Terapia gamma

Terapia gamma jest radioterapią z promieniowaniem gamma izotopów promieniotwórczych (Co 60, Cs 137, Ra 226, Ta 182, Ir 192 itd.); stosowany w leczeniu nowotworów złośliwych, rzadko łagodnych. Głównym zadaniem terapii gamma jest stworzenie takich warunków napromieniowania, w których osiąga się bezpośrednie zniszczenie komórek nowotworowych lub trwałe zaprzestanie reprodukcji napromieniowanych komórek przy obowiązkowym zachowaniu zdolności regeneracyjnej otaczających normalnych tkanek.

W zależności od lokalizacji, rozmieszczenia i struktury histologicznej guza można zastosować metody kontaktu, w których radioaktywne leki (patrz) bezpośrednio kontaktują się z tkankami lub znajdują się w odległości nie większej niż 1–2 cm od nich i metody odległe, w których napromienianie jest wykonywane za pomocą odległości od 6 cm do 1 m.

Metody kontaktu. Zastosowanie terapii gamma - metoda, w której radioaktywne leki umieszczone w określonej kolejności na aplikatorze tworzą promieniującą powierzchnię. Aplikator jest przygotowany dla każdego pacjenta indywidualnie z tworzywa sztucznego lub innego podobnego materiału. Płyta o grubości 1 cm jest zanurzona w gorącej wodzie (t ° około 40 °) na 5-10 minut. do zmiękczania, po czym jest usuwany, suszony, nakładany na obszar, który ma być napromieniowany i starannie modelowany, aby aplikator dokładnie powtórzył wszystkie zgięcia napromieniowanej powierzchni ciała. Po wytworzeniu aplikator twardnieje i, zgodnie z lokalizacją guza, układa się cylindryczne lub sferyczne preparaty radioaktywne o aktywności 2-10 mEq Ra i utrwala (patrz Gram-równoważnik radu). W celu ochrony przed promieniowaniem aplikatory radioaktywne są pokryte z góry pustymi półcylindrami o grubości 3-4 mm. Gotowy aplikator nakłada się na guz i mocno przytwierdza do ciała pacjenta. Napromienianie przeprowadza się codziennie przez 3-12 godzin. w ciągu 7-12 dni. Pole dawki w metodzie aplikacji charakteryzuje się gwałtownym spadkiem mocy dawki, gdy promieniowanie przechodzi przez tkanki. Dawka promieniowania wymagana do leczenia jest tworzona w pierwszym centymetrze tkanki, a leżąca pod nią tkanka nie jest uszkodzona. Metoda aplikacji jest wskazana do leczenia nowotworów skóry, warg, naczyniaków jamistych i innych nowotworów naciekających tkanki do głębokości nie większej niż 1 -1,5 cm.

Śródmiąższowa terapia gamma jest metodą, w której radioaktywne leki o gęstości liniowej 0,3-1 mikrona na cm są wstrzykiwane do nowotworu i bezpośrednio przylegają do normalnych tkanek. Preparaty - igły niosące radio - mają kształt cylindryczny; jeden z nich jest zaostrzony, drugi ma oko do ciągnięcia nici. Ponadto Co 60, Ir 192 i Ta 182 są stosowane w postaci odcinków drutu o długości 3-4 mm, które są wypełnione cienkimi rurkami nylonowymi, używanymi jako nici do szycia guza. Preparaty są sterylizowane przez gotowanie. Ich wprowadzenie odbywa się w znieczuleniu miejscowym lub regionalnym na sali operacyjnej zgodnie z zasadami aseptyki. Leki są ekstrahowane po otrzymaniu wymaganej dawki. Metoda śródmiąższowa jest wskazana w leczeniu ograniczonych zróżnicowanych guzów o średnicy nie większej niż 5 cm dla skóry, twarzy, powiek, wargi, języka, raka odbytu, nawrotu raka po napromieniowaniu i leczeniu chirurgicznym. Pole dawki w metodzie śródmiąższowej charakteryzuje się nierównościami i gwałtownym spadkiem mocy dawki w odległości 1 cm od preparatu.

Wewnątrzjamowa terapia gamma jest metodą, w której radioaktywne preparaty o kształcie cylindrycznym lub kulistym są wprowadzane do uszkodzonej jamy w sondach gumowych, cylindrach lub specjalnych aplikatorach. Całkowita aktywność leków zmienia się w zakresie 20-60 mikronów. Prawidłowa lokalizacja wstrzykiwanych leków jest monitorowana radiologicznie. Metoda wewnątrzjamowa może być przeprowadzona przy użyciu urządzenia ze źródłem promieniowania o większej aktywności, umożliwiając automatyczne wprowadzenie preparatów radioaktywnych do wcześniej ustalonych aplikatorów. Jest stosowany w leczeniu raka przełyku, nosogardzieli, szyjki macicy i ciała macicy, pęcherza moczowego i odbytnicy. Jako niezależna metoda stosowana jest w pokonaniu tylko błony śluzowej. We wszystkich innych przypadkach w połączeniu ze zdalną ekspozycją.

Zdalna terapia gamma - metoda promieniowania z odległości z jednym źródłem wielkiej aktywności przy użyciu urządzeń gamma. Metoda jest wskazana do leczenia głęboko osadzonych guzów. Rozróżnia się statyczną terapię gamma, w której źródło i pacjent są ustalone w wybranej pozycji podczas napromieniowania, a terapia gamma ruchomą wiązką, w której promieniowanie pacjenta utrwalone w żądanej pozycji jest wykonywane przez źródło poruszające się w okręgu lub łuku. Mocowanie pacjenta odbywa się za pomocą specjalnych urządzeń, modeli lub w skrajnych przypadkach worków z piaskiem. Wybór lokalizacji i wielkości pól napromieniowania opiera się na danych z badania klinicznego i radiologicznego oraz tak zwanego poprzecznego lub strzałkowego „wycinka” odpowiadającego środkowi guza, zgodnie z którym dzienną i całkowitą dawkę ogniskową oblicza się zarówno w guzie, jak iw normalnych tkankach. Pola promieniowania są nakreślone na skórze pacjenta. Kąt padania wiązki centralnej, wybrany przez przekrój poprzeczny, jest ustawiony na kątomierzu urządzenia, a pole napromieniowania okna wyjściowego urządzenia jest ograniczone przez membranę. Wymaganą odległość od powierzchni ciała do źródła ustala specjalna miarka. Pole dawki podczas zdalnej terapii gamma charakteryzuje się powolnym, w odległości 10-15 cm, spadkiem mocy dawki. Zobacz także promieniowanie gamma, terapia radiacyjna.

Radioterapia (radioterapia). Co to jest i jaka jest jego istota? Wskazania, rodzaje i metody radioterapii

Czym jest radioterapia?

Radioterapia (radioterapia) to zestaw procedur związanych z wpływem różnych rodzajów promieniowania (promieniowania) na tkanki ludzkiego ciała w celu leczenia różnych chorób. Do tej pory radioterapia jest stosowana głównie w leczeniu nowotworów (nowotworów złośliwych). Mechanizm działania tej metody polega na działaniu promieniowania jonizującego (stosowanego podczas radioterapii) na żywe komórki i tkanki, co powoduje pewne zmiany w nich.

Aby lepiej zrozumieć istotę radioterapii, musisz znać podstawy wzrostu i rozwoju guzów. W normalnych warunkach każda komórka ludzkiego ciała może się dzielić (mnożyć) tylko określoną liczbę razy, po czym funkcjonowanie jej wewnętrznych struktur zostaje przerwane i umiera. Mechanizm rozwoju nowotworu polega na tym, że jedna z komórek tkanki wymyka się spod kontroli tego mechanizmu regulacyjnego i staje się „nieśmiertelna”. Zaczyna się dzielić nieskończenie wiele razy, w wyniku czego powstaje cała grupa komórek nowotworowych. Z czasem w rosnącym guzie powstają nowe naczynia krwionośne, w wyniku czego zwiększa się ich rozmiar, ściskając otaczające organy lub kiełkując w nich, zakłócając w ten sposób ich funkcje.

W wyniku wielu badań stwierdzono, że promieniowanie jonizujące ma zdolność niszczenia żywych komórek. Mechanizm jego działania polega na pokonaniu jądra komórkowego, w którym znajduje się aparat genetyczny komórki (tj. DNA - kwas dezoksyrybonukleinowy). To DNA określa wszystkie funkcje komórki i kontroluje wszystkie zachodzące w niej procesy. Promieniowanie jonizujące niszczy nici DNA, w wyniku czego dalszy podział komórek staje się niemożliwy. Ponadto, po wystawieniu na działanie promieniowania, wewnętrzne środowisko komórki jest również niszczone, co również narusza jego funkcje i spowalnia proces podziału komórki. Ten efekt stosuje się w leczeniu nowotworów złośliwych - naruszenie procesów podziału komórek prowadzi do wolniejszego wzrostu guza i zmniejszenia jego wielkości, aw niektórych przypadkach nawet do całkowitego wyleczenia pacjenta.

Warto zauważyć, że uszkodzone DNA można przywrócić. Jednak jego szybkość regeneracji w komórkach nowotworowych jest znacznie niższa niż w zdrowych komórkach prawidłowych tkanek. Pozwala to na jednoczesne zniszczenie guza, wywierając jedynie niewielki wpływ na inne tkanki i narządy ciała.

Co to jest 1 szary dla radioterapii?

Pod wpływem promieniowania jonizującego na ciało ludzkie część promieniowania jest absorbowana przez komórki różnych tkanek, co powoduje rozwój opisanych powyżej zjawisk (zniszczenie środowiska wewnątrzkomórkowego i DNA). Wielkość efektu gojenia zależy bezpośrednio od ilości energii pochłoniętej przez tkankę. Faktem jest, że różne guzy różnie reagują na radioterapię, w wyniku czego do ich zniszczenia wymagane są różne dawki promieniowania. Ponadto, im bardziej ciało jest narażone na promieniowanie, tym większe prawdopodobieństwo uszkodzenia zdrowych tkanek i rozwoju działań niepożądanych. Dlatego niezwykle ważne jest dokładne dawkowanie dawki promieniowania stosowanej w leczeniu niektórych nowotworów.

