykonać scyntygrafię kości radionuklidów i tomografię komputerową mózgu.
    Chirurgia i radykalna radioterapia mają zastosowanie tylko w przypadku miejscowego lub miejscowo zaawansowanego guza. Pacjenci w stadium T1N0M0 mają lepsze rokowanie niż w przypadku T2N0M0. Podobnie rokowanie jest gorsze u pacjentów z pierwotnym guzem T1, ale z regionalnymi przerzutami (T1N1M0). W stadium III raka płaskonabłonkowego wyniki operacji są stosunkowo skromne, ale są lepsze niż w przypadku innych metod leczenia pierwotnego.

    O ile nam wiadomo, użycie telekobaltu lub innego napromieniowania superwoltowego nie poprawia znacząco współczynnika przeżycia pięcioletniego. Jednak uzyskanie znacznej, często dramatycznej ulgi jest możliwe u 75% pacjentów.

    W ostatnich latach stosowano łączone podejścia, stosowano radiosensybilizatory i zmieniano opcje dawkowania. Jednak metody te nadal wymagają dalszych badań. Pięcioletnie przeżycie utrzymuje się na poziomie 10%.

    Rak płuc

    W tej sekcji znajdziesz informacje na temat raka płuc:

    Rak płuc: klasyfikacja

    Rak płuc: morfologia

    Diagnoza raka płuc

    Leczenie raka płuc

    Rak płuc

    Największą częstość występowania raka płuc wśród populacji odnotowuje się w wieku 75 do 79 lat.
    Ponieważ 80% przypadków raka płuc wiąże się z paleniem papierosów, kierunek pierwotnej profilaktyki tej choroby jest niewątpliwy.

    Zaleca się, aby osoby mające kontakt z radionuklidami i azbestem były monitorowane przez długi czas, ale skuteczność takich programów monitorowania nie została jeszcze określona.

    Przy pierwszym podejrzeniu choroby zawodowej (w tym raka płuc, międzybłoniaka, zwłóknienia płuc i wysiękowego zapalenia opłucnej) zaleca się pacjentom poddanie się badaniu diagnostycznemu w klinice płucnej lub w specjalistycznym oddziale patologii zawodowej.

    Konieczne jest regularne i kompetentne badanie kliniczne i leczenie osób z chorobami wywołanymi narażeniem na nuklidy promieniotwórcze i azbest (choroby zawodowe). Zgodnie z przepisami bezpieczeństwa wielu krajów praca z azbestem nie jest dozwolona w pomieszczeniach zamkniętych. Stosowanie i przetwarzanie materiałów zawierających azbest w budynkach mieszkalnych jest absolutnie niedopuszczalne.

    Rak płuc: klasyfikacja

    Zasadnicze znaczenie ma rozróżnienie dwóch głównych form raka płuc - centralnego i obwodowego. Stanowią 95% obserwacji tej choroby.

    Rak centralny dotyczy dużych oskrzeli (do segmentalnych włącznie).

    Obwodowe zlokalizowane w podsegmentalnych i mniejszych oskrzelach. Centralna forma kiełkujących elementów korzenia, wcześnie rozprzestrzenia się na główne oskrzela i tchawicę. Rak obwodowy zwykle tworzy sferyczny węzeł w miąższu płuc.

    Postacie nietypowe (najczęściej rozwijające się w drobnokomórkowym raku płuca): rak obwodowy z zespołem Pancoasta (rak trzustki, rak wierzchołkowy lub guz górnej bruzdy płucnej, jak to się nazywa za granicą); rak śródpiersia i pierwotna rakowatość płuc.

    Rak śródpiersia charakteryzuje się przerzutami w węzłach chłonnych śródpiersia z niewykrytym pierwotnym ogniskiem. Przerzuty limfogenne mogą rozwijać się szybciej niż guz pierwotny.

    Pierwotna rakotwórczość jest obustronnym pierwotnym rakiem mnogim. Tkanka płucna jest infiltrowana przez węzły guza o różnych rozmiarach. Przeszukuj wśród nich pierwotne i wtórne ogniska bez znaczenia.


    Rak płuc: morfologia

    Gruczolakorak (rak gruczołowy) jest najczęstszym wariantem histologicznym raka płuc. W grupie złośliwych zmian w płucach jego udział wynosi 30–45%.

    Rak płaskonabłonkowy jest drugim najczęstszym wariantem raka płuc (25–40% przypadków).


    Rak drobnokomórkowy płuca (komórka owsa) - nowotwór o wyjątkowo wysokim stopniu złośliwości. Wśród raka płuc jego udział wynosi około 20%.


    Rak niezróżnicowany wielkokomórkowy występuje rzadko (5–10% wszystkich form raka płuc).

    Stopień złośliwości histologicznej:

    GX - nie można wyjaśnić różnicowania guza; G1 - wysoce zróżnicowany; G2 - umiarkowanie zróżnicowany; G3 - słabo zróżnicowany; G4 - niezróżnicowane.

    Przerzuty

    Przerzuty do obszarów poza klatką piersiową: do mózgu, kości, wątroby i nadnerczy.

    Lokalny rozkład i regionalne przerzuty: kiełkowanie w śródpiersiu, duże naczynia ściany klatki piersiowej, osierdzie;
    w węzłach chłonnych bram płuc, węzłów chłonnych śródpiersia, nadobojczykowych i pachowych.

    Przerzuty drobnokomórkowego raka płuc w bardzo wczesnych stadiach, zarówno w rejonie klatki piersiowej, jak i poza klatką piersiową, dlatego rzadko można wykonywać wyłącznie terapię lokalną, a chemioterapia jest główną metodą leczenia.

    Klasyfikacja TNM (International Cancer Alliance)

    TX - nie ma możliwości oceny głównego celu; często taka sytuacja występuje, gdy diagnoza jest potwierdzona przez badanie cytologiczne plwociny, ale guz nie jest wykrywany radiologicznie i endoskopowo (rak latentny) lub nie jest dostępny do wykrycia (badanie nie może być wykonane); T0 - główny cel nie jest określony; Tis - rak nieinwazyjny (bez oznak inwazji), T1 - guz o średnicy nie większej niż 3 cm, otoczony tkanką płucną lub opłucną trzewną, bez oznak inwazji w pobliżu oskrzeli płata podczas bronchoskopii (powierzchowny wzrost guza o dowolnej długości w ścianie oskrzeli, bez uszkodzenia głównego oskrzela oznaczony jako T1); T2 - guz o średnicy większej niż 3 cm lub ognisko pierwotne o dowolnym rozmiarze, kiełkująca opłucna trzewna lub powodująca niedodmę, z obturacyjnym zapaleniem płuc; lub rozciągające się do korzenia płuc. Według bronchoskopii proksymalna krawędź guza znajduje się w odległości 2 cm od kartyny. Wszelkie towarzyszące atelektaza lub zapalenie płuc nie rozciąga się na całe płuco; T3 - guz o dowolnej wielkości, kiełkujący sąsiednie tkanki: ściana klatki piersiowej (w tym zespół Pancossa), opłucna śródpiersia, osierdzie, przepona lub główny oskrzela proksymalnie do 2 cm od cariny, ale nie docierająca do niego, lub guz z towarzyszącą całkowitą niedodmą lub całkowitym zapaleniem płuc; T4 - pierwotne ognisko o dowolnym rozmiarze, kiełkujące dowolną z następujących struktur: elementy śródpiersia, serca, dużych naczyń, tchawicy, przełyku, kręgów, krocza lub przesiewowe guzy w tej samej proporcji; lub wysięk w jamie opłucnej (u niektórych pacjentów wysięk nie jest wysiękiem; w przypadku braku elementów nowotworowych punkcje pokazują torakoskopię z biopsją opłucnej. Jeśli wysięk nie jest bezpośrednio związany z guzem, proces należy uznać za T1 - T3).
    Regionalne węzły chłonne (N)
    NX - brak wystarczających danych do oceny stanu węzłów chłonnych; N0 - brak oznak regionalnych węzłów chłonnych; N1 - przerzuty w okolicach okołoskrzelowych i / lub węzłach chłonnych korzenia płuc po dotkniętej stronie, w tym bezpośrednie kiełkowanie pierwotnego guza; N2 - uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia i / lub rozwidlenia po stronie chorej; N3 - przerzuty w węzłach chłonnych śródpiersia lub korzenia płuc po przeciwnej stronie; pokonanie stref przedszkolnych lub nadobojczykowych.
    Odległe przerzuty (M)
    MX - brak wystarczających danych do identyfikacji odległych przerzutów; M0 - brak oznak odległych przerzutów; M1 - zidentyfikował odległe przerzuty, w tym pojedyncze węzły guza w innych płatach płuc (ta sama i druga strona). Powinien on rozjaśniać dotknięty chorobą narząd: płuco, kości, wątrobę, mózg, pozakrzepowe węzły chłonne, szpik kostny, opłucną, skórę i inne.
    Grupowanie etapami
    Ukryty rak - ТХН0М0; Etap 0 - TisN0M0; Etap IA - T1N0M0; Etap IB - T2N0M0; Etap IIA - T1N1M0; Etap IIB - T2N1M0; T3N0M0; Etap IIIA - T1N2M0; T2N2M0; T3N1M0; T3N2M0; Etap IIIB - dowolny T z N3M0; T4 dowolny N z M0; Etap IV - dowolne T dowolne N z M1.