Aby określić poziom pochłoniętego promieniowania, jednostką miary jest szary. 1 Szary to dawka promieniowania, przy której 1 kilogram napromieniowanej tkanki otrzymuje energię w 1 dżuli (dżul to jednostka miary energii).

Wskazania do radioterapii

Obecnie różne rodzaje radioterapii są szeroko stosowane w różnych dziedzinach medycyny.

Można zalecić terapię radiacyjną:

  • Do leczenia nowotworów złośliwych. Mechanizm działania opisanej wcześniej metody.
  • W kosmetologii. Metodę radioterapii stosuje się w leczeniu blizn keloidowych - masywnych narośli tkanki łącznej powstających po operacji plastycznej, a także po urazach, ropnych zakażeniach skóry i tak dalej. Ponadto, stosując napromieniowanie, depilacja (usuwanie włosów) jest wykonywana na różnych częściach ciała.
  • Do leczenia ostrogi pięty. Choroba ta charakteryzuje się patologicznym wzrostem tkanki kostnej w obszarze pięty. Pacjent doświadcza silnego bólu. Radioterapia pomaga spowolnić wzrost tkanki kostnej i zmniejszyć stan zapalny, co w połączeniu z innymi metodami leczenia pomaga pozbyć się ostrogi piętowej.

Dlaczego radioterapia jest przepisywana przed zabiegiem, podczas operacji (śródoperacyjnie) i po zabiegu?

Radioterapia może być stosowana jako niezależna taktyka medyczna w przypadkach, gdy złośliwego guza nie można całkowicie usunąć. Jednocześnie radioterapię można podawać jednocześnie z chirurgicznym usunięciem guza, co znacznie zwiększy szanse przeżycia pacjenta.

Można zalecić terapię radiacyjną:

  • Przed operacją. Ten rodzaj radioterapii jest zalecany w przypadkach, gdy lokalizacja lub rozmiar guza nie pozwala na jego usunięcie chirurgicznie (na przykład, guz znajduje się w pobliżu ważnych organów lub dużych naczyń krwionośnych, w wyniku czego jego usunięcie wiąże się z wysokim ryzykiem śmierci pacjenta na stole operacyjnym). W takich przypadkach pacjent otrzymuje najpierw radioterapię, podczas której guz poddawany jest pewnym dawkom promieniowania. Część komórek nowotworowych umiera, a sam guz przestaje rosnąć lub nawet maleje, w wyniku czego możliwe jest chirurgiczne usunięcie go.
  • Podczas operacji (śródoperacyjnie). Radioterapia śródoperacyjna jest zalecana w przypadkach, gdy po chirurgicznym usunięciu guza lekarz nie może w 100% wykluczyć obecności przerzutów (to znaczy, gdy ryzyko rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych do sąsiednich tkanek pozostaje). W tym przypadku lokalizacja guza i otaczającej tkanki jest poddawana pojedynczemu napromieniowaniu, które pozwala na zniszczenie komórek nowotworowych, jeśli w ogóle, pozostało po usunięciu głównego guza. Ta technika może znacznie zmniejszyć ryzyko nawrotu (ponownego rozwoju choroby).
  • Po operacji. Pooperacyjna radioterapia jest zalecana w przypadkach, w których po usunięciu guza istnieje wysokie ryzyko przerzutów, to znaczy rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych do pobliskich tkanek. Taktyka ta może być również stosowana podczas kiełkowania guza w sąsiednich organach, gdzie nie można go usunąć. W tym przypadku, po usunięciu głównej masy guza, resztki tkanki guza są napromieniowane promieniowaniem, co pozwala na zniszczenie komórek nowotworowych, zmniejszając w ten sposób prawdopodobieństwo dalszego rozprzestrzeniania się procesu patologicznego.

Czy potrzebuję radioterapii łagodnego guza?

Jeśli chodzi o łagodne nowotwory, charakteryzują się powolnym wzrostem i nigdy nie dają przerzutów i nie rosną w sąsiednich tkankach i narządach. Jednocześnie łagodne guzy mogą osiągnąć znaczne rozmiary, w wyniku czego mogę wycisnąć otaczające tkanki, nerwy lub naczynia krwionośne, czemu towarzyszy rozwój powikłań. Rozwój łagodnych guzów w mózgu jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ podczas wzrostu mogą ścisnąć ważne ośrodki mózgu, a ze względu na głęboką lokalizację nie można ich chirurgicznie usunąć. W tym przypadku stosuje się radioterapię, która pozwala zniszczyć komórki nowotworowe, pozostawiając nienaruszoną zdrową tkankę.

Radioterapię można również stosować w leczeniu łagodnych guzów o innej lokalizacji, ale w większości przypadków guzy te można usunąć chirurgicznie, w wyniku czego napromienianie pozostaje metodą rezerwową (rezerwową).

Jaka jest różnica między radioterapią a chemioterapią?

Jaka jest różnica między diagnostyką radiacyjną a radioterapią?

Diagnostyka radiologiczna to zespół badań, które pozwalają wizualnie zbadać cechy struktury i funkcjonowania narządów wewnętrznych i tkanek.

Diagnostyka radiacyjna obejmuje:

  • radiografia;
  • fluorografia;
  • tomografia konwencjonalna;
  • tomografia komputerowa;
  • badania związane z wprowadzaniem substancji radioaktywnych do organizmu człowieka i tak dalej.
W przeciwieństwie do radioterapii, podczas procedur diagnostycznych, ciało ludzkie jest napromieniowane pomijalną dawką promieniowania, w wyniku czego ryzyko wystąpienia jakichkolwiek powikłań jest ograniczone do minimum. Jednocześnie podczas wykonywania badań diagnostycznych należy zachować ostrożność, ponieważ zbyt częste narażenie organizmu (nawet w małych dawkach) może również spowodować uszkodzenie różnych tkanek.

Rodzaje i metody radioterapii w onkologii

Do tej pory opracowano wiele metod ekspozycji ciała. Jednocześnie różnią się zarówno techniką wykonania, jak i promieniowaniem działającym na tkankę.

W zależności od rodzaju promieniowania wystawienia:

  • terapia wiązką protonową;
  • terapia wiązką jonów;
  • terapia wiązką elektronów;
  • terapia gamma;
  • radioterapia.

Terapia wiązką protonów

Terapia wiązką jonów

Istota techniki jest podobna do terapii protonowej, ale w tym przypadku zamiast protonów wykorzystywane są inne cząstki - ciężkie jony. Dzięki specjalnym technologiom jony te są przyspieszane do prędkości zbliżonych do prędkości światła. Jednocześnie gromadzą ogromną ilość energii. Następnie sprzęt jest regulowany w taki sposób, że jony przechodzą przez zdrowe tkanki i spadają bezpośrednio na komórki nowotworowe (nawet jeśli znajdują się głęboko w narządzie). Przechodząc przez zdrowe komórki z dużą prędkością, ciężkie jony praktycznie ich nie niszczą. Jednocześnie, podczas hamowania (co ma miejsce, gdy tkanka nowotworowa dociera do jonów), uwalniają zgromadzoną w nich energię, która powoduje zniszczenie DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy) w komórkach nowotworowych i ich śmierć.

Wady tej techniki obejmują konieczność korzystania z masywnego sprzętu (rozmiar trzypiętrowego domu), a także ogromny koszt energii elektrycznej zużywanej podczas procedury.

Terapia wiązką elektronów

Terapia promieniami gamma

Terapia rentgenowska

Dzięki tej metodzie leczenia na ciało pacjenta wpływają promienie rentgenowskie, które również mają zdolność niszczenia komórek nowotworowych (i normalnych). Radioterapię można stosować do leczenia guzów powierzchownych, jak również do niszczenia głębszych nowotworów złośliwych. Nasilenie napromieniowania sąsiednich zdrowych tkanek jest stosunkowo duże, więc dziś ta metoda jest coraz mniej stosowana.

Należy zauważyć, że metoda stosowania terapii gamma i radioterapii może się różnić w zależności od wielkości, lokalizacji i rodzaju guza. Jednocześnie źródło promieniowania może być zlokalizowane zarówno w pewnej odległości od ciała pacjenta, jak i bezpośrednio z nim kontaktować.

W zależności od lokalizacji źródła promieniowania radioterapia może być:

  • zdalny;
  • skupienie uwagi;
  • kontakt;
  • wewnątrzjamienny;
  • śródmiąższowy.

Zdalna terapia radiacyjna

Radioterapia

Radioterapia kontaktowa (wewnątrzjamienna, śródmiąższowa)

Istota tej metody polega na tym, że źródło promieniowania jonizującego ma kontakt z tkanką guza lub znajduje się w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Pozwala to na użycie najbardziej intensywnej dawki promieniowania, co zwiększa szanse pacjenta na powrót do zdrowia. Jednocześnie istnieje minimalny wpływ promieniowania na sąsiednie zdrowe komórki, co znacznie zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.

Radioterapia kontaktowa może być:

  • Jama wewnątrzjamowa - w tym przypadku źródło promieniowania wprowadza się do jamy chorego organu (macicy, odbytnicy itd.).
  • Śródmiąższowe - w tym przypadku małe cząstki substancji radioaktywnej (w postaci kulek, igieł lub drutów) są wprowadzane bezpośrednio do tkanki zaatakowanego narządu, jak najbliżej guza lub bezpośrednio do niego (na przykład w raku prostaty).
  • Intraluminal - źródło promieniowania może być wstrzyknięte do światła przełyku, tchawicy lub oskrzeli, zapewniając w ten sposób lokalny efekt terapeutyczny.
  • Powierzchnia - w tym przypadku substancja radioaktywna jest nakładana bezpośrednio na tkankę guza znajdującą się na powierzchni skóry lub błony śluzowej.
  • Wewnątrznaczyniowe - gdy źródło promieniowania jest wstrzykiwane bezpośrednio do naczynia krwionośnego i mocowane w nim.

Terapia promieniowaniem stereotaktycznym

Jest to najnowsza metoda radioterapii, która pozwala na napromienianie guzów dowolnej lokalizacji w tym samym czasie, praktycznie bez wpływu na zdrowe tkanki. Istota procedury jest następująca. Po dokładnym zbadaniu i dokładnym określeniu lokalizacji guza pacjent leży na specjalnym stole i jest przymocowany specjalną ramką. Zapewni to całkowite unieruchomienie ciała pacjenta podczas zabiegu, co jest niezwykle ważnym punktem.

Po naprawieniu pacjenta urządzenie jest instalowane. Jednocześnie jest dostosowywany w taki sposób, że po rozpoczęciu procedury emiter promieni jonizujących zaczyna obracać się wokół ciała pacjenta (dokładniej wokół guza), napromieniowując go z różnych stron. Po pierwsze, takie naświetlanie zapewnia najbardziej efektywny wpływ promieniowania na tkankę nowotworową, co przyczynia się do jego zniszczenia. Po drugie, przy takiej technice dawka napromieniowania zdrowych tkanek jest pomijalna, ponieważ jest rozłożona na wiele komórek zlokalizowanych wokół guza. W rezultacie ryzyko działań niepożądanych i powikłań jest ograniczone do minimum.

Radioterapia konformalna 3D

Jaka jest różnica między radioterapią skojarzoną a kombinowaną?

Radioterapia może być stosowana jako niezależna technika medyczna, a także w połączeniu z innymi środkami terapeutycznymi.

Terapia radiacyjna może być:

  • Połączone. Istota tej metody polega na tym, że radioterapia jest połączona z innymi środkami terapeutycznymi - chemioterapią (wprowadzenie substancji chemicznych do organizmu, które niszczą komórki nowotworowe) i / lub chirurgicznym usunięciem guza.
  • Połączone. W tym przypadku stosuje się jednocześnie różne metody ekspozycji na tkankę nowotworową z promieniowaniem jonizującym. Na przykład, do leczenia nowotworu skóry, który rozrasta się do głębszych tkanek, można jednocześnie podawać bliskie skupienie i radioterapię kontaktową (powierzchniową). Spowoduje to zniszczenie głównej zmiany nowotworowej, a także zapobiegnie dalszemu rozprzestrzenianiu się procesu nowotworowego. W przeciwieństwie do terapii skojarzonej, inne metody leczenia (chemioterapia lub chirurgia) nie są w tym przypadku stosowane.

Jaka jest różnica między radykalną radioterapią a paliatywną?

Jak idzie radioterapia?

Przygotowanie do radioterapii

Etap przygotowawczy obejmuje określenie diagnozy, wybór optymalnej taktyki leczenia, a także pełne badanie pacjenta w celu zidentyfikowania wszelkich powiązanych chorób lub patologii, które mogłyby wpłynąć na wyniki leczenia.

Przygotowanie do radioterapii obejmuje:

  • Specyfikacja lokalizacji guza. W tym celu wyznacza się USG (USG), CT (tomografia komputerowa), MRI (rezonans magnetyczny) i tak dalej. Wszystkie te badania pozwalają „zajrzeć” do wnętrza ciała i określić lokalizację guza, jego wielkość, kształt i tak dalej.
  • Wyjaśnienie natury guza. Guz może składać się z różnych typów komórek, co można określić za pomocą badania histologicznego (podczas którego część tkanki guza jest usuwana i badana pod mikroskopem). W zależności od struktury komórkowej określa się wrażliwość na promieniowanie guza. Jeśli jest wrażliwy na radioterapię, kilka zabiegów może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia pacjenta. Jeśli guz jest odporny na radioterapię, leczenie może wymagać dużych dawek promieniowania, a wynik może nie być wystarczająco wyrażony (to znaczy guz może pozostać nawet po intensywnym leczeniu z maksymalną dopuszczalną dawką promieniowania). W takim przypadku należy zastosować łączoną radioterapię lub zastosować inne metody terapeutyczne.
  • Historia bierze. Na tym etapie lekarz rozmawia z pacjentem, pytając go o wszystkie istniejące lub wcześniej przeniesione choroby, operacje, urazy i tak dalej. Konieczne jest, aby pacjent szczerze odpowiadał na pytania lekarza, ponieważ powodzenie nadchodzącego leczenia zależy w dużej mierze od tego.
  • Kolekcja badań laboratoryjnych. Wszyscy pacjenci muszą przejść pełną morfologię krwi, biochemiczne badanie krwi (umożliwia ocenę funkcji narządów wewnętrznych), analizę moczu (w celu oceny czynności nerek) i tak dalej. Wszystko to określi, czy pacjent może wytrzymać nadchodzący przebieg radioterapii lub czy spowoduje u niego powikłania zagrażające życiu.
  • Informowanie pacjenta i uzyskanie od niego zgody na leczenie. Przed rozpoczęciem radioterapii lekarz powinien powiedzieć pacjentowi wszystko o nadchodzącej metodzie leczenia, szansach na sukces, alternatywnych metodach leczenia i tak dalej. Ponadto lekarz musi poinformować pacjenta o wszystkich możliwych skutkach ubocznych i powikłaniach, które mogą wystąpić podczas lub po radioterapii. Jeśli pacjent wyrazi zgodę na leczenie, musi podpisać odpowiednie dokumenty. Tylko wtedy może przejść bezpośrednio do radioterapii.

Procedura (sesja) radioterapii

Po dokładnym zbadaniu pacjenta, określeniu lokalizacji i wielkości guza, przeprowadzana jest symulacja komputerowa nadchodzącej procedury. W specjalnym programie komputerowym wprowadzane są dane o guzie i ustawiany jest niezbędny program leczenia (tzn. Ustawiana jest moc, czas trwania i inne parametry napromieniowania). Wprowadzone dane są starannie sprawdzane kilka razy, a dopiero potem pacjent może zostać wpuszczony do pomieszczenia, w którym zostanie wykonana procedura radioterapii.

Przed rozpoczęciem procedury pacjent musi zdjąć zewnętrzną odzież i pozostawić ją na zewnątrz (poza pokojem, w którym będzie przeprowadzane leczenie) wszystkie rzeczy osobiste, w tym telefon, dokumenty, biżuterię itp., Aby zapobiec ich ekspozycji na promieniowanie. Następnie pacjent powinien położyć się na specjalnym stole w pozycji wskazanej przez lekarza (ta pozycja jest określana w zależności od lokalizacji i wielkości guza) i nie powinna się poruszać. Lekarz dokładnie sprawdza pozycję pacjenta, po czym opuszcza pokój w specjalnie wyposażonym pokoju, skąd będzie kontrolował zabieg. Jednocześnie będzie stale widzieć pacjenta (przez specjalną szybę ochronną lub sprzęt wideo) i będzie się z nim komunikować za pośrednictwem urządzeń audio. Przebywanie w tym samym pokoju z pacjentem jest zabronione personelowi medycznemu lub krewnym pacjenta, ponieważ mogą być również narażeni na promieniowanie.

Po ułożeniu pacjenta lekarz uruchamia urządzenie, które powinno naświetlać guz jednym lub innym rodzajem promieniowania. Zanim jednak rozpocznie się napromienianie, za pomocą specjalnych urządzeń diagnostycznych, ponownie sprawdza się lokalizację pacjenta i lokalizację guza. Tak dokładna i powtarzalna kontrola wynika z faktu, że odchylenie nawet kilku milimetrów może prowadzić do napromieniowania zdrowej tkanki. Napromienione komórki umrą w tym przypadku, a część guza może pozostać nienaruszona, w wyniku czego nadal będzie się rozwijać. Skuteczność leczenia zostanie zmniejszona, a ryzyko powikłań wzrośnie.

Po wszystkich przygotowaniach i inspekcjach rozpoczyna się sama procedura napromieniowania, której czas trwania zwykle nie przekracza 10 minut (średnio 3–5 minut). Podczas napromieniowania pacjent musi leżeć całkowicie nieruchomo, dopóki lekarz nie powie, że procedura się skończyła. W przypadku nieprzyjemnych odczuć (zawroty głowy, zaczerwienienie oczu, nudności itp.) Należy natychmiast powiadomić lekarza.

Jeśli radioterapia jest wykonywana ambulatoryjnie (bez hospitalizacji), po zakończeniu zabiegu pacjent musi pozostać pod nadzorem personelu medycznego przez 30 do 60 minut. Jeśli nie obserwuje się jakichkolwiek komplikacji, pacjent może wrócić do domu. Jeśli pacjent jest hospitalizowany (otrzymuje leczenie w szpitalu), może wysłać go na oddział natychmiast po zakończeniu sesji.

Czy radioterapia boli?

Jak długi jest przebieg radioterapii?

Czas trwania radioterapii zależy od wielu czynników, które są oceniane indywidualnie dla każdego pacjenta. Średnio 1 kurs trwa około 3 do 7 tygodni, podczas których procedury napromieniowania mogą być wykonywane codziennie, co drugi dzień lub 5 dni w tygodniu. Liczba sesji dziennie może również wahać się od 1 do 2 - 3.