    Rak płuc: diagnoza

    Podstawą diagnozy jest jasne zrozumienie klinicznych i anatomicznych form raka. Każdy z nich ma „maski”, które lekarz musi rozpoznać.

    Objawy dzielą się na trzy grupy: pierwotne lub miejscowe (kaszel, krwioplucie, ból w klatce piersiowej, duszność) z powodu wzrostu pierwotnego miejsca guza.

    Pozapłucne objawy klatki piersiowej pojawiają się, gdy guz rozrasta się w sąsiednie narządy i w wyniku wzrostu regionalnych przerzutów (chrypka, afonia, zespół żyły głównej, dysfagia).

    Wtórne bóle w klatce piersiowej i duszność, w przeciwieństwie do objawów pierwszej grupy, mogą być spowodowane wzrostem ściany klatki piersiowej i narządów śródpiersia, a także płynem w jamie opłucnej.

    Objawy poza klatką piersiową, w zależności od patogenezy, są podzielone na następujące podgrupy:
    -spowodowane przerzutami odległymi (ból głowy, porażenie połowicze, ból kości, wzrost wtórnych zmian objętościowych);
    ogólne zaburzenia związane z interakcją „organizm nowotworowy” (osłabienie, zmęczenie, utrata masy ciała, zmniejszenie wydajności, utrata zainteresowania otoczeniem, utrata apetytu);
    -spowodowane przez nieonkologiczne powikłania wzrostu guza (gorączka, nocne poty, dreszcze);
    aktywność hormonalna i metaboliczna guza (zespoły paranowotworowe - reumatoidalne zapalenie wielostawowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, osteoartropatia przerostowa Marie Bamberger, ginekomastia itp.).

    Najtrudniej jest podejrzewać raka centralnego, który objawia się niedrożnością oskrzeli i zapaleniem płuc, całkowicie nie do odróżnienia od banalnego zapalenia płuc. Rak obwodowy we wczesnych stadiach jest bezobjawowy. Ta forma jest zazwyczaj wykrywana przypadkowo podczas badania rentgenowskiego z innego powodu. Objawy pojawiają się, gdy pierwotne rozmiary ogniskowania wynoszą 6 cm, a także przerzuty regionalne lub odległe. Miąższ płuc i opłucna trzewna nie mają wrażliwości na ból.

    Rak Pankosta nie rozprzestrzenia się w kierunku miąższu płucnego, ale głównie infiltruje ścianę klatki piersiowej w obszarze górnego otworu. Nowotwór wcześnie atakuje splot ramienny, łańcuch współczulny, górne żebra, procesy i trzony kręgowe. Objawia się to zespołem radiologicznym Bernarda-Hornera - cieniem w wierzchołku płuca, z silnym promieniującym bólem w ramieniu. Tacy pacjenci są długo leczeni przez neurologa z błędną diagnozą.

    Wczesne stadia rozpoznania raka płuca:

    Stosunkowo wczesne objawy (ponad 50% przypadków):

    -Kaszel lub zmiana w kaszlu.
    -Krwioplucie.
    -Ból (w klatce piersiowej lub na zewnątrz klatki piersiowej).
    -Zadyszka.
    -Utrata apetytu, utrata wagi.
    -Dane z badań fizycznych i instrumentalnych
    -Obszary cieniowania w przeglądzie radiogramy narządów klatki piersiowej.
    -Powiększone szyjne, nadobojczykowe, pachowe węzły chłonne.
    -Przerzuty (w mózgu, kościach, wątrobie, nadnerczach).
    -Stridor lub charakterystyczne rzęski podczas osłuchiwania (obturacja guza dużego oskrzela).

    Objawy płucne: produktywny kaszel z krwią w plwocinie; obturacyjne zapalenie płuc (charakterystyczne dla guzów wewnątrzoskrzelowych); duszność; ból w klatce piersiowej, wysięk opłucnowy, chrypka (spowodowana uciskiem guza śródpiersia nawracającego nerwu krtaniowego); gorączka; krwioplucie; stridor; ucisk żyły głównej górnej (połączenie rozszerzania się żył klatki piersiowej, sinicy i obrzęku twarzy ze wzrostem ICP; spowodowany niedrożnością naczynia przez guz śródpiersia). Choroba może być bezobjawowa.

    Objawy pozapłucne: przerzutom pozapłucnym towarzyszy utrata masy ciała, złe samopoczucie, objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (napady padaczkowe, objawy rakotwórczości opon mózgowo-rdzeniowych), ból kości, zwiększenie wielkości wątroby i ból w prawym regionie podkorowym, hiperkalcemia.

    Objawy paraneoplastyczne (objawy pozapłucne, które nie są związane z przerzutami) występują wtórnie z powodu działania hormonów i substancji hormonopodobnych wydzielanych przez nowotwór. Należą do nich zespół Cushinga, hiperkalcemia, osteoartropatia i ginekomastia.

    Ektopowe wydzielanie hormonu adrenokortykotropowego powoduje hipokaliemię i osłabienie mięśni, nieodpowiednie wydzielanie hormonu antydiuretycznego prowadzi do hiponatremii.

    Guz Pancocka może wywoływać objawy z powodu uszkodzeń splotu ramiennego i zwojów współczulnych; możliwe zniszczenie kręgów w wyniku kiełkowania guza. Występują bóle i osłabienie w ramieniu, jego obrzęk, zespół Hornera (opadanie powiek, zwężenie źrenic, enophthalmos i anhidrosis, związane z uszkodzeniem współczulnego pnia szyjnego).

    Wszyscy pacjenci z potwierdzonym rakiem płuc lub z podejrzeniem tej choroby powinni przejść serię badań:

    -Historia i badanie fizyczne (wszystkich narządów).
    -Formalna ocena stanu ogólnego, określenie masy ciała i stopnia utraty wagi.
    -RTG klatki piersiowej.
    -Cytologiczne lub histologiczne potwierdzenie rozpoznania.
    -Badania hematologiczne i biochemiczne, w tym oznaczanie stężenia wapnia w surowicy i testy czynności wątroby.

    Jest wysoce pożądane u wszystkich pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc wskazanie orientacyjnego stadium choroby już na etapie ambulatoryjnym.
    Pacjenci, u których oczekuje się radykalnej operacji lub radioterapii, muszą wyjaśnić częstość występowania nowotworu w śródpiersiu iw odległych narządach do 2 tygodni. Jeśli to możliwe, pożądane jest wykonanie tomografii komputerowej (ocena deskryptorów T, N i M). U pacjentów z rakiem Pancost MRI daje dokładny obraz porażki ściany śródpiersia i klatki piersiowej. Ponadto MRI pozwala wyjaśnić granice między guzem a współistniejącym zapaleniem płuc.

    Jeśli podczas prowadzenia tego kompleksu badań nie zidentyfikowano istotnej patologii w narządach, można uznać, że ryzyko braku ukrytych przerzutów regionalnych i odległych nie przekracza 5%.

    Wysięk opłucnowy

    Wykrycie płynu w jamie opłucnej u pacjenta z podejrzeniem raka płuc zwykle wskazuje na większą częstość występowania guza, ale samo w sobie nie może być podstawą do odmowy leczenia radykalnego (chirurgia lub radioterapia). Pacjent musi wykonać punkcję opłucnej, 30–50 ml płynu należy przesłać do badania cytologicznego. Jeśli podejrzewa się uszkodzenie opłucnej, pokazano zamkniętą biopsję igły. Z negatywnymi wynikami, torakoskopia jest pokazana z biopsją ognisk patologicznych w opłucnej.