Czas trwania radioterapii zależy od:

  • Cel leczenia. Jeśli radioterapia jest stosowana jako jedyna metoda radykalnego leczenia nowotworu, kurs leczenia trwa średnio od 5 do 7 tygodni. Jeśli pacjent ma przepisaną radioterapię paliatywną, leczenie może być krótsze.
  • Czas zabiegu. Jeśli radioterapia jest wykonywana przed operacją (w celu zmniejszenia wielkości guza), przebieg leczenia wynosi około 2 do 4 tygodni. Jeśli napromieniowanie jest przeprowadzane w okresie pooperacyjnym, jego czas trwania może wynosić od 6 do 7 tygodni. Śródoperacyjna radioterapia (napromienianie tkanek natychmiast po usunięciu guza) przeprowadzana jest raz.
  • Stan pacjenta. Jeśli po rozpoczęciu radioterapii stan pacjenta ulegnie dramatycznemu pogorszeniu i wystąpią zagrażające życiu powikłania, leczenie można przerwać w dowolnym momencie.

TERAPIA GAMMA

TERAPIA GAMMA (gamma [-radiacja] + szarość, terapia terapeutyczna) jest rodzajem radioterapii opartej na wykorzystaniu promieniowania gamma.

Źródłem promieniowania gamma są naturalne izotopy - rad i mesotherium oraz sztuczne - kobalt, cez, iryd i tantal.

Długi okres półtrwania tych izotopów (226 Ra - 1620 lat, 228 Msth - 6,7 lat, 60 Co - 5,25 lat, 137 Cs - 30 lat, 192 Ir - 74,4 dni, 182 Ta - 111 dni) powoduje je używać tylko do ekspozycji zewnętrznej; są one wprowadzane do tkanki w hermetycznie zamkniętych metalowych rurkach filtracyjnych, wykonanych z metalu ciężkiego (dla 226 Ra i 228 Msth), lub z niklu, stali nierdzewnej lub cienkiej warstwy złota (dla 60 Co, 137 Cs, 192 Ir, 182 Ta).

Metodologia G.-t. (układ źródła promieniowania w stosunku do napromieniowanego ciała) zależy od lokalizacji, objętości i gistolu, struktury patolowej, wykształcenia.

Treść

Zdalna terapia gamma

Zdalna terapia gamma (telegrammatherapy) jest stosowana w połączeniu z chirurgiczną metodą leczenia - przed i po operacji - i niezależnie dla leczenia z radykalnym planem lub z celem paliatywnym. Pod wpływem przedoperacyjnego napromieniowania, zmian biolowych, właściwości guza, aktywności mitotycznej komórek nowotworowych, komórki anaplastyczne najbardziej podatne na rozsiew są niszczone, co powoduje zmniejszenie częstości nawrotów i przerzutów. Celem napromieniania pooperacyjnego jest wpływ na komórki rozsiewane podczas operacji i podczas nierodnikowych operacji na resztkowej tkance guza. Jako niezależna metoda odległości leczenia G.-t. stosowany w celu osiągnięcia całkowitej regresji guza przez zniszczenie komórek nowotworowych najbardziej wrażliwych na promieniowanie, uporczywe zakłócenie procesów reprodukcyjnych mniej wrażliwych komórek i zwiększenie odpowiedzi otaczającej tkanki łącznej, rosnącej w samym guzie i wokół niego, dzieli guz na oddzielne kompleksy i zakłóca go dopływ krwi.

Źródło promieniowania (137 Cs, 60 Co) znajduje się w odległości 6–75 cm od powierzchni ciała pacjenta. W leczeniu patolu, procesów zlokalizowanych na głębokości 3-5 cm od powierzchni ciała (rak krtani, migdałków, tarczycy, przerzutów raka w obwodowej limfie, węzłach), możliwe jest wytwarzanie promieniowania zarówno na małej, jak i na dużej odległości; w lokalizacji patol, proces na głębokości ponad 5 cm - tylko w dużej odległości. Napromieniowanie może być statyczne i mobilne. W pierwszym przypadku źródło promieniowania i pacjent są w stałej pozycji. Podczas napromieniowania mobilnego źródło promieniowania porusza się względem osi ciała pacjenta (długie lub krótkie), zwykle o 90–360 °. Kąt obrotu od 360 do 240 ° jest pokazany w centralnym miejscu guza, cięcie wzdłużne pokrywa się lub jest równoległe do osi ciała pacjenta. W przypadku mimośrodowego położenia guza kąt obrotu powinien być mniejszy. Promieniowanie sektora ekscentrycznego jest stosowane w powierzchownym patolu układania, edukacji. Promieniowanie ruchome pozwala skoncentrować maksymalną dawkę w polu patolowym, środku i zmniejszyć go na powierzchni ciała. Obrót źródła promieniowania można wytworzyć wokół jednej, dwóch lub czterech osi. Promieniowanie dwu- i czteroosiowe jest częściej stosowane przy obróbce szeroko rozpowszechnionego patolu, procesów w korpusach basenu. Wymiary pól napromieniowania są określone w taki sposób, że pierwotny nowotwór i przerzuty regionalne są zawarte w 100% strefie izodozy, a subkliniczny obszar nowotworu rozprzestrzenia się w 80% strefie izodozy. W miarę zmniejszania się wielkości guza w procesie G.-t. pola napromieniowania, biorąc pod uwagę niską tolerancję zdrowych narządów i tkanek zawartych w strefie napromieniowania, oraz większą wrażliwość na promieniowanie obwodowej części guza (patrz odpowiednio Czułość radiowa) są zmniejszone. Bloki ołowiu i filtry w kształcie klina służą do przenoszenia maksymalnej dawki na patol, nidus w celu ochrony narządów wrażliwych na promieniowanie przed działaniem promieniowania. Kiedy G.-t. duże guzy w celu zwiększenia tolerancji tkanki podskórnej i blisko zlokalizowanych narządów i tkanek, należy użyć ołowianych siatek lub rastrów. Wielkość ogólnej dawki ogniskowej na zdalnym G. - t. zdeterminowany gistol. struktura guza lub patol natura, proces, jego rozmieszczenie, lokalizacja, wiek pacjenta, istnienie chorób powiązanych. Napromienianie jest ułamkowe. Dawki i przerwy między ekspozycjami zależą od czasu trwania cyklu mitotycznego komórek nowotworowych i normalnych oraz od innych czynników. Przy codziennym frakcjonowanym napromieniowaniu pojedyncza dawka wynosi 150-250; po naświetlaniu z 2-3-dniowymi przerwami, 300-500 zadowolonych; z dużym frakcjonowanym napromieniowaniem w odstępie 7 dni - cieszy się 700–1000. Wraz ze wzrostem pojedynczej dawki, odpowiednio, zmniejsz całkowitą dawkę.

Wybór warunków promieniowania (odległość „źródło - guz”, wielkość i lokalizacja pól promieniowania) opiera się na szczegółowym badaniu topografii guza za pomocą prześwietlenia, tomografii, limfografii (w celu określenia stanu węzłów chłonnych), skanowania i endoskopii. Zgodnie z danymi z tych badań przygotowuje się przekroje poprzeczne i strzałkowe dla każdego pacjenta na kartach, przechodząc przez środek guza, na którym rysuje się krzywe izodozy (patrz) w wybranych warunkach napromieniowania. Podczas zabiegu bierze się pod uwagę dawkę wchłoniętą przez guz i najbliższe ważne narządy, dawkę ekspozycji na skórę każdego pola i dawkę całkowitą. Przy obliczaniu dawek należy wziąć pod uwagę różnicę w gęstości tkanek.

W leczeniu raka narządów jamy brzusznej (szyjki macicy i ciała macicy, odbytnicy, pęcherza moczowego, nosogardzieli, przełyku itp.), Odległy G.-t. Wskazane jest łączenie z jelitami.

Wewnątrzjamowa terapia gamma

Wewnątrzjamową terapię gamma stosuje się w przypadku małych guzów odbytnicy, pęcherza moczowego, jamy nosowej po usunięciu małych egzofitycznych guzów tych narządów lub w przypadku dowolnego rozmiaru guza w połączeniu z napromieniowaniem zewnętrznym (w przypadku raka pochwy, macicy, odbytnicy, pęcherza moczowego, przełyku, nosogardzieli). Korzystanie z wewnątrzjamowego G.-t. ze względu na potrzebę zwiększenia dawki ogniskowej w najbardziej odpornej części guza, co jest całkiem możliwe ze względu na gwałtowny spadek mocy dawki promieniowania podczas jej dystrybucji w tkankach (do 40% dawki pozostaje na głębokości 2 cm). Jako źródło promieniowania stosuje się preparaty o masie 60Co o kształcie cylindrycznym lub kulistym (tak zwane koraliki) pokryte nieaktywnym złotem.

Specjalne aplikatory, sondy lub balony są wprowadzane do uszkodzonej jamy i mocowane w niej. Ich pozycja w stosunku do guza i sąsiednich narządów jest monitorowana za pomocą radiogramów. Radioaktywne leki z pojemnika ręcznie lub automatycznie przenoszone do aplikatorów. Dawki są określane w zależności od charakteru i dystrybucji patolu, procesu. Napromienianie z dużą dawką jest przeprowadzane przez 30–60 minut. w odstępie 1 tygodnia. (dla raka szyjki macicy, ciała macicy i odbytnicy), z małą mocą - przez 4-8 godzin. w odstępie 3-4 dni (w przypadku raka przełyku, nosogardzieli i odbytnicy) lub w ciągu 24 do 48 godzin. w odstępie 5-6 dni (w przypadku raka szyjki macicy, ciała macicy i nosogardzieli). W zależności od lokalizacji patol, centrum i rodzaj frakcjonowania aplikacji powtarzają się 2 - 6 razy.

Śródmiąższowa terapia gamma

Śródmiąższowa terapia gamma jest stosowana w leczeniu wyraźnie zaznaczonych guzów o średnicy nie większej niż 5 cm, ze średnią i niską wrażliwością na promieniowanie (rak języka, śluzówka jamy ustnej, dolna warga, skóra, nawrót guzów różnych gistoli, struktur, nieoperacyjne przerzuty w węzłach chłonnych, rak pęcherz w pierwszym etapie, rak w kanale odbytu). Kiedy śródmiąższowy G.-t. preparaty radioaktywne w postaci igieł lub nylonowych rurek zawierających b0Co, 182Ta lub 192Ir (patrz preparaty radioaktywne) wstrzykuje się bezpośrednio do i wokół guza, umieszczając je w równoległych rzędach w odległości 1-1,5 cm od siebie lub wzdłuż prostokąta. Do utrwalania radioaktywnych igieł należy używać pleksi lub plastikowych urządzeń. Oprócz leków emitujących promieniowanie gamma można stosować ciekłe izotopy z mieszanym promieniowaniem (gamma i beta). Wraz z wprowadzeniem leków konieczne jest przestrzeganie zasad aseptyki.

Napromienianie odbywa się przy niskiej mocy promieniowania nieprzerwanie przez 6-8 dni. Całkowita dawka, w zależności od objętości napromieniowanego patolu, ostrość - 5000–7000 rad, z mocą promieniowania 30–40 rad na godzinę. Rozkład dawki podczas napromieniowania śródmiąższowego charakteryzuje się gwałtownym spadkiem mocy w odległości 1 cm od preparatu, dzięki czemu zapewnia się efekt lokalny, zapewniając jego wysoką wydajność biolową.

Z przerzutami raka jamy ustnej i krtani w limfie, węzłami podżuchwowego regionu i szyi, w raku piersi, mięsakach tkanek miękkich i innych operatywnych i na granicy nieoperacyjnych nowotworów złośliwych, jak również w celu zapobiegania nawrotom i przerzutom nowotworu wzdłuż otrzewnej i limfy, sposoby po operacji raka żołądka, jelit i jajników stosuje się metodę radiochirurgiczną śródmiąższowego G.-t.: guz usuwa się, a preparaty radioaktywne wstrzykuje się do jego złoża, a otaczające tkanki lub tkanki są infiltrowane radioaktywnością koloidalną Rozwiązania ivnymi. Roztwór koloidalny 198Au, rozcieńczony w izotonicznym roztworze chlorku sodu, wprowadza się do jamy brzusznej 10-14 dni po operacji. W celu znieczulenia otrzewnej nanieść 0,25% roztwór nowokainy: 200 ml przed wprowadzeniem leku radioaktywnego i to samo po.

Zastosowana terapia gamma

Zastosowana terapia gamma jest wskazana w przypadku łagodnych (naczyniaków jamistych) i złośliwych nowotworów skóry i błon śluzowych rozprzestrzeniających się po powierzchni i infiltrujących tkankę głębiej niż 1-1,5 cm głębokości Źródła promieniowania (60С, 137Cs) znajdują się w jednej płaszczyźnie w formie prostokąt, kwadrat lub wielokąt. Preparaty umieszcza się na wcześniej przygotowanym odlewie (manekinie) dotkniętego obszaru, wykonanym z tworzywa sztucznego, zestalając się w masie o temperaturze pokojowej. Gdy promieniowanie przechodzi przez tkankę guza, obserwuje się gwałtowny spadek mocy dawki: na głębokości 2 cm normalne tkanki nie są uszkodzone. Napromienianie odbywa się codziennie frakcyjnie, pojedyncza dawka - 200–600 cieszy się przez 4–10 godzin. dziennie. Ze względu na trudności związane z ochroną przed promieniowaniem pacjenta i personelu metoda aplikacji jest rzadko stosowana.

Komplikacje

Powikłania związane z G.-th., jak również z innymi rodzajami radioterapii (patrz uszkodzenie radiacyjne), występują ze zmniejszeniem tolerancji normalnych tkanek i narządów spowodowanych chorobami towarzyszącymi (nadciśnienie, niedociśnienie, cukrzyca, alergie różnych etiologii, choroby sercowo-naczyniowe). niewydolność naczyń, awitaminoza, głód białkowy, otyłość). Przyczyną powikłań mogą być również błędy w przygotowaniu planu leczenia i brak uwzględnienia wrażliwości na promieniowanie sąsiednich narządów; w rzadkich przypadkach - wysoka indywidualna wrażliwość na promieniowanie.

Charakter powikłań określa metoda G.-t. Ze zdalnym G.-T. powikłania częściej objawiają się rozwojem stwardnienia i atrofii napromieniowanych tkanek i narządów (zwłóknienie tkanki podskórnej, stwardnienie płuc itp.); najpoważniejsze powikłania choroby wewnątrzjamowej - czyli perforacja narządów, wrzody popromienne, przetoki; z interstitial G.-t. (w przypadku umiejscowienia leków radioaktywnych w pobliżu chrząstki lub tkanki kostnej) - zapalenie okostnej tkanki łącznej, zapalenie kości i szpiku i wrzody popromienne (w tkankach miękkich).

Przeciwwskazania

Przeciwwskazania do G. t.: 1) bezwzględne - kacheksja, wyczerpanie, niewyrównane formy serca, wątroba, choroby nerek, hipoplazja szpiku kostnego, obecność przetok do sąsiednich narządów jamy brzusznej i wyraźne zmiany twardzinowe w tkankach spowodowane poprzednią radioterapią, postępujące postacie gruźlicy ; 2) względne procesy zapalne towarzyszące rozwojowi guza, rozległe procesy nowotworowe, tendencja guza do próchnicy i krwawienia.

Bibliografia: Kozlova A.V. Radioterapia nowotworów złośliwych, M., 1971, bibliogr.; P i lw w A. S. Interstitial gamma i beta terapia nowotworów złośliwych, M., 1967, bibliogr.; Ratner TG i Biber-g i l A.V. Tworzenie pól dawki w odległej gammaterapii, M., 1972, bibliogr.

Metoda napromieniania wewnątrzjamowego

Radioterapia wewnątrzjamowa ma na celu doprowadzenie źródła promieniowania możliwie blisko guza, który powstał w ścianie jakiejkolwiek jamy ciała lub wydrążonych organów.

Bezpośredni kontakt radioaktywnego leku z patologicznym skupieniem pozwala uzyskać wysoką absorbowaną dawkę w ścianach ubytku przy stosunkowo małych dawkach na zewnątrz. Do napromieniania wewnątrzjamowego stosuje się leki emitujące promieniowanie gamma i emitujące promieniowanie beta.

Po pierwsze, rozważyć wewnątrzjamową terapię gamma. Jest stosowany w leczeniu raka pochwy, szyjki macicy i ciała macicy, odbytnicy, pęcherza moczowego, przełyku, nosogardzieli, jamy nosowej itp.

Do zaatakowanej jamy wprowadza się specjalne aplikatory, sondy lub balony. Poprawność ich położenia we wnęce jest sprawdzana za pomocą prześwietlenia rentgenowskiego. Następnie w aplikatorach umieszcza się ręcznie lub za pomocą automatycznych urządzeń, preparatów radioaktywnych, umieszczając je w linii lub w określonej objętości (źródła „liniowe” i „masowe”).

Charakter pola dawki zależy od liczby leków i odległości między nimi. Zgodnie z topografią i rozpowszechnieniem procesu nowotworowego tworzone są optymalne warunki napromieniowania.

Jak widać na poniższym rysunku, energia promieniowania jest rozprowadzana równomiernie wokół źródła, ze stromym spadkiem mocy dawki w pierwszych 2 cm tkanki.

Pola dawkowania do wewnątrzjamowej terapii gamma

a - z 5,5 cm długości liniowego źródła zbudowanego z promieniotwórczych kulek 60 o aktywności 1500 MBq (białe kółka - nieaktywne kule); b - z liniowego źródła 60 Co, złożonego z 3 preparatów; c - ze źródła objętości złożonego z perełek radioaktywnych Co o całkowitej aktywności 2000 MBq (białe kółka - nieaktywne kulki); (d) ze źródła masowego z mikrozawiesiną 60 Co (3000 MBq) w postaci cylindra.

Zadanie 15

W niektórych przypadkach nieaktywne preparaty o podobnej formie i wielkości są umieszczane między preparatami radioaktywnymi, jak pokazano na rysunku poniżej.

a - endostat aplikatora ginekologicznego; 1 - rurka centralna, 2 - rurki boczne, 3 - szklanka organiczna jajowata, 4 - pręty-przewodniki leków radioaktywnych; b - wąż gamma-terapeutyczny; c - całkowity rozkład dawki ze źródeł promieniowania w endostacie.

Spróbuj sam dowiedzieć się dlaczego.

W większości przypadków 60 preparatów w postaci cylindrów lub kulek („kulek”) pokrytych bardzo cienką warstwą nieaktywnego złota, które pochłania promieniowanie beta kobaltu, ale nie hamuje jego promieniowania gamma, stosuje się w preparatach radioaktywnych.

„Radiologia medyczna”,
LD D.Lindenbraten, F.M. Lyass

Radioterapia wewnątrzjamowa.

Metoda radioterapii, w której nazywa się substancję radioaktywną wewnątrz tkanki guza podczas leczenia śródmiąższowy. W zależności od zastosowanego promieniowania wyróżnia się terapię gamma i β-terapię.