    Kontakt specjalistów z pacjentem i wsparcie informacyjne

    Praca psychologiczna z pacjentem jest ważnym zadaniem dla całego personelu medycznego. Brak informacji zwiększa nerwowość, powoduje niepokój i niezadowolenie pacjenta. Pacjentów należy poinformować o naturze choroby i sposobach leczenia tak szybko, jak to możliwe (nie więcej niż tydzień po potwierdzeniu rozpoznania). W tym okresie konieczne jest uzgodnienie z pacjentem i omówienie diagnozy, wybór metody leczenia, powiadomienie lekarza o decyzji konsultacji. Zatem pacjent z rakiem płuc przez okres do 2 tygodni powinien zostać poinformowany o stadium choroby, rokowaniu i metodach leczenia. Konieczne jest okresowe monitorowanie poprawności pomysłów pacjenta dotyczących ciężkości jego choroby i możliwych wyników.

    Leczenie raka płuc

    Interwencja chirurgiczna daje największą szansę na całkowite wyleczenie raka płuc. Radioterapia jest wskazana u pacjentów z powszechnym procesem jako leczenie uzupełniające lub paliatywne. W większości ośrodków onkologicznych w Europie chemioterapia nie jest uważana za skuteczne leczenie. Jednak przy dużej częstości występowania nowotworu i przerzutów odległych czasami możliwe jest uzyskanie efektu paliatywnego. Chemioterapia powinna być prowadzona pod nadzorem doświadczonych chemioterapeutów w badaniach klinicznych.


    Obsługa nieuleczalnych pacjentów

    Często można poprawić jakość życia pacjenta z rakiem płuc, nawet jeśli powrót do zdrowia jest niemożliwy. Nie chodzi o przedłużanie cierpienia, ale o zapewnienie godnego i bezbolesnego umierania. Z reguły leczenie paliatywne i objawowe raka płuc jest praktycznie takie samo jak w przypadku innych nowotworów.

    Zespół opieki paliatywnej będzie koniecznie obejmować pielęgniarki. Muszą sygnalizować na czas istotne zmiany w stanie pacjenta, aw niektórych przypadkach podejmować własne decyzje w nagłych przypadkach.

    Praca z krewnymi jest obowiązkową częścią złożonego wsparcia objawowego pacjentów. Poważny stres psychiczny jest typowym stanem opiekunów dla nieuleczalnie chorego personelu. W centrum uwagi zespołu wykonującego leczenie objawowe pacjenta z rakiem powinna być rodzina, a nie tylko sam pacjent.

    Objawy i stadia raka płuc | Leczenie raka płuc środkami ludowymi

    Rak płuc przez długi czas jest bezobjawowy lub „maskowany” przez objawy powszechnie występujące w innych chorobach płuc. Objawy choroby zależą od lokalizacji guza (centralna, obwodowa lokalizacja), stopnia niedrożności oskrzeli dotkniętych chorobą (częściowe, pełne), intensywności powikłań (niedokrwienie, zapalenie płuc, zapalenie opłucnej), cech lokalnego wzrostu guza i przerzutów.

    Objawy onkologii płuc

    Wczesne objawy raka płuc

    Okres od pojawienia się kompleksu komórek nowotworowych do możliwego wykrycia guza podczas badania rentgenowskiego jest bezobjawowy. Jest to tak zwany przedkliniczny okres rozwoju raka. Wraz z dalszym postępem choroby pojawiają się różne, często niespecyficzne objawy raka płuc, przekształcające się w objawy charakterystyczne dla choroby. Okres ten nazywany jest okresem klinicznych objawów raka płuc.

    Wczesne objawy rzadko są specyficzne, powodują niewielkie obawy pacjentów i często pozostają niezauważone, nie zachęcają pacjenta do wizyty u lekarza. Jednak niektórzy pacjenci doświadczają zmęczenia w tym okresie, zmniejszyli wydajność i zainteresowanie aktualnymi incydentami w naturze i życiu społeczeństwa. Okresowo zwiększają temperaturę ciała, nieznaczną niedyspozycję. W tym okresie rak jest często ukryty pod postacią zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc i powtarzających się ostrych chorób układu oddechowego. Niepokój pacjenta i członków jego rodziny zaczyna się, gdy zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc często zaczyna się (po 1-2 miesiącach) od nawrotu. Nie jest to zaskakujące, ponieważ suchy kaszel lub kaszel z plwociną, który pojawia się później, jest jednym z najczęstszych objawów raka. Obecność małego, niewykrywalnego radiograficznie guza można udowodnić jedynie przez badanie cytologiczne plwociny, zaczerwienienie oskrzeli lub materiału uzyskanego podczas bronchoskopii i biopsji. Rak przedkliniczny wykrywalny radiologicznie można wykryć dzięki profilaktycznej fluorografii u osób zagrożonych.

    Częste objawy raka płuc

    Częstym objawem dla większości form raka płuc jest kaszel - od drobnego, przypominającego palenie kaszlu, po bolesne, hackingowe, często powtarzające się. Przyczyną tego kaszlu jest zwężenie lub niedrożność dużego oskrzela, jego udział w postępującym wzroście guza. Wydalanie plwociny (która nie ma nieprzyjemnego zapachu) jest czasami skąpe, czasami obfite w przypadku zwężenia oskrzeli, rozszerzenia jego dalszej części i nagromadzenia wydzieliny oskrzelowej. Krwioplucie nie jest wczesnym objawem raka. Krew w plwocinie może pojawić się jako żyła, czasami plwocina przybiera formę galaretki malinowej, co stanowi zachętę do konsultacji z lekarzem.

    Bóle w klatce piersiowej po dotkniętej stronie często przeszkadzają pacjentowi. Ich intensywność jest różna, krótkotrwała na początku choroby i boleśnie długa wraz z postępem inwazji nowotworu opłucnej, nerwów międzyżebrowych, powięzi klatki piersiowej.

    Duszność jest jednym z najbardziej wiarygodnych objawów raka płuc, stopniem uszkodzenia tkanki płucnej, skurczem powierzchni oddechowej, realizowanym jako niewydolność oddechowa. Po pierwsze, duszność pojawia się tylko podczas ćwiczeń. Później, z powodu niedotlenienia znacznej części płuc lub nagromadzenia wysięku opłucnowego, który ściska płuco, nie pozostawia pacjenta samego.

    Niespecyficzne objawy raka płuc

    Rakowi płuc często towarzyszą objawy niespecyficzne - osłabienie, utrata masy ciała. Później mogą pojawić się różne zespoły paranowotworowe, takie jak:

    Zespół Marie-Bamberger (rozdzierający ból stawów, obrzęk wokół nich),

    Zespół Lamberta - Eaton (osłabienie mięśni, podobne do miastenii),

    zmiany skórne itp.

    Pomimo różnorodności klinicznych objawów raka płuc, istnieje kilka najbardziej typowych opcji jego przebiegu.

    Objawy egzofitycznego raka płuc

    Egzofityczny nowotwór raka płuca powoduje objawy kliniczne szybciej niż inne. Rak płuc w świetle oskrzeli powoduje pewne zniszczenie błony śluzowej i zwężenie światła oskrzeli, plwocina gromadzi się dystalnie, co powoduje pojawienie się kaszlu. Częsty, czasami hakujący kaszel urazuje nowotwór płuc, powodując krwawienie w plwocinie. Nawet niewielki polipowaty rak oskrzeli może spowodować zwężenie światła i utrudnić wentylację płuc w płucach, zwłaszcza podczas wydechu, w wyniku czego oddychanie czasami staje się gwizdaniem (jak w astmatycznym zapaleniu oskrzeli).

    Badanie rentgenowskie raka płuca ujawnia rozedmę tkanki płucnej wentylowanej przez dotknięty zwężeniem oskrzeli. Podczas szybkiego głębokiego oddechu, w wyniku trudności powietrza wchodzącego do dotkniętych odcinków płuc, śródpiersie przesuwa się w kierunku dotkniętego płucem. Wraz ze wzrostem wielkości nowotworu raka płuc, światło oskrzeli staje się coraz bardziej zwężone, pojawia się hipowentylacja, a następnie niedodma segmentu, płata lub całego płuca (w zależności od lokalizacji guza).