Śródmiąższowa terapia gamma jest wskazana dla dobrze zdefiniowanych małych guzów, których zakres można określić dość dokładnie. Szczególnie zalecane jest stosowanie leczenia śródmiąższowego w przypadku guzów narządów ruchomych (rak dolnej wargi, języka, piersi, zewnętrznych narządów płciowych) lub nowotworów wymagających miejscowego napromieniowania (rak wewnętrznego kącika oka, powieki). Do prowadzenia śródmiąższowej terapii gamma używa się radioaktywnych promieniotwórczych preparatów Ra, Co, Cs w postaci igieł, kawałków drutu, cylindrów lub granulek. Igły mają powłokę ze stali nierdzewnej, która służy jako filtr, zewnętrzna średnica igły wynosi 1,8 mm. Wprowadzanie radioaktywnych igieł do tkanki guza odbywa się na sali operacyjnej przy obowiązkowym przestrzeganiu zasad aseptyki i antyseptyki, a także ochronie personelu przed promieniowaniem. Obowiązkowe jest znieczulenie miejscowe wokół guza, nie wprowadza się nowokainy do tkanki guza. Wprowadzenie igły wprowadza się za pomocą specjalnych narzędzi, zanurzonych w uchu, a nić włożona do ucha jest przymocowana do skóry. Przez cały czas napromieniania śródmiąższowego pacjent znajduje się w specjalnym aktywnym oddziale. Po osiągnięciu wymaganej dawki ogniskowej, radioaktywne igły są usuwane przez ściskanie nici.

Śródmiąższowa terapia igłą gamma nie jest pozbawiona wad. Oprócz zachorowalności tej procedury, w tkankach wokół igły pojawia się kanał martwiczy z powodu wysokiej dawki, w wyniku czego źródło promieniowania może się przesunąć, a nawet wypaść. Poprawa i poszukiwanie nowych form leków doprowadziły do ​​użycia granulek radioaktywnego kobaltu w rurkach nylonowych podczas śródmiąższowej terapii gamma. Rurki nylonowe mają mniejszą średnicę zewnętrzną, powodują uraz otaczających tkanek do minimum i znacznie skracają czas kontaktu personelu z substancją radioaktywną. Ze względu na elastyczność i elastyczność źródła promieniowania, możliwe jest nadanie kształtu zbliżonego do konfiguracji guza.

Z śródmiąższową terapią gamma, optymalna dawka w czasie, tj. dawka wynosi 35-40 rad / godzinę. Taka moc dawki pozwala na 6-7 dni, aby doprowadzić 6000-6500 rad do guza. i spowodować radykalne uszkodzenie guza.

Rodzaj promieniowania śródmiąższowego metoda radiochirurgiczna. Istota metody polega na utworzeniu dostępu do guza i ekspozycji na niego za pomocą środków radioaktywnych lub na napromieniowaniu złoża guza substancjami radioaktywnymi po jego usunięciu. Metodę radiochirurgiczną można stosować w różnych miejscach procesu nowotworowego w stadium I i II, a także w przypadku guzów zlokalizowanych na granicy nieoperacyjności, ale bez obecności odległych przerzutów. Metoda ta jest wskazana w przypadku raka jamy ustnej, warg, krtani, w węzłach chłonnych podżuchwowych i szyjnych, w mięsakach tkanek miękkich, nowotworach zewnętrznych narządów płciowych.

W leczeniu radiochirurgicznym stosuje się zarówno emitery gamma, jak i β. Forma radioaktywnego leku może być bardzo zróżnicowana. Stosuje się igły, rurki nylonowe z granulkami kobaltu, granulki Au, drut tantalowy, koloidalne roztwory radioaktywne, jak również absorbowane przez nie nici.

Sposób wprowadzania roztworu koloidalnego Au 198 z przerzutami śródskórnymi

W leczeniu niektórych procesów zapalnych i nowotworów złośliwych skóry i błony śluzowej, leki radioaktywne mogą być zlokalizowane bezpośrednio na powierzchni nidusu lub przez usunięcie ich z odległości nie większej niż 0,5-1,5 cm. aplikacji. W zależności od wielkości i głębokości zmiany chorobowej stosuje się promieniotwórcze preparaty promieniowania gamma.

Zastosowana β-terapia stosowany w leczeniu procesów rozprzestrzeniających się w warstwach powierzchniowych (do 4 mm) skóry i błony śluzowej (naczyniaki włośniczkowe, nadmierne rogowacenie, leukoplakia, neurodermit, erozja). Promieniowanie β P, intria, talia, prometium, stront, ksenon działają na patologiczne skupienie bez naświetlania leżącej poniżej tkanki. Płyty o różnych rozmiarach z substancją radioaktywną o grubości od 0,1 mm do 0,35 mm są pokryte cienką folią polietylenową lub termiczną.

Leczenie pacjentów naczyniakami włośniczkowymi odbywa się w formie kursu składającego się z 6-9 dziennych sesji napromieniowania. Dzienna dawka wynosi 300-500 zadowolonych, a całkowita za cały kurs 2000-3000 cieszy. Wyniki leczenia u dzieci są zwykle lepsze niż u dorosłych. W egzemie zastosowanie β-terapii stosuje się tylko wtedy, gdy inne metody działania nie dają. W wyniku leczenia proces zapalny zwykle zmniejsza się, naciek skóry, swędzenie ustępuje i znika.

Zastosowanie terapii gamma jest stosowany w przypadkach, gdy proces znajduje się na głębokości większej niż 4 mm i jest wskazany w przypadku guzów skóry i błon śluzowych, nawrotów i przerzutów w skórze i tkance podskórnej. Stosując terapię gamma, radioaktywne leki umieszcza się w specjalnych modelach maski, symulując kształt napromieniowanej powierzchni. Model wykonany jest z mieszanki wosku i parafiny. Płytę tej masy o grubości 0,5-1,0 cm ogrzewa się w gorącej wodzie (do 40 ° C), a gdy staje się miękka, nakłada się na powierzchnię, która ma być napromieniowana. Aby powierzchnia promieniowania dokładnie odpowiadała skupieniu patologicznemu, jest zarysowana fuksyną, po czym odcisk konturów obszaru, który ma być napromieniowany, pozostaje na manekinie. Wewnątrz tego obwodu pasują radioaktywne leki. Aby uzyskać jednolite pole dawki, należy przestrzegać pewnych zasad dotyczących lokalizacji narkotyków. Częściej preparaty są ułożone w formie prostokąta lub okręgu, ale koniecznie w taki sposób, że obszar napromieniowania przekracza widoczne wymiary patologicznego skupienia. Zastosowanie terapii gamma można przeprowadzić przez napromienianie ciągłe lub frakcyjne.

Wreszcie, konieczne jest odnotowanie innej metody radioterapii, opartej na selektywnej absorpcji przez tkanki lub narządy niektórych leków radioaktywnych, zwanych ekspozycja wewnętrzna. Leki radioaktywne są podawane per.os, in / in, dotętniczo.

Metoda ekspozycji wewnętrznej

Obecnie roztwory koloidalne P, J, Au są stosowane do terapii dotętniczej.

Radioaktywny Au 198 jest stosowany w leczeniu białaczki. Roztwór koloidalny wstrzykuje się dożylnie z szybkością 0,5-1 μg na 1 kg masy ciała pacjenta, przy całkowitej dawce 5 μury. Jeśli to konieczne, drugi kurs jest przeprowadzany w ciągu 4-6 miesięcy, z 1/2 lub 1/3 początkowej dawki podawanej.

Radioaktywny J 131 jest stosowany głównie w nadczynności tarczycy w stopniu II i III, nawrotach nowotworu po zabiegu, w raku tarczycy jako niezależnej metodzie leczenia, a także w celach profilaktycznych jako leczenie przed i pooperacyjne. Ekspozycja wewnętrzna szczęśliwa. J ogranicza się do wpływu promieniowania jonizującego na komórki hiperplastyczne gruczołu tarczowego, bez uszkodzenia otaczających narządów i tkanek. W leczeniu tyreotoksykozy pacjent przez 1,5-2 miesiące powinien wykluczać produkty zawierające jod z posiłku i nie przyjmować preparatów jodowych. Dawka leków radioaktywnych zależy od stopnia nadczynności tarczycy. Ilość J wymagana do obróbki może być stosowana jednocześnie lub ułamkowo przy 1,5-2 mcuri. W przypadkach raka tarczycy przepisuje się 30-45 mcury w celu zmniejszenia aktywności mitotycznej komórek na 2-3 tygodnie przed operacją. Po radykalnej operacji we wczesnych stadiach, J 131 jest przepisywany przy 5 μuri co trzy tygodnie do całkowitej dawki 50-100 μuri. W nieoperacyjnym raku tarczycy J podaje się w dawce 50-60 mcury co 2-3 tygodnie, aż do uzyskania efektu terapeutycznego.

Każda z rozważanych metod radioterapii ma swoje zalety i wady. Tak więc zdalna ekspozycja nie zapewnia pełnego stosunku zaabsorbowanych dawek. Nawet w korzystnych warunkach wydaje się, że napromieniowana jest duża ilość zdrowych tkanek, których zdolność regeneracyjna jest znacznie zmniejszona.

Metody napromieniania kontaktowego tworzą korzystniejszy stosunek dawki. Jednak w przypadku guzów rozprzestrzeniających się na większą głębokość niż 1 cm stosowanie metod kontaktowych będzie nieskuteczne. Dlatego, aby uzyskać bardziej racjonalną ekspozycję, konieczne jest połączenie zdalnego naświetlania z jedną z metod kontaktu. Ta metoda leczenia nazywa się metoda łączona radioterapia.

Pod względem leczenia skojarzonego radioterapię można łączyć z zabiegiem chirurgicznym, chemioterapią lub obydwoma. Kolejność jego stosowania zależy od stadium choroby, postaci klinicznej guza, jego lokalizacji i ogólnego stanu pacjenta. Radioterapię można przeprowadzać w różnych wariantach napromieniania odległego, wewnątrzjamowego, śródmiąższowego z elektrokoagulacją, resekcją lub wytępieniem zaatakowanego narządu.

Dlatego rozróżnia się następujące metody radioterapii:

· Niezależna radioterapia - promieniowanie lub chemioterapia;

· Łączna radioterapia - zdalna ekspozycja z narażeniem na jedną z metod kontaktu;

· Łączna radioterapia - radioterapia metodą chirurgiczną;

· Kompleksowa radioterapia - radioterapia i chemioterapia.