    Objawy różnych stadiów raka płuc

    Częstość występowania raka płuc w ostatnich dziesięcioleciach gwałtownie wzrosła i nadal rośnie w większości krajów. W 35 krajach świata rak płuc uważany jest za zabójcę numer jeden. W naszym kraju rak płuc jest również najczęstszym nowotworem u mężczyzn. Liczba nowo zdiagnozowanych przypadków raka płuc rocznie w naszym kraju wynosi ponad 100 000. W Stanach Zjednoczonych rocznie notuje się 140 000 zgonów z powodu raka płuc, czyli 6% wszystkich zgonów.

    Jest to szczególnie denerwujące, ponieważ chorobie można zapobiegać przez zdrowy styl życia w większym stopniu niż inne choroby lub nie doprowadzić do najtrudniejszego etapu raka płuc.

    Etapy onkologii płuc określa system TNM:

    Stopień T raka płuca - guz pierwotny, stadium N - regionalne węzły chłonne, M - przerzuty odległe.

    Międzynarodowa klasyfikacja etapów według rodzaju guza

    • T Stage Lung Cancer - Primum Tumor
    • Stopień zaawansowania raka płuca - nie ma wystarczających danych do oceny pierwotnego guza lub jest on określany jedynie przez obecność komórek nowotworowych w plwocinie, płukanie oskrzeli, ale nie jest wykrywany metodami wizualizacji ani bronchoskopią.
    • Ten etap raka płuc - guz pierwotny nie jest wykrywany.
    • Tis - rak przedinwazyjny (rak in situ).
    • Tl - guz o średnicy nie większej niż 3 cm, otoczony tkanką płucną lub opłucną trzewną, z bronchoskopią bez widocznej inwazji proksymalnego płata oskrzeli (bez wpływu na główny oskrzela).

    Uwaga Nietypowe guzy rozprzestrzeniające się na powierzchni o dowolnej wielkości, jeśli ich wzrost naciekający jest ograniczony przez ścianę oskrzeli, gdy rozprzestrzenia się na główny oskrzela, klasyfikuje się jako T1.

    • T2 - guz o średnicy większej niż 3 cm lub guz o dowolnej wielkości, rosnąca opłucna trzewna lub towarzysząca niedodma (obturacyjne zapalenie płuc), rozciągająca się do korzenia płuc, ale nie ekscytująca całe płuco. Według bronchoskopii proksymalna krawędź guza znajduje się dystalnie do tchawicy nie mniej niż 2 cm.
    • Stadium TK raka płuc - guz dowolnej wielkości, bezpośrednio przechodzący w ścianę klatki piersiowej (w tym guzy górnego rowka), przeponę, opłucną śródpiersia, osierdzie; lub guza, który nie osiąga kariny o mniej niż 2 cm, ale bez udziału kariny w procesie nowotworowym; lub guz ze współistniejącym niedodmą lub obturacyjnym zapaleniem płuc całego płuca.
    • T4 - guz dowolnej wielkości, bezpośrednio przełączający się na śródpiersie, serce, duże naczynia, tchawicę, przełyk, trzony kręgów, Karinę; lub obrzęk z wysiękiem opłucnowym.

    Etapy onkologii płuc według rodzaju węzłów chłonnych

    • N— regionalne węzły chłonne
    • NX - dane do oceny regionalnych węzłów chłonnych nie są wystarczające.
    • N0 - brak oznak przerzutów regionalnych węzłów chłonnych.
    • N1 - występuje uszkodzenie oskrzelowych i / lub węzłów chłonnych korzenia płuc po dotkniętej stronie, w tym bezpośrednie rozprzestrzenianie się guza do węzłów chłonnych.
    • N2 - występuje uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia po stronie dotkniętej chorobą lub rozwidleniu.
    • N3 - występuje uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia lub korzenia płuca po przeciwnej stronie, przedpiersiowych lub nadobojczykowych węzłów chłonnych po stronie zmiany lub po przeciwnej stronie.

    Etapy raka według rodzaju przerzutów

    • M - przerzuty odległe.
    • MX - brak wystarczających danych do identyfikacji odległych przerzutów.
    • MO - brak oznak odległych przerzutów.
    • Ml - istnieją przerzuty odległe.
    • W zależności od lokalizacji przerzutów kategorię Ml można uzupełnić o oznaczenie narządów, w których są one zidentyfikowane.

    Dokładne określenie stadium raka płuc jest możliwe tylko podczas operacji i badania histologicznego uzyskanego materiału.

    W Rosji od 1956 r. Stosują klasyfikację kliniczną raka, która obejmuje przydzielenie 4 etapów.

    Krajowe etapy klasyfikacji raka płuc

    Charakterystyczne zmiany w p i raku płuca

    Rak płuc

    Częstość występowania raka płuc w ostatnich dziesięcioleciach gwałtownie wzrosła i nadal rośnie w większości krajów. W 35 krajach świata rak płuc uważany jest za zabójcę numer jeden. W naszym kraju rak płuc jest również najczęstszym nowotworem u mężczyzn.

    Jest to szczególnie denerwujące, ponieważ rakowi płuc można zapobiegać przez zdrowy styl życia bardziej niż inne choroby. Standardowy wskaźnik zapadalności w różnych regionach naszego kraju wynosi średnio 68 dla mężczyzn i 8,2 dla kobiet na 100 000 mieszkańców. Niepokojące jest to, że 25% pacjentów choruje w wieku 40–50 lat, a ponad 50% ma więcej niż 50–60 lat.

    Etiologia. Palenie tytoniu w 80% przypadków jest głównym czynnikiem rozwoju raka płuc. Zanieczyszczenie powietrza przez szkodliwe emisje z samochodów i zakładów przemysłowych, pylica azbestowa również przyczynia się do raka płuc. W dymie tytoniowym i smole za pomocą analizy spektralnej ujawniono około 50 substancji rakotwórczych. Najbardziej szkodliwe z nich to nitrozoaminy (dimetylo- i dietylo-nitrozoaminy), benzpyreny i radioaktywny izotop polonu (210 Po) o długim okresie półtrwania. Filtry na papierosach okazały się niczym więcej jak „listkiem figowym”, który nie chroni przed czynnikami rakotwórczymi w płucach. W miejscach, gdzie ludzie stale palą, ludzie, którzy tam są (członkowie rodziny, koledzy), nie chętnie wdychając dym tytoniowy, stają się „biernymi palaczami”. Rozwijają się u nich nowotwory płuc częściej niż osoby, które nie są narażone na dym tytoniowy. U osób, które długo palą i dużo palą (więcej niż 1 paczka papierosów dziennie), rak płuc rozwija się 10,8 razy częściej niż niepalący. Rozpoczęty w młodym wieku (12-14 lat) palenie tytoniu zwiększa ryzyko raka płuc o 52 razy. Specjalne badania epidemiologiczne na palaczach i niepalących, przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych na dużej liczbie osób, przekonująco wykazały, że śmiertelność z powodu raka płuc wśród palaczy jest 20 razy wyższa niż wśród osób niepalących. Największa liczba czynników rakotwórczych dostaje się do płuc, gdy papierosy są palone do końca.

    Substancje o działaniu niewątpliwie rakotwórczym obejmują także związki powstające podczas spalania oleju i jego pochodnych, a także rudy zawierające substancje radioaktywne lub kobalt, nikiel, azbest i arsen. Pozostając w ciele, wpływają na DNA nabłonka oskrzeli i płuc, powodują zmiany mutagenne i transformację normalnych komórek w komórki nowotworowe. Teraz wiadomo, że transformacja normalnych komórek w złośliwe komórki może nastąpić z wielu wewnętrznych i zewnętrznych przyczyn. Synergiczny wpływ wielu czynników rakotwórczych prowadzi do rozwoju raka. Przewlekłe zapalenie oskrzeli u palaczy przyczynia się do metaplazji nabłonka oskrzeli i jego późniejszego zwyrodnienia złośliwego.

    Rak płuc jest niemal śmiertelną chorobą. U pacjentów przyjmowanych do leczenia chirurgicznego z bezobjawowym rakiem rokowanie jest korzystniejsze. Wraz z pojawieniem się objawów klinicznych prawie 75% pacjentów jest nieuleczalnych. Rokowanie jest bardziej korzystne, jeśli objawy kliniczne pojawiają się przez krótki czas (do 3 miesięcy).

    Rokowanie znacznie się pogarsza wraz z występowaniem jawnych objawów w ciągu 9 miesięcy. Po ustaleniu rozpoznania raka płuca 20% pacjentów przeżywa przez rok, po 5 latach przeżywa tylko 8%.

    Obraz patologiczny. Rak płuc w ponad 95% przypadków rozwija się z nabłonka oskrzeli i gruczołów oskrzelowych. Dlatego lepiej jest mówić o raku oskrzeli. Zgodnie z lokalizacją są one podzielone na oskrzela centralne (wydobywające się z oskrzeli głównego, lobarowego lub segmentowego) i obwodowe (pochodzące z mniejszych oskrzeli).

    Około 60% nowotworów zlokalizowanych jest w górnych częściach płuc. Możliwe, że jest to spowodowane dłuższym opóźnieniem dymu tytoniowego w tych częściach płuc. Najczęściej występuje rak centralny.

    W wyglądzie makroskopowym centralne (podstawowe) raki są podzielone na wewnątrzoskrzelowe (egzofityczne i endofityczne) i okołoskrzelowe (guzowate, rozgałęzione). We wczesnych stadiach guza może pojawiać się na błonie śluzowej oskrzeli jako płytka nazębna lub proces polifidowy. Ponadto nowotwór może rosnąć do światła oskrzeli (wzrost egzofityczny), do grubości ściany oskrzeli, naciekając go (wzrost endofityczny) do tkanki okołoskrzelowej, kiełkując między pierścieniami chrząstki (tworząc węzeł guza lub rozwidlając się wzdłuż gałęzi oskrzeli).

    Rak obwodowy ma 4 postacie: 1) węzeł wewnątrzgałkowy; 2) węzeł podtwardówkowy (w tym rak wierzchołka płuca lub rak Pankosta); 3) forma kawitacyjna; 4) formularze prosówkowe i rozproszone. Ponadto wyróżnia się tak zwany rak śródpiersia, charakteryzujący się szybkim przerzutem guza do węzłów chłonnych śródpiersia w obecności małego guza w płucu.

    W zależności od struktury histologicznej zaleceń WHO z pewnymi zmianami N. A. Kraevsky (1982) rozróżnia następujące typy nowotworów.

    1. Planocellular (epidermoid) cancer:

    2. Rak drobnokomórkowy.

    a) wysoce zróżnicowany (oskrzelikowo-pęcherzykowy),

    4. Rak wielkokomórkowy:

    Struktura histologiczna w różnych częściach guza może być inna. Są to tak zwane guzy dimorficzne (mające dwa typy komórek nowotworowych) i trymorficzne (mające trzy typy komórek).

    Dokładny podział guzów przez cechy morfologiczne znajduje odzwierciedlenie w cechach obrazu klinicznego i rokowaniu choroby, wyborze optymalnego leczenia.

    Tempo wzrostu nowotworu zależy od stopnia zróżnicowania i struktury histologicznej. Od momentu pojawienia się nowotworu, aż do osiągnięcia średnicy 1 cm, mija 2,4 roku w przypadku raka drobnokomórkowego, 7,2 roku w przypadku gruczolakoraka i 13,2 lat w przypadku raka płaskonabłonkowego.

    Etap rozwoju procesu nowotworowego określa system TNM:

    T - pierwotny guz, N - regionalne węzły chłonne, M - odległe przerzuty.

    Międzynarodowa klasyfikacja raka płuc według systemu TNM (1997)

    T - guz pierwotny

    TX - dane do oceny pierwotnego guza nie są wystarczające lub są określane jedynie przez obecność komórek nowotworowych w plwocinie, popłuczyny oskrzelowe, ale nie są wykrywane metodami wizualizacji lub podczas bronchoskopii.

    NASTĘPNIE - guz pierwotny nie jest wykrywany.

    Tis - rak przedinwazyjny (rak in situ).

    Tl - guz o średnicy nie większej niż 3 cm, otoczony tkanką płucną lub opłucną trzewną, z bronchoskopią bez widocznej inwazji w pobliżu oskrzeli płata (bez wpływu na główny oskrzela).

    Uwaga Nietypowe guzy rozprzestrzeniające się na powierzchni o dowolnej wielkości, jeśli ich wzrost naciekający jest ograniczony przez ścianę oskrzeli, gdy rozprzestrzenia się na główny oskrzela, klasyfikuje się jako T1.

    T2 - guz o średnicy powyżej 3 cm lub guz o dowolnej wielkości, rosnąca opłucna trzewna lub towarzysząca niedodma (obturacyjne zapalenie płuc), rozciągająca się na korzeń płuc, ale nie ekscytująca całe płuco. Według bronchoskopii proksymalna krawędź guza znajduje się dystalnie do tchawicy nie mniej niż 2 cm.

    TK - guz dowolnej wielkości, przechodzący bezpośrednio do ściany klatki piersiowej (w tym guzy górnej bruzdy), przepony, opłucnej śródpiersia, osierdzia; lub guza, który nie osiąga kariny o mniej niż 2 cm, ale bez udziału kariny w procesie nowotworowym; lub guz ze współistniejącym niedodmą lub obturacyjnym zapaleniem płuc całego płuca.

    T4 - guz dowolnej wielkości, bezpośrednio przełączający się na śródpiersie, serce, duże naczynia, tchawicę, przełyk, trzony kręgów, Karinę; lub obrzęk z wysiękiem opłucnowym.

    Uwaga Większość wysięków opłucnowych związanych z rakiem płuc jest spowodowanych przez guz.

    N - regionalne węzły chłonne

    NX - dane do oceny regionalnych węzłów chłonnych nie są wystarczające.

    N0 - brak oznak przerzutów regionalnych węzłów chłonnych.

    N1 - występuje uszkodzenie oskrzelowych i / lub węzłów chłonnych korzenia płuc po dotkniętej stronie, w tym bezpośrednie rozprzestrzenianie się guza do węzłów chłonnych.

    N2 - występuje uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia po stronie dotkniętej chorobą lub rozwidleniu.

    N3 - występuje uszkodzenie węzłów chłonnych śródpiersia lub korzenia płuca po przeciwnej stronie, przedpiersiowych lub nadobojczykowych węzłów chłonnych po stronie zmiany lub po przeciwnej stronie.

    M - przerzuty odległe.

    MX - brak wystarczających danych do identyfikacji odległych przerzutów.

    MO - brak oznak odległych przerzutów.

    Ml - istnieją przerzuty odległe.

    W zależności od lokalizacji przerzutów kategorię Ml można uzupełnić o oznaczenie narządów, w których są one zidentyfikowane.

    Dokładne określenie stadium raka jest możliwe tylko podczas operacji i badania histologicznego uzyskanego materiału.

    W Rosji od 1956 r. Stosują klasyfikację kliniczną raka, która obejmuje przydzielenie 4 etapów.

    Przebieg i związane z nim powikłania wydzielają nieskomplikowane i skomplikowane formy raka płuc (atelektaza, zapalenie płuc, zapalenie opłucnej itp.).

    Obraz kliniczny i diagnoza. Rak płuc przez długi czas jest bezobjawowy lub „maskowany” przez objawy powszechnie występujące w innych chorobach płuc. Objawy raka płuc zależą od lokalizacji guza (centralna, obwodowa lokalizacja), stopnia niedrożności oskrzeli dotkniętych chorobą (częściowe, całkowite), intensywności powikłań (niedodma, zapalenie płuc, zapalenie opłucnej), cech lokalnego wzrostu guza i przerzutów.

    Okres od pojawienia się kompleksu komórek nowotworowych do możliwego wykrycia guza podczas badania rentgenowskiego jest bezobjawowy. Jest to tak zwany przedkliniczny okres rozwoju raka. Wraz z dalszym postępem nowotworu rozwijają się różne, często niespecyficzne objawy, które przekształcają się w objawy charakterystyczne dla choroby. Okres ten nazywany jest okresem klinicznych objawów raka płuc.

    Wczesne objawy raka rzadko są specyficzne, nie przeszkadzają pacjentowi zbyt często i często pozostają niezauważone, i nie zachęcają pacjenta do wizyty u lekarza. Jednak niektórzy pacjenci doświadczają zmęczenia w tym okresie, zmniejszyli wydajność i zainteresowanie aktualnymi incydentami w naturze i życiu społeczeństwa. Okresowo zwiększają temperaturę ciała, nieznaczną niedyspozycję. W tym okresie rak jest często ukryty pod postacią zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc i powtarzających się ostrych chorób układu oddechowego. Niepokój pacjenta i członków jego rodziny zaczyna się, gdy zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc często zaczyna się (po 1-2 miesiącach) od nawrotu. Nie jest to zaskakujące, ponieważ suchy kaszel lub kaszel z plwociną, który pojawia się później, jest jednym z najczęstszych objawów raka płuc. Obecność małego, niewykrywalnego radiograficznie guza można udowodnić jedynie przez badanie cytologiczne plwociny, zaczerwienienie oskrzeli lub materiału uzyskanego podczas bronchoskopii i biopsji. Rak przedkliniczny wykrywalny radiologicznie można wykryć dzięki profilaktycznej fluorografii u osób zagrożonych.