Planowanie radioterapii

n Wyniki badań naukowych umożliwiają planowanie dawek i liczby frakcji, przy których poziom tolerancji normalnych tkanek nie zostanie przekroczony;

n Zastosuj różne tryby frakcjonowania;

n Zwiększenie wpływu promieniowania jonizującego na guz;

n Chroń otaczające tkanki

Podczas rozmowy dowiedz się, czy pacjent nie był przeszłe leczenie promieniowaniem. Gdyby miało to miejsce, wszystkie szczegóły powinny być znane (kiedy i za pomocą jakiej metody wykonano radioterapię, które części ciała zostały napromieniowane, przy jakiej całkowitej dawce, jakie powikłania zaobserwowano).

Nie można polegać tylko na wiadomości pacjenta - potrzebujesz wyciągu z historii choroby lub pisemnego zaświadczenia z placówki medycznej, w której był leczony.

Jest to niezwykle ważne, ponieważ w leczeniu nowotworów można powtarzać cykl napromieniania tylko przez 60–70 dni po zakończeniu pierwszego i biorąc pod uwagę warunki poprzedniej ekspozycji.

Jednak już wcześniej zauważono, że skuteczność powtarzanych kursów jest niska. Pierwszy kurs powinien być jak najbardziej radykalny i jedyny możliwy

Na podstawie wyników kompleksowego badania pacjenta onkolog, radioterapeuta (a często terapeuta i hematolog) opracowują uzgodnioną strategię leczenia. Zależy to od lokalizacji guza, jego wielkości, charakteru histologicznego i stadium rozwoju.

Mały guz można wyleczyć za pomocą zarówno operacji, jak i radioterapii.

W tym przypadku wybór metody zależy przede wszystkim od lokalizacji nowotworu i możliwych konsekwencji kosmetycznych interwencji.

Ponadto należy pamiętać, że guzy pochodzące z różnych regionów anatomicznych różnią się pod względem cech biologicznych.

Wśród guzów podatnych na leczenie radykalne (nowotwory radiowrażliwe) należą rak skóry, warg, nosogardzieli, krtani, gruczołu sutkowego, jak również rdzeniak zarodkowy glejaka siatkówki, nasieniak, dysgerminoma jajników, miejscowy chłoniak i chłoniak.

Zniszczenie radiacyjne duży guz napotyka prawie nie do pokonania trudności z powodu uszkodzenia radiacyjnego jego naczyń i zrębu z wynikiem martwicy radiacyjnej.

W takich przypadkach należy zastosować leczenie skojarzone. Połączenie ekspozycji na promieniowanie i operacji daje dobre wyniki w guzach Vilmsa i nerwiakach zarodkowych u dzieci, rakach esicy i odbytnicy (tak zwany rak jelita grubego), zarodkowym rakiem jąder, mięśniakomięsakach prążkowanych, mięsakach tkanek miękkich.

Operacja jest bardzo ważna, aby usunąć pozostałą część guza po radioterapii.

Jednocześnie radioterapia jest wskazana w przypadku nawrotu raka po leczeniu chirurgicznym lub skojarzonym (nawrót raka skóry, dolna warga, rak szyjki macicy), a także miejscowych przerzutów do węzłów chłonnych, kości i płuc.

Okres przed promieniowaniem

W okresie przed napromieniowaniem pacjent jest przygotowany do leczenia.

Powinien zacząć się od przygotowania psychologicznego. Pacjentowi wyjaśniono, że potrzeba ekspozycji na promieniowanie, jego skuteczność, wskazuje na możliwe zmiany w zdrowiu i niektóre reakcje radiacyjne, zwłaszcza tryb i odżywianie. Rozmowa z pacjentem powinna zaszczepić w nim nadzieję i pewność dobrych wyników leczenia.

Dalsze etapy przygotowania to zwiększone odżywianie poprzez spożywanie dużych ilości płynu, nasycanie organizmu witaminami (w szczególności co najmniej 1 g witaminy C dziennie), oczyszczanie napromieniowanych powierzchni i ubytków.

n W miejscach, które mają być napromieniowane, skóra powinna być czysta, bez otarć i krost.

n Wszystkie procedury fizjoterapeutyczne i preparaty lecznicze do użytku zewnętrznego, takie jak maści, mówcy są anulowane.

n Gdy twarz jest napromieniowana, następuje reorganizacja jamy ustnej.

n Zabraniaj alkoholu i palenia. Wraz z towarzyszącym procesem zapalnym przepisywane są antybiotyki, a na niedokrwistość środki do ich korekty.

Następnym ważnym krokiem jest opisana powyżej tonometria kliniczna. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że w związku z pojawieniem się tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego powstają zasadniczo nowe możliwości dla niezwykle dokładnego kierowania wiązek promieniowania na cel.

Z analizy lokalizacji celu na płaszczyźnie dokonuje się przejścia do percepcji objętości guza, od informacji anatomicznych do pojęć geometrycznych, do konstrukcji złożonych rozkładów dozymetrycznych dostarczanych przez programy komputerowe.

n W oparciu o wyniki analizy klinicznej i radiobiologicznej i topometrii, ten rodzaj promieniowania i takie fizykochemiczne warunki napromieniowania są tak dobrane, aby zamierzona ilość energii w guzie była absorbowana przy maksymalizacji dawki w otaczających tkankach.

Innymi słowy, ustala się optymalną całkowitą zaabsorbowaną dawkę promieniowania, pojedynczą dawkę (dawka z każdej ekspozycji) i całkowity czas trwania leczenia.

Biorąc pod uwagę cechy topograficzno-anatomiczne guza i jego strukturę histologiczną, wybiera się kontakt zdalny lub łączne napromieniowanie. Określ technologię promieniowania i typ urządzenia (urządzenia), które będzie używane.

Warunki kursu są uzgodnione z lekarzem prowadzącym - w trybie ambulatoryjnym lub w szpitalu.

Wraz z inżynierem fizykiem lekarz zgodnie z planem dozymetrycznym przedstawia optymalny rozkład pól do zdalnej ekspozycji.

Napromienianie statyczne może być przeprowadzane za pomocą pojedynczego pola wejściowego na powierzchni ciała (napromienianie jednopolowe) lub poprzez kilka pól (napromienianie wielopolowe) Jeżeli pola znajdują się nad napromieniowanym obszarem z różnych stron, tak że guz znajduje się w krzyżu wiązek promieniowania, mówią o napromieniowaniu krzyżowym wielu pól. To jest najczęstszy sposób. Pozwala znacząco zwiększyć dawkę ogniskową w porównaniu z dawką w sąsiednich narządach i tkankach.

Głównym zadaniem topometrii klinicznej jest określenie ilości ekspozycji na podstawie dokładnych informacji o lokalizacji, wielkości nidus, a także otaczających zdrowych tkanek oraz przedstawienie wszystkich danych uzyskanych w formie anatomicznej mapy topograficznej (przekroje).

Mapa jest wykonywana w płaszczyźnie przekroju ciała pacjenta na poziomie napromieniowanego obiektu.

Podczas cięcia odnotowuje się kierunki źródeł promieniowania podczas odległej radioterapii lub lokalizację źródeł promieniowania podczas terapii kontaktowej.

Wybór liczby, lokalizacji, kształtu i wielkości pól jest ściśle indywidualny. Zależy to od rodzaju i energii promieniowania, wymaganych dawek pojedynczych i całkowitych, wielkości guza, wielkości jego subklinicznego rozkładu. Najczęściej używane są dwa przeciwne pola, trzy pola (jedno z przodu lub z tyłu i dwa z boku), cztery pola z wiązkami przecinającymi się w środku.

Gdy ruchome źródło promieniowania przesuwa się względem pacjenta. Trzy najpowszechniejsze metody promieniowania mobilnego: rotacyjne, sektorowe i styczne.

Dzięki tym wszystkim metodom wiązka promieniowania skierowana jest na guz.

Radioterapia jest wykonywana z dwóch przeciwległych kręconych pól o złożonej konfiguracji, w razie potrzeby z połączeniem trzeciego dodatkowego pola. W polu promieniowania znajduje się guz, Mts w węzłach chłonnych (oskrzelowo-płucnym, korzeniowym, górnym i dolnym tchawicy, tchawicy) lub strefy ich lokalizacji.

n Po osiągnięciu całkowitej dawki ogniskowej 45-50 Gy zaleca się zmniejszenie pól napromieniowania i doprowadzenie dawki promieniowania do 70-80 Gy

Okres przed napromieniowaniem kończy się ostatecznym projektem planu leczenia. Plan leczenia to zestaw dokumentów dotyczących klinicznego, radiobiologicznego i klinicznego planowania dozymetrycznego, które obejmuje zarówno mapę dystrybucji dawki w ciele pacjenta, jak i zdjęcia rentgenowskie wykonane przez pola wejściowe i potwierdzające poprawność kierowania wiązki promieniowania na ognisko.

n Na początku okresu promienia konieczne jest wyprodukowanie znaczniki pola promieniowanie na ciało pacjenta. W tym celu pacjent otrzymuje pozycję, którą zajmie podczas leczenia promieniowania. Następnie wykonaj celowanie wiązki promieniowania w nowotwór (oczywiście instalacja nie jest uwzględniona, a napromienianie nie jest wykonywane).

Podczas kładzenia pacjenta na stole urządzenia radioterapeutycznego - centralizatory laserowe lub pola świetlne źródeł promieniowania są łączone ze znakami na powierzchni ciała.

n Oś środkowa wiązki musi przechodzić przez środek pola wejściowego i środek guza, aby końcówka do ogniska z promieniowaniem statycznym nazywana była centracją.