    Częstym objawem dla większości form raka płuc jest kaszel - od drobnego, przypominającego palenie kaszlu, po bolesne, hackingowe, często powtarzające się. Przyczyną tego kaszlu jest zwężenie lub niedrożność dużego oskrzela, jego udział w postępującym wzroście guza. Wydalanie plwociny (która nie ma nieprzyjemnego zapachu) jest czasami skąpe, czasami obfite w przypadku zwężenia oskrzeli, rozszerzenia jego dalszej części i nagromadzenia wydzieliny oskrzelowej. Krwioplucie nie jest wczesnym objawem raka. Krew w plwocinie może pojawić się jako żyła, czasami plwocina przybiera formę galaretki malinowej, co stanowi zachętę do konsultacji z lekarzem.

    Bóle w klatce piersiowej po dotkniętej stronie często przeszkadzają pacjentowi. Ich intensywność jest różna, krótkotrwała na początku choroby i boleśnie długa wraz z postępem inwazji nowotworu opłucnej, nerwów międzyżebrowych, powięzi klatki piersiowej.

    Duszność jest jednym z wiarygodnych oznak rozległości uszkodzenia tkanki płucnej, zmniejszenia powierzchni oddechowej, realizowanego w postaci niewydolności oddechowej. Po pierwsze, duszność pojawia się tylko podczas ćwiczeń. Później, z powodu niedotlenienia znacznej części płuc lub nagromadzenia wysięku opłucnowego, który ściska płuco, nie pozostawia pacjenta samego.

    Rakowi płuc często towarzyszą objawy niespecyficzne - osłabienie, utrata masy ciała. Później mogą pojawić się różne zespoły paranowotworowe, takie jak zespół Marie-Bambergera (rozdzierający ból stawów, obrzęk wokół nich), zespół Lamberta-Eatona (osłabienie mięśni takie jak miasteniczne), zespół Cushinga, zmiany skórne itp.

    Pomimo różnorodności klinicznych objawów raka płuc, istnieje kilka najbardziej typowych opcji jego przebiegu.

    Rak centralny (korzeniowy). 1. Guz egzofityczny szybciej niż inne wywołuje objawy kliniczne. Wzrost guza w świetle oskrzeli powoduje pewne zniszczenie błony śluzowej i zwężenie światła oskrzeli, plwocina gromadzi się dystalnie, co powoduje pojawienie się kaszlu. Częste, czasami kaszlące urazy powodują uszkodzenie guza, powodując pojawienie się krwi w plwocinie. Nawet niewielki polipowaty rak oskrzeli może spowodować zwężenie światła i utrudnić wentylację płuc w płucach, zwłaszcza podczas wydechu, w wyniku czego oddychanie czasami staje się gwizdaniem (jak w astmatycznym zapaleniu oskrzeli). Badanie rentgenowskie ujawnia rozedmę tkanki płucnej wentylowanej przez dotknięty zwężeniem oskrzeli (ryc. 6.12). Podczas szybkiego głębokiego oddechu, w wyniku trudności powietrza wchodzącego do dotkniętych odcinków płuc, śródpiersie przesuwa się w kierunku dotkniętego płucem. Wraz ze wzrostem wielkości guza, światło oskrzeli coraz bardziej zwęża się, pojawia się hipowentylacja, a następnie niedodma segmentu, płata lub całego płuca (w zależności od lokalizacji guza).

    Atelektaza z guzem oskrzeli jest często związana z oddychaniem

    Rys. 6.12. Egzofityczny rak płuc. Częściowa obturacja oskrzela dolnego płata, rozedma dolnego płata.

    fection Z powodu obrzęku błony śluzowej w obszarze zwężenia i obecności skrzepu flegmy, światło oskrzeli zwęża się, wentylacja odpowiedniej części płuc dramatycznie słabnie. W związku z tym istnieje tak zwane rakowe zapalenie płuc. Różnica od zapalenia płuc polega na tym, że objawy choroby szybko (czasami w ciągu 2-4 dni) znikają po zastosowaniu leków przeciwzapalnych i wykrztuśnych. Czasami przechodzą samodzielnie po skrzepie plwociny, który zamyka oskrzela. Po pewnym czasie objawy zapalenia płuc nawracają, co powinno zmusić lekarza do zasugerowania obecności centralnego raka płuc.

    Często w tym okresie ból stawów. W przypadku utrzymującej się niedokrwistości, podczas oddychania występuje opóźnienie części klatki piersiowej, zwężenie przestrzeni międzyżebrowych po dotkniętej stronie, czasami przesunięcie tchawicy w kierunku dotkniętego płucem. Perkutorno określa otępienie w obszarze niedodmy, brak hałasu oddechowego, drżenie głosu.

    Podczas badania radiologicznego następuje zmniejszenie rozmiaru dotkniętej chorobą części płuc (ryc. 6.13), przesunięcie korzenia płucnego na stronę dotkniętą chorobą. Gdy tomografia jest często określana przez „amputację” zaatakowanego oskrzela lub jego ostre zwężenie. W badaniu TK można określić rozprzestrzenianie się guza na otaczające tkanki. Bronchoskopia ujawnia guz w świetle oskrzeli. W diagnostyce różnicowej wykonaj biopsję.

    2. Guz endofityczny rośnie w grubości ściany oskrzeli, dlatego prowadzi do zwężenia oskrzeli, naruszając jego drożność, rozwój hipowentylacji atelektazy w późniejszych stadiach niż egzofit. Najwcześniejszym objawem jest kaszel, któremu towarzyszy plwocina, czasem ze smugami krwi.

    Rys. 6.13. Egzofityczny rak płuc. Całkowita obturacja oskrzela dolnego płata, niedodma dolnego płata.

    objawy guza stają się podobne do obserwowanych w raku egzofitycznym.

    3. Guz okołowieczkowy jest najczęstszą postacią raka oskrzeli. Guz nie rośnie w świetle oskrzeli, ale poza jego granicami, do tkanki płucnej. Rosnąca ściana oskrzeli zakrywa ją z jednej strony lub otacza kołowo w formie sprzęgła. W rezultacie światło oskrzeli zwęża się tylko w niewielkim stopniu. Z czasem rozszerzający się guz utrudnia przepływ powietrza przez gałęzie oskrzelowe rozciągające się od niego. Odpowiednie obszary płuc ustępują, zagęszczają się, rozwija się w nich proces zapalny (zapalenie płuc). Temperatura ciała wzrasta do liczby podgorączkowej. Guz rozwijający się okołooskrzelowo obejmuje w tym procesie naczynia limfatyczne i krwionośne, co prowadzi do szybkiego przerzutu. Zaangażowanie w proces rozgałęzień nerwowych powoduje tępy ból w klatce piersiowej.

    Badanie fizykalne ujawnia pewne skrócenie dźwięku udaru w dotkniętej chorobą części płuc, osłabienie oddechu, czasami świszczący blisko korzenia, gdzie powietrze przechodzi przez zwężony oskrzela.

    RTG u nasady płuc określa miejsce guza, często w postaci „gęsiej stopy”. Wraz ze znacznym zwężeniem światła oskrzeli ujawnia się hipowentylacja tkanki płucnej. Szczególnie pouczające są tomografia komputerowa i tomografia komputerowa, w których wyraźnie zaznaczono miejsce guza, przerzuty do węzłów chłonnych korzenia płuc, deformację i zwężenie światła oskrzeli rozwijającego się okołooskrzelowo guza. Bronchoskopia często daje tylko pośrednie oznaki guza okołoskrzelowego i, rzadziej niż w przypadku guza egzofitycznego, umożliwia weryfikację diagnozy.

    4. Rozgałęziona postać raka okołoskrzelowego charakteryzuje się brakiem wyraźnego węzła nowotworowego. Rosnąc przez ścianę oskrzeli, guz pokrywa ją kołowo, a następnie, rosnąc w tkance płucnej, rozprzestrzenia się wzdłuż jej gałęzi i sąsiednich naczyń. Światło oskrzeli pozostaje wolne od przerostu guza, w wyniku czego obraz kliniczny jest podobny do obrazu zapalenia oskrzeli. W miarę jak otaczające tkanki angażują się w proces, a funkcja drenażu oskrzeli jest upośledzona, kaszel staje się silniejszy, przybiera charakter hakujący i pojawia się plwocina ze smugami krwi. Rozwija się obraz przewlekłego zapalenia płuc. Diagnoza tej formy raka jest trudna i często diagnozuje się ją tylko wtedy, gdy przerzuty występują w węzłach chłonnych korzenia płuc, śródpiersia lub narządach odległych (kręgosłup, mózg i rdzeń kręgowy).

    Rak obwodowy. 1. Guz wewnątrzgałkowy rozwija się wewnątrz płata płuca i na początku choroby postępuje bez zauważalnych objawów. Porażka jest zwykle wykrywana przypadkowo podczas badania rentgenowskiego podczas badania lekarskiego. Na radiogramach guz ma wygląd zaokrąglonego cienia o średnicy 2-5 cm z wyraźnymi konturami. Jeśli guz w tym czasie nie zostanie rozpoznany i leczenie nie zostanie podjęte, wówczas stopniowo wzrasta, ściska się, a następnie rosną małe gałęzie oskrzeli. Zazwyczaj następuje obwodowy proces zapalny, któremu towarzyszy wzrost temperatury ciała, kaszel, wytwarzanie plwociny, pogorszenie samopoczucia. Obraz kliniczny jest często uważany za zwykłe zapalenie płuc, przepisano antybiotykoterapię. Prowadzi to do szybkiej poprawy ogólnego stanu pacjenta, ale cień w płucach pozostaje, a tępy ból po dotkniętej stronie klatki piersiowej nie znika.

    Dalszy przebieg choroby zależy od lokalizacji miejsca guza. Kiedy znajduje się bliżej korzenia płuc, następuje wczesna kompresja, a następnie obturacja dużego oskrzela. Niedodma segmentu lub płata rozwija się z charakterystycznym obrazem klinicznym. Radiograficznie, oprócz trójkątnego cienia charakterystycznego dla pojawiającej się atelektazy, wyznaczany jest zaokrąglony węzeł w obszarze wierzchołka wskazanego cienia.

    2. Guzy podtwardówkowe manifestują się jako główny i często jedyny objaw - ból po stronie dotkniętej chorobą. Wzrost guza

    Rys. 6.14. Rak obwodowy górnego płata lewego płuca, „forma brzuszna”.

    występuje głównie na obrzeżach płuc, co prowadzi do rozsiewu komórek nowotworowych w opłucnej lub wrastaniu guza do ściany klatki piersiowej, czemu towarzyszy intensywny ból związany z zaangażowaniem nerwów międzyżebrowych w ten proces.

    Gdy guz znajduje się w środkowych obszarach płuc, można zaobserwować bóle przypominające stenokardię.

    Postacie podścienne obejmują również raka wierzchołka płuc (rak Pankosta) o charakterystycznej lokalizacji. Na początku choroby występują bóle obręczy barkowej, często promieniujące do ramienia. Wraz z dalszym wzrostem guza czasami dochodzi do ucisku naczyń żyły podobojczykowej i limfatycznej, pojawia się obrzęk ramienia. Później w proces zaangażowany jest współczulny pień, a po stronie chorej rozwija się zespół Bernarda-Hornera (ptoza, zwężenie źrenic, enophthalmos).

    „Cavitarna” forma raka obwodowego jest wynikiem martwicy i topnienia tkanki w środku guza. Cień guza z jamą w środku jest dobrze widoczny w tomografii (ryc. 6.14). Wraz ze zniszczeniem ściany dużego oskrzela, zawartość jamy jest uwalniana na zewnątrz podczas kaszlu, w wyniku czego obrazy kliniczne i radiologiczne stają się podobne do tych z ropnia płuc. Często chorobie towarzyszą zjawiska niespecyficznej osteoartropatii.

    Charakterystyczną cechą „ubytkowej” postaci raka obwodowego, która pozwala odróżnić go od banalnego ropnia, jest stopniowy rozwój choroby, umiarkowany wzrost temperatury ciała i brak obfitego wydzielania plwociny. Zazwyczaj 100-150 ml plwociny śluzowej miesza się z bezwonną krwią. Stan pacjenta, pomimo plwociny, nie poprawia się. Charakterystyczną cechą rentgenowską tej formy „ropnia” jest wgłębienie o grubych ścianach, którego wewnętrzny kontur ma kształt zatoki i skorodowane, brak sekwestracji tkanki płucnej, niewielka ilość płynu wewnątrz jamy.

    Bronchoskopia w raku obwodowym przed kiełkowaniem w dużym oskrzelach ujawnia tylko pośrednie objawy: przemieszczenie gałęzi oskrzeli, zwężenie ich światła, zmiana kształtu. W celu histologicznego potwierdzenia diagnozy wykonuje się biopsję guza, nakłuwając ją cienką igłą przez ścianę klatki piersiowej.

    Nietypowe formy raka płuc. 1. Postać śródpiersia charakteryzuje się obecnością wielu przerzutów do węzłów chłonnych śródpiersia przy braku wyraźnie określonej zmiany pierwotnej w płucu.

    Pierwszymi objawami raka śródpiersia są obrzęk twarzy i szyi, duszność, suchy kaszel, czasami nagła zmiana tonu głosu (z powodu kompresji nawracającego nerwu przez guz). W zaawansowanym stadium choroby obraz kliniczny określa obecność zespołu śródpiersia: ból w klatce piersiowej, skurcz limfatyczny obwodowy i oddychanie zwężające spowodowane kompresją narządów śródpiersia, w tym żyła główna górna, nerw nawracający, przełyk.

    Radiograficznie ujawnił ekspansję cienia śródpiersia, często bardziej wyraźną z jednej strony; kontury cienia są policykliczne, co wskazuje na wzrost węzłów chłonnych. Ważną rolę w wyjaśnianiu diagnozy odgrywa tomografia komputerowa, mediastinoskopia z biopsją i badanie angiograficzne.

    2. Postać żółciowa charakteryzuje się brakiem wykrywalnego ogniska pierwotnego. Proces w obrazie klinicznym i radiologicznym przypomina gruźlicę prosówkową płuc. Diagnozę można wykonać poprzez badanie cytologiczne plwociny, z torakoskopią z biopsją tkanki płucnej.

    Diagnostyka różnicowa. Różne formy raka płuc należy odróżnić od chorób zapalnych, łagodnych nowotworów i torbieli płuc, a także od przerzutów nowotworów o innej lokalizacji.

    Centralny rak płuca różni się od przewlekłego zapalenia płuc powtarzanymi i częstymi zaostrzeniami, które łatwo poddają się leczeniu, obecności nacieku w płucu pozostającym po zaostrzeniu, wykrywaniu atypowych komórek w plwocinie, objawach zmian nowotworowych oskrzeli wykrytych podczas bronchoskopii. Ostateczna diagnoza w wątpliwych przypadkach jest możliwa tylko po biopsji odcinka zmienionej ściany oskrzeli lub skaryfikacji jej błony śluzowej.

    Badanie histologiczne fragmentu guza uzyskane za pomocą biopsji pomaga dokonać ostatecznej diagnozy, nawet jeśli podejrzewa się łagodny guz centralny.

    Najtrudniejsza diagnoza różnicowa między rakiem obwodowym, gruźlicą, łagodnymi guzami i torbielami płuc.

    W przypadku gruźlicy przed jej zapadnięciem się i przebiciem zawartości do oskrzeli, gdy w plwocinie pojawia się prątek gruźlicy, a jama w płucu jest wykrywana radiologicznie, można dokonać diagnostyki różnicowej tylko na podstawie biopsji nakłucia płuc. Pośrednie objawy gruźlicy są dominującą lokalizacją edukacji w obszarach korowych płuc, heterogeniczności cienia, wykrywanej za pomocą prześwietlenia. To ostatnie tłumaczy się obecnością różnych składników polimorfologicznych w gruźlicy (od wysiękowego zapalenia płuc do odwapnionego kału).

    Łagodne guzy płuc charakteryzują się bardzo powolnym wzrostem i wyraźnymi konturami cienia na radiogramach. Ostateczna diagnoza jest możliwa dopiero po badaniu histologicznym lub cytologicznym.

    Torbiele oskrzelowe mają zaokrąglony kształt, jednorodną strukturę, zwykle wykrywaną w młodym wieku. Podczas infekcji i przebicia zawartości torbieli do oskrzeli tworzy się jama zawierająca powietrze i płyn o poziomie poziomym, jak w ropniu płuc.