W przypadku rotacji napromienianie odbywa się na całym obwodzie ciała pacjenta. Zaletą tej metody jest stężenie zaabsorbowanej dawki w zmianie chorobowej z jednoczesnym zmniejszeniem dawki w otaczających tkankach, zwłaszcza w skórze. Jednak integralna dawka wchłonięta w ciele pacjenta jest znaczna. Konwencjonalnie możemy założyć, że metoda rotacyjna jest ostatecznym wariantem wielodrogowego napromieniowania krzyżowego, gdy liczba pól jest wyjątkowo duża. Metoda jest pokazana, gdy guz znajduje się w pobliżu środkowej osi ciała (na przykład w raku przełyku).

Podczas napromieniania sektorowego źródło porusza się względem ciała pacjenta wzdłuż łuków w wybranym kącie -90 °, 120 °, 180 ° (rys. IV.8). Taki sposób jest wskazany do stosowania z mimośrodowym położeniem guza w ciele pacjenta (na przykład w raku płuc lub pęcherza moczowego). W przypadku promieniowania stycznego środek obrotu układu znajduje się na płytkiej głębokości poniżej powierzchni ciała. Zatem wiązka z ruchomego źródła cały czas idzie stycznie względem napromieniowanej części ciała pacjenta. Jest to korzystne przy naświetlaniu powierzchniowej zmiany chorobowej o wystarczającej długości (na przykład rozsiewaniu guzków nowotworowych w skórze ściany klatki piersiowej po usunięciu gruczołu sutkowego).

Centrowanie można wykonać za pomocą środków mechanicznych: rurki lokalizacyjnej, strzałek kierunkowych lub prętów połączonych z głowicą promieniowania. Optyczne metody centrowania są wygodniejsze: wiązka światła jest odrzucana przez lustro w kierunku wiązki promieniowania jonizującego i oświetla pole na powierzchni ciała pacjenta. To pole światła jest połączone z zaplanowanym polem zaznaczonym na skórze i lekkimi „króliczkami” skierowanymi prostopadle do niego z dodatkowych centralizatorów.

W ostatnich latach stworzono specjalne symulatory, których zadaniem jest naśladowanie wszystkich ruchów źródła promieniowania.

Symulator to aparat rentgenowski wyposażony w wzmacniacz obrazu rentgenowskiego i wyświetlacz do wyświetlania obrazu. Rurka może poruszać się wokół obwodu wokół pacjenta.

Okres Ray - okres promieniowania przy stałym nadzorze medycznym pacjenta. Nadzór kliniczny nad pacjentem podczas okresów promienia i post-ray jest niezwykle ważny, ponieważ pozwala zmodyfikować plan leczenia i określić niezbędne leczenie towarzyszące.

n W celu napromieniowania każdego pola pacjent otrzymuje wygodną pozycję. Niezwykle ważne unieruchomienie pacjenta.

n Nawet niewielki ruch powoduje zmianę rozkładu dawki. Unieruchomienie odbywa się za pomocą różnych urządzeń.

n Do mocowania głowy i szyi używa się urządzeń mocujących z materiału termoplastycznego. Jest zmiękczany w gorącej wodzie, a następnie modelowany dla odpowiedniego pacjenta, po czym materiał szybko krzepnie.

n Poprawność celowania jest sprawdzana za pomocą symulatora lub radiografii (w tym drugim przypadku cienkie cewniki lub ślady po promieniach rentgenowskich są umieszczane na krawędziach zamierzonego pola, aby uzyskać ich obraz na zdjęciach).

n W procesie napromieniowania lekarz lub asystent laboratorium monitoruje pacjenta na ekranie telewizora.

n Interkom zapewnia dwukierunkową komunikację między lekarzem a pacjentem. Pod koniec napromieniowania pacjentowi przepisuje się odpoczynek przez 2 godziny na świeżym powietrzu lub w pomieszczeniu o dobrej wentylacji.

n Informacje o każdej ekspozycji są rejestrowane w historii choroby.

Standardowe izodoskopy pokazują rozkład pochłoniętej energii w tkankach, pod warunkiem, że wiązka promieniowania padnie na napromieniowaną powierzchnię prostopadle do niej. Jednak rzeczywista powierzchnia ludzkiego ciała w większości obszarów jest zaokrąglona wypukła.

W celu uniknięcia zniekształcenia obliczonego rozkładu dawki stosuje się kompensatory lub bolusy wykonane z materiału równoważnego tkance (na przykład parafiny).

n Filtr w kształcie klina umożliwia zmianę rozkładu dawki w tkankach, ponieważ zaabsorbowana dawka pod wąską częścią klina jest znacznie wyższa niż pod rozszerzoną.

n W przypadku guzów zwykłych nieregularne naświetlanie jest czasami wykonywane za pomocą filtrów kratowych. Ten filtr jest płytką prowadzącą z licznymi otworami. Promieniowanie uderza tylko w te części powierzchni ciała, które znajdują się pod otworami. Pod obszarami pokrytymi ołowiem dawka jest 3-4 razy mniejsza i wynika tylko z promieniowania rozproszonego.

n Podczas napromieniowywania obiektów o nieregularnym kształcie konieczne jest zastosowanie pól napromieniowania o złożonej konfiguracji.

n Takie pola „figurowe” można uzyskać za pomocą bloków ołowiowych lub wolframowych. Są one umieszczone na specjalnych podporach, które są przymocowane do głowicy promieniowania urządzenia. W tym samym celu użyj kręconego otworu przesiewowego, składającego się z bloków ołowianych.

n W ten sposób można chronić narządy szczególnie wrażliwe na promieniowanie: oczy, rdzeń kręgowy, serce, gonady itp., które mogą znajdować się w pobliżu strefy naświetlania.

n Czasami ochronny blok ołowiany jest umieszczony w środkowej części belki roboczej. W pewnym sensie dzieli pole dawki na dwie połowy. Jest to wskazane, na przykład, podczas naświetlania płuc, gdy rdzeń kręgowy i serce muszą być chronione przed napromieniowaniem.

Frakcjonowane Napromienianie jest główną metodą dawkowania w terapii zdalnej. Napromienianie przeprowadza się w poszczególnych porcjach lub frakcjach.

Zastosuj różne schematy frakcjonowania dawki:

ü zwykły (klasyczny) frakcjonowanie drobne - 1,8-2,0 Gy, w zależności od typu histologicznego guza

ü Średnie frakcjonowanie - 4,0-5,0 Gy dziennie 3 razy w tygodniu;

ü Duże frakcjonowanie -- 8,0-12,0 Gy dziennie 1-2 razy w tygodniu;

ü Intensywnie skoncentrowany ekspozycja - 4,0-5,0 codziennie przez 5 dni (na przykład jako przygotowanie przedoperacyjne;

ü Przyspieszone frakcjonowanie - napromieniowanie 2-3 razy dziennie z normalnymi frakcjami ze zmniejszeniem całkowitej dawki przez cały okres leczenia;

ü Hyperfractionation, lub multifrakcjonacja - podzielenie dawki dziennej na 2-3 frakcje ze zmniejszeniem dawki na frakcję do 1,0–1,5 Gy w odstępie 4–6 godzin, podczas gdy czas trwania kursu może się nie zmienić, ale dawka wzrasta;

ü Dynamiczny frakcjonowanie - napromienianie różnymi schematami frakcjonowania na poszczególnych etapach leczenia;

ü podzielone kursy - schemat napromieniania z długą przerwą przez 2-4 tygodnie w środku kursu lub po osiągnięciu określonej dawki;

ü Niska dawka całkowite promieniowanie fotonu ciała - od 0,1-0,2 do 1-2 Gy ogółem;

ü Wersja o dużej dawce całkowitej ekspozycji fotonów na ciało od 1-2 do 5-6 Gy ogółem;

ü Wersja dawki całkowitej fotonu o niskiej dawce - od 1-1,5 Gy do 5-6 Gy łącznie;

ü Wysokodawkowa wersja napromieniowania całego ciała fotonem od 1-3 do 18-20 Gy ogółem;

ü Elektroniczne całkowite lub subtotalne napromieniowanie skóry w różnych trybach za pomocą zmiany nowotworowej

ü Wielkość dawki na frakcję jest ważniejsza niż całkowity czas leczenia. Duże ułamki są bardziej skuteczne niż małe. Konsolidacja frakcji ze spadkiem ich liczby wymaga zmniejszenia dawki całkowitej, jeśli całkowity czas przebiegu nie ulegnie zmianie.

Dlatego głównym zadaniem podczas sesji napromieniowania jest zapewnienie dokładnego odtworzenia planowanych warunków napromieniowania w warunkach terapeutycznych.

Radioterapia: napromienianie przedoperacyjne lub pooperacyjne, niezależne.

Wskazania do ekspozycji przedoperacyjnej:

ü rozmiar guza większy niż 3 cm średnicy;

ü utrwalenie skóry, owrzodzenie skóry;

ü szybki wzrost guza

Cel - zmniejszyć objętość guza, przełożyć go na formę operacyjną, zniszczyć proliferujące komórki nowotworowe, zmniejszyć prawdopodobieństwo rozsiewu komórek nowotworowych podczas operacji.

Poprzeczne profile nasypów i pas nadmorski: Na obszarach miejskich ochrona bankowa ma na celu spełnienie wymagań technicznych i ekonomicznych, ale szczególnie ważne są zabezpieczenia estetyczne.

Wzory brodawczaka palca są wyznacznikiem zdolności sportowych: objawy skórno-mięśniowe powstają w 3-5 miesiącu ciąży, nie zmieniają się w trakcie życia.

Mechaniczna retencja mas ziemnych: mechaniczne zatrzymanie mas ziemnych na zboczu zapewnia przeciwstawne struktury o różnych konstrukcjach.

Organizacja spływu wód powierzchniowych: Największa ilość wilgoci na kuli ziemskiej wyparowuje z powierzchni mórz i oceanów (88).