    Torbiele echinokoków różnią się od raka obwodowego na podstawie wywiadu, cech zdjęcia rentgenowskiego (jeden lub więcej owalnych jednorodnych cieni w płucach z gładkimi konturami, obecności objawów złuszczania, zjawiska kontrastu podtorebkowego), reakcji pozytywnej - aglutynacji lateksowej lub testu immunologicznego.

    W limfogranulomatozie węzłów śródpiersia, inne grupy węzłów chłonnych są często powiększone. Przebicie węzła i wykrycie komórek Berezovsky-Sternberg potwierdzają diagnozę choroby Hodgkina i pomagają odróżnić od niej okołoskórnie rosnący guzkowy rak płuc. Diagnozę można również zweryfikować za pomocą mediastinoskopii z biopsją jednego z zaatakowanych węzłów chłonnych. Czasami konieczne staje się przeprowadzenie diagnostyki różnicowej między rakiem płuc a guzem śródpiersia. Aby to zrobić, użyj tomografii komputerowej (patrz „Mediastinum”) i biopsji.

    W przypadku przerzutów do płuc innych narządów diagnostyka różnicowa jest trudna. Guzy przerzutowe w płucach są okrągłe. Mogą być pojedyncze i wielokrotne. Rozpoznanie potwierdza się po wykryciu guza pierwotnego i uzyskaniu wyników biopsji.

    Leczenie. Główna najbardziej wiarygodna metoda leczenia raka płuc jest operacyjna. W zależności od stadium i zasięgu zmiany chorobowej płuca są usuwane przez torakotomię, jeden lub dwa płaty (lobektomia, bilobektomia). Wraz z bardziej znaczącym rozprzestrzenianiem się raka, całe płuco (pulmonektomia) jest usuwane wraz z regionalnymi węzłami chłonnymi. W ostatnich latach, we wczesnym stadium raka, wykonuje się różne operacje płucne, w tym lobektomię i bilobektomię, bez torakotomii z zastosowaniem techniki torakoskopowej wspomaganej wideo. Zaleta tych operacji jest mniej traumatyczna, skraca okres rehabilitacji i liczbę powikłań.

    Wskazaniami do zabiegu są dobrze rozgraniczone guzy w stadium I - III, brak odległych przerzutów do innych narządów. Przy określaniu wskazań do zabiegu należy wziąć pod uwagę ogólny stan pacjentów, zadowalającą funkcję płuc i układu sercowo-naczyniowego, wiek pacjenta, jego zdolność do ciężkiej interwencji. Leczenie chirurgiczne daje dobre wyniki w stadium I-II, gdy proces patologiczny nie wykracza poza płat płuca, a regionalne węzły chłonne można usunąć. Pięcioletni wskaźnik przeżycia podczas leczenia operacyjnego w stadium I sięga 85–90%, w etapie II około 60%.

    Wśród pacjentów z rakiem płuc wysłanych do kliniki w celu leczenia chirurgicznego tylko 30-40% jest resekcyjnych. W raku drobnokomórkowym o niskiej złośliwości operacja jest zalecana tylko w I-II stadium choroby.

    Z powodzeniem operuje się pojedyncze i nawet wielokrotne przerzuty raka jelita do płuc (wyłuszczenie przerzutów, segmentowa resekcja płuca, lobektomia), jeśli usunięto pierwotną zmianę w jelicie. Pięcioletnie przeżycie po usunięciu przerzutów wynosi 10-30%.

    Przeciwwskazaniami do chirurgii płuc są: poważny stan ogólny pacjenta, poważne dysfunkcje płuc i układu sercowo-naczyniowego, niemożność radykalnego usunięcia guza, obecność odległych przerzutów i rakowi opłucnej w wieku powyżej 75 lat (przeciwwskazanie względne), nie podatne na choroby związane z korektą i choroby tła ( niewydolność serca, wyraźne zmiany w czynności wątroby i nerek).

    Podczas manipulacji na dotkniętym płucu, uwalnianie komórek nowotworowych do krwiobiegu i szlaków limfatycznych znacząco wzrasta, co często prowadzi do ich krwiotwórczego i limfogennego rozsiewu. W celu zapobiegania przerzutom wskazane jest na samym początku operacji podwiązanie żył, które przenoszą krew z zaatakowanych części płuc, a także wprowadzenie środków cytostatycznych podczas i po operacji, które zmniejszają aktywność biologiczną komórek nowotworowych.

    Zapobieganie przerzutom do implantacji polega na dokładnej reorganizacji drzewa oskrzelowego podczas operacji przez rurkę dotchawiczą, ostrożnym usunięciu regionalnych powiększonych węzłów chłonnych, a także na płukaniu (pod koniec operacji) jamy opłucnej roztworem cytostatycznym.

    W leczeniu pacjentów nieoperacyjnych iw okresie pooperacyjnym stosuje się radioterapię. Zalecana całkowita dawka promieniowania do ogniska wynosi 60–70 Gy (6000–7000 rad). Często stosowano leczenie skojarzone według schematu: chirurgia - radioterapia - chemioterapia. Dwa ostatnie rodzaje leczenia stosowane w nieoperacyjnych postaciach raka. Należy pamiętać, że raki płaskonabłonkowe są niewrażliwe na radioterapię.

    Terapia fotodynamiczna jest w badaniach klinicznych. Istota metody polega na zdolności komórek nowotworowych do gromadzenia fotouczulacza (fotofryny i jej analogów, wytwarzanych na bazie hematoporfiryny, fotosensorów, alazyn itp.). Gdy nowotwór, który nagromadził fotouczulacz, jest napromieniowany wiązką laserową o określonej długości fali, w komórkach niszczących komórki nowotworowe pojawiają się aktywne rodniki. Równolegle występuje zakrzepica małych naczyń, które zasilają guz, ograniczona głębokością penetracji wiązki laserowej, co prowadzi do martwicy tkanki guza. Wstępne dane pokazują, że w stadium I nowotwór może całkowicie zniknąć. W stadium II - III dochodzi do martwicy powierzchniowych warstw guza. Przy wielokrotnym napromieniowaniu dochodzi do częściowego zniszczenia tkanki nowotworowej w oskrzelach, co przyczynia się do przywrócenia drożności oskrzeli, zmniejszając zmiany zapalne w niewentylowanych obszarach płuc. Ta technika jest zalecana zarówno do przygotowania przedoperacyjnego, jak i do leczenia paliatywnego.

    Śmiertelność pooperacyjna z lobektomią wynosi 3-5%, z pulmonektomią - do 10%.

    Prognoza. Po diagnozie pacjenci bez dalszego leczenia żyją około 1 roku. Po radykalnej operacji rokowanie zależy od stadium choroby i struktury histologicznej guza. Wyniki leczenia operacyjnego pacjentów z rakiem drobnokomórkowym niskiego stopnia są szczególnie niekorzystne. Przy zróżnicowanych formach raka po operacjach przeprowadzonych w I etapie choroby, pięcioletni wskaźnik przeżycia sięga 85–90%, przy II - 60%. W odniesieniu do wszystkich zdiagnozowanych (i nie tylko) guzów tego typu, pięcioletni wskaźnik przeżycia wynosi około 8%. Tak więc rokowanie dla raka płuc jest niekorzystne.

    Zapobieganie. Zapobieganie rozwojowi raka płuc wymaga bardziej energicznej walki z paleniem, w tym biernej, gdy osoby niepalące wdychają dym papierosowy w wędzonych pokojach (żony niepalących mężczyzn nadużywających palenia tytoniu dostają raka płuc 2 razy częściej niż żony mężów niepalących). Duże znaczenie mają środki mające na celu utrzymanie czystego powietrza w obszarach miejskich o dużym natężeniu ruchu, instalowanie filtrów, które łapią dym przemysłowy, eliminują zanieczyszczenie powietrza i poprawiają wentylację w kopalniach, warsztaty fabryk, zakłady produkujące azbest, lakiery, paliwa i smary. Duże znaczenie w zapobieganiu rozwojowi raka płuc ma praca profilaktyczna z osobami należącymi do grup ryzyka (pacjenci z przewlekłym zapaleniem płuc, palacze powyżej 45 roku życia, osoby pracujące w niezdrowych przedsiębiorstwach itp.). Muszą być pod stałym nadzorem lekarza (RTG, cytologia plwociny